Αρχείο

All posts for the day 2 Ιουλίου 2015

Πως να κάνετε το καλοκαίρι των παιδιών σας αξέχαστο: Απλά, οικονομικά…ουσιαστικά!

Published 2 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

family-vacations-660

 

Κείμενο: Τζίνα Θανοπούλου

«Απολαύστε το καλοκαίρι με τα παιδιά σας! Σύντομα θα τελειώσει… & μαζί  η παιδική ηλικία και ανεμελιά!» (George R.R. Martin)

Το καλοκαίρι είναι μια σημαντική περίοδος για «να γεμίσουν οι μπαταρίες» όλης της οικογένειας. Είναι περίοδος ανεμελιάς, ξεκούρασης, παιχνιδιού, δημιουργίας νέων φίλων, εξερεύνησης και ουσιαστικής επικοινωνίας για όλους.
Οι γονείς πρέπει να δώσουν στα παιδιά την ευκαιρία ενός ξεκούραστου αλλά και εποικοδομητικού καλοκαιριού, γιατί μπορεί να γίνει εμπειρία ζωής, διαμόρφωσης προσωπικότητας, διεύρυνσης σχέσεων  καθώς και  συναισθηματικής εξέλιξης & ωρίμανσης.Τα παιδιά μπορούν να απασχοληθούν δημιουργικά, όχι μόνο να είναι κολλημένα στην οθόνη ενός Η/Υ & τηλεόρασης.
Σαν γονείς φροντίστε τα παιδιά σας να έχουν ένα ξεκούραστο, όμορφο  καλοκαίρι, όχι αναγκαστικά ξοδεύοντας πολλά χρήματα ή ταξιδεύοντας σε εξωτικά μέρη. Αυτό που χρειάζεται από πλευρά σας είναι διάθεση και ποιοτικός χρόνος μαζί τους.


Ναι, ποιοτικός χρόνος! Κάτι που μάλλον δεν έχετε σαν εργαζόμενοι γονείς, αλλά που επιθυμούν πολύ τα παιδιά σας. Αξίζει να αναφερθεί η αληθινή αλλά πολύ χαρακτηριστική μαρτυρία ενός παιδιού :
«-Μπαμπά θα μου δώσεις 40€?
-Τι τα θέλεις τόσα λεφτά?
-Πόσες ώρες δουλεύεις καθημερινά και πόσα βγάζεις?
-Δουλεύω οκτώ ώρες, κερδίζω 8 € την ώρα , άρα 64€ την ημέρα.
-Μπορείς να μου δώσεις, λοιπόν, 40€?
-Γιατί θέλεις τόσα χρήματα, είναι πολλά για σένα!
-Έχω στον κουμπαρά μου 25€, αν μου δώσεις 40€ θα έχω 65€.
-Δε μου εξήγησες όμως τι τα θέλεις όλα αυτά τα χρήματα?
-Θέλω να αγοράσω μία μέρα του χρόνου σου που να είσαι απόλυτα αφοσιωμένος σε μένα. Για 65€ μπορείς να το κάνεις?
Και ο πατέρας σιώπησε και σκέφτηκε τις προτεραιότητές του.»

Επομένως, αυτό που επιθυμούν τα παιδιά, ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ, είναι ποιοτικό, ουσιαστικό, ανέμελο  χρόνο μαζί σας. Γιατί πόσο άραγε ακόμα θα είναι Παιδιά? Δώστε τους αυτό το «δώρο» το φετινό καλοκαίρι. Αντί για δώρα, ηλεκτρονικά παιχνίδια, καινούρια i-pad, χαρίστε τους μερικές μέρες ποιοτικής ενέργειας και επικοινωνίας, όπου μπορείτε να κάνετε απλές δραστηριότητες και να κτίσετε καλύτερες οικογενειακές σχέσεις.

      ΜΕΡΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΕΤΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
   •    Κρατήστε ποιοτικό χρόνο κάθε μέρα με τα παιδιά σας, ώστε να περνάτε χαρούμενες, χαλαρές στιγμές, κάνοντας απλές, καθημερινές ασχολίες. Αυτό που μετράει περισσότερο δεν είναι τι κάνετε αλλά πώς νιώθετε, καθώς και η ποιότητα και η διάρκεια της επαφής μαζί τους.

    •    Οι δραστηριότητες με τα παιδία να έχουν δομή και οργάνωση, ακόμα και το καλοκαίρι. Είναι φυσικό τα παιδιά να είναι πιο χαλαρά μετά το εντατικό πρόγραμμα του χειμώνα, αλλά οι καλοκαιρινές δραστηριότητες πρέπει να έχουν οργάνωση, ώστε να έχουν νόημα και σκοπό (π.χ. συγκεκριμένη ώρα φαγητού, ύπνου, παιχνιδιού, χαλάρωσης κτλ.) Είναι μύθος ότι τα παιδιά δε θέλουν πρόγραμμα το καλοκαίρι. Η οργάνωση τους προσφέρει ασφάλεια, σκοπό και τα ξεκουράζει, ενώ η υπερβολική χαλαρότητα τα αποσυντονίζει.

•    Αποφασιστείτε σαν γονείς να «χαρείτε» τη ζωή μαζί τους αυτό το καλοκαίρι. Τα παιδιά είναι καθρέφτες σας!Διαισθάνονται και μοιράζονται τη διάθεσή σας. Αν νιώσουν ότι είστε αγχωμένοι, αρνητικοί ή ότι βαριέστε, θα το εισπράξουν και θα συμπεριφερθούν με ανάλογο τρόπο. Προσπαθήστε να μη δείχνετε το άγχος σας. Χαρείτε «το ΠΑΡΟΝ» μαζί τους, με θετική διάθεση, όσο πιο ανέμελα γίνεται.

•    Βοηθήστε τα παιδιά σας να αναπτύξουν ποιοτική σχέση με το χρόνο και το περιβάλλον. Αυτό σημαίνει να μάθουν να παίρνουν θετικά ερεθίσματα, να νιώθουν άνετα και χαρούμενα, χωρίς απαραίτητα να απασχολούνται με τεχνολογία & Μ.Μ.Ε. Μάθετε στα παιδιά σας να απολαμβάνουν τη σχέση με το περιβάλλον τους, το παιχνίδι, τη συζήτηση, την επαφή με τη φύση, το διάβασμα, τα σπορ. Η απασχόληση με τη τεχνολογία να γίνεται όχι αποκλειστικά και φανατικά, αλλά με μέτρο. Δυστυχώς στις μέρες μας η τεχνολογία έχει  γίνει η «καλύτερη baby-sitter», όμως δεν είναι αυτό που χρειάζονται τα παιδιά σας. Όσο εσείς μειώνετε τη χρήση της τεχνολογίας σε συγκεκριμένες ώρες και την αντικαθιστάτε με πιο ουσιαστικές δραστηριότητες, τόσο πιο πολύ θα τα βοηθήσετε να εξελιχθούν και ωριμάσουν.

•    Εμπνεύστε στα παιδιά σας να δοκιμάσουν κάτι καινούριο. Κάθε καλοκαίρι είναι ευκαιρία να μάθουν κάτι καινούριο, να πειραματιστούν, να τεστάρουν τα όριά τους, να αναπτύξουν τη δημιουργικότητά τους, (τέχνες, μουσική, χορό, θεατρικό παιχνίδι & σπορ). Αυτό θα τα διδάξει διαχείριση του άγχους, να κοντρολάρουν τις παρορμήσεις και να διοχετεύουν ενέργεια.

•    Εφαρμόστε πρόγραμμα συγκεκριμένων δραστηριοτήτων και ιδεών. Το διάβασμα, η δημιουργική γραφή, οι τέχνες, οι επισκέψεις σε αρχαιολογικούς χώρους, μουσεία, βιβλιοθήκες  θα διευρύνουν τη φαντασία τους. Θα τους κάνει να αγαπήσουν τη γνώση και θα συμβάλει στην πνευματική και ψυχολογική τους ανάταση.

•    Έχετε υπόψη σας ότι τα παιδιά μπορεί να χρειάζονται Χρόνο Προσαρμογής («Transition Time»). Αν ακολουθήσουν μια κατασκήνωση ή summer camp, μπορεί να βιώνουν άγχος προσαρμογής και αποχωρισμό. Περάστε προηγουμένως χρόνο μαζί, συζητήστε, λύστε τις απορίες τους και διαβεβαιώστε τα για την αγάπη σας και ότι θα είστε εκεί για αυτά. Αντιμετωπίστε μαζί τους τις αλλαγές με χιούμορ και αισιοδοξία, ώστε να νιώσουν πιο ασφαλή και ήρεμα.

•    Χτίστε ωραίες καλοκαιρινές αναμνήσεις με «μικρές δραστηριότητες» Ακόμα κι αν δεν έχετε πολλά χρήματα, κάντε μία βόλτα στη θάλασσα ή το βουνό, κατασκευές, πικ-νικ, ποδηλασία, φτιάξτε παγωτό, συγκεντρώστε τους φίλους των παιδιών στο σπίτι και μαγειρέψτε μαζί τους.

•    Δημιουργήστε άλμπουμ καλοκαιρινών αναμνήσεων με κολάζ και φωτογραφίες. Φτιάξτε στο τέλος του καλοκαιριού ένα άλμπουμ με αναμνήσεις από τις διακοπές και τις καθημερινές δραστηριότητες όλων των μελών της οικογένειας. Ο καθένας μπορεί να προσθέσει αγαπημένες του φωτογραφίες, σχόλια και  εντυπώσεις. Ένα τέτοιο άλμπουμ μπορεί να γίνει μια όμορφη εμπειρία, ώστε να θυμούνται τις καλύτερες στιγμές του καλοκαιριού με κάτι που έχουν κατασκευάσει τα ίδια !

Αυτοί είναι μερικοί τρόποι όπου μπορείτε να χαρίσετε στα παιδιά σας ένα όμορφο καλοκαίρι, με ξεκούραση και ποιοτική ενέργεια και επικοινωνία, κάνοντας μαζί απλές δραστηριότητες για να κτίσετε ουσιαστικές οικογενειακές σχέσεις και να βοηθήσετε την εξέλιξη, ωρίμανση και διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους.

Γράφει η Τζίνα Θανοπούλου

Ed.M, MA Harvard University, Συμβουλευτική Παιδιών, Εφήβων, Ενηλίκων Ζευγαριών, Οικογενείας, Συμβουλευτική Εικόνας Σώματος, Διατροφικές Διαταραχές, Επαγγελματικός Προσανατολισμός.

Πηγή: www.mylady.gr

Μια χώρα που παλεύει να βρει την ταυτότητά της

Published 2 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

akropoli

Kείμενο: Μητρόπουλος Παναγιώτης – Κοινωνιολόγος

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών δεν μπορούν να αφήσουν κανέναν ασυγκίνητο, όπως είναι φυσικό, αφού στην πολιτική σκηνή λαμβάνουν χώρα πρωτοφανή γεγονότα με εξέχουσα ιστορική σημασία και τεράστιο πολιτικό, αλλά και ηθικό βάρος, για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον αυτής της ταλαιπωρημένης χώρας.

Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες στη χώρα, δεν έχει προηγούμενο. Ένα κύμα πανικού και αλληλοσκοτωμού έχει κατακλίσει την καθημερινότητα, η κοινωνία είναι νεκρωμένη, τίποτα δεν κινείται, και οι Έλληνες κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον, τσακώνονται. Επίσης, είναι εξοργιστικό το γεγονός πως αυτό που ζητούσε, χρόνια τώρα ο Έλληνας, δηλαδή το να του δοθεί η ευκαιρία να αποφασίσει για τη ζωή του (πράγμα αυτονόητο σε άλλες χώρες), του δίνεται και συνεχίζει να γκρινιάζει. Κατά βάθος, θέλουμε άλλοι να παίρνουν τις αποφάσεις και απλά εμείς να στεκόμαστε αγέροχοι κριτές των πάντων ώστε να έχουμε την ευκαιρία να βροντοφωνάξουμε το εθνικό μας σύνθημα: «Εγώ τα΄λεγα»! Άσε, λοιπόν, τα λόγια και για μια φορά πράξε και ανέλαβε τις ευθύνες σου.

Όμως, το πιο εξοργιστικό είναι το ότι οι πολιτικοί αντιπρόσωποι αυτής της χώρας αποδείχθηκαν, για άλλη μια φορά κατώτεροι των προσδοκιών. Σε μια τέτοια στιγμή, εκείνοι είναι που πρέπει να δώσουν το παράδειγμα της ενότητας και της ψύχραιμης αντιμετώπισης της κατάστασης. Αντί αυτού, διχάζουν τον κόσμο εξυπηρετώντας μικροπολιτικά και κομματικά συμφέροντα. Είναι πρωτοφανές, πως μια κυβέρνηση, ανεξάρτητα αν είναι δεξιάς ή αριστερής κατεύθυνσης, λέει όχι στα δυσβάσταχτα μέτρα που έχουν γονατίσει το λαό τα τελευταία πέντε χρόνια, και παρόλα αυτά δέχεται τόσο σφοδρή κριτική από τα αντιπολιτευτικά κόμματα. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή:

Πριν από την πενταετία της γενικευμένης οικονομικής κρίσης, ο μέσος Έλληνας ζούσε λίγο-πολύ με ήσυχο το κεφάλι του πως όλα πάνε καλά και τίποτα δεν μπορεί να διασαλεύσει την κατάσταση σχετικής ηρεμίας που επικρατούσε. Βέβαια, δεν ήταν όλα ρόδινα, και τότε υπήρχε ανεργία, και τότε πολύς κόσμος πεινούσε, και τότε δεν λειτουργούσε σχεδόν τίποτα όπως θα έπρεπε στις υποδομές της κρατικής μηχανής. Όμως, όλα αυτά ήταν πολύ καλά κρυμμένα κάτω από ένα, όπως αποδείχθηκε, φαινομενικό πέπλο ευμάρειας και ευημερίας. Όταν όλη αυτή η κατάσταση έσκασε στα χέρια μας, ξεκίνησε μια διαδικασία συνεχούς φτωχοποίησης της Ελλάδας. Ασχέτως με το ποιος ή τι κρυβόταν πίσω από όλο αυτό, το γεγονός είναι πως ο μέσος Έλληνας βίωσε πολύ σκληρά την οικονομική κρίση και συνεχίζει να τη βιώνει.

Η λύση που “προσπαθούσαν” να βρουν οι κυβερνώντες που παρέλασαν ολόκληρο το τελευταίο διάστημα από τη χώρα, ήταν η θέσπιση μέτρων που φανερά είχαν μηδενική πιθανότητα επιτυχίας και το μόνο που κατάφερναν ήταν να στροβιλίζουν μια χώρα και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της, σε μια απίστευτη δίνη εξαθλίωσης και υποτίμησης της ποιότητας ζωής του. Και λέω του μεγαλύτερου μέρους και όχι όλου, διότι ως γνωστόν, αρκετοί πλούτισαν από την κρίση εκμεταλλευόμενοι την θολούρα που επικρατούσε στο εσωτερικό της χώρας.

Μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα, έχουν συμβεί στην Ελλάδα μέσα σε λίγα χρόνια, γεγονότα τα οποία είναι πέραν κάθε λογικής και ηθικής. Εκτός του οικονομικού σκέλους, έχουν γίνει εγκλήματα εις βάρος των Ελλήνων σε πολλούς τομείς. Σημαντικότερος, ίσως όλων, είναι το ότι η Ελλάδα πλέον χαρακτηρίζεται ως μια χώρα με έντονη ανθρωπιστική κρίση. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως με την διάλυση της αστικής τάξης, οι φτωχοί πολλαπλασιάστηκαν δραματικά με τα αποτελέσματα, δυστυχώς, γνωστά. Ουρές συσσιτίων, αυτοκτονίες, έξαρση ψυχολογικών ασθενειών, γενικά μια απώλεια της εθνικής μας ταυτότητας. Τα δεδομένα άλλαξαν ριζικά με την είσοδό μας στα μνημόνια, όπου και να πήγαινες άκουγες να μιλάνε για την κρίση, οι άνθρωποι στο δρόμο περπατούσαν με σκυμμένο το κεφάλι και κενοί. Ο Έλληνας, με απλά λόγια ΑΛΛΑΞΕ. Πλέον λίγοι θυμούνται την εποχή πριν την κρίση, όλο αυτό μας έχει κυριεύσει. Και είναι απόλυτα λογικό.

Επίσης, παρατηρήθηκε μια πρωτοφανής καταπάτηση νόμων, συνταγμάτων, κεκτημένων και κάθε είδους ανθρώπινου δικαιώματος. Βλέπαμε τόσα χρόνια, να παίρνονται αποφάσεις για τη χώρα μας από ξένα κέντρα λήψης αποφάσεων. Βλέπαμε Έλληνες πολιτικούς να αποδεικνύουν ένας προς έναν την αναξιοπιστία τους και την προθυμία τους να συγχρονιστούν με αυτούς που μας εξαθλίωναν. Βλέπαμε νομοσχέδια να θεσπίζονται με εντελώς παράνομους όρους. Βλέπαμε στη Βουλή, να ευτελίζεται κάθε ιερό και όσιο της πολιτικής παιδείας και κληρονομιάς της χώρας. Βλέπαμε πολιτικούς να «ξεκατινιάζονται» στα κανάλια αγνοώντας την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η χώρα, μετατρέποντας κάθε βράδυ τα δελτία ειδήσεων σε ένα απέραντο τσίρκο.

Τα ίδια τα κανάλια, αποδεδειγμένα πλέον, έπαιζαν κι αυτά καλά το ρόλο τους. Το ρόλο που τους υπαγορευόταν από τα ίδια κέντρα εξουσίας που προωθούσε τα μέτρα προς δικό τους όφελος. Βλέπαμε κυβερνήσεις να διορίζονται για τρεις μήνες και να κυβερνούν άτομα άγνωστα στον κόσμο και προφανώς χωρίς καμία νόμιμη εκχώρηση λαϊκής δικαιοδοσίας. Βλέπαμε, με λίγα λόγια, πράγματα που δεν φανταζόμασταν ποτέ πως θα δούμε.

Εδώ αξίζει να τονιστεί, βέβαια, πως αν θέλουμε να επιρρίψουμε ευθύνες σε κάποιον για αυτήν την κατάσταση, είναι το μόνο εύκολο. Μπορούμε να πούμε πως φταίει η Ευρώπη, οι εκάστοτε κυβερνήσεις, τα διάφορα λόμπι, οι τεχνοκράτες, οι Γερμανοί, τα σκάνδαλα, και ούτω καθεξής. Φυσικά και όλοι αυτοί ευθύνονται. Ξεχνάμε, όμως, και συνηθίζουμε να το κάνουμε αυτό, τους ίδιους μας τους εαυτούς. Ο κόσμος φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τρεις πολύ σημαντικούς λόγους.

Πρώτον, διότι συνέχιζε να τοποθετεί στην εξουσία τους ίδιους και τους ίδιους. Άτομα και κόμματα τα οποία αποδεδειγμένα τον είχαν φέρει σε αυτήν την δεινή θέση. Ελπίζοντας πως οι ίδιοι θα τον σώσουν.

Δεύτερον, γιατί μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια ο κόσμος διχαζόταν μέρα με τη μέρα πιο πολύ. Αντί να ενωθεί η κοινωνία δημιουργώντας ένα μαζικό κίνημα χωρίς προηγούμενο, χωρίς κομματικές γραμμές, χωρίς να τάσσεται δεξιά ή αριστερά, χωρίς διαφορές και προπαγανδιστικά συνθήματα, ο κόσμος βυθιζόταν όλο και περισσότερο στη διαφοροποίηση στο μίσος για τον συνάνθρωπο, στην τυφλή επίρριψη ευθυνών και σε σκόρπιες φωνές απόγνωσης. Ο άνθρωπος αντί να δώσει και να πάρει αλληλεγγύη από τον διπλανό του, κλείστηκε μέσα του και έγινε το κατάλληλο θήραμα μπροστά στους λόγους επικίνδυνων δημαγωγών που πολύ εύκολα τον κατεύθυναν κατά το δοκούν.

Τέλος, διότι τις προηγούμενες δεκαετίες κατασπαταλήθηκαν οι κρατικοί πόροι, απ’όπου κι να προέρχονταν, και δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε ένα τόσο μεγάλο ζήτημα, με την ανοχή ή και την συνενοχή ακόμη του ελληνικού λαού. Από τη μεριά των κυβερνήσεων διαπράχθηκαν πρωτάκουστα οικονομικά εγκλήματα, σκάνδαλα, μίζες, κρυφές συμφωνίες και κάπως έτσι τα τελευταία 40 χρόνια η χώρα βυθίστηκε σε μια πολιτική κατάσταση πλήρους διαπλοκής και αδιαφάνειας. Σε αυτό συμμετείχε, όμως και ο κόσμος, στο βαθμό ευθύνης του ο καθένας βέβαια. Δεν αναρωτηθήκαμε ποτέ, πώς αποκτήσαμε αυτά που αποκτήσαμε, μέχρι πότε θα μπορούμε να το κάνουμε και ποιο θα είναι εντέλει το τίμημα που θα κληθούμε να πληρώσουμε. Εικονικά χρήματα, δημιούργησαν εικονικές ζωές και ήρθε η δυσάρεστη στιγμή που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα.

Κάπως έτσι λοιπόν, φτάσαμε στο σήμερα. Μια χώρα και ένας λαός, έπειτα από πολλές δοκιμασίες, καλείται να πάρει μια απόφαση στο επικείμενο δημοψήφισμα, αν τελικά πραγματοποιηθεί με τις εξελίξεις να είναι καταιγιστικές, άκρως κομβική για το μέλλον του και την πορεία του. Εδώ προκύπτουν ορισμένα δεδομένα που πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψιν. Ο ελληνικός λαός, από τη στιγμή που μπήκε σε καθεστώς παρακολούθησης από τους Ευρωπαίους, έχει για πρώτη φορά τη δυνατότητα να εκφράσει τη γνώμη του και να πάρει την ευθύνη στα χέρια του. Από τη μία, μπορεί να ψηφίσει υπέρ της συνέχισης των μέτρων και από την άλλη να πει όχι στην πολιτική λιτότητας που έχει ταλανίσει την χώρα την τελευταία πενταετία.

Η απόφαση του καθενός είναι προσωπική. Όμως, πρέπει να είναι και ανεπηρέαστη από την ανήθικη προπαγάνδα από την οποία βάλλεται από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη να δει τηλεόραση ή να διαβάσει σε κάποια ιστοσελίδα το τι πρέπει να ψηφίσει. Αυτό που έχει ανάγκη, τη συγκεκριμένη στιγμή, είναι ψυχραιμία και ενότητα. Χωρίς ψυχραιμία, όποια απόφαση και να πάρει θα είναι καταδικασμένη. Χρειάζεται ο καθένας από μας να ενημερωθεί όσο το δυνατόν καλύτερα, και με όποιο τρόπο θεωρεί σωστό, για την κατάσταση και με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, να πάρει την απόφασή του.

Η σκέψη του πρέπει να είναι ανεπηρέαστη από συναισθήματα φόβου και απόγνωσης. Για μια φορά ας πάρουμε μια απόφαση γενναία και υπεύθυνη, έτοιμοι όμως να αναλάβουμε και τις μελλοντικές μας ευθύνες. Η χώρα μας έχει παράδοση από τέτοιες καταστάσεις, αν και με διαφορετικό χαρακτήρα κάθε φορά. Η απόφασή μας, όποια κι αν είναι, πρέπει να είναι ηχηρή και συντεταγμένη με τις αξίες και τα ιδανικά που γέννησαν αυτήν την χώρα.

Και ναι, εν έτει 2015, δεν είναι αναχρονιστικό ούτε και ντροπή να μιλάς για αξίες και ιδανικά όπως η αξιοπρέπεια και το δικαίωμα στο όνειρο.

Πηγή: enallaktikidrasi.com

Σε ποιο παιδί έχουν (τελικά) αδυναμία οι μαμάδες;

Published 2 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

per-le-mamme

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το College of Human Ecology (Cornell University) και δημοσιεύθηκε στο Journal of Marriage and Family, μας αποκαλύπτει σε ποιο παιδί έχουν οι μαμάδες! Aν μπορεί φυσικά να ισχύει κάτι τέτοιο!

Σύμφωνα με την Jill Suitor, καθηγήτρια κοινωνιολογίας στο Purdue University η οποία και ερευνά επί 30 χρόνια τις σχέσεις μεταξύ παιδιών και ενηλίκων, οι μαμάδες έχουν αδυναμία στο παιδί με το οποίο έχουν τις περισσότερες ομοιότητες σε χαρακτήρα και πεποιθήσεις και είναι πιο πιθανό να διατηρήσουν στενή σχέση μαζί του και κατά την τρίτη ηλικία.

Επίσης και σύμφωνα πάντα με την ίδια έρευνα, καθώς οι μαμάδες μεγαλώνουν έχουν την τάση να προτιμούν τα παιδιά ίδιου φύλου δηλαδή τα κορίτσια καθώς ο δεσμός μάνας κόρης φαίνεται να είναι πιο ισχυρός στα τελευταία χρόνια ζωής εν αντιθέσει με την αδυναμία στους γιους που φαίνεται να έχουν πολλές μαμάδες όταν τα παιδιά τους είναι μικρά.

Η έρευνα έγινε για συνεχή επτά χρόνια και τα ευρήματα βασίστηκαν σε δείγμα από 406 μητέρες, ηλικίας 65-75.
Η μελέτη χρηματοδοτήθηκε από National Institute on Aging

Πηγή: www.imommy.gr

Πόσες δουλειές κάνει κάθε πρωί μια μαμά;

Published 2 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

housework_b2

Από: Ελένη Καραγιάννη

Το βέβαιο είναι ότι ο αριθμός είναι μεγαλύτερος από αυτόν που σας έρχεται στο μυαλό!

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσες ώρες χρειάζεται να ασχοληθείτε κάθε μέρα με μικροπράγματα που κάνουν το σπίτι και την οικογένειά σας να «λειτουργούν» στην εντέλεια, όπως για παράδειγμα να ετοιμάσετε τα ρούχα των παιδιών, να τσεκάρετε τις εργασίες τους ή να ελέγξετε εάν λείπουν τρόφιμα από τα ντουλάπια σας;

έρευνα που έγινε στη Μ. Βρετανία, έδειξε ότι η μέση μητέρα χρειάζεται για τέτοιου είδους ασχολίες 6 ώρες και 45 λεπτά την ημέρα! Επιπλέον, έχει να κάνει 26 διαφορετικές δουλειές κάθε πρωί μέχρι να φύγουν τα παιδιά για το σχολείο, όπως να βουρτσίσει τα δόντια και τα μαλλιά τους, να ετοιμάσει το πρωινό και το κολατσιό τους και να βεβαιωθεί ότι τα ρούχα τους είναι καθαρά και έχουν όλα τα κουμπιά στη θέση τους!

Δεν προκαλεί, βέβαια, εντύπωση το γεγονός πως από τις 2.000 μαμάδες που συμμετείχαν στην έρευνα, το 85% δήλωσε ότι θεωρεί όλες αυτές τις υποχρεώσεις «υπερβολικές», ενώ για το ίδιο ποσοστό η πιο δύσκολη ημέρα της εβδομάδας είναι η Δευτέρα.

Επιπλέον, το 80% ομολογεί ότι δυσκολεύεται να θυμηθεί όλα όσα πρέπει να κάνει κάθε μέρα και το 70% ότι ο σύντροφος δεν παρέχει καμία βοήθεια στα θέματα που αφορούν τα παιδιά –γεγονός που προκαλεί καυγάδες στο 60%.

Μετά από όλα αυτά, δεν είναι να απορεί κανείς μ’ αυτό που επίσης αποκαλύπτει η ίδια έρευνα: το 80% των μαμάδων έχει τύχει να ξεχάσουν να πάρουν το παιδί από το σχολείο!

Σύμφωνα με την έρευνα, κάθε πρωί μια μαμά:
1. Πλένει τα δόντια των παιδιών
2. Ετοιμάζει τα ρούχα τους για το σχολείο
3. Προγραμματίζει τυχόν ραντεβού που έχουν το απόγευμα (π.χ. στον οδοντίατρο)
4. Πηγαίνει τα παιδιά στο σχολείο/τα κατεβάζει στο σχολικό
5. Ασχολείται με κοινωνικές υποχρεώσεις των παιδιών (π.χ. να πάρει δώρο για τα γενέθλια κάποιου συμμαθητή)
6. Βάζει πλυντήριο
7. Φτιάχνει το πρωινό των παιδιών
8. Ετοιμάζει τις τσάντες με το κολατσιό
9. Μαγειρεύει για το βράδυ
10. Τσεκάρει τα ντουλάπια για ελλείψεις
11. Ξυπνάει τα παιδιά
12. Βεβαιώνεται ότι τρώνε το πρωινό τους
13. Σιγουρεύεται ότι έχουν πάρει νερό/χυμό για το σχολείο
14. Σιδερώνει
15. Τσεκάρει ότι έχουν κάνει τις εργασίες για το σχολείο
16. Φροντίζει να πάρουν το πανωφόρι τους
17. Τους υπενθυμίζει να πάρουν μαζί τα ρούχα της γυμναστικής
18. Υπογράφει υπεύθυνες δηλώσεις για το σχολείο
19. Χτενίζει τα μαλλιά των παιδιών
20. Τσεκάρει εάν έχουν βάλει τα βιβλία στην τσάντα τους
21. Τους βάζει αντιηλιακό
22. Τους υπενθυμίζει να πάνε στην τουαλέτα πριν φύγουν
23. Ταΐζει τα κατοικίδια
24. Ελέγχει εάν χρειάζονται επιδιορθώσεις στα ρούχα τους
25. Τους υπενθυμίζει τις εξωσχολικές δραστηριότητες για το απόγευμα
26. Φροντίζει να πάρουν τα φάρμακά τους.  –

Πηγή: www.imommy.gr

Μαμά, γιατί θα ψηφίσεις “Όχι”;

Published 2 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

i-shesi-mamas-koris.pos-na-erthete-pio-kontaΤης Ρομίνας Ξύδα

Κάποιοι λένε ότι είσαι ακόμη μικρή, ότι δεν καταλαβαίνεις. Άλλοι, πως δεν έχω το δικαίωμα να σε κατεβάσω, στα πέντε σου μόλις χρόνια, από το ροζ συννεφάκι της παιδικής αθωότητας στην μαύρη καταιγίδα της ενήλικης ενοχής. Κάποιοι ρομαντικοί, πως πρέπει να σου αποκρύψω προς το παρόν την χυδαιότητα και τον πόνο μιλώντας σου για έναν κόσμο αθώο και εύθυμο και κάποιοι κυνικοί ότι οφείλω να σου κληροδοτήσω τον τίτλο της Ευρωπαίας μαζί με μερικές χιλιάδες ευρώ στην τράπεζα, ένα διαμερισματάκι στο κέντρο κι ένα εξοχικό στην Ραφήνα. Εγώ πάλι μικρή μου έχω αντίθετη άποψη. Θεωρώ πως όλα τα καταλαβαίνεις και μάλιστα μ” έναν τρόπο πιότερο τρομαχτικό από τα ενήλικα μυαλά μιας και είσαι ακόμη αδύναμη κι απροστάτευτη. Πιστεύω ότι δεν έχω το δικαίωμα να σε αφήσω να παίζεις στην γωνιά σου με τις κούκλες όταν έξω από το σπίτι σουλατσάρει η κακιά γριά του Χανς και της Γκρέτελ περιμένοντας στωικά να παχύνεις λίγο ακόμη για να σε φάει ζωντανή. Παίρνω όρκο ότι τα δύσκολα “χτίζουν” γερές προσωπικότητες και πως τα φράγκα, τα σπίτια και τα εξοχικά δεν θα σου εξασφαλίσουν ούτε την πολυπόθητη ευτυχία αλλά ούτε και την αληθινή ελευθερία.

Γι αυτό και αποφάσισα να σου μιλήσω, να στα πω όλα χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό, χωρίς την ελάχιστη ντροπή. Η μαμά, κοριτσάκι μου, θα ψηφίσει “όχι” γιατί πάνω απ” όλα και πέρα απ” όλα δεν θέλει να μεγαλώσεις μέσα στο υδροκέφαλο σύμπαν μιας δήθεν εύκολης ζωής μέσα στην οποία πρωτεύει το μέσον, αριστεύει η πουτανιά και αποθεώνεται το τίποτα. Η μαμά θα ψηφίσει “όχι” γιατί στη δουλειά της “αντέγραφε” από αστυνομικά δελτία τις αυτοκτονίες χιλιάδων συμπατριωτών της “για λόγους οικονομικούς”, γιατί γνώριζε πως υπήρχαν παιδάκια σαν κι εσένα που πάγωναν από το κρύο και λιποθυμούσαν από την πείνα, γιατί έγινε μάρτυρας ανθρώπων που έχασαν από την μία μέρα στην άλλη και την δουλειά τους, και το σπίτι τους και την ζωή τους ολόκληρη. Η μαμά θα ψηφίσει “όχι” γιατί ελπίζει πως τα δικά σου παιδιά και τα παιδιά των παιδιών σου δικαιούνται να ζήσουν μέσα σε έναν καλύτερο κόσμο όπου δεν θα οφείλεις να τελείς και χρέη δούλας για να τα στείλεις σ” ένα σχολείο της προκοπής.

Η μαμά θα ψηφίσει “όχι” γιατί ακόμη και στις αποτυχίες της, και στις απογοητεύσεις της, και στις πληγές της, πίστευε πάντα ότι το να υποφέρεις είναι προτιμότερο από το τίποτα. Η μαμά θα ψηφίσει “όχι” γιατί προτιμάει την πείνα και το κρύο από την προδοσία και τον εξευτελισμό. Η μαμά θα ψηφίσει “όχι” γιατί θέλει να γίνεις μια γυναίκα γλυκιά με τους αδύναμους, άγρια με τους υπερόπτες, γενναιόδωρη με όποιον σε αγαπά, ανελέητη με όποιον σε κοροϊδεύει, λέαινα με όποιον σε υποτιμά, οχιά με όποιον σε καταδυναστεύει και σκύλα με όποιον σε διατάζει. Η μαμά θα ψηφίσει “όχι” γιατί δεν θέλει να σου αφήσει “κάβα” τους δικούς της ξινισμένους λογαριασμούς από τα μπουζούκια της πλασματικής της διασκέδασης και των σινιέ ψηλοτάκουνων της που τόσο σου αρέσει να φοράς.

Η μαμά θα ψηφίσει “όχι” γιατί η ίδια και οι φίλοι της τα έκαναν σκατά και πρέπει να πάρουν τα κουβαδάκια τους, να πάνε σ” άλλη παραλία, και να φτιάξουν έναν καινούριο πύργο με καλύτερη άμμο. Η μαμά θα ψηφίσει “όχι” γιατί άργησε να καταλάβει ότι το πιο σημαντικό πράγμα σε αυτή τη ζωή είναι να μην φοβάσαι. Πάνω από όλα όμως, καρδιά μου, η μαμά θα ψηφίσει “όχι” γιατί επιτέλους μπόρεσε να αγαπήσει κάτι πολύ περισσότερο από το ίδιο της το τομάρι: Εσένα…

Πηγή: www.babyads.gr

Πέτα το παιδί στο μπαμπά

Published 2 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

 MΠΑΜΠΑΣ-ΠΑΙΔΙ

Της Ήρας Ανδρέου

Δεν θα σου πω ψέματα, ούτε θα σε παραμυθιάσω με γλυκανάλατα stories μπαμπάδων που κάνουν μια “χαρά χαρούλα” την δουλειά μιας μαμάς. Η “εναπόθεση” των μικρών στο μπαμπά _ για να πεταχτείς στο super market, να φτιάξεις νύχι, να βάψεις ρίζα ή να πιεις ένα καφέ με την κολλητή σου _ εμπεριέχει τόσους κινδύνους για την ψυχική σου υγεία όσους ακριβώς και το το τοξικό νέφος της αιθαλομίχλης για τους πνεύμονές σου. Άμα τη επιστροφή σου το πιο πιθανό είναι να τους βρεις σκαρφαλωμένους στο δέντρο του κήπου, “τέτοια παιχνίδια παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά”, κρυμμένους στην ντουλάπα με τα καλοσιδερωμένα σου ρούχα να έχουν “μεταποιηθεί” σε ωραιότατες πατσαβούρες ”πώς κάνεις έτσι; θα τα φτιάξουμε όλα”, ή σκασμένους από γλυκά και παγωτά στον καναπέ, σε ανάσκελη στάση αρκούδας που έχει μόλις καταβροχθίσει μισό τόσο μέλι. Ο καναπές _ ναι αυτός που έχουν αράξει ως αρκούδες ή… μοσχάρια _ είναι λεκιασμένος με σοκολάτα, στο χαλί υπάρχουν τρίμματα από μπισκότα και καμιά δεκαριά επιτραπέζια που οφείλεις να ξεμπερδέψεις, τα κρεβάτια παραμένουν άστρωτα, τα πιάτα και τα ποτήρια άπλυτα και το μυστήριο της απόλυτης αταξίας τους άλυτο. Σε προχωρημένες καταστάσεις, θα αντικρίσεις ζωγραφιές στους τοίχους, μπογιές στο πάτωμα, νερά στο χαλί, λάσπες στην σκάλα και πολλές ακόμη “ομορφιές” με τα βλέμματά τους να σε θεωρούν την μοναδική “ασχήμια” και τα στόματά τους να σε αποκαλούν “υστερική”! Τέλος! Το να αφήσεις ένα παιδί με τον μπαμπά είναι σαν να βάζεις τα χεράκια σου και να βγάζεις τα ματάκια της πολυπόθητης τάξης που χρόνια τώρα πασχίζεις να επιβάλεις στα του οίκου σου. Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα, ολοένα και περισσότεροι ειδικοί επιμένουν και εμμένουν στο ότι η “εναπόθεση” ενός παιδιού στον μπαμπά _ έστω και για λίγες ώρες την εβδομάδα _ είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία για το καλό το παιδιού (μην μπερδεύεσαι, όχι, για για το δικό σου). Τι λένε λοιπόν οι γνωρίζοντες καλά τα άπαντα της παιδικής ψυχής; Παιδιά με μπαμπάδες που συμμετέχουν ενεργά στη ζωή τους, προσαρμόζονται πιο εύκολα στο νηπιαγωγείο και το σχολείο, έχουν υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης και λιγότερα προβλήματα συμπεριφοράς, κάνουν φίλους πιο εύκολα και είναι σε καλύτερη θέση να κατανοήσουν τα συναισθήματα των άλλων. Όσο για το μέλλον τους; Τα παιδιά που περνούν πολλές ώρες με τον μπαμπά, τείνουν να έχουν καλύτερη ψυχική υγεία και είναι λιγότερο πιθανό να μπλέξουν σε επικίνδυνες καταστάσεις! Όλα τα παραπάνω ισχύουν τόσο για τα κορίτσια όσο και για τα αγόρια ενώ εξακολουθούν να ισχύουν ακόμα κι αν οι γονείς έχουν χωρίσει. Συμπέρασμα; Αν θέλεις το καλό του παιδιού σου “πέτα το στον μπαμπά”, λίγες ώρες την εβδομάδα. Όσο για το δικό σου (σ.σ. καλό) θα αναφερθούμε εκτενώς σε επόμενο άρθρο…

Πηγή: www.babyads.gr

Διακοσμητικός ΦΑΡΟΣ με ΠΗΛΙΝΕΣ ΓΛΑΣΤΡΕΣ

Published 2 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

111
Aπλό, οικονομικό αλλά εντυπωσιακό διακοσμητικό εξωτερικών χώρων που θα στολίσει πολύ όμορφα, ειδικά κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, κάποιο σημείο στον κήπο ή το μπαλκόνι σας.
Για να φτιάξετε αυτόν τον ιδιόμορφο …φάρο
θα χρειαστείτε:
2 πήλινες γλάστρες σε διαφορετικά μεγέθη και τέτοια ώστε η μικρότερη να «εφαρμόζει» σταθερά στο κάτω μέρος της μεγαλύτερης,
λευκό χρώμα (οποιουδήποτε είδους, ακόμη και πλαστικό/ακρυλικό για τοίχους)
– μια πολύ μικρή ποσότητα κόκκινου χρώματος
μεταλλικό φαναράκι (θα τα βρείτε σε όλα τα καταστήματα με είδη σπιτιού, εποχιακά και πολυκαταστήματα σε διάφορα μεγέθη και σχέδια και πολύ οικονομικές τιμές)
προστατευτική ταινία, κόλλα γενικής χρήσης.

Βάψτε καταρχήν τις γλάστρες με την άσπρη μπογιά και με όσα χέρια χρειάζεται για να είναι η επιφάνειά τους λεία και ομοιόμορφη.

Αφού στεγνώσουν,οριοθετήστε με την ταινία σε ένα ύψος περίπου άλλο τόσο απ΄όσο το χείλος της κάθε γλάστρας και βάψτε το κομμάτι αυτό με το κόκκινο χρώμα.
Αφήστε να στεγνώσουν και εφαρμόστε την μικρότερη γλάστρα στο κάτω μέρος της μεγαλύτερης.

Τοποθετήστε μια ποσότητα κόλλας στο κάτω μέρος του φαναριού και στην κορυφή της κατασκευής και κολλήστε σταθερά το φανάρι.

Τα φαναράκια αυτά θα τα βρείτε στην αγορά σε διάφορες αποχρώσεις, για την συγκεκριμένη όμως κατασκευή το μαύρο ή οποιοδήποτε σκούροχρώμα είναι καταλληλότερα, αφού όταν ανάψετε ένα κεράκι μέσα στο φανάρι μέσα στο σκοτάδι το φανάρι δεν διακρίνεται τόσο έντονα και από μακριά το «περίγραμμα» της όλης κατασκευής μοιάζει πραγματικά με φωτισμένο φάρο.
Ασφαλώς μπορείτε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο να δημιουργήσετε ψηλότερα τέτοια διακοσμητικά, χρησιμοποιώντας απλώς περισσότερες και ανάλογων μεγεθών γλάστρες, ενώ και οι αποχρώσεις είναι θέμα γούστου.

 

Πηγή: www.soulouposeto.gr

 

 

Μια γκαστριά και τον τύλιξες!

Published 2 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

image-zeugari

Ω ναι. Συμβαίνει ακόμα. Συχνότερα από όσο θα περίμενε κανείς στη φιλελεύθερη κατά τ’ άλλα εποχή μας.

Κι είναι μια εποχή που χαρακτηρίζεται σε μεγάλο βαθμό απο την εξίσωση των δύο φύλων και τη γενικότερη χειραφέτηση των γυναικών, διαδικασία που κρατάει χρόνια αλλά δέχεται πόλεμο από ένα μικρό ποσοστό του γυναικείου πληθυσμού.

Είναι εκείνες οι λίγες που επιλέγουν την παλιά μέθοδο των κουτοπόνηρων γυναικών. Συνειδητά προσπαθούν να μείνουν έγκυες ώστε να επιτύχουν ένα γάμο. Να κλειδώσουν δηλαδή το σύντροφό τους στο πλάι τους με τον ερχομό ενός μωρού. Είναι σίγουρα συμπεριφορές που δε θυμίζουν σε τίποτα την εικόνα μιας δυναμικής γυναίκας. Αντιθέτως περιγράφει μια γυναίκα λίγη και μικρή.

Με μια λέξη; Θλιβερη.

Όλη αυτή η λογική είναι εξω από την σύγχρονη εικόνα της γυναίκας που με τόσο κόπο έχουν καταφέρει να χτίσουν οι νέες και δυναμικές, οι ανεξάρτητες γυναίκες της εποχής μας.

Είναι κόντρα ρόλος.

Αλλά πέρα απο τη ζημιά που κάνουν αυτές οι συμπεριφορές στη βιτρίνα του γυναικείου προφίλ, υπάρχουν άλλες, πιο καίριες αρνητικές συνέπειες.

Κατ’ αρχήν, γιατί η καινούρια ζωή που πρόκειται να έρθει μετά από μερικούς μήνες έχει ξεκινήσει την πορεία της πάνω στην πιο λάθος βάση. Ξεκινάει σαν ένας εκβιασμός. Πώς είναι δυνατόν μια τέτοια απόφαση να δημιουργήσει ένα οικογενειακό περιβάλλον που θα χαρακτηρίζεται από αγάπη και στοργή;

Το πιο πιθανό είναι ότι αυτό το πλάσμα θα γεννηθεί σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη αρνητικά συναισθήματα. Και θα φέρει αυτό το βαρος σε όλη του τη ζωή. Τα αποτελέσματα ενός τέτοιου βάρους θα φανούν αρκετά χρόνια μετά.

Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάνε όσες ακολουθούν αυτό το δρόμο ότι τίποτα στερεό δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω σε εκβιασμούς. Στα πιο παλιά χρόνια, όταν η κοινωνία μας ήταν ακόμα αρτηριοσκληρωτική, γάμοι βασισμένοι σε τέτοιες βάσεις κρατούσαν χρόνια αλλά οδηγούσαν πάντοτε σε δυστυχισμένους ανθρώπους, βουτηγμένους στην κατάθλιψη.

Σήμερα το πιο πιθανό είναι οτι δεν θα αντέξει ένας τέτοιος γάμος.

Θα οδηγηθεί με μαθηματική ακρίβεια στη διάλυση, καθώς όλη αυτή η ένταση που έχει μαζευτεί ανάμεσα στους δυο γονείς δεν μπορεί παρά να απελευθερωθεί με άσχημο τρόπο κάποια στιγμή.

Και ποιος πληρώνει τελικά τις αμαρτίες των γονέων;

Τα παιδιά.

Αυτά είναι που συνήθως βρίσκονται μετά εν μέσω μίας κατάστασης έντονης πίεσης και άγχους.

Γιατί ξέρουν βαθιά μέσα τους ότι εκείνα είναι η αφορμή που δημιουργείται όλη αυτή η κατάσταση. Η αφορμή. Όχι η αιτία. Και τις πιο πολλές φορές οδηγούνται σε άσχημα και σκοτεινά μονοπάτια.

Για μένα εδώ κρύβεται το μεγαλύτερο σφάλμα αυτών των γυναικών, οι οποίες δεν αξίζουν για μένα να φέρουν το τίτλο της μάνας. Το να χρησιμοποιούν κάτι τόσο ιερό όσο μια εγκυμοσύνη για να κρατήσουν κοντά τους έναν άντρα δείχνει μικροψυχία και ηθική κατάπτωση.

Δεν νοείται να παίζεις με τις ζωές των ανθρώπων με τέτοιο τρόπο, ειδικά όταν πρόκειται για το παιδί που θα φέρεις στον κόσμο.

Είναι θέμα ανθρωπιάς.

Που προφανώς δεν ξέρουν καν την έννοια της λεξης.

Είναι θέμα μητρικού ενστίκτου.

Που προφανώς δεν περιλήφθηκε στο μοντέλο τους.

Γενικά τέτοιες συμπεριφορές είναι ξένες προς τη σύγχρονη οπτική της ζωής και της κοινωνίας μας. Απο κάθε άποψη, μια γυναίκα που επιλέγει αυτό το μονοπάτι κάνει μαζεμένα πολλά λάθη. Και το κάνει επηρεάζοντας αρνητικά τρεις ζωές, από τις οποίες η μία δε φέρει καμία ευθύνη. Απολύτως καμία.

Κι όμως θα πληρώσει το πιο ακριβό τίμημα.

Πηγή: www.pillowfights.gr

H τεράστια εκπαιδευτική αξία της αποτυχίας

Published 2 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou
 SESasJGZ4nQτου Γιάννη Κ. Γιαννούδη 

Πριν χρόνια, ένας φίλος μου είχε διηγηθεί μια ιστορία. Δεν ξέρω αν είναι αληθινή, είναι όμως σίγουρα εξόχως διδακτική:

 

Η Χριστίνα Ωνάση αγαπούσε λέει πολύ την κόκα-κόλα! Κάθε χρόνο, επισκεπτόταν τον Σκορπιό για λίγες μέρες και κατέβαινε για jogging, στην παραλία. Ακόμη και σε εκείνες τις στιγμές λοιπόν ήθελε να πίνει το αγαπημένο της ποτό – για αυτό και ζήτησε από τους ανθρώπους της να βάζουν σε κάποιο σημείο της διαδρομής ένα τραπεζάκι, με 2-3 κουτάκια αναψυκτικού.

Την επόμενη κιόλας μέρα, η εταιρεία Κόκα-Κόλα εγκατέστησε στον παραλιακό δρόμο του νησιού από ένα επαγγελματικό ψυγείο, γεμάτο με αναψυκτικά, σε κάθε 100 μέτρα!

Ακούγοντας την πιο πάνω ιστορία, καταλαβαίνει κάποιος γιατί η Χριστίνα Ωνάση έζησε μέσα στην κατάθλιψη και οδηγήθηκε στην αυτοκτονία: πρώτον, γιατί είχε συνηθίσει να υλοποιείται, πολύ εύκολα και χωρίς κόπο, η οποιαδήποτε επιθυμία της, μικρή ή μεγάλη. Τι να ονειρευτείς μετά – και τι να σε κινητοποιήσει να προχωρήσεις;

Δεύτερον, διότι όταν η ζωή που σου προσφέρεται είναι γεμάτη με εύκολες, αβίαστες επιτυχίες και κατακτήσεις, σε όλα, η κάθε μικρή καθημερινή αποτυχία είναι ικανή να σε κάνει να νιώσεις άχρηστος και πελαγωμένος. Δεν ξέρεις πώς να την διαχειριστείς, δεν έχεις μάθει να επιβιώνεις αυτοδύναμα – και στο τέλος, απλώς διαλύεσαι.

Δείτε τώρα πως, το πιο πάνω παράδειγμα έχει εφαρμογή στην καθημερινότητα μας: σκεφτείτε μια σκηνή π.χ. όπου δύο μικρά παιδιά, άγνωστα μεταξύ τους, συναντώνται σε μια παιδική χαρά και παίζουν, στο σκάμμα με την άμμο. Κάποια στιγμή, διεκδικώντας το ίδιο κουβαδάκι, μπαίνουν σε διαδικασία έντασης που οδηγεί σε σωματική επαφή μεταξύ τους, σπρωξίματα και κλάματα.

Και τι κάνουν οι γονείς εκείνη την στιγμή; Σηκώνονται αγχωμένοι από το παγκάκι που κάθονται, τρέχουν στα παιδιά τους και προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα παρεμβαίνοντας, συνήθως με κάποιον από τους παρακάτω τρόπους:

  • μαλώνοντας το παιδί τους με φράσεις τύπου «άσε κάτω το κουβαδάκι, το θέλει το άλλο παιδάκι να παίξει»
  • λέγοντας έντονα και με ύφος τα-λέω-στη-νύφη-για-να-τα-ακούσει-η-πεθερά, κάτι του τύπου «μπορείτε να παίξετε και οι δύο μαζί ήρεμα, χωρίς να μαλώνετε». Αυτού του είδους η παρέμβαση πολλές φορές οδηγεί τελικά σε προστριβή μεταξύ των γονέων!
  • παίρνοντας το παιδί τους μακριά από το σκάμμα και παρηγορώντας το, με γλυκόλογα και αγκαλιές.

Σε κάθε περίπτωση (εκτός και αν η ένταση μεταξύ των παιδιών απειλεί σοβαρά την σωματική τους ακεραιότητα), η γονική παρέμβαση είναι λάθος! Το γεγονός ότι τα δύο παιδιά μπαίνουν σε διαδικασία διεκδίκησης του ίδιου πράγματος, τουςδίνει μοναδική ευκαιρία να αρχίσουν να μαθαίνουν πώς να διαχειρίζονται το συναίσθημα και την ανικανοποίητη επιθυμία τους.

Και η ζωή μας, καθημερινά, είναι γεμάτη από καταστάσεις που δεν μας επιτρέπουν να κάνουμε αυτό που θέλουμε, γεμάτη από στιγμές που μας χαρίζουν άσχημα συναισθήματα: απογοήτευση, απόρριψη, θυμό, πίκρα.

Η δυνατότητα μας να διαχειριστούμε ακριβώς αυτές τις στιγμές, είναι αυτή που στο τέλος της ημέρας διαχωρίζει τον ευτυχισμένο άνθρωπο από τον δυστυχισμένο, τον χαρούμενο και ικανοποιημένο από τον μόνιμα θυμωμένο και βλοσυρό.

Η μόνη παρέμβαση λοιπόν που χρειάζεται η πιο πάνω κατάσταση, είναι η ήρεμη και νηφάλια εξήγηση προς το παιδί ότι, κάθε δικό του πρόβλημα, πρέπει το ίδιο το παιδί να βρει τρόπο να το αντιμετωπίσει. Πως; αναπτύσσοντας την δική του κρίση, μαθαίνοντας να ζει χωρίς να δέχεται ή να κάνει παρεμβάσεις στην ατομική ελευθερία την δική του και των γύρω, αποδεχόμενο την διαφορετικότητα και την μοναδικότητα καθενός, ανακαλύπτοντας κάθε στιγμή τις δικές του εναλλακτικές λύσεις ώστε να είναι καλά και να συνεργάζεται εποικοδομητικά, μέσα στο σύνολο.

Αυτά, δεν επιτυγχάνονται φυσικά με εντολές, με αφορισμούς ή όταν οι γονείς λύνουν οι ίδιοι τα προβλήματα. Επιτυγχάνονται μέσα από πολλή συζήτηση, ακούγοντας προσεκτικά το παιδί και ενθαρρύνοντας το να εκφράσει με ειλικρίνεια τους φόβους και τις ανησυχίες του. Και φυσικά, δίνοντας του (στην πράξη) κάθε δυνατότητα να πάρει από νωρίς τα δικά του ρίσκα, να αποφασίζει μόνο του για ότι το αφορά και να μάθει να δέχεται τις συνέπειες των πράξεων του.

Γνωρίζοντας ότι, για όλα αυτά, έχει την αμέριστη εμπιστοσύνη των γονέων του και το δικαίωμα-προτροπή να κάνει πολλά λάθη, από πολύ μικρή ηλικία….

Και αν δεν με πιστεύετε εμένα, πιστέψτε τουλάχιστο τον μεγάλο Μάνο Χατζιδάκι:

«βλέπετε, μονάχα ή ήττα προκαλεί την σκέψη, την αναθεώρηση και την περισυλλογή. Με την ήττα μόνο ξαναγεννιόμαστε…»

Πηγή: fractalart.gr

 

Τύχη να είσαι μοναχοπαίδι!

Published 2 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

monaxopaidi_

Αν ρωτήσεις ένα μοναχοπαίδι αν θα ήθελε να είχε αδέλφια, δύσκολα θα λάβεις καταφατική απάντηση. Όχι επειδή είναι στριμμένο ή γεμάτο παραξενιές. Απλά δε θα μπορέσει ποτέ να κατανοήσει τη δύναμη μιας σχέσης που δεν έχει βιώσει. Είναι σαν να ρωτάνε εσένα πώς σου φαίνεται το φεγγάρι. Το έχεις χαζέψει άπειρες φορές αλλά δεν μπορείς να το αντιληφθείς στην πραγματική του διάσταση γιατί ποτέ δεν έχεις πάει.

Τα μοναχοπαίδια είναι μια κατηγορία από μόνα τους. Συχνά διχάζουν τον κόσμο γύρω τους. Άλλοι τα προσεγγίζουν με συμπάθεια λόγω του ότι δεν έχουν κάποιον για να μοιράζονται τα πάντα κι άλλοι με προκατάληψη καθώς βιάζονται να τα βαφτίσουν κακομαθημένα. Δύο γνώμες που δημιουργούνται αυθαίρετα, μόνο και μόνο επειδή μεγάλωσαν χωρίς αδέρφια.

Λυπάμαι που θα σας χαλάσω τα σχέδια, μα πρέπει να γνωρίζετε πως τα παιδιά που δεν έχουν αδέλφια είναι πιο ευτυχισμένα. Γελούν συχνότερα κι έχουν πολύ λιγότερο άγχος. Αρκεί να σκεφτείτε πως δεν προσπαθούν συνεχώς να κερδίσουν την προσοχή των γονιών τους ή να αποδείξουν τις δυνατότητες τους σε σχέση με κάποιο άλλο σημείο αναφοράς. Σημείο αναφοράς είναι ο εαυτός τους και είναι υπεραρκετός.

Τα μοναχοπαίδια ωριμάζουν γρηγορότερα και προσαρμόζονται ευκολότερα. Αυτό είναι αποτέλεσμα της γενικότερης συναναστροφής τους με ενήλικες. Παρακολουθώντας τις συζητήσεις τους, μαθαίνουν πιο γρήγορα κι αποκτούν γλωσσικές δεξιότητες κι εμπειρίες που δεν έχουν άλλα παιδιά μεγαλύτερων οικογενειών.

Αυτά τα παιδιά είναι πολύ λιγότερο ανταγωνιστικά και μαθαίνουν από νωρίς να σέβονται την ιδιωτικότητα του απέναντι. Έχουν τον δικό τους χώρο και μαθαίνουν από νεαρή ηλικία να είναι υπεύθυνα σε ό,τι αναλαμβάνουν. Δεν τρέχουν να ρίξουν τις ευθύνες αλλού. Μαθαίνουν να κουβαλούνε οι ίδιοι το βάρος των ευθυνών τους, να αντιμετωπίζουν τις αποτυχίες τους κατάματα και να απολαμβάνουν τις επιτυχίες τους ολόκληρες.

Οι άνθρωποι που μεγάλωσαν χωρίς αδέλφια ξέρουν να πατούν στα πόδια τους γερά. Δεν χρειάζονται αποδιοπομπαίους τράγους  στα ζόρια. Είναι αυτοί, μόνοι τους. Για να στηρίζονται και για να σηκωθούν έχουν μόνο τα δικά τους πόδια και τα δικά τους χέρια. Μ’ αυτά στηρίζονται και μ’ αυτά σηκώνονται όταν πέφτουν. Είναι δυνατοί και περήφανοι. Δύσκολα θα ζητήσουν βοήθεια, για να μη βρεθεί ποτέ κανείς να τους το «χτυπήσει». Είναι πεισματάρηδες και αγωνιστές.

Δεν δέχονται εύκολα την ήττα τους. Δεν εκπαιδεύτηκαν ποτέ γι’ αυτό. Είναι τα ίδια παιδιά που κάποτε σου έσπαγαν τα νεύρα στο παιχνίδι. Γαλουχήθηκαν για να κερδίζουν εκτός συναγωνισμού κι έγινε γνώρισμα του χαρακτήρα τους.

Συχνά τους ζηλεύεις. Φαντάζουν τόσο ανεξάρτητοι και γεμάτοι αυτοπεποίθηση που σε εκνευρίζουν. Κι εκείνοι, υπάρχουν φορές, που σε ζηλεύουν. Όσο ωραία φίλη κι αν είναι η μοναξιά για ένα μοναχοπαίδι, έρχονται στιγμές που εύχεται να μην ήταν μόνο του – να είχε κάποιον να μοιραστεί φόβους, αγωνίες και κοινά βιώματα, όπως τόσα άλλα παιδιά με αδέρφια, που έχουν συνηθίσει να μοιράζονται και εμπειρίες αλλά και την αναπόλησή τους μετά από χρόνια.

Δεν θα το πουν ποτέ, όμως, γιατί είναι κλειστοί και καχύποπτοι. Ίσως αμφιβάλλουν για το αν θα είναι ποτέ σε θέση να δίνουν, να παίρνουν και να μοιράζονται όσα απαιτεί  μια σχέση. Φοβούνται το άγνωστο που κρύβει, το δέσιμο και το νοιάξιμο. Φοβούνται το δεσμό που ενώνει δυο ανθρώπους για όσο ζουν, που μπορεί όμως να χαλάσει για μια περιουσία, για ένα σπίτι, για μια διένεξη.

Προτιμούν να είναι μόνοι και να ανοίγουν συζητήσεις με τον εαυτό τους. Όλα τα μοναχοπαίδια, άλλωστε, έχουν έναν κρυφό αδελφό μες το κεφάλι τους. Κάποιες φορές του μιλάνε δυνατά, λες και μπορεί να τους απαντήσει. Του απευθύνουν τον λόγο όποτε θέλουν, τον ακούνε όποτε γουστάρουν και τον απομακρύνουν όποτε τους κάνει κέφι. Έτσι δεν είναι μόνοι τους ποτέ.

Για τις άλλες συζητήσεις, τις αληθινές, έχουν φίλους με σάρκα κι οστά που έχουν διαλέξει με πολύ προσοχή κι ενίοτε, στα μουλωχτά τους αποκαλούν αδέλφια.

Μπορεί να μην ξέρουν τι ακριβώς σημαίνει αυτή η λέξη, ξέρουν όμως πώς σε κάνει να νιώθεις.

Πηγή: www.pillowfights.gr