Αρχείο

All posts for the month Ιουλίου 2015

Μια ξεχωριστή καφετέρια στην Αθήνα

Published Ιουλίου 31, 2015 by sofiaathanasiadou

46-47-6-thumb-large

«Εδώ οι κανονικοί δεν έχουν δουλειά, και εμείς θα πάρουμε αυτά τα παιδιά, να ζημιωθούμε κιόλας;». Αυτή ήταν η απάντηση ιδιοκτήτη μικρής επιχείρησης, όταν η κ. Γεωργία Βαμβουνάκη – Ραφάν τον προσέγγισε, προτείνοντας μια κοπέλα με κώφωση για τη θέση εργασίας. «Ετσι μας το είπε, εδώ “οι κανονικοί” δεν έχουν δουλειά», λέει η ίδια στην «Κ». «Πού να ’ξερε», προσθέτει αμέσως. «Πού να ’ξερε πόσο καλύτερα δουλεύουν αυτά τα παιδιά σε σχέση με οποιονδήποτε εργαζόμενο, με πόσο φιλότιμο και ζήλο. Ισως γιατί ξέρουν ότι είναι η ευκαιρία της ζωής τους».

Αν υπήρχε ζυγαριά που να μετρούσε την κοινωνική προσφορά, το «Καφέ Μύρτιλλο» στο Νέο Ηράκλειο θα είχε σπάσει όλα τα κοντέρ. Αθόρυβα, μεθοδικά, σε μια «ανύποπτη» γειτονιά της Αθήνας, κάνει αυτό που οι δημόσιες δομές αδυνατούν: προσφέρει ευκαιρίες, πραγματικές ευκαιρίες, σε άτομα ευπαθών ομάδων να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους και να ενταχθούν ισότιμα στην αγορά εργασίας.

Η κοινωνική συνεταιριστική επιχείρηση «Μύρτιλλο» γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 2013. Πηγή έμπνευσης για την κ. Βαμβουνάκη – Ραφάν ήταν μια ανάλογη τέτοια επιχείρηση που λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια στο Εδιμβούργο. «Αυτή την ιδέα εμείς την εξελίξαμε, την εμπλουτίσαμε και την προσαρμόσαμε στα ελληνικά δεδομένα». Στόχος είναι η έμμισθη απασχόληση ατόμων ευπαθών ομάδων, σε ποσοστό άνω του 40% επί του συνόλου των εργαζομένων, καθώς και η πολύπλευρη εκπαίδευση νέων με μέτριες μαθησιακές δυσκολίες, προκειμένου να αποκτήσουν ικανότητες αυτόνομης διαβίωσης και ταυτόχρονα συνείδηση των ατομικών δικαιωμάτων αλλά και των ευθυνών απέναντι στην κοινωνία, προσφέροντας και αυτοί, κατά τον ελεύθερο χρόνο τους, κοινωφελή εργασία.

Ετσι, σήμερα στο «Μύρτιλλο» εργάζονται 13 μισθωτοί (σερβιτόροι, μπαρίστες, παρασκευαστές, εκπαιδευτές), εκ των οποίων οι δέκα ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες. Ανάμεσά τους είναι παιδιά με κώφωση, με μέτρια νοητική στέρηση ή κινητικά προβλήματα, ωστόσο στο μεγαλύτερο ποσοστό πρόκειται για παιδιά που πάσχουν από αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας, το γνωστό σύνδρομο Ασπεργκερ. «Πρόκειται για μικρούς Αϊνστάιν», λέει χαρακτηριστικά η κ. Βαμβουνάκη, «που όμως, για παράδειγμα, δυσκολεύονται να δέσουν τα παπούτσια τους». Είναι χαρακτηριστικό ότι οι σερβιτόροι με Ασπεργκερ δεν χρειάζεται ποτέ να σημειώνουν τις παραγγελίες, αφού θυμούνται τα πάντα. «Στόχος είναι η λειτουργικότητά τους να διαχυθεί σε όλες τις πλευρές της ζωής τους, να αξιοποιηθεί στο έπακρο».

Παράλληλα, στο «Μύρτιλλο» εκπαιδεύονται 19 ενήλικες (18-28 ετών) με μαθησιακές και άλλες δυσκολίες, στο παρασκευαστήριο, στο σέρβις, στην υποδοχή. Υστερα από ένα ή δύο χρόνια εκπαίδευσης, ανάλογα με τις δυνατότητες του καθενός, οι νέοι προωθούνται στην αγορά εργασίας. Ηδη, δύο παιδιά έχουν πιάσει δουλειές «έξω», προς μεγάλη ικανοποίηση των προηγούμενων «εργοδοτών» τους.

Στις νέες δράσεις του «Μύρτιλλου» περιλαμβάνονται και τα πολιτιστικά εργαστήρια για παιδιά 6-12 ετών κάθε Σάββατο πρωί, αλλά και η εκπόνηση ειδικού εκπαιδευτικού προγράμματος για ειδική αλλά και τυπική αγωγή που θα προταθεί στο υπουργείο Παιδείας. «Το δυνατό μας σημείο δηλαδή δεν είναι η καφετέρια, αλλά η δημιουργία ενός χώρου πολιτισμού σε μια περιοχή με μάλλον συμβατικό πολιτιστικό προφίλ». Πέρυσι το «Μύρτιλλο» βραβεύτηκε ως η καλύτερη κοινωνική επιχείρηση της χρονιάς, σε μια συγκινητική τελετή στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, ωστόσο η πολιτεία εξακολουθεί να του στερεί τη στήριξή της. «Η ανάλογη επιχείρηση της Σκωτίας επιδοτούνταν με 146.000 λίρες κάθε χρόνο από τον Δήμο Εδιμβούργου, τα παιδιά αξιολογούνταν από το οικείο πανεπιστήμιο και όλοι έβρισκαν δουλειά αμέσως. Εδώ τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Εμείς δεν έχουμε λάβει ποτέ χρήματα εκτός από δωρεές σε είδη. Είμαστε αυτοδύναμη και αυτοδιαχειριζόμενη επιχείρηση που ξεκινήσαμε με μηδέν κεφάλαιο και με μηδέν κεφάλαιο συνεχίζουμε. Ακόμα περιμένουμε να υλοποιηθεί η υπόσχεση του υπουργείου Εργασίας για οικονομική ενίσχυση των ΚΟΙΝΣΕΠ μέσω ΕΣΠΑ. Εργαζόμαστε ως εθελοντές, όχι απλώς δεν έχουμε αμοιβή, αλλά πληρώνουμε από την τσέπη μας και τις ζημιές. Η χαρά μας είναι ότι προοδεύουν τα παιδιά. Στόχος άλλωστε είναι σύντομα η επιχείρηση να περάσει στα χέρια τους», καταλήγει η κ. Βαμβουνάκη – Ραφάν

πηγή κειμένου: http://www.kathimerini.gr

Διαβάστηκε στο www.eidikipaidagwgos.gr

Advertisements

Να είσαι πάντα ασταμάτητη #ΣΑΝΚΟΡΙΤΣΙ

Published Ιουλίου 31, 2015 by sofiaathanasiadou

astamatiti-san-koritsi

Οι γονείς μου πίστευαν πάντοτε σε μένα και με μεγάλωσαν μεταδίδοντάς μου το μήνυμα ότι μπορώ να πετύχω τα πάντα.

Έφερα στη ζωή δυο υπέροχα κορίτσια, που πλησιάζουν ολοταχώς στην εφηβεία. Τις μεγαλώνω κι εγώ με τις ίδιες αρχές, προσπαθώντας να τις εμπνεύσω να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους και να βγουν «εκεί έξω» και να αλλάξουν τον κόσμο. Έναν κόσμο όμως που τις περιορίζει. Έναν κόσμο που είναι γεμάτος στερεότυπα.

Στο νέο βίντεο Ασταμάτητη #ΣΑΝΚΟΡΙΤΣΙ της Always βλέπουμε πώς τα στερεότυπα της κοινωνίας εγκλωβίζουν τα κορίτσια και έχουν ουσιαστική επίπτωση στην αυτοπεποίθησή τους.

Στο βίντεο αναγνώρισα τις κόρες μου.

Αναγνώρισα την Εβίτα και την ηρωίδα που κρύβει μέσα της καθώς και την επιθυμία της να σώσει τον κόσμο.

Αναγνώρισα την Εβελίνα που θέλει η φωνή της να ακουστεί σε κάθε γωνιά του πλανήτηκαι να κάνει τη διαφορά.

Αναγνώρισα τις φίλες τους, που όταν έρχονται στο σπίτι και τις βλέπω να παίζουν γεμάτες δυναμισμό, νιώθω ότι αυτή η νέα γενιά κοριτσιών θα τα καταφέρει καλύτερα από τη δική μας.

Βρίσκονται σε μία ηλικία που πιστεύουν στις δυνάμεις τους. Και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση πρέπει να αφήσουμε τα στερεότυπα της κοινωνίας να καταστρέψουν την αυτοπεποίθησή τους, καθώς οδεύουν προς στην εφηβεία.

Κάποια εντυπωσιακά στατιστικά δεδομένα της έρευνας της Always, στην οποία θα αναφερθώ αναλυτικότερα και σε επόμενο post είναι τα εξής:

  • To 56% των κοριτσιών χάνουν την αυτοπεποίθησή τους στην εφηβεία.
  • Το 72% των κοριτσιών αισθάνονται ότι η κοινωνία τα περιορίζει και τους υπαγορεύει τι πρέπει να κάνουν και τι όχι.
  • Το 51% των κοριτσιών πιστεύουν ότι σε 10 χρόνια θα υπάρχουν οι ίδιοι ή ακόμα περισσότεροι περιορισμοί για τα νέα κορίτσια.

Τα στοιχεία αυτά κρούουν το καμπανάκι του κινδύνου. Χρειάζεται να αναλάβουμε δράση όλοι μας για να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθηση των κοριτσιών καθώς μεγαλώνουν.

Στο παλαιότερο post μου Δώσε της έμπνευση να αλλάξει τον κόσμο είδαμε την ιστορία ενός κοριτσιού που είχε από μικρό τη φυσική τάση να ανακαλύψει, εξερευνήσει, να κατασκευάσει αλλά οι γονείς του με αθώες φράσεις, με τη στάση και τις προσδοκίες τους, κατάφεραν να  το απομακρύνουν από την αγάπη της για τις επιστήμες.

✔ Μήπως ήρθε η ώρα να πούμε στα μικρά κορίτσια, όχι μόνο πόσο όμορφες είναι αλλά και πόσο έξυπνες;

✔ Μήπως ήρθε η ώρα να γίνουμε η φωνή για όλα εκείνα τα κορίτσια που γεννήθηκαν σε λιγότερο προηγμένες χώρες και τα δικαιώματά τους καταπατούνται κάθε μέρα; Η Malala το είπε καλύτερα στην ομιλία της στον ΟΗΕ, όταν ήταν μόνο 16: «Μιλάω όχι για να ακουστώ εγώ, αλλά για να ακουστούν όλοι εκείνοι που δεν έχουν φωνή».

✔ Μήπως ήρθε η ώρα να βοηθήσουμε τα κορίτσια μας να γίνουν πρωταγωνίστριες στην ιστορία της ζωής τους;

✔ Μήπως ήρθε η ώρα να γεμίσουμε ως γονείς τον κουβά της αυτοεκτίμησης των παιδιών μας τόσο πολύ, ώστε όσες τρύπες κι αν κάνει ο υπόλοιπος κόσμος να μην μπορέσει να τον αδειάσει – όπως είπε και ο Alvin Price;

Το μήνυμα προς τις κόρες μου και προς όλα τα κορίτσια του κόσμου είναι δυνατό και ξεκάθαρο: Συνεχίστε να διαλύετε τους περιορισμούς και τα όρια που σας επιβάλλουν οι άλλοι. Μπορείτε να καταφέρετε τα πάντα. Να είστε πάντα ασταμάτητες σαν κορίτσια.

Πηγή:mikroimegaloi.gr

Όμορφες, παιδικές κοτσίδες για γλυκιές δεσποινίδες!

Published Ιουλίου 31, 2015 by sofiaathanasiadou

1

Δείτε κάποιες όμορφες ιδέες για κοριτσίστικες κοτσιδούλες που θα ξετρελάνουν τα πιτσιρίκια σας! Η φωτογραφία επάνω δείχνει μια περίτεχνη κοτσίδα, που απαιτεί ιδιαίτερο πλέξιμο, αλλά και μήκος μαλλιών.

2

Τώρα το καλοκαίρι που τα παιδιά ζεσταίνονται όσο και οι μεγάλοι, καλό είναι να μαζεύουν τα μαλλιά τους, ιδιαίτερα όταν το μήκος ξεπερνά ένα κοντό καρέ. Δυο χαλαρές πλεξούδες είναι μια καλή επιλογή.

3

Αν θέλετε ένα χτένισμα για επίσημη εμφάνιση, τότε οι πλεξούδες σε σχήμα καρδιάς, είναι οι ιδανικές!

Πηγή: www.infokids.gr

 

 

Βίντεο: Η συγκλονιστική στιγμή που δίδυμα νεογέννητα συναντιούνται για πρώτη φορά

Published Ιουλίου 31, 2015 by sofiaathanasiadou

Έχουμε αρκετές φορές μιλήσει για τον ιδιαίτερο δεσμό που μοιράζονται τα δίδυμα αδέρφια μεταξύ τους, ήδη από την κοιλιά της μαμάς τους. Το παρακάτω βίντεο αποδεικνύει περίτρανα ότι δεν πρόκειται για μία απλή αδελφική σχέση, αλλά για έναν δεσμό που δεν συγκρίνεται με κανέναν άλλον.

neogennita_didima_590_b

Στις 27 Δεκεμβρίου 2012 ο Leonidas Rylan συναντά για πρώτη φορά εκτός μήτρας την αδερφή του Reese Craven. Τόσο η μικρούλα Reese όσο και ο Leonidas, από τη στιγμή που βγαίνουν από την κοιλίτσα της μαμάς τους και αποχωρίζονται ο ένας τον άλλον, δεν σταματούν να κλαίνε! Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, οι γιατροί βάζουν τα δύο μωράκια δίπλα-δίπλα και τότε αυτά… γαληνεύουν αμέσως!

Πηγή: www.mytwins.gr

H φωτογραφία που σου δείχνει πως μπορείς να αγκαλιαστείς και χωρίς χέρια

Published Ιουλίου 31, 2015 by sofiaathanasiadou

1104-jq8fm5

H Jessica Cox είναι 32 ετών και αποτελεί την μεγαλύτερη απόδειξη πως όταν υπάρχει μεγαλείο ψυχής κανένα εμπόδιο δεν είναι ανυπέρβλητο για τον άνθρωπο.

Η Jessica γεννήθηκε χωρίς χέρια εξαιτίας μια σπάνιας ασθένειας, αλλά όχι μόνο δεν το έβαλε κάτω. Κατάφερε να μάθει να οδηγεί με τα πόδια ακόμα και να πιλοτάρει αεροπλάνα. Η ιστορία της στάθηκε πηγή έμπνευσης για τους δημιουργούς του ντοκιμαντέρ Right Footed που περιγράφει την ιστορία της. Η ίδια η Jessica πρόσφατα συναντήθηκε με ένα κοριτσάκι τριών μόλις ετών την  Ruth Evelyn, που επίσης γεννήθηκε χωρίς χέρια. Η μαμά της ηθελε να γνωρίσει η κόρη της την Jessica για να αντλήσει θάρρος. Η φωτογραφία τη Jessica και της μικρής να αγκαλιάζονται όλο αγάπη και αλληλεγγύη χωρίς χέρια τώρα κάνει τον γύρο του κόσμου.

Πηγή: mag.sigmalive.com

«Μαμά, είμαι χοντρή»: Η συγκλονιστική απάντηση της μητέρας στην 7χρονη κόρη της

Published Ιουλίου 31, 2015 by sofiaathanasiadou

590_9cc077f12335759e07bf3ca3e147d1c1

Κάθομαι σταυροπόδι στο πάτωμα του μπάνιου μου, καθώς περιποιούμαι τα νυχάκια των ποδιών της κόρης μου…. Ο εννιάχρονος γιος μου κάνει ντουζ ενώ εγώ γέρνω προς την μπανιέρα. Η τρίχρονη κόρη μου βάζει το νυχτικό της στο υπνοδωμάτιό της.

Ετσι ξεκινάει το συγκλονιστικό κείμενο-μαρτυρία μιας μητέρας για το σώμα το δικό της και της 7χρονης κόρης της.

Ο εντεκάχρονος γιος μου κυριολεκτικά «εισβάλλει» στο σπίτι μετά την προπόνηση του ποδοσφαίρου και ανεβαίνει στον πάνω όροφο ενώ παραπονιέται για πονόλαιμο και ζητά να ξαναζεστάνουμε το φαγητό για να φάει. Ο σύζυγός μου είναι έξω. Πήγε το μίνι-βαν για σέρβις.

Ο ήλιος έχει δύσει κι εμείς ετοιμαζόμαστε να ξεκουραστούμε ξανά. Μέσα στο μπέρδεμα αυτής της συνηθισμένης βραδιάς, βλέπω την εφτάχρονη κόρη μου εντελώς γυμνή, να πλένει τα δόντια της δίπλα μου. Δεν μου αρέσει ο τρόπος που κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέπτη… Ο τρόπος που πιάνει την κοιλίτσα της και κατσουφιάζει στην όψη του προφίλ της. Την κοιτάζω για λίγο και μετά πλησιάζω.

«Τι έγινε, αγάπη μου;» ρωτάω. «Είμαι χοντρή», μου απαντά χωρίς να διστάσει. Νιώθω αδύναμη για μια στιγμή. «Το στομάχι μου κινείται όταν τρέχω. Θέλω να είμαι αδύνατη. Θέλω επίπεδο στομάχι». Σώπασα. Έχω διαβάσει έρευνες, βιβλία, μπλογκ. Έχω αριστεύσει σε έρευνες σε σχέση με το φύλο, έχω ασχοληθεί με τα ΜΜΕ, έχω παρακολουθήσει μαθήματα σε σχέση με την κοινωνία και τον πολιτισμό. Έχω συμβουλεύσει άλλες μητέρες και, ακόμη, παραδίδω μαθήματα για έφηβες. Έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο για να ενθαρρύνω γυναίκες και παιδιά με οικονομικά προβλήματα. Έχω αρκετές, αν όχι παραπάνω απ’ όσες γνώσεις χρειάζομαι, για να απαντήσω σε αυτό το σχόλιο. Αλλά στην πραγματικότητα είμαι πολύ αδύναμη. Δεν είναι δυνατόν. Όχι το δικό μου κορίτσι!

Ανακαλώ και επαναφέρω την αυτοκυριαρχία μου. «Είσαι φτιαγμένη τέλεια! Είσαι δυνατή και υγιής»Και είναι. Όμως αυτό δεν αρκεί.

Πασχίζω να βρω κάτι να πω. Αυτό το παιδί, η πρώτη μου κόρη για την οποία γιόρτασα μεγάλωσε γεμάτη από γυναικεία δύναμη. Της διάβαζα παραμύθια με γυναίκες πρωταγωνίστριες, επέμενα στο να παλεύει δίπλα στους αδερφούς της και ζητούσα να την αποκαλούν γενναία και δυνατή, όσο όμορφη και αξιολάτρευτη. Της λέω, λοιπόν, ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί: από ίσιοι και αδύνατοι ως στρογγυλοί και πλαδαροί και χιλιάδες άλλα μεταξύ αυτών. Της λέω ότι αυτό είναι που μας κάνει όμορφους.

Δεν πείστηκε.

Διώχνω όλα τα υπόλοιπα παιδιά. Κλείνω την πόρτα και καθόμαστε η μία απέναντι στην άλλη, στο πάτωμα. Καταλαβαίνω ότι υπάρχει κάτι παραπάνω και χρειάζεται να δω μέσα από αυτό. Της εξηγώ ότι ήμουν ακριβώς όπως εκείνη όταν ήμουν κι εγώ επτά ετών. Της λέω ότι όταν μεγαλώσει θα γίνει σκληρή, ψηλή και δυνατή, όπως εγώ. Δεν είναι αρκετό γι’ αυτήν. Της θυμίζω πόσο γρήγορα μπορεί να τρέξει και εκείνο το γκολ που είχε βάλει στο ποδόσφαιρο. Της λέω πόσο καλή είναι στο ποδήλατο, τι καλή ισορροπία έχει με το πατίνι και πόσες ξεχωριστές φιγούρες ξέρει να κάνει με αυτό. Αναφέρω πόσο ωραία διαβάζει και γράφει και πόσο εύκολα κάνει μαθηματικές πράξεις. «Είμαι χοντρή», ξαναλέει.

Απελπίζομαι. «Παιδί μου, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου λένε όλοι όταν σε βλέπουν;». Αναστενάζει και μου απαντά «Ότι είμαι όμορφη». Η ομορφιά δεν με βοηθάει αυτήν τη στιγμή. Αποτυγχάνω. Την ρωτάω γιατί θεωρεί τον εαυτό της «χοντρό». Τα γαλάζια της μάτια συναντούν τα δικά μου. Μου εξηγεί ότι οι φίλοι της την έχουν αποκαλέσει «λίγο χοντρούλα» δύο φορές, όταν μιλούσαν για τα σώματά τους, φορώντας τα μαγιό τους. Και στενοχωρήθηκε… αλλά την ίδια στιγμή ένιωσε καλά, αφού, όπως μου είπε, κατάλαβε ότι η άποψη που είχε ως τότε για το σώμα της ήταν«σχεδόν σωστή».

Σκέφτομαι κάποια άσχημα πράγματα για τους συνομήλικούς της και τις μητέρες τους και αναρωτιέμαι ποια είναι τα μηνύματα που στέλνονται. Δεν έχω πια κανένα όπλο και… 20 λεπτά αργότερα, δεν έχω και καθόλου υπομονή. Νιώθω ότι χάνω τις δυνάμεις μου μπροστά σε αυτό που η κόρη μου θεωρεί πλέον δεδομένο.

Δεν καταλαβαίνω το λόγο για τον οποίο δεν αντικρίζει την τελειότητα στο είδωλό της.

Την σηκώνω όρθια και την βάζω να πατήσει στο σκαλάκι μπροστά από τον καθρέπτη. Βγάζω όλα μου τα ρούχα, ακόμη και το εσώρουχο. Καθόμαστε δίπλα-δίπλα, εντελώς γυμνές κι εκείνη γελά. Εγώ ξεκινάω να τραγουδώ ένα τραγούδι αυτοσχεδιάζοντας. Είναι ένα παράξενο είδος τραγουδιού… ραπ σε συνδυασμό με κάτι άλλο, ενώ οι στίχου είναι του τύπου «είμαστε τέλειοι ακριβώς όπως είμαστε, χωρίς αλλαγές». Είναι γελοίο, καθώς αρχίζουμε να χορεύουμε και η κόρη μου γελάει με την ψυχή της. Την παίρνω στην αγκαλιά μου. Είμαστε ένα μεγαλοπρεπές, γελοίο ζευγάρι. Τα άλλα παιδιά μας ακούνε. Μπαίνουν μέσα στο μπάνιο, τρομαγμένα και μπερδεμένα. Πηγαίνω το κοριτσάκι μου στο δωμάτιο, εκφράζοντας με κάθε τρόπο ότι είμαστε ωραίες, γυμνές και δυνατές κοπέλες. Φοράμε και οι δύο τις πιτζάμες μας. Διαβάζουμε μαζί μια ιστορία. Η λέξη «χοντρός» δεν θα ακουστεί ξανά.

Δεν είχα ιδέα αν τα είχα καταφέρει εκείνη τη νύχτα. Δεν ήξερα αν αυτά που είπα είχαν επίδραση πάνω της, αν διόρθωσα κάτι, αν της άλλαξα γνώμη. Αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να συνεχίσω να εμπλουτίζω τόσο εμένα, όσο και τα παιδιά μου με αυτοπεποίθηση. Πρέπει να βρίσκομαι εκεί, να ρωτάω, να χτίζω αλλά και να γκρεμίζω. Να παίρνω χρόνο, να κάνω έξυπνες κινήσεις και να είμαι πάντοτε ανοιχτή. Πρέπει να έχω τη θέληση να χορέψω γυμνή μπροστά από τον καθρέπτη μου, να αντισταθώ στην όψη όσων άφησαν πέντε γέννες πάνω μου και να κοιτάζω το είδωλό μου με αγάπη.

Τότε, μαζί, με μια μικρή λάμψη στα μάτια μας, θα δούμε στον καθρέπτη το δικό μας φως, ένα φως που ακτινοβολεί.

Δημοσιεύτηκε στο blog Μικροί Μεγάλοι Janell Hofmann

Πηγή: babyradio.gr

Το θρίλερ της παραλίας: Όταν τα παιδιά φοβούνται να μπουν στη θάλασσα

Published Ιουλίου 31, 2015 by sofiaathanasiadou

young057-667x476

Γράφει:
Κατερίνα Μαγγανά – Ψυχολόγος

Είναι μια από τις συνηθισμένες καλοκαιρινές έγνοιες των γονιών που έχουν μικρά παιδιά: πολλά μωρά και νήπια αρνούνται να μπουν στο νερό, εκδηλώνουν φοβία στην επαφή τους μαζί του, ξεσηκώνουν τον κόσμο και τα νεύρα των γονιών…

Ποιος είναι ο πιο πρόσφορος τρόπος να μάθετε το παιδάκι σας να χαίρετε τα καλοκαιρινά του μπάνια;

Η ιστορία του Κωστάκη:

Ο Κωστάκης κοντεύει στα 2,5. Το πρώτο του καλοκαίρι στη θάλασσα κολυμπούσε με ευχαρίστηση, έπαιζε δίπλα στο κύμα και οι γονείς ήταν ευτυχείς. Ένα καλοκαίρι μετά, ο Κωστάκης, όχι μόνο αρνείται να μπει στο νερό, αλλά ταράζεται όταν βλέπει και τους γονείς του να κολυμπάνε. Η μαμά του τον φωνάζει «28η Οκτωβρίου» γιατί απαντά συνεχώς «όχι» σε κάθε πρότασή τους να πλησιάσει τη θάλασσα, κλαίει όταν τον παίρνουν αγκαλιά και περπατάνε στο νερό… Και τότε ο μπαμπάς παίρνει την απόφαση να τον βουτήξει μέσα με το ζόρι για να …

α) «ξεθαρρέψει», β) να το πάρει απόφαση, γ) να καταλάβει ότι του αρέσει…;

Σίγουρα κάποια από αυτές τις σκέψεις θα πρέπει να πέρασε από το μυαλό του. Οι κραυγές του Κωστάκη ακούστηκαν σε όλο το νησί. Δυο χρόνια μετά, το παιδί ακόμα δεν μπαίνει στη θάλασσα να κολυμπήσει….

Κι όμως το αγοράκι αυτό δεν έχει κανένα πρόβλημα να παίζει με το νερό στο σπίτι του, να γεμίζει λεκάνες ή μικρές πισίνες στο μπαλκόνι και να τσαλαβουτά, η ώρα του μπάνιου του είναι από τις απολαυστικότερες της ημέρας, παίζει με τα παιχνίδια του νερού (ψαράκια, δελφινάκια, φάλαινες…), δεν αρνείται το πλύσιμο των χεριών ή του προσώπου στους γονείς.

Καταλαβαίνοντας τα παιδιά…

Είναι σημαντικό λοιπόν να αντιληφθούμε για τι είδους φοβία μιλάμε και αναλόγως να βρεθεί ο καταλληλότερος τρόπος να προσεγγίσουμε το παιδί και να το βοηθήσουμε να την ξεπεράσει. Στην ιστορία μας δεν έχουμε να κάνουμε με μια φοβία γενικότερη του νερού ως στοιχείο, αλλά για μια διστακτικότητα, έναν φόβο για το παιδί να κολυμπήσει μέσα στο «μεγάλο» νερό της θάλασσας, που προφανώς του φαίνεται αρκετά… φοβιστικό. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η άρνηση του παιδιού συνδέεται είτε με κάποιο δυσάρεστο συναίσθημα που προηγήθηκε, είτε πρόκειται για μια αντίδραση που οφείλεται στην φάση της ανάπτυξής του. Μια φάση ανταγωνιστική προς τους γονείς. Κάθε παιδί γύρω στα 2 του χρόνια, αρχίζει να αυτονομείται σωματικά και ψυχικά από την υποχρεωτική εξάρτησή του απέναντι στην φροντίδα των μεγάλων. Μπορεί να κάνει πλέον πράγματα, να «βοηθήσει» την μαμά ή τον μπαμπά, να φάει κάτι μόνο του…

Διασχίζοντας αυτή τη αναπτυξιακή φάση, τα παιδιά συχνά αντιστέκονται σε αυτό που τους ζητούν οι ενήλικες, μπαίνει το διακύβευμα για το ποιος έχει τον έλεγχο. Πράγμα απολύτως φυσιολογικό! Οι γονείς χρήσιμο είναι να είναι διαθέσιμοι να ακούσουν, να εξηγήσουν, να υποχωρήσουν αρκετές φορές, όταν δεν τίθεται ζήτημα ζωτικής σημασίας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η άρνηση, η εκδήλωση ενός φόβου απέναντι στον νερό υποχωρεί σταδιακά, εφόσον το παιδί όλο τον υπόλοιπο χρόνο στο σπίτι του δεν παρουσιάζει επίμονη και φοβική άρνηση απέναντι στο νερό: τότε θα πρέπει οι γονείς απευθυνθούν σε ειδικό γιατί προφανώς πρόκειται για υδροφοβία, σπάνια διαταραχή που πρέπει να αντιμετωπιστεί έγκαιρα.

Κατά κανόνα, αυτό που απαντάται συχνότερα ως φοβία στο νερό, είναι ο φόβος που εκδηλώνει ένα παιδάκι να κολυμπήσει στην θάλασσα ή την πισίνα. Επίσης ο φόβος να κολυμπήσει στα βαθιά, αν δεν έχει μάθει καλά και με σωστό τρόπο την τεχνική της κολύμβησης, φόβος που μπορεί να το ακολουθεί σε όλη την ζωή.

Τι έκανε λάθος ο μπαμπάς του Κωστάκη;

Προφανώς η δυσφορία του πατέρα για το φόβο του μικρού να μπει στην θάλασσα ήταν μεγαλύτερη από εκείνη του Κωστάκη! Όταν ένα παιδί δειλιάζει να μπει στο νερό και να κολυμπήσει με τους γονείς του, αυτό έχει να κάνει με την προσωπικότητά του που αναπτύσσεται, κατά κανόνα είναι παροδικό και δεν επηρεάζει ως φοβία την ζωή του. Απόδειξη, ότι η σχέση του Κωστάκη με το νερό δεν διαταράχθηκε γενικώς από εκείνη την εμπειρία.

Όμως η φοβία ή η άρνηση για το νερό μπορεί να εγκατασταθεί όταν οι γονείς δεν έχουν υπομονή και προσπαθούν με βίαιο τρόπο να μάθουν στο παιδί κάτι που του είναι και άγνωστο και απειλητικό. Ο «στρατιωτικός» τρόπος να «σε ρίξω» στο νερό μπορεί να είναι τραυματικός για το παιδί και να μισήσει την θάλασσα, να μην μάθει ποτέ να κολυμπά καλά!

Τι έπρεπε να κάνουν οι γονείς του Κωστάκη;

Ο πιο ασφαλής και σίγουρος τρόπος είναι η υπομονή, η βαθμιαία εξοικείωση με το υγρό στοιχείο. Ο σεβασμός σε ένα συναίσθημα, μια συμπεριφορά που εκφράζει το παιδί και αποζητά από τους γονείς να της δώσουν χώρο και νόημα. Δεν χρειάζεται εξαναγκασμός αλλά βοήθεια. Αν οι γονείς κοροϊδέψουν την φοβία ή πουν: «μα μην φοβάσαι, δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι» το παιδί πιθανόν να νοιώσει και άσχημα που φοβάται, εφόσον δεν υπάρχει λόγος αλλά αυτό φοβάται! Η εναλλακτική πρόταση βοηθά πιο πολύ: «εντάξει, αφού δεν θέλεις, μπορούμε να κάτσουμε έξω-έξω στη θάλασσα και να παίξουμε με τα κουβαδάκια σου». Επίσης, χρήσιμο είναι να αφήσουν το παιδί να κρατάει την απόσταση ασφαλείας από το νερό που εκείνο επιθυμεί. Έτσι το παιδί νοιώθει οι γονείς το καταλαβαίνουν και το στηρίζουν, ενισχύεται η εμπιστοσύνη.

Σταδιακά, εφόσον νοιώθει ότι δεν πιέζεται και νοιώθει ασφαλές, πιθανόν να ζητήσει να συμμετέχει κι εκείνο σε παιχνίδια δίπλα στο κύμα. Καλό είναι και τότε οι γονείς να το αφήσουν να οδηγεί εκείνο το παιχνίδι, να μην «ξεθαρρέψουν» και το πιέσουν. Μπορούν πάντα να προτείνουν: «θέλεις να πάμε λίγο πιο μέσα μαζί; Να σου κρατά η μαμά/ο μπαμπάς το χέρι;» και να αφήσουν το παιδί να αποφασίσει. Έτσι η αποφόρτιση γίνεται βήμα-βήμα, κι όταν το παιδάκι είναι έτοιμο θα απολαύσει τη θάλασσα και τα παιχνίδια της με ασφάλεια.

Από την κούνια: παράγοντες που μπορεί να προκαλέσουν φοβία απέναντι στο νερό.

Παρόλο που το πρώτο μας περιβάλλον, ως είδος και ως έμβρυα, ήταν υδάτινο, είμαστε όντα στεριανά, νοιώθουμε σίγουροι και ασφαλείς μόνον όταν πατάμε γη! Η καθομιλουμένη εκφράζει με γλαφυρό τρόπο αυτή την αίσθηση. Από τη μια, ασφάλεια και σταθερότητα: «είναι προσγειωμένος, πατάω γερά στα πόδια μου» κλπ. από την άλλη, αβεβαιότητα, κίνδυνοι: «έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου, τον έριξαν στα βαθιά…» ως το κλασσικό: «σκάσε και κολύμπα!» που αποτυπώνει όλη την απελπισία και την ανάγκη να ξαναβγούμε σε στέρεο έδαφος.

Αν, λοιπόν, οι πρώτες μας εμπειρίες με το νερό έχουν δυσάρεστες νοηματοδοτήσεις, είναι πολύ πιθανό να εκδηλωθεί φοβία στις διακοπές, περίοδος που έτσι κι αλλιώς τα μικρά παιδιά «ξεβολεύονται» και έχουν έναν καινούργιο κόσμο να συνηθίσουν.

Μπορεί να πρόκειται για πολλές καταστάσεις, ας δούμε κάποιες χαρακτηριστικές:

  • Τα πρώτα-πρώτα μπανάκια του βρέφους πρέπει να είναι στιγμές τρυφερότητας και ανταλλαγής συναισθημάτων με την μητέρα. Αν εκείνη έχει κάποια ανησυχία για το νερό, για το μπάνιο που πρόκειται να του κάνει, μπορεί να του μεταδώσει τις δικές της αγωνίες, να του μεταφέρει ένα αίσθημα απειλής για το υγρό στοιχείο. Παίζει λοιπόν σημαντικό ρόλο και το πώς οι ενήλικες που ανατρέφουν τα παιδιά βιώνουν την επαφή τους με το νερό.
  • Κάποιο δυσάρεστο ερέθισμα του βρέφους που έχει συνδυαστεί με την επαφή του με το νερό, όπως αιφνίδια κατάποση νερού που προκάλεσε «πνίξιμο» και το φόβισε, κάποιο βιαστικό λούσιμο που το ενόχλησε… Χρήσιμο είναι το παιδί να έρχεται σε επαφή με το νερό ως παιχνίδι πριν βγει στην παραλία. Να παίζει στο μπαλκόνι ή στον κήπο, να ποτίζετε μαζί τα λουλούδια κλπ., ώστε να συνδέσει την αίσθηση του νερού με κάτι χαρούμενο, με ευχάριστες και ξέγνοιαστες στιγμές.
  • Αποφύγετε να τους διηγείστε τρομακτικές ιστορίες που λαμβάνουν χώρα σε νερό: οι κακές μάγισσες που πετάγονται από τα πελάγη, τα φαντάσματα που κρύβονται στα βάθη των πηγαδιών. Πολλά παιδιά είναι πιθανόν να παγιώσουν έτσι ένα αίσθημα δυσπιστίας και φόβου απέναντι στο υγρό στοιχείο.
  • Μια απότομη και ακατάλληλη μαθητεία στην κολύμβηση, όταν αυτή ξεκινά από τις μικρές ηλικίες. Είναι πολύ καλό να παροτρύνουμε τα παιδιά να μαθαίνουν την τέχνη της κολύμβησης από μικρά. Σε κάθε περίπτωση όμως, αυτό πρέπει να γίνεται με τους ρυθμούς του παιδιού, με σεβασμό στις ιδιαιτερότητές του. Όταν κάνει το μάθημα κάποιος ειδικός, βεβαιωθείτε ότι δεν πρόκειται για ένα τύπο που ουρλιάζει διαταγές στην άκρη της πισίνας ή της θάλασσας, αλλά είναι υπομονετικός και είναι κοντά στα παιδιά μέσα στο νερό, ώστε να νοιώθουν ασφαλή. Αν το μαθαίνετε εσείς, κάντε το να νοιώθει σιγουριά: να το επιβλέπετε πάντα στα παιχνίδια του στο νερό, κολυμπώντας μαζί του μην του αφήνετε το χέρι χωρίς προειδοποίηση, βοηθήστε το να ανακαλύψει το υδάτινο περιβάλλον με το δικό του βήμα.
  • Και τέλος, μην ξεχνάτε: Το παιδί σας δεν είστε εσείς. Έχει την δική του προσωπικότητα και ξεχωριστές ανάγκες, που οφείλουμε να τις σεβαστούμε για να μας σέβεται κι εκείνο.

Πηγή:www.letsfamily.gr