Αρχείο

All posts for the day 12 Ιουνίου 2015

Ο λογος που νιωθω υποχρεη στην κορη μου!

Published Ιουνίου 12, 2015 by sofiaathanasiadou

11265263_10206552563594850_8584842353352404526_n

Όχι δεν την ξεχωρίζω… όχι δεν την αγαπάω πιο πολυ από το Στάθη…
Αλλά πολλά απο όσα είμαι τα χρωστάω σε αυτήν.

11390128_10206723719673645_3688637015545815644_n

Όταν έμεινα έγκυος στην Άννυ ήταν εκτός προγράμματος.
Ο γάμος μου δεν μπορώ να πω πως ήταν στα καλύτερα του , διανύαμε μια δύσκολη περίοδο και πίστευα απο τότε πως ο χωρισμός θα ήταν αναπόφευκτος.
Ήταν αυτό που λένε πως εβλεπα πολλα και προσπαθουσα να τα διαχεριστω ..
Προσπαθουσα να παλεψω γιατι εμαθα να μην εγκαταλειπω εμαθα να παλευω για αυτα που αγαπω και σιγουρα δεν ξεπουλαω ανθρωπους με την πρωτη η την δευτερη η την χιλοστη !

Anyway να μην μακρυγορω …

Οταν εμαθα πως περιμενω κοριτσακι ενιωθα πως τα ονειρα μου πραγματοποιουνται,

Η αγαπη μαμας και κορης δεν συγκρινεται ειναι σαν να βλεπεις ενα κομματι του εαυτου σου σε μικρογραφια…
Σε αγαπω κορη μου γιατι μαζι σου ξαναγεννηθηκα !

Μαζι σου βρηκα τον εαυτο μου και το καλεσμα μου σε αυτην την ζωη.
Με την γεννηση σου σταματησα να κανω εκπτωσεις στην ευτυχια μου γιατι πανω απ ολα σκεφτηκα το παραδειγμα που δινω σε εσενα ..

Δεν θα δεχομουν με τιποτα να σε βλεπω χρονια μετα να επαναλαμβανεις τα λαθη μου … εξαιτιας μου.

Σε αγαπω και θα εδινα και την τελευταια μου ανασα για εσενα και τον αδερφο σου!
Με αγαπη η μανουλα..

Advertisements

Οι τέλειες… ατέλειες του γυναικείου σώματος σε 8 υπέροχες φωτογραφίες

Published Ιουνίου 12, 2015 by sofiaathanasiadou

Ενα φοβερο αρθρο απο το αγαπημενο μου site Mama365  και την Ευδοκια Μαυριδου !

Ποιά γυναίκα δεν έχει ανασφάλειες με το σώμα της; Ειδικά κατά τη διάρκεια μιας εγκυμοσύνης ή έπειτα από μια γέννα, οι περισσότερες γυναίκες βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα αισθητικό πρόβλημα: την υπερβολική αύξηση του βάρους τους. Είναι δύσκολο να αποδεχτούν την εικόνα του σώματός τους, ενώ μπορεί ακόμα και να τα βάλουν με τον εαυτό τους για την εμφάνισή τους.

Η φωτογράφος Neely Ker-Fox πήρε την πρωτοβουλία να καταγράψει στον φακό της κάμερας αυτές τις ανησυχίες και τις ανασφάλειες, με σκοπό να κάνει τις μαμάδες να αγαπήσουν το σώμα τους. Έτσι, φωτογραφίζει γυναίκες διάφορων ηλικιών, με πληγές και σημάδια από την εγκυμοσύνη ή τον τοκετό. Γυναίκες με εσώρουχα που βγαίνουν με θάρρος από την αφάνεια και ποζάρουν μαζί με τα παιδιά τους και που δεν διστάζουν να προβάλλουν τις ατέλειες που ενδεχομένως προέκυψαν από τη μητρότητα.

Η φωτογράφος συμμετείχε και η ίδια στο project ως μοντέλο και ομολογεί πως και εκείνη βίωσε μεγάλες αλλαγές στο σώμα της κατά την διάρκεια της κύησης και μετά τη γέννα. Έφτασε σε σημείο να μην αναγνωρίζει το σώμα της εξαιτίας διαφόρων σημαδιών, όμως αυτό δεν ήταν αρκετό για να την πτοήσει. Φωτογραφίζεται μαζί με το μωρό της προκειμένου να «δείξει στις άλλες γυναίκες πόσο όμορφες είναι, να τις βοηθήσει να μετατρέψουν τις ανασφάλειές τους σε δύναμη ψυχής και να τις γεμίσει με θάρρος. Ακολουθούν οι φωτογραφίες των μαμάδων-μοντέλων και οι εντυπώσεις τους από το εγχείρημα.

Roslyn: «Ήταν υπέροχο να συμμετέχω σε ένα τόσο σημαντικό εγχείρημα. Χαίρομαι πολύ που οι κόρες μου μπόρεσαν να βιώσουν τις στιγμές των γυρισμάτων.»

Ashley: «Λατρεύω τη ζωή και δεν έχω εμμονές με το βάρος μου εξαιτίας του ότι είμαι ενός μήνα λεχώνα. Επιθυμώ οι γυναίκες να είναι υγιείς και να αγαπούν και εκείνες τη ζωή δίχως να στρεσσάρονται όταν δεν ανταποκρίνονται στα στερεότυπα-καλούπια της ομορφιάς.»

Jenny: «Αγχωνόμουν πολύ για την επικείμενη φωτογράφιση, κυρίως έπειτα από τη συνάντηση και τη γνωριμία με τις άλλες όμορφες συμμετέχουσες. (Δεν ξέρω γιατί εμείς οι γυναίκες συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλες όσον αφορά στο ζήτημα της ομορφιάς)».

Erica: «Είχα πολύ άγχος στη σκέψη ότι θα συμμετείχα στη συγκεκριμένη φωτογράφιση. Πάντοτε είχα κάποια παραπάνω κιλά και ποτέ δεν έβλεπα τον εαυτό μου ως όμορφο. Όμως, μετά τη γέννηση του γιου μου άλλαξα άποψη. Αποφάσισα να φωτογραφηθώ για να του αποδείξω πως η ομορφιά δεν έχει σχέση με το μέγεθος. Το έκανα επίσης για μένα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την εμπειρία, ένιωσα εξαιρετικά άνετα κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης».

Kacie: «Εύχομαι οι κόρες μου να παραδειγματιστούν από τη συμμετοχή μου στη φωτογράφιση, να μάθουν να κρίνουν τον εαυτό τους με βάση αυτό που είναι και όχι με κριτήριο το τι λέει ή σκέφτεται ο καθένας».

Rachel: «Αυτή η εμπειρία με πάει ένα βήμα μπροστά γιατί ελπίζω ότι θα με βοηθήσει κάποτε να αποδεχτώ το αλλαγμένο μου σώμα. Στο παρελθόν ικέτεψα τον Θεό να μου επιτρέψει να καταφέρω να γεννήσω τα μωρά μου με ασφάλεια, και θυμάμαι καθημερινά τι έχω περάσει για να τα αποκτήσω».

Casey: «Εάν υπάρχει τρόπος να γίνω περισσότερο δυνατή, τότε σίγουρα είναι αυτός. Έχω ανάγκη να γίνω και πάλι η γυναίκα που ήμουν κάποτε, περήφανη και άνετη με το σώμα που μεγάλωσε και έθρεψε μια καινούρια ανθρώπινη ζωή».

Πηγή: huffingtonpost.com

Παιδί και διατροφή: Γιατί δεν τρώει το φαγητό του;

Published Ιουνίου 12, 2015 by sofiaathanasiadou

Tης Νινεττα  Φαφουτη
Παιδί και διατροφή: Γιατί δεν τρώει το φαγητό του;
Μασάει και ξαναμασάει, η μπουκιά όμως παραμένει ακόμα εκεί, από τη μία στην άλλη άκρη του στόματος, χωρίς ποτέ να κατεβαίνει κάτω. Το μικρό σας… «μηρυκαστικό» παραμένει στο τραπέζι, χωρίς να καταπίνει, για ατελείωτη ώρα, με το μπολ μπροστά του και το φαγάκι του σχεδόν άθικτο. Μάταιες όλες οι προσπάθειες σας, να το πείσετε να κάνει πιο γρήγορα. Επιστρατεύετε όλη  σας την επιμονή, του μιλάτε με το καλό,βάζετε τις φωνές, στο τέλος χάνετε πια την υπομονή σας και το αποτέλεσμα; Το πιτσιρίκι σας αγνοεί… επιδεικτικά. Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί δεν τρώει το φαΐ του; Δεν έχει όρεξη, το ενοχλεί κάτι ή μήπως υπάρχει κάποιο άλλο πρόβλημα;
Κάνει…. πόλεμο!
Στην πραγματικότητα στις περισσότερες περιπτώσεις αυτής της διατροφικής συμπεριφοράς υπάρχει πάντα μια σχέση σύγκρουσης ανάμεσα στο μωρό και το πρόσωπο που το ταΐζει. Μόνο σε ορισμένες εξαιρέσεις η αιτία μπορεί να είναι κάποιο οργανικό πρόβλημα, όπως υπερτροφία των αμυγδαλών ή η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση. Τις περισσότερες φορές, λοιπόν, το παιδί που αναμασά και κρατά την μπουκιά του με τις ώρες στο στόμα  εκφράζει μια ανησυχία. Και είναι λογικό να την εκφράζει την ώρα του φαγητού και να χρησιμοποιεί  το γεύμα του ως μέσο… πίεσης, αφού το τάισμα και το φαγάκι είναι ο βασικός τρόπος επικοινωνίας και σύνδεσης του μικρού με τους γονείς.
Δεν είναι λοιπόν καθόλου σπάνιο, η στιγμή του φαγητού να μεταμορφωθεί σε πεδίο μάχης ανάμεσα στο γονιό και το παιδί. Στην πραγματικότητα το γεύμα είναι ένα σύμβολο του δεσμού που υπάρχει μεταξύ τους και σταδιακά καθώς το παιδί μεγαλώνει γίνεται το σύμβολο του προοδευτικού και υγιή διαχωρισμού τους. Συχνά τα παιδιά που αναμασούν, αντιδρούν έτσι τη στιγμή του φαγητού γιατί η μαμά ή ο μπαμπάς «φορτίζουν» το φαγητό με ιδιαίτερη σημασία, ή εκβιάζουν το μικρό (τρώνε και εκείνοι από το φαγάκι του για να το κάνουν ελκυστικό) ή προσφεύγουν σε οποιοδήποτε άλλο τέχνασμα προκειμένου να τελειώσει το παιδί το φαγητό του. Το πιτσιρίκι, πάλι, «απαντά» δοκιμάζοντας τη δύναμη του μόλις του δοθεί η ευκαιρία.
Ένα παιδί με τέτοιες συνήθειες, συνήθως, εμφανίζει και ενός άλλου είδους συμπεριφορά πέρα από τη σύγκρουση και την επιθετικότητα όταν τρώει με το ζόρι, χωρίς να το θέλει και αρνείται το φαγητό με θυμό. Αρκετά συχνό είναι το φαινόμενο να τρώει το μισό από το φαγητό του και είναι σαν να λέει: «εγώ τρώω για να σε ευχαριστήσω αλλά εμένα δεν μου αρέσει». Και έτσι φτάνουμε στην εικόνα ενός παιδιού που δυσκολεύεται να εκφράσει τις τάσεις του και ειδικά τις πιο επιθετικές, που αναπόφευκτα μπορεί να αντιδρά απέναντι στην πίεση που του ασκούν οι γονείς με αυτόν τον τρόπο.
Ο  «πόλεμος» λοιπόν, πρέπει να τελειώσει το συντομότερο δυνατό και όπως σε όλους τους πολέμους ο καλός γονιός είναι αυτός που πρέπει να χάσει.
Αν η μαμά, ο μπαμπάς ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο ταΐζει συνήθως το παιδί, επιμένει να θέλει να του δώσει, ότι και να γίνει, ένα συγκεκριμένο φαγητό γιατί είναι θρεπτικό και περιέχει βιταμίνες, ή από την άλλη αρχίσει να του προτείνει χίλιες διαφορετικές παιδικές τροφές, ή υποχωρήσει στις πιέσεις του παιδιού, δεν θα κάνει τίποτε άλλο από το να δώσει συνέχεια σε μια δίχως άλλο εφήμερη διατροφική δυσκολία.
Και αυτό γιατί ή άρνηση του παιδιού δεν οφείλεται στη γεύση του φαγητού, αλλά έχει ψυχολογική βάση. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να μη φτάσετε στη σύγκρουση αλλά να προτείνετε στο παιδί ένα διαφορετικό σενάριο για τη στιγμή του φαγητού, κάτι καινούργιο, έξυπνο και χαρούμενο που θα κατορθώσει να σπάσει τη μισητή και βαρετή διαδικασία του γεύματος, να ενεργοποιήσει την όρεξη και το κέφι του και να οδηγήσει τελικά στη εκτόνωση αυτού του συνηθισμένου προβλήματος.
 

Τι κάνουμε;
–   Μπροστά σε ένα παιδί που αρνείται το φαγητό, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να απομακρύνετε το… αντικείμενο της διαφωνίας, που σημαίνει να εξαφανίσετε τα τρόφιμα που δεν του αρέσουν, όπως είναι συνήθως το κρέας, γεμάτο ίνες και αρκετά δύσκολο στη μάσηση, και τα λαχανικά.
–   Δώστε ωραία όψη στο πιάτο του παιδιού και στο μενού του, παίζοντας με τα σχήματα και τα χρώματα των εδεσμάτων, για να δώσετε κάποιο καινούργιο ερέθισμα στη μονότονη στιγμή του γεύματος. Εν τέλει, κάποιο τέχνασμα για να δώσετε στο φαγητό ένα γιορτινό χαρακτήρα είναι μια σωστή κίνηση. Με έναν πιο διασκεδαστικό τρόπο ετοιμασίας του τραπεζιού και μια ασυνήθιστη παρουσίαση του φαγητού σπάει η μονοτονία και η βαρετή στιγμή του φαγητού γίνεται ευκαιρία για παιχνίδι.
 
Αν δεν τρώει… δεν μεγαλώνει;
Η σχέση του παιδιού με το φαγητό διαμορφώνεται από στοιχεία συναισθηματικά και ψυχολογικά. Συχνά όμως δίνεται σημασία μόνο στην αξία που έχει μια σωστή και πλούσια διατροφή για την υγεία και την ανάπτυξη του παιδιού. Δυστυχώς είναι μια θέση που υποστηρίζουν ακόμα πολλοί παιδίατροι και συνεχίζουν να δίνουν υπέρμετρη αξία στο πόσο βοηθά μια τροφή στην ανάπτυξη και στη θέση και την ποσότητα που θα πρέπει να έχουν κάποιες τροφές στη σωστή διατροφή. Όμως, αντίθετα, σημασία θα έπρεπε να δίνεται ώστε αυτή η συμπεριφορά άρνησης  του γεύματος από το παιδί να είναι εφήμερη και να μην αποτελεί έναν πραγματικό κίνδυνο για την υγεία του. Αν τρώει, θα μεγαλώσει, αν δεν τρώει, δεν θα μεγαλώσει, είναι μια πραγματικότητα και ένας φόβος που ποτέ, ωστόσο, δεν πρέπει να πάρει το προβάδισμα.
Η κρυμμένη επιθετικότητα ξεσπάει στο φαγητό
Όταν η διατροφή γίνεται το πιο σημαντικό και ουσιαστικό κομμάτι  στη σχέση ανάμεσα στο γονιό και το παιδί, είναι πολύ εύκολο το παιδί να ξεσπάσει πάνω στο φαγητό του με επιθετικές τάσεις. Είναι μια συνηθισμένη αντίδραση που συμβαίνει στα παιδιά που έχουν έναν πολύστενό δεσμό με τη μητέρα τους και δεν κατορθώνουν να εκφράσουν τα αισθήματά τους, πέρα από την αγάπη τους, ούτε και την αναπόφευκτη επιθετικότητα απέναντί της. Τα αρνητικά συναισθήματα μεταφέρονται ασυνείδητα στο φαγητό και έτσι τα μικρά αντιδρούν με απέχθεια. Βοηθήστε το να εκδηλώσει αυτές τις επιθετικές του τάσεις, με τα λόγια, το παιχνίδι, τα παραμύθια, είναι ο καλύτερος δρόμος για να το ελευθερώσετε από το άγχος και να του ξαναφέρετε την όρεξη.
Το τραπέζι ενώνει την οικογένεια
Το οικογενειακό τραπέζι είναι μια πραγματική «άσκηση ζωής» για το παιδί, ένας τόπος ανταλλαγής συναισθημάτων, απόψεων, συμπεριφορών. Τρώμε όλοι μαζί σημαίνει ότι το βοηθάμε να «γευτεί» το ιδιαίτερο οικογενειακό κλίμα που δημιουργείται την ώρα του φαγητού.
Πολλές φορές το παιδί δείχνει με την συμπεριφορά του ότι θέλει να συμμετέχει στο τραπέζι των μεγάλων. Για παράδειγμα αρνείται κάποια στιγμή να φάει το πολτοποιημένο φαγητό του ή ακόμη να φάει από το πιάτο που συνήθως τρώει. Kι όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο και υπερβολικό για παιδική ψυχολογική αντίδραση, όντως  μπορεί να συμβεί το εξής καταπληκτικό: το παιδί να αντιδρά στο τραπέζι, αρνούμενο να φάει, ή τρώγοντας βασανιστικά αργά κι επίπονα προκειμένου όχι να γλιτώσει τη διαδικασία του φαγητού αλλά να την κάνει να διαρκέσει περισσότερο, απολαμβάνοντας έτσι την παρέα των συνδαιτυμόνων του, δηλαδή των γονιών του.
Με την συνεργασία της κας Νέλλης Θεοδοσίου (παιδοψυχολόγος)
πηγη imommy.gr