Αρχείο

All posts for the day 29 Σεπτεμβρίου 2014

Σοκολατενιες κρεπες…και θα γινει της τρελης!!!!

Published 29 Σεπτεμβρίου, 2014 by sofiaathanasiadou

Σοκολατένιες κρέπες



Υλικά

για τις κρέπες:
1 φλιτζάνι αλεύρι
1 φλιτζάνι γάλα
3 κουταλιές της σούπας κακάο
3 κουταλιές της σούπας ζάχαρη
2 αυγά
2 κουταλιές σπορέλαιο

για τη γέμιση:
3/4 φλιτζανιού κρέμα γάλακτος
100 γραμμάρια κουβερτούρα ψιλοκομμένη
1 ½ φλιτζάνι καρύδια
½ φλιτζάνι σταφίδες
1/3 φλιτζανιού ρούμι
½ φλιτζάνι ζάχαρη
1 πορτοκάλι(θα χρησιμοποιήσουμε το ξύσμα του)
λίγη κανέλα

Υλικά για 12 κρέπες.

Εκτέλεση

Γλυκιές κρέπες φτιαγμένες από κακάο…

Ανακατεύουμε το γάλα, με το αλεύρι, τα αυγά, το κακάο, τη ζάχαρη και το σπορέλαιο.

Βάζουμε ένα αντικολλητικό τηγάνι στο μάτι, ανοίγουμε τη φωτιά και περιμένουμε να αρχίσει να καίει ώστε να είναι ήδη ζεστό όταν θα βάλουμε το χυλό για τις κρέπες.

Αλείφουμε με λάδι το τηγάνι και χρησιμοποιώντας ένα κουτάλι, παίρνουμε μια κουταλιά από το χυλό που φτιάξαμε και τη ρίχνουμε μέσα στο τηγάνι.

Κουνάμε το τηγάνι για να καλυφθεί όλη η επιφάνεια με το χυλό.

Αφήνουμε το τηγάνι σε δυνατή φωτιά μέχρι να ψηθεί η κάτω πλευρά.

Όταν αρχίσει να ξεκολλάει η κρέπα από τις άκρες, τη γυρίζουμε, για να ψηθεί και από την άλλη πλευρά.

Συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο, με τον υπόλοιπο χυλό, με αυτά τα υλικά, φτιάχνουμε 12 κρέπες των 20 εκατοστών.

Μόλις ψήσουμε όλες τις κρέπες, τις βάζουμε τη μια πάνω στην άλλη.

Για να φτιάξουμε τη γέμιση, μουσκεύουμε τις σταφίδες στο ρούμι για 60 λεπτά.

Ρίχνουμε τα καρύδια στο μούλτι μαζί με τη ζάχαρη και τα πολτοποιούμε.

Στη συνέχεια, βάζουμε σε μια κατσαρόλα, την κρέμα γάλακτος, τα καρύδια, τις σταφίδες με το ρούμι, την κουβερτούρα, το ξύσμα πορτοκαλιού και την κανέλα.

Αφήνουμε να βράσουν για 5 λεπτά σε μέτρια φωτιά και η γέμιση για τις κρέπες μας είναι έτοιμη.

Αποσύρουμε από τη φωτιά.

Μοιράζουμε τη γέμιση στις κρέπες.

Για να ολοκληρωθεί το ψήσιμο των κρεπών θα τις βάλουμε στο φούρνο.

Τυλίγουμε τις κρέπες και τις βάζουμε στο φούρνο για 10 λεπτά στους 180 βαθμούς.

πηγη sidagi.gr

Αγαπη ειναι

Published 29 Σεπτεμβρίου, 2014 by sofiaathanasiadou
μητέρα με νεογέννητο

Ακόμα και ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μας μπορεί κάποια στιγμή να ξεχαστεί, όμως η αγάπη για ..τα παιδιά μας, μας ακολουθεί για πάντα.
Μάθετε πώς αναπτύσσεται αυτή η σχέση στο πέρασμα του χρόνου.

Πολλές γυναίκες συνειδητοποιούν ότι είναι τρελά ερωτευμένες με το μωρό τους, όταν ακόμα η πιο σαφή εικόνα που έχουν γι’ αυτό είναι κάτι ασπρόμαυρες «μουτζούρες» από έναν υπέρηχο. Είναι η φύση που έχει προνοήσει για να τεθούν οι βάσεις αυτής της πολύ ιδιαίτερης σχέσης. Οι ορμόνες της εγκυμοσύνης είναι υπεύθυνες, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα πράγματα, γι’ αυτό το αίσθημα ευφορίας, αδημονίας και πελώριας λαχτάρας που νιώθουν οι μέλλουσες μαμάδες, αίσθημα που γίνεται όλο και πιο δυνατό καθώς η μέρα του τοκετού πλησιάζει και όλο και περισσότερη ωκυτοκίνη εκκρίνεται στον εγκέφαλό τους. Η ορμόνη αυτή είναι που ωθεί μια έγκυο λίγες μέρες πριν από τον τοκετό να νιώθει την ανάγκη να τακτοποιήσει το σπίτι, να φτιάξει το δωμάτιο του μωρού, να ανοίξει χώρο στη ζωή της για αυτό το μικροσκοπικό πλάσμα – αυτό που οι ψυχολόγοι ονομάζουν «σύνδρομο της φωλιάς». Η ωκυτοκίνη επίσης συμβάλλει ώστε ακόμα και οι γυναίκες που συνήθως λιποθυμούν μπροστά στη θέα μιας σύριγγας ή λίγου αίματος, να ετοιμάζουν το βαλιτσάκι για το μαιευτήριο όχι με φόβο και πανικό αλλά με χαρά και αδημονία. Έρευνες έχουν δείξει ότι η έλλειψή της σε κάποια είδη ζώων έχει σαν αποτέλεσμα τα νεογνά να εγκαταλείπονται από τους γονείς τους.
Όμως, και το ίδιο το μωρό μέσα στη μήτρα αρχίζει να δημιουργεί δεσμούς αγάπης μαζί σας και οι χτύποι της καρδιάς του γίνονται πιο γρήγοροι όταν ακούει τη φωνή σας. Η παρουσία σας είναι κάτι που το συναρπάζει ήδη – κάτι που θα διαρκέσει για πολλά χρόνια στο μέλλον. Αντίθετα, οι μπαμπάδες χρειάζεται να περιμένουν μέχρι τη γέννα για να αρχίσουν να καλλιεργούν δεσμούς με το παιδί τους, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι η σχέση ανάμεσά τους δεν μπορεί να γίνει εξίσου δυνατή. Άλλωστε, σύμφωνα με την Εξελικτική Ψυχολογία, τα παιδιά δημιουργούν ιδιαίτερα στενούς δεσμούς με τους ανθρώπους που τους προσφέρουν ασφάλεια και υποστήριξη – γεγονός που δίνει στην πορεία της ζωής τους το πλεονέκτημα σε μπαμπάδες, νταντάδες, γιαγιάδες κλπ.

Έρωτας πριν από την πρώτη ματιά
Όταν αρχίζει η διαδικασία του τοκετού, η ωκυτοκίνη εκκρίνεται σαν κύμα στον εγκέφαλο σε τεράστιες ποσότητες. Εκείνη την κρίσιμη ώρα έχει πολλά να κάνει. Μεταξύ άλλων, η ορμόνη αυτή είναι υπεύθυνη για την έναρξη των συσπάσεων και την παραγωγή γάλακτος από τους γαλακτοφόρους αδένες, αλλά και την αντιμετώπιση των ωδίνων, χάρη στην αίσθηση ευφορίας και απύθμενης αγάπης που προκαλεί. Μέχρι να φτάσει η ώρα που η νέα μαμά θα σφίξει στην αγκαλιά της το μωρό της, τα επίπεδα της ορμόνης έχουν φτάσει στο ζενίθ και παραμένουν εκεί για τουλάχιστον μία ώρα. Γι’ αυτό και οι ειδικοί συνιστούν στις μητέρες να αγκαλιάσουν και να θηλάσουν τα βρέφη αμέσως μετά τον τοκετό – θα τις βοηθήσει να χτίσουν μια όσο το δυνατόν πιο ισχυρή σχέση αγάπης ανάμεσά τους. Στη συνέχεια αναλαμβάνει δράση μια άλλη ορμόνη, η ντοπαμίνη, γνωστή και ως «ορμόνη της ευτυχίας». Αυτό ακριβώς, δηλαδή, που νιώθει μια νέα μαμά όταν νανουρίζει, κρατάει αγκαλιά ή θηλάζει το μωρό της. Αλλά κι εκείνο δεν μένει αδιάφορο. Πριν από μερικά χρόνια, έρευνες που έγιναν σε ποντίκια στην Ιταλία έδειξαν ότι, όταν απουσιάζει η ντοπαμίνη, τα βρέφη δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται για το εάν η μητέρα τους βρίσκεται κοντά. Αυτή είναι η ισχυρότερη απόδειξη που διαθέτει η επιστημονική κοινότητα για το ρόλο που παίζει η συγκεκριμένη ορμόνη στο χτίσιμο της σχέσης ανάμεσα στη μαμά και το μωρό της.
Η αγάπη άργησε μία μέρα
mother child xi panΤι συμβαίνει, όμως, στις περιπτώσεις που η χημεία του εγκεφάλου αποτυγχάνει να αντεπεξέλθει στο ρόλο της; Περίπου το 30% των μητέρων δεν ερωτεύονται από την πρώτη στιγμή τα παιδιά τους, συνήθως εξαιτίας της απογοήτευσης επειδή ενδεχομένως κάτι δεν πήγε καλά, του άγχους ή της εξάντλησης που καταστέλλουν την παραγωγή των ορμονών της αγάπης. Όμως, αυτό είναι προσωρινό και, στη συντριπτική πλειοψηφία, αρκούν μερικές εβδομάδες ή μήνες για να καλυφθεί το χαμένο έδαφος στη σχέση τους. Σε πολλές περιπτώσεις, χρειάζεται χρόνος για να καλλιεργηθεί ισχυρός δεσμός ανάμεσα σε μαμά και μωρό, όπως όταν πρόκειται για υιοθεσία ή για πρόωρα βρέφη που αναγκαστικά στερούνται τη μητρική αγκαλιά για ένα διάστημα στο ξεκίνημα της ζωής τους. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, οι γονείς δεν πρέπει να απελπίζονται. Θα έχουν στη διάθεσή τους αρκετό χρόνο στο άμεσο μέλλον για να φουντώσουν ανάμεσά τους τη σπίθα της αγάπης. Άλλωστε, όπως συμβαίνει πολλές φορές, οι σχέσεις μπορούν να ξεκινούν περισσότερο ή λιγότερο δυνατά, χρειάζονται όμως χρόνο για να εξελιχθούν. Αυτό είναι κάτι που ξέρει πολύ καλά όποια μάνα ένιωσε ακόμα ένα σφίξιμο στην καρδιά της αντικρίζοντας το πρώτο χαμόγελο να σχηματίζεται στα χείλη του μωρού της. Έρευνα που δημοσιεύτηκε στην Επιθεώρηση Παιδιατρικής το 2008 δείχνει ότι, ακόμα κι όταν κοιτούν σε φωτογραφία το μωρό τους να χαμογελά, οι μητέρες παράγουν έξτρα δόσεις ντοπαμίνης, που τις κάνουν να πέφτουν ακόμα πιο βαθιά στον έρωτά του. Στην ηλικία των 7-8 μηνών, το μωρό αρχίζει κι εκείνο να εκδηλώνει σημάδια αγάπης, προτίμησης και αδυναμίας. Συγκεκριμένα, αρχίζει να δένεται συναισθηματικά με όλους όσοι το παίρνουν συστηματικά αγκαλιά όταν κλαίει και του προσφέρουν φαγητό όταν πεινάει. Ίσως αρχίσει να εκφράζει τη δυσαρέσκειά του όταν σας βλέπει να βγαίνετε από το δωμάτιο, και να χαίρεται όταν επιστρέφετε. Και μολονότι αυτό δεν ανταποκρίνεται ακριβώς σε εκείνο που εμείς οι ενήλικοι ονομάζουμε αγάπη, για το μωρό είναι το πιο ισχυρό συναίσθημα που έχει βιώσει μέχρι τώρα.
Προσχολική ηλικία: Όταν η σχέση «δοκιμάζεται»
Μερικούς μήνες αργότερα, στην ηλικία των 2-3 ετών, πολλές μαμάδες αρχίζουν να πιστεύουν ότι η αγάπη για το παιδί τους δοκιμάζεται εξαιτίας της συμπεριφοράς του. Εκείνο το γλυκό μωρό που δεν έφερνε ποτέ αντιρρήσεις (προφανώς επειδή δεν μπορούσε), εξελίσσεται σε ένα απαιτητικό νήπιο που διεκδικεί, θυμώνει και αρνείται τσιρίζοντας να φορέσει τα ρούχα που του ετοιμάσατε για να πάει στον παιδικό σταθμό. Είναι όλα αυτά αποδείξεις ότι δεν σας αγαπάει πια; Κι όμως. Όπως επισημαίνουν οι ψυχολόγοι, τέτοιου είδους καπρίτσια, που είναι τόσο συχνά στα αγοράκια και τα κοριτσάκια αυτή της ηλικίας, αποτελούν ένδειξη του πόσο ισχυρούς νιώθουν τους δεσμούς αγάπης μαζί σας. Ο λόγος που τα κάνει κάποιες φορές να γίνονται (σχεδόν κυριολεκτικά) ένα με το πάτωμα είναι ότι σας αγαπούν τόσο πολύ και σας θεωρούν τόσο σημαντική. Αυτό είναι που προκαλεί την απογοήτευση ή το θυμό τους όταν κάπου-κάπου αρνείστε να τους κάνετε το χατίρι. Όσο για τη δική σας αγάπη, πιστέψτε μας, είναι αδύνατον να κλονιστεί ακόμα κι όταν νιώθετε τόσο εκνευρισμένη που φοβάστε ότι θα αρχίσετε να ουρλιάζετε μαζί του! Ωστόσο, αν και ο συναισθηματικός κόσμος ενός παιδιού σ’ αυτή την ηλικία είναι ιδιαίτερα πλούσιος, ακόμα δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί την ιδέα της αγάπης όπως εσείς την εννοείτε. Όμως, το μόνο για το οποίο δεν χρειάζεται να αμφιβάλλετε είναι για το πόσο σημαντική είναι η δική σας θέση στον κόσμο του. Είστε ακόμα η πρωταγωνίστρια της ζωής του, εκείνη στην οποία θα στραφεί όταν χτυπήσει, όταν έχει ανάγκη από μια αγκαλιά ή θέλει να δείξει την «τέεεελεια ζωγραφιά» του.

Όσο το παιδί μεγαλώνει, αρχίζει να επιλέγει ποια από τα συναισθήματά του θα εκδηλώσει και ποια θα αφήσει επιμελώς κρυμμένα. Έτσι, είναι μάλλον απίθανο ένα αγόρι 6-7 ετών να επιτρέψει στη μαμά του να το φιλήσει έξω από το σχολείο μπροστά στα μάτια των συμμαθητών του. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οι στιγμές τρυφερότητας ανάμεσά σας ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Ακόμα κι αν η κόρη σας δεν σας αγκαλιάζει πια με κάθε ευκαιρία, η αγάπη της για εσάς βρίσκει δεκάδες τρόπους να εκφραστεί κάθε μέρα, όπως όταν σας εμπιστεύεται τα μυστικά της ή αδειάζει τον κουμπαρά της για να σας αγοράσει λουλούδια στη γιορτή σας. Πλέον η σχέση σας περνάει σε ανώτερα πιο σύνθετα επίπεδα, κι όσο γλυκιά είναι η ανάμνηση του βρέφους που κάποτε κουνούσε τα χεράκια του σαν να ήθελε να πετάξει μόλις μπαίνατε στο δωμάτιο, άλλο τόσο συναρπαστική είναι η επικοινωνία με ένα παιδί που πλέον σας αγαπά σαν προσωπικότητα κι όχι μόνο επειδή είστε η μαμά του. Όσο για εσάς, ακόμα θα νιώθετε την επίδραση μιας μικρής δόσης ωκυτοκίνης που θα εκκρίνεται κάθε φορά που παίρνετε αγκαλιά τον οχτάχρονο γιο ή βλέπετε την εννιάχρονη κόρη σας να πρωταγωνιστεί στη σχολική παράσταση. Και τότε, για μια στιγμή, τα συναισθήματα εκείνα που σκίρτησαν μέσα σας όταν ανταλλάξατε το πρώτο βλέμμα στο μαιευτήριο, ζωντανεύουν ξανά και σας κάνουν να νιώσετε για άλλη μία φορά ερωτευμένη με τον απόλυτο, το μεγαλύτερο, τον πιο αληθινό έρωτα της ζωής σας.
_____________
 ~ Με τη συνεργασία της Κατερίνας Θεοδωρίδου (ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια)
antiklidi.com

Πεντε συμβουλες για τις μαμαδες, που δεν εργαζονται

Published 29 Σεπτεμβρίου, 2014 by sofiaathanasiadou

Σίγουρα οι εργαζόμενες μαμάδες αντιμετωπίζουν πολλές δυσκολίες στην προσπάθεια τους να ισορροπήσουν ανάμεσα στην οικογενειακή και την επαγγελματική τους ζωή. Ωστόσο και για τις μανούλες που δεν εργάζονται τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα, αφού καθημερινά καλούνται να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις του σπιτιού και τις ανάγκες των παιδιών τους.

Μια γυναίκα, όταν όλη της η καθημερινότητα περιστρέφεται γύρω από τα παιδιά και το σπίτι, είναι πολύ εύκολο να χάσει τον εαυτό της και να ξεχάσει ότι πριν έρθει αυτό το μικρό πλασματάκι στη ζωή της, ήταν ένα άτομο που πιθανόν εργαζόταν και είχε μια γεμάτη κοινωνική ζωή. Αν κι εσείς νιώθετε πως ψυχολογικά βρίσκεστε στα όρια σας, σκεφτείτε τα παρακάτω:

  • Βγείτε από το σπίτι. Πάρτε το μικρό σας στο καρότσι ή από το χέρι και βγείτε έξω. Και στο παιδί σας θα προσφέρετε πολλά ερεθίσματα και εσείς θα ξεφεύγετε από τους τοίχους του σπιτιού.
  • Διεκδικήστε χρόνο για τον εαυτό σας. Μέσα στην εβδομάδα βρείτε και καθιερώστε κάποιες ώρες που θα είναι αφιερωμένες μόνο σε εσάς και περάστε τις, όπως εσείς θέλετε.
  • Μην χάνεστε με τις φίλες σας. Ίσως να μην μπορείτε να βρίσκεστε πια στα ίδια μέρη που πηγαίνατε πριν κάνετε παιδιά, αλλά δεν πρέπει να βγάλετε από τη ζωή σας τις φίλες σας.
  • Μην φοράτε μόνο φόρμες και παλιά ρούχα. Είναι πολύ εύκολο, όταν είσαι όλη την ώρα μέσα στο σπίτι, να φοράς ότι θεωρείς πιο άνετο, όμως μην σας γίνει συνήθεια να μην προσέχετε καθόλου τον εαυτό σας και την εμφάνιση σας.
  • Μην νιώθετε ενοχές. Μπορεί να μην έχετε κάποιο αφεντικό πάνω από το κεφάλι σας, αλλά και πάλι έχετε ένα σωρό υποχρεώσεις. Είναι φυσιολογικό να κουράζεστε και δεν θα πρέπει να νιώθετε καθόλου άσχημα για αυτό.

mother.gr

Μαθετε στο παιδι να ζητα «συγγνωμη»

Published 29 Σεπτεμβρίου, 2014 by sofiaathanasiadou

Μάθετε στο παιδί να ζητά «συγγνώμη»

Η «αξία της συγγνώμης» είναι μεγάλη για την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών μας. Εμείς οι  γονείς με τη δική μας συμπεριφορά μπορούμε να μάθουμε στο παιδί μας να ζητά συγγνώμη όταν η συμπεριφορά του δεν είναι αποδεκτή. Θυμηθείτε: τονίζουμε στο παιδί την μη αποδοχή της συγκεκριμένης συμπεριφοράς του και όχι του ίδιου. «Αυτό που κάνεις είναι κακό….» και όχι «είσαι κακό παιδί…».
Για τα παιδιά της νηπιακής ηλικίας 2 – 5 χρονών βέβαια, δεν είναι τόσο απλό. Το να προσπαθούν να μάθουν πώς να περιμένουν τη σειρά τους για να παίξουν και πώς να παίζουν ομαδικά, κάτι που μπορεί σε εμάς τους ενήλικες να φαίνεται απλό, είναι για εκείνα πολύ μεγάλη απαίτηση. Ο τρόπος ή αλλιώς το «κλειδί»  βρίσκεται στην συμπεριφορά των ίδιων των γονιών.
1. Δείξτε του πώς γίνεται. Μπορείτε να ζητήσετε συγγνώμη στο θιγμένο άτομο εξ’ονόματος του παιδιού σας, για να του δείξετε τη σωστή συμπεριφορά. Όταν χάνετε την ψυχραιμία σας, μην ξεχνάτε να ζητάτε και εσείς συγγνώμη. Μπορείτε να πείτε «Συγγνώμη που σου φώναξα, ήταν λάθος μου που έχασα την ψυχραιμία μου». Αλλά και στην αλληλεπίδρασή σας με τους γύρω σας να είστε ευγενικοί, να σέβεστε και να ζητάτε συγγνώμη όταν έχετε κάνει λάθος. Γίνετε το πρότυπο της καλής συμπεριφοράς για το παιδί σας.
2. Θυμίστε του τους κανόνες. Το να του επαναλαμβάνετε γιατί είναι απαραίτητη η συγγνώμη, μπορεί να βοηθήσει πολύ ένα παιδί προσχολικής ηλικίας. Επίσης μπορείτε να βάλετε εσείς τους κανόνες του παιχνιδιού. Για παράδειγμα αν το παιδάκι σας αρπάξει το ποδήλατο από τον φίλο του μπορείτε να πείτε: «Συγγνώμη Νικόλα που ο Πέτρος σου πήρε το ποδήλατο. Ξέρω ότι δεν είχες τελειώσει τον γύρο». Μετά πείτε στο παιδί σας: «Η δική σου η σειρά είναι μετά τον Πέτρο. Ο κανόνας είναι να κάνετε ποδήλατο ο ένας μόλις τελειώσει ο άλλος».
3. Να κάνετε μια χαριτωμένη χειρονομία. Η ιδέα της συγγνώμης είναι πολύ αφηρημένη. Το να τη συνδυάζετε με μια χειρονομία, όπως μια αγκαλιά, την κάνει πιο οικεία. Σε πολλά παιδιά οι λέξεις από μόνες τους δεν λειτουργούν και τόσο. Αν πείτε στο παιδί σας που έδειρε το αδελφάκι του «πες συγγνώμη και δώστου ένα φιλί», θα του είναι πιο εύκολο επειδή οι λέξεις συνδυάζονται με πράξεις.
4. Να επιβραβεύετε την καλή συμπεριφορά. Όταν δέχεστε τη συγγνώμη κάποιου, αποδεικνύετε την αποτελεσματικότητά της. Αν το παιδάκι σας ζητήσει συγγνώμη για κάτι που έκανε, επιβραβεύστε το και πείτε του ότι εντυπωσιαστήκατε  με τους καλούς του τρόπους.
5. Να παίζετε με τις κούκλες. Δημιουργήστε σενάρια όπου ακούγεται το συγγνώμη. Μπορείτε να πείτε: «Το αρκουδάκι σου τρέχει να δει τα πουλάκια που πετούν στον κήπο. Ούπς! Πέφτει πάνω σε ένα μικρό αρκουδάκι. Τι λέει η αρκουδίτσα; Συγγνώμη! Δεν ήθελα να σε ρίξω…»
6. Υιοθετείστε τη στρατηγική ‘δεν φταίει κανείς’. Πολλά παιδιά προσχολικής ηλικίας δυσανασχετούν όταν πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη, επειδή είναι πολύ απασχολημένα στο να κατηγορούν το ένα το άλλο για τη ζημιά. Από το να πιέσετε το παιδί σας να ζητήσει συγγνώμη, μιλήστε για το πρόβλημα και στις δύο πλευρές.  Μπορείτε να τους πείτε ότι «δεν φταίει κανένας από τους δύο. Δεν είναι σωστό να τσακώνεστε και να διαφωνείτε με τέτοιο τρόπο. Δώστε τα χέρια και συμφωνήστε και οι δύο ότι λυπάστε για αυτό που έγινε και από εδώ και πέρα θα παίζετε με αγάπη και σεβασμό».
Αν και δεν είναι πάντοτε εύκολο να μάθετε στα παιδιά, σε αυτή την ηλικία, να ζητούν συγγνώμη, είναι σημαντικό να κάνετε μια προσπάθεια. Τα παιδιά σιγά σιγά θα καταλάβουν ότι παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο οι καλοί τρόποι. Για να επιβιώσουν σε αυτόν τον κόσμο, πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους όχι μόνο τα δικά τους συναισθήματα, αλλά και των άλλων. Μεγαλώστε συναισθηματικά ώριμα παιδιά που σέβονται τα συναισθήματά τους και τα συναισθήματα των γύρω τους και μαθαίνουν να οριοθετούν και να οριοθετούνται. Η μάθηση του σεβασμού των δικαιωμάτων των άλλων θα οδηγήσει τα παιδιά σας και στην καλλιέργεια του δικού τους αυτοσεβασμού.
Με την συνεργασία της κας Δήμητρας Μιχαλοπούλου(ψυχολόγος)