Αρχείο

All posts for the day 26 Σεπτεμβρίου 2014

Γιατί θέλω οι γιοι μου να με βλέπουν γυμνή: Σωστό ή λάθος;

Published 26 Σεπτεμβρίου, 2014 by sofiaathanasiadou

Ζω σε ένα σπίτι γεμάτο αγόρια –τέσσερα, για να είμαστε ακριβείς. Αλλά είναι σχετικά μικρά, όποτε ακόμα δεν έχω βρει ανδρικά περιοδικά με γυμνές κάτω από τα κρεβάτια τους ούτε πορνογραφικά sites που κάποιος ξέχασε να σβήσει από το History του υπολογιστή. Όσο κι αν θέλω να ελπίζω ότι τα παιδιά μου δεν θα έχουν τέτοιες …αναζητήσεις, είμαι πλήρως συνειδητοποιημένη ότι δεν θα είναι έτσι: Αυτά τα πράγματα είναι στο «παιχνίδι» και αργά ή γρήγορα θα τα βρω μπροστά μου (αν ήταν στο χέρι μου, βέβαια, δεν θα περνούσε καν από το μυαλό τους η ιδέα του σεξ μέχρι να κλείσουν τα 25).

Αλλά πριν γίνουν όλα αυτά -πριν εκτεθούν σε στήθη στρογγυλά και σφιχτά σαν καρπούζια και σε φωτογραφίες τσιτωμένων, μαυρισμένων και χωρίς ίχνος κυτταρίτιδας οπισθίων- τους εκθέτω μια διαφορετική εικόνα του γυναικείου σώματος.

Το δικό μου.

Η οικογένειά μας δεν είναι σεμνότυφη. Δεν κυκλοφορώ στο σπίτι γυμνή, όπως κάνουν τα αγόρια μου (και αμέτρητες φορές μέσα στη μέρα τους φωνάζω να βάλουν ένα παντελόνι!) –αλλά ποτέ δεν δίστασα να αλλάξω ρούχα μπροστά τους, ή να αφήσω την πόρτα ανοιχτή όταν κάνω μπάνιο, ή να θηλάσω το μωρό χωρίς να καλύπτομαι. Γιατί θέλω τα παιδιά μου να δουν πώς είναι πραγματικά το γυναικείο σώμα. Γιατί αν δεν το κάνω -και οι πρώτες τους εικόνες μια γυμνής γυναίκας είναι οι τέλειες σιλουέτες των περιοδικών και των ταινιών πορνό- τι προσδοκίες θα έχουν στο μέλλον; Και ποια γυναίκα θα βρεθεί που να τους τις καλύψει;

Μεταξύ μας, το σώμα μου ύστερα από τέσσερα παιδιά, μου προκαλεί απέχθεια. Αλλά για χάρη των αγοριών μου -και των μελλοντικών γυναικών τους- προσποιούμαι. Όταν με ρωτούν για τις ραγάδες μου, τους λέω υπερήφανα πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώνει ένα μωρό μέσα στην κοιλιά σου, και ότι οι ραγάδες είναι τα παράσημά μου (στα αγόρια πιάνουν αυτά τα «στρατιωτικά»). Όσο κι αν θα ήθελα να μαζευτώ και να συρρικνωθώ κάθε φορά που αγγίζουν την πλαδαρή κοιλιά μου, τους αφήνω να ζουλούν τα παχάκια μου με τα αδιάκριτα δαχτυλάκια τους. Αν το μισώ; Ναι. Μου έρχεται να ουρλιάξω «αφήστε τα πάχη μου στην ησυχία τους!» και να τρέξω στο κοντινότερο κατάστημα με ρούχα για παχουλές (ή να πάω για λιποαναρρόφηση).

Αλλά δεν το κάνω. Γιατί προς ώρας, για αυτά τα χρόνια που τα παιδιά μαθαίνουν τόσα πράγματα, τα παχάκια μου είναι το μόνο που έχουν ως αντίληψη για το γυναικείο σώμα. Και θέλω να ξέρουν ότι είναι όμορφο, μέσα στις ατέλειές του.

Τους λέω πόσο δυνατό είναι το σώμα μου. Με βλέπουν να γυμνάζομαι. Με βλέπουν να τρώω υγιεινά, αλλά να απολαμβάνω πού και πού κανένα γλυκό. Και παρόλο που -όπως οι περισσότερες γυναίκες- θέλω να αυτομαστιγωθώ κάθε φορά που ανεβαίνω στην ζυγαριά ή που δεν μου μπαίνει το τζιν, είμαι υπερήφανη για το σώμα μου μπροστά στα αγόρια μου. Κι ας νιώθω το ακριβώς αντίθετο μέσα μου. Το να ενσταλάξεις στα παιδιά μία θετική εικόνα για το σώμα δεν είναι κάτι που πρέπει να αφορά μόνο τους γονείς που έχουν κορίτσια. Στα αγόρια είναι πιο απαραίτητο, αφενός για να νιώθουν αυτοπεποίθηση για το δικό τους σώμα και αφετέρου για να ξέρουν ότι η ομορφιά, αναφορικά με το αντίθετο φύλο, είναι το «αληθινό».

Δεν θέλω να τους κάνω το κακό -ούτε σε εκείνους ούτε στις γυναίκες που θα εμφανιστούν γυμνές μπροστά τους στο μέλλον- να μάθουν ότι το πεσμένο στήθος είναι άσχημο ή ότι λίγη κοιλίτσα είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπεται κανείς. Θέλω να ξέρουν ότι αυτά είναι τα φυσιολογικά σώματα, όχι οι «μποτοξαρισμένες», ψηφιακά πειραγμένες εικόνες με τις οποίες θα βαμβαρδιστούν. Προφανώς θα τους πέσει το σαγόνι όταν δουν τα ολόστητα στήθη, τους τέλειους κοιλιακούς και τα υπερυψωμένα οπίσθια των μοντέλων… αλλά ελπίζω ότι, βαθιά μέσα τους, θα ξέρουν ότι οι πραγματικές γυναίκες δεν είναι έτσι και δεν θα πρέπει να απατούν από τις μελλοντικές κοπέλες τους να γίνουν έτσι, ποτέ.

Θα έρθει η στιγμή που θα καλύπτομαι κάθε φορά που θα βρίσκονται στο σπίτι τα αγόρια μου. Είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή θα ακούσω κάτι του στιλ «Ρε μαμά, βάλε κανένα ρούχο!» ή ότι θα μάθουν να χτυπούν την πόρτα πριν ορμήσουν στο μπάνιο (πραγματικά ανυπομονώ για την στιγμή εκείνη!). Αλλά μέχρι τότε, θα τους επιτρέπω να μου χαϊδεύουν τις ραγάδες και να γελούν με την καρδιά τους κάθε φορά που βλέπουν τον πλαδαρό πισινό μου να κουνιέται όταν διασχίζω το μπάνιο για να πιάσω την πετσέτα. Γιατί όσο είναι ακόμα μικρά θέλω να τους φυτέψω τον σπόρο, έτσι ώστε όταν μεγαλώσουν και οι γυναίκες τους πουν «μακάρι να ήμουν πιο αδύνατη», οι γιοι μου να απαντήσουν «είσαι τέλεια όπως ακριβώς είσαι».

Το εννοώ.

*Το κείμενο προέρχεται από την συγγραφέα, σύζυγο και μητέρα τεσσάρων αγοριών Rita Templeton.

– See more at: http://www.mama365.gr/19009/giati-thelo-oi-gioi-moy-na-me-vlepoyn-gymnh-sosto.html#sthash.kcZbpHE8.dpuf

Τοκετoς χωρiς πoνο; Κι oμως, γiνεται!

Published 26 Σεπτεμβρίου, 2014 by sofiaathanasiadou
Τοκετός χωρίς πόνο; Κι όμως, γίνεται!

Η πιο συνηθισμένη ευχή που συνηθίζεται να δίνει κάποιος στις γυναίκες που πρόκειται να γεννήσουν είναι: «Μ’ έναν πόνο». Ε, λοιπόν, εσείς μπορείτε να γεννήσετε και χωρίς αυτόν!

Η αντίληψη του πόνου είναι μια καθαρά υποκειμενική υπόθεση. Υπάρχουν γυναίκες που βιώνουν τον τοκετό σαν μια σχετικά ανώδυνη εμπειρία, και άλλες που θυμούνται τις ωδίνες σαν το… χειρότερο εφιάλτη τους. Η ανοχή που έχει κάθε άνθρωπος στον πόνο διαφέρει, ενώ και ο ψυχολογικός παράγοντας παίζει το ρόλο του: Όσο πιο αισιόδοξη, ψύχραιμη και αποφασισμένη μπείτε μέσα στην αίθουσα τοκετού, τόσο πιθανότερο είναι να ζήσετε την όλη διαδικασία σαν μια ευχάριστη τελικά εμπειρία. Σύμφωνα με το διάσημο γάλλο γυναικολόγο Φρεντερίκ Λεμπουαγέ, «ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να αντιμετωπίσει μια γυναίκα τον πόνο του τοκετού είναι να τον αποδεχτεί. Όχι, όμως, με την έννοια της θυσίας. Δεν πρέπει να προσεγγίσετε τη γέννηση του παιδιού σας σαν να ήσασταν οσιομάρτυρες! Αποδέχομαι τον πόνο σημαίνει μαθαίνω να αναπνέω, να εισπνέω την ενόχληση, να την απορροφώ, να γίνεται μέρος του σώματός μου και μετά να την εκπνέω βγάζοντάς την από μέσα μου. Με τον τρόπο αυτό, θα μπορέσετε να αποκτήσετε ένα σωστό ρυθμό, ακολουθώντας αυτόν των συσπάσεων, που είναι άλλωστε και το μόνο στο οποίο πρέπει να δίνετε σημασία κατά τη διάρκεια του τοκετού». Άλλωστε, οπόνος είναι στη βάση της δημιουργίας της ζωής και της αρχής κάθε γνώσης. Γι’ αυτό και ο πόνος του τοκετού λυτρώνει, αποκαθιστά, αναπτύσσει πνευματικά. Τέλος, μην ξεχνάτε ότι οτοκετός δεν κρατάει για πάντα, και στο τέλος μάς αποζημιώνει με το πολυτιμότερο δώρο που μας έχουν κάνει ποτέ.
Γιατί πονάει ο τοκετός;
«Επειδή προσπαθείς να βγάλεις κάτι που έχει το μέγεθος ενός πεπονιού από ένα άνοιγμα στο μέγεθος ενός λεμονιού», όπως πολύ περιγραφικά έλεγε η Κρίστι Άλεϊ, στο ρόλο της ανύπαντρης μητέρας Μόλι, στην ταινία «Κοίτα Ποιος Μιλάει». Φανταστείτε ότι ένας πολύ δυνατός μυς εργάζεται πυρετωδώς για να «ξεχειλώσει» το άνοιγμα του τραχήλου, ενώ το έμβρυο, καθώς περνά μέσα από το γενετικό κανάλι, πιέζει όποιον ιστό ή νεύρο σταθεί εμπόδιο στο δρόμο του. Επιπλέον, πολύ συχνά το δέρμα και οι ιστοί σκίζονται – πόσο ανώδυνα θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο; Από την άλλη, όπως πάντα, ο πόνος υπάρχει για να μας προφυλάξει από κάποιον κίνδυνο. Oι ωδίνες του τοκετού, όσο δυσάρεστες κι αν είναι, υπάρχουν για να βοηθήσουν τη διαδικασία να εξελιχθεί όσο το δυνατόν καλύτερα. Το σώμα μας, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τον πόνο, αντιδρά ενστικτωδώς με κινήσεις και αλλαγές θέσεων, που βοηθούν το μωρό να βρει την ιδανική θέση για την έξοδό του στον κόσμο. Να θυμάστε ότι αυτό που ενοχλεί περισσότερο δεν είναι τόσο η ένταση του πόνου που συνοδεύει τον τοκετό, αλλά το ότι έρχεται ξανά και ξανά με όλο και μικρότερη συχνότητα. Αν είστε συγκεντρωμένες στις αναπνοές και την προσπάθεια που πρέπει να καταβάλλετε, θα συνεργαστείτε καλύτερα με το γιατρό και τη μαία και δεν θα υποφέρετε.
Φάρμακα που μειώνουν τον πόνο
Ακόμα κι αν ξεκινήσατε με την πεποίθηση ότι θα προτιμούσατε έναν απολύτως φυσικό τοκετό, σε περίπτωση που αρχίσετε να νιώθετε ότι δεν θα τα καταφέρετε χωρίς βοήθεια, μπορείτε να ζητήσετε από το γιατρό ή τη μαία σας να σας χορηγηθεί κάποιο παυσίπονο, όπως η πεθιδίνη. Πρόκειται για ισχυρό παυσίπονο που χορηγείται με ένεση και δρα για αρκετές ώρες (3-4). Μπορεί να ανακουφίσει τη γυναίκα, να βοηθήσει στη διαστολή του τραχήλου και να την ξεκουράσει, ώστε να έχει δυνάμεις για το τελευταίο στάδιο του τοκετού. Σε αυτό το στάδιο δεν πρέπει να χορηγείται, γιατί μπορεί να επηρεάσει τα αντανακλαστικά του παιδιού και την αναπνευστική λειτουργία του. Συχνά προκαλεί ζαλάδα και ναυτία, γι’ αυτό χορηγείται σε συνδυασμό με αντιεμετικά φάρμακα.
Επισκληρίδιος: Να τη ζητήσω;
Η επισκληρίδιος αναισθησία είναι η πιο σίγουρη μέθοδος για έναν όσο το δυνατόν πιο ανώδυνο τοκετό. Πρόκειται πλέον για διαδικασία ρουτίνας και γίνεται σε όλα τα μαιευτήρια. Μέσω ενός καθετήρα στο κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης, ο αναισθησιολόγος χορηγεί αναισθητικό, το οποίο μουδιάζει τα νεύρα που στέλνουν το μήνυμα του πόνου από τη μήτρα στον εγκέφαλο. Σας επιτρέπει να συμμετέχετε ενεργά στον τοκετό, χωρίς όμως να νιώθετε έντονο πόνο. Στα μειονεκτήματα της μεθόδου περιλαμβάνεται η πιθανότητα να μην μπορείτε να κινηθείτε άνετα, για να βοηθήσετε το μωρό να πάρει την καλύτερη δυνατή θέση για τον τοκετό, ή να μην αντιλαμβάνεστε ποια είναι η σωστή στιγμή για να σπρώξετε. Επίσης, μπορεί να προκαλέσει υπόταση, που αντιμετωπίζεται από το γιατρό με φάρμακο, ή πονοκέφαλο που μπορεί να διαρκέσει έως και την επόμενη μέρα. Τέλος, χρειάζεται να περάσουν περίπου 20-25 λεπτά μέχρι να αρχίσει να δρα, γι’ αυτό και δεν έχει νόημα να χορηγείται όταν η διαδικασία του τοκετού έχει προχωρήσει αρκετά.
Η γέννα στο νερό’>γέννα στο νερό είναι ανώδυνη;
Το ζεστό νερό, μέσα στο οποίο βρίσκεται η γυναίκα όταν πρόκειται να γεννήσει σε μπανιέρα, δρα χαλαρωτικά για τους μυς και τους ιστούς και για την ίδια. Έτσι, αντιλαμβάνεται λιγότερο τον πόνο, ενώ η διαστολή γίνεται πιο εύκολα και γρήγορα, επιταχύνοντας την όλη διαδικασία. Ωστόσο, για να μπει η επίτοκος μέσα στο νερό, θα πρέπει να έχουν ξεκινήσει οι πόνοι και η διαστολή, γεγονός που σημαίνει ότι θα έχει βιώσει ένα μέρος των ωδίνων. Οι πολλές ώρες μπορεί να κουράσουν τη μέλλουσα μητέρα, ενώ προσοχή χρειάζεται για την αποφυγή λοίμωξης μέσα στο νερό, που φαίνεται να είναι συχνή. Πάντως, αν δεν επιλέξετε να γεννήσετε μέσα στο νερό ή εάν το μαιευτήριο δεν παρέχει αυτή τη δυνατότητα, έρευνες έχουν δείξει ότι ακόμα κι ένα ζεστό ντους μπορεί να έχει θεαματικά αποτελέσματα ενάντια στον πόνο.
Εναλλακτικά;
Υπάρχουν κάποιες εναλλακτικές μέθοδοι αντιμετώπισης του πόνου κατά τον τοκετό, που έχουν αρκετά καλά αποτελέσματα. Όλες, βέβαια, οι μέθοδοι κατά του πόνου πρέπει να γίνονται από ειδικούς και να προσαρμόζονται στην κάθε επίτοκο ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία της και τις ανάγκες της. Τέτοιες είναι:
Βελονισμός. Ο βελονισμός γενικά έχει αναλγητική δράση. Ενεργοποιώντας με την ειδική βελόνα βελονισμού ή ηλεκτροβελονισμού τα ειδικά σημεία, η αναλγητική δράση κατευθύνεται στην περιοχή που βιώνονται οι ωδίνες. Εκτός αυτού, λειτουργεί χαλαρωτικά στο νευρικό σύστημα και βοηθά στο φόβο και το άγχος για τον τοκετό.
– Ρεφλεξολογία. Ο ρεφλεξολόγος «δουλεύει» σημεία του πέλματος που αφορούν την περιοχή που βιώνονται οι ωδίνες (στα πέλματα καταλήγουν απολήξεις νευρικών κυττάρων από όλο το σώμα). Παράλληλα, λειτουργεί και χαλαρωτικά, όπως και ο βελονισμός, για όλο το νευρικό σύστημα.
– Τέλος, η αρωματοθεραπεία, η ομοιοπαθητική, η φυτοθεραπεία κλπ. μπορούν να συνεισφέρουν, επίσης, σημαντικά στην ομαλή και «ανώδυνη» εξέλιξη του τοκετού.
Με τη συνεργασία της Μυρτώς Σωτηροπούλου (γυναικολόγος).
imommy.gr

Διακοσμητικες Μπαλες Ζωακια Για Παρτι

Published 26 Σεπτεμβρίου, 2014 by sofiaathanasiadou

diy daikosmitikes mpales

 

Θες να ξεφύγεις από τις κλασικές εκδοχές διακόσμησης; Νομίζω πως βρήκα αυτό ακριβώς που χρειάζεσαι!  Μπάλες- ζωάκια για να διακοσμήσεις τον χώρο με χρώμα και φαντασία.  Μια πολύ απλή κατασκευή που θα ξετρελάνει τα πιτσιρίκια και τις μαμάδες στο δικό σας πάρτι.

Υλικά για τις μπάλες:
– Χαρτί αφής στο χρώμα που επιθυμείς
– Λεπτό σύρμα

Υλικά για τα ζωάκια:
– Ψαλίδι
– Χαρτόνι
– Υγρή κόλλα ή συρραπτικό
– Pdf αρχεία
– Πετονιά

Εκτέλεση:
1. Φτιάξε χρωματιστές μπάλες με το χαρτί αφής, όπως έχουμε ξαναπεί.
2. Στη συνέχεια, αποθήκευσε και εκτύπωσε όποιο απ’ τα παρακάτω ζωάκια προτιμάς.
3. Κόψε το περίγραμμα για το πρόσωπο και τα αφτιά και κόλλα τα στο χαρτόνι.
4. Κόψε αντίστοιχα το χαρτόνι και κόλλα τα κομμάτια στην μπάλα.
5. Πέρνα την πετονιά στην μπάλα και κρέμασέ τη όπου ταιριάζει καλύτερα.

Για την καμηλοπάρδαλη:
Φατσούλα Καμηλοπάρδαλης
Αυτιά Καμηλοπάρδαλης

 

il_570xN.422388191_kufs

Για τον ελέφαντα:
Προβοσκίδα Ελέφαντα
Δεξί Αυτί Ελέφαντα
Αριστερό Αυτί Ελέφαντα

 

il_570xN.442378519_kh0t

Για την μαϊμού:
Φατσούλα Μαϊμούς
Αυτιά Μαϊμούς

 

 

 

 

 

Μια μοναδική  διακόσμηση για το παιδικό πάρτι!

πηγη

 

Πως νιωθει ενα παιδι, που εχει μεγαλους γονεις;

Published 26 Σεπτεμβρίου, 2014 by sofiaathanasiadou

paidi-megalon-gonion

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, αλλά και οι δυσκολίες στην τεκνοποίηση, πολλές φορές οδηγούν τα ζευγάρια στο να κάνουν το πρώτο τους παιδί σε μεγαλύτερη ηλικία από ό,τι έκαναν οι προηγούμενες γενιές. Άραγε αυτό έχει κάποιον αντίκτυπο στο ίδιο το παιδί;

Αν εξετάσει κανείς καθαρά ιατρικά το ζήτημα, μια γυναίκα, που έχει περάσει στην εκτη δεκαετία της ζωής της, για παράδειγμα, έχει περισσότερες πιθανότητες να αποβάλει, να έχει έναν πρόωρο τοκετό, να παρουσιάσει προεκλαμψία, διαβήτη της κύησης και υπέρταση. Από την άλλη, για το παιδί που θα γεννηθεί, αυξάνονται επίσης οι πιθανότητες να εμφανίσει αυτισμό, καρκίνο της παιδικής ηλικίας, κάποιο αυτοάνοσο νόσημα, αλλά και νευροψυχιατρικές διαταραχές.

Αν όμως –κάτι, που είναι σύνηθες- ένα παιδί γεννηθεί υγιές, έχει πολλαπλάσιες –σε σχέση με τα άλλα παιδάκια, που έχουν μικρής ηλικίας γονείς- να «χάσει» έναν ή και τους δύο γονείς του σε τρυφερή ακόμα ηλικία! Κοινωνιολόγος, που πήρε συνεντεύξεις από παιδιά με προχωρημένης ηλικίας γονείς, διαπίστωσε ότι μεγαλώνουν πολύ πιο φοβισμένα, επειδη αγχωνονται στην ιδέα του θανάτου των γονέων τους!

Ωστόσο, τα ζευγάρια, που αποφασίζουν σε προχωρημένη ηλικία να κάνουν παιδί, έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο και –συνήθως- οικονομική άνεση, και ετσι τα παιδάκια τους εμφανίζουν καλύτερες επιδόσεις σε τεστ γνώσεων!

Ενδεχομένως, βέβαια, κανείς να σκεφτεί «πώς μπορεί ένας άνθρωπος 50 ετών να έχει αρκετή ενέργεια, για να αντιμετωπίσει ένα νήπιο;». Όμως, έχει παρατηρηθεί ότι οι μεγαλύτεροι γονείς έχουν λιγότερο στρες, ενώ φαίνεται ότι ζουν και περισσότερο!

πηγη