Αρχείο

All posts for the month Μαΐου 2014

«Το χάος!» Η ζωή του ζευγαριού όταν γίνεται πια οικογένεια!

Published Μαΐου 10, 2014 by sofiaathanasiadou
«Το χάος!» Η ζωή του ζευγαριού όταν γίνεται πια οικογένεια! (εικόνες)
Η οικογενειακή ζωή μπορεί να έχει πολλές στιγμές ευτυχίας, έχει όμως και στιγμές απόλυτου χάους!
Αυτό ακριβώς θέλησε να καταγράψει η γνωστή φωτογράφος, Danielle Guenther, στο φωτογραφικό της φακό κι όπως φαίνεται τα κατάφερε με το παραπάνω! Έμπνευσή της αποτέλεσε η δική της εμπειρία, καθώς είναι μαμά ενός 5χρονου αγοριού. Δεν ήθελε, όπως αναφέρει, στη New York Post, να καταγράψει με το φακό της φωτογραφίες οικογενειακής τελειότητας, καθώς αυτές δεν υπάρχουν! «Είναι στιγμές που είναι αρκετά ειλικρινείς», λέει χαρακτηριστικά. Στο παρακάτω φωτογραφικό πρότζεκτ, με τίτλο «Parenting is Exhausting», πρωταγωνιστές είναι ένα ζευγάρι με δύο παιδιά 4 και 9 ετών αντίστοιχα. Προέτρεψε τους δύο γονείς να προσποιηθούν ότι κοιμούνται στον καναπέ. Το τι ακολούθησε; Το απόλυτο χάος, καθώς τα παιδιά ανέλαβαν…δράση και το σπίτι έγινε μπάχαλο! Επειδή όμως μία εικόνα ίσον 1000 λέξεις, δείτε το παρακάτω φωτογραφικό άλμπουμ! Σας θυμίζει κάτι;
 
   

Πηγή: mothersblog

Advertisements

Ο Δημήτρης -παιδί με σύνδρομο Άσπεργκερ- παίρνει συνέντευξη από τη μαμά του

Published Μαΐου 10, 2014 by sofiaathanasiadou

Ο Δημήτρης -παιδί με σύνδρομο Άσπεργκερ- παίρνει συνέντευξη από τη μαμά του

Με αφορμή την γιορτή της μητέρας, συνάντησα την Νάντια, μητέρα ενός παιδιού με σύνδρομο Ασπεργκερ. Τελικά τη συνέντευξη την έκανε ο 15χρονος Δημήτρης.

Μπήκε στην κουζίνα, κάθισε στην καρέκλα, με την τσάντα του σχολείου στους ώμους. Έβγαλε από μέσα ένα κουτί πορτοκαλάδα και το ήπιε μονορούφι με το καλαμάκι. «Εμένα θα μου άρεσε να είμαι δημοσιογράφος των ειδήσεων» είπε. «Έχεις γράψει τις ερωτήσεις για τη συνέντευξη;», «Έχεις επαγγελματικό δημοσιογραφικό ντοσιε;», «Γιατί επέλεξες την μητέρα μου;», «Μπορώ να κρατάω το μαγνητοφωνάκι;», «Πότε είναι η γιορτή του παιδιού να μου πάρεις κι εμένα συνέντευξη;». Δίπλα μου καθόταν η μαμά του. Γελούσαν τα μάτια της, με κάθε απορία του μικρού. Θα τη ρωτούσα πώς είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί με σύνδρομο Ασπεργκερ, για τις ιδιαιτερότητες, τις ευχάριστες και τις δυσάρεστες στιγμές. Τελικά η συνέντευξη που της πήρε ο Δημήτρης ήταν καλύτερη. Εγραψε με μυτερό μολύβι και ολοστρόγυλα γράμματα τις ερωτήσεις στη μοναδική σελίδα στο -χαοτικό- μπλοκάκι μου, που θα μπορούσε να πάρει βραβείο καλλιγραφίας. Έπειτα πατήσαμε το rec στο μαγνητοφωνάκι.

Τί δώρο σου αρέσει να σου κάνουν τη γιορτή της μητέρας;

Ερώτηση παγίδα. Με ψαρεύεις, για το δώρο που θα μου κάνεις φέτος ε; Μου αρέσουν τα δώρα που δείχνουν ότι κάποιος αφιέρωσε χρόνο για να τα φτιάξει. Μια ζωγραφιά, ένα μπουκέτο λουλούδια ή μια κατασκευή από πηλό. Το προτιμώ, για παράδειγμα, από ένα ζευγάρι σκουλαρίκια. Σε ένα συρτάρι έχω τα δώρα που μου κάνετε κάθε φορά εσύ και η Άννα. Και είναι όλα υπέροχα.

Σκέφτεσαι ότι η μητέρα σου -δηλαδή η γιαγιά μου – μπορεί να πεθάνει σε λίγο καιρό επειδή στις 13 Μαρτίου έγινε 85 χρονών;

Ναι το σκέφτομαι καμιά φορά. Το σκέφτομαι κάθε φορά που λέμε γεια και κλείνουμε το τηλέφωνο και κάθε φορά που φεύγουμε από το χωριό και αποχωριζόμαστε. Φαντάζεσαι, λέω, να είναι αυτή η τελευταία φορά που τη βλέπω; Η μαμά είναι μαμά όσο μεγάλη και να είναι. Και το παιδί είναι πάντα παιδί ακόμα κι όταν γίνει γονιός. Τώρα που η γιαγιά έγινε 85, από τη μία στεναχωριέμαι όταν σκέφτομαι ότι μπορεί να μην είναι μαζί μας σε λίγο καιρό αλλά από την άλλη χαίρομαι γιατί ακόμα είναι καλά, φτιάχνει πίτες και ποτίζει μόνη της τον κήπο, έχει τα παιδιά της που την αγαπάνε και τα φοβερά εγγόνια της που τα λατρεύει. Δηλαδή σκέφτομαι θετικά.

Ποιος είναι ο χειρότερος βαθμός που έχεις πάρει στο Λύκειο;

Δε θυμάμαι. Νομίζω, κάτω από τη βάση, στη Φυσική. Στο Γυμνάσιο, είχαμε έναν Φυσικό που στον άριστο μαθητή, έβαζε 16. Αν μπορούσε θα μας άφηνε όλους στην ίδια τάξη.

Ναι αλλά εγώ δε σε ρώτησα για το Γυμνάσιο. Για το Λύκειο σε ρώτησα.

Για το Λύκειο σου λέω και εγώ. Απλώς τότε δεν υπήρχε Λύκειο. Υπήρχαν έξι τάξεις Γυμνασίου.

Ποια είναι η αγαπημένη σου τέχνη από τις εφτά, αν βάλουμε μέσα και το σινεμά;

Δύσκολη ερώτηση. Ανώτερη όλων και αρχή όλων, θεωρώ τη μουσική.

Είσαι καλή μητέρα;

Δεν ξέρω. Νομίζω πως ναι. Προσπαθώ αρκετά τουλάχιστον. Εσύ τί πιστεύεις; Εσύ θα πρέπει να απαντήσεις σ’ αυτή την ερώτηση.

Πιστεύω πως ή είσαι η καλύτερη μητέρα του κόσμου, ή είσαι μία από τις μερικές εκατοντάδες για να μην πω δεκάδες καλές μητέρες του κόσμου. Τί είπες όταν γεννήθηκα;

«Εσύ είσαι ο κούκλος που κλωτσούσε τόσο;»

Τί είπε ο μπαμπάς όταν γεννήθηκα;

Είπε ότι είναι πολύ ευτυχισμένος. Και ότι απέκτησε σύμμαχο στο σπίτι.

Στο σχολείο ντρεπόσουν όταν σου είπαν ότι έχω Ασπεργκερ;

Όχι βέβαια. Γιατί να ντραπώ; Είμαι περήφανη που έχω δύο καλά και πολύ έξυπνα παιδιά. Θα ντρεπόμουν αν μου έλεγαν ότι ο Δημήτρης έκανε μια άσχημη χειρονομία σε έναν συμμαθητή του ή στον καθηγητή. Δεν είναι ντροπή το Άσπεργκερ. Ξέρεις πολύ καλά, ότι δεν το διάλεξες.

Σου αρέσει να πηγαίνεις σε πάρτι με παιδιά που έχουν Ασπεργκερ ή με παιδιά που δεν έχουν;

Πιο πολύ με παιδιά που έχουν Ασπεργκερ. Και θα σου πω γιατί. Γιατί σε κάνουν μέρος της παρέας. Θυμάσαι στο πάρτι σου το κυνήγι του χαμένου θησαυρού; Είχα περάσει τέλεια. Θυμάσαι στο πάρτι της φίλης σου της Μαρίνας που είχαμε χορέψει μέχρι τα μεσάνυχτα; Στα πάρτι των φίλων της αδερφής σου ας πούμε, τα παιδιά διώχνουν τις μαμάδες. Φεύγουμε ή κλεινόμαστε στην κουζίνα και βαριέμαι πολύ.

Γιατί δεν θέλεις να πάρουμε σκύλο ή ένα κουνέλι; Λες ότι πρέπει να αγαπάμε τα ζώα.

Επειδή ακριβώς τα αγαπάω. Αν είχαμε μια αυλή, να είσαι σίγουρος ότι θα είχαμε και έναν και δύο σκύλους. Μέσα στο διαμέρισμα όμως, πιστεύω ότι τα ζώα όσο και να τα αγαπάς, ταλαιπωρούνται. Δεν μπορούμε να τους επιβάλλουμε τον δικό μας τρόπο ζωής. Δεν θέλουν να περπατάνε σε χαλιά, θέλουν χώμα, θέλουν να τρέξουν. Αν σου έπαιρνα ένα κουνέλι είμαι σίγουρη ότι σε δύο μέρες εσύ ο ίδιος θα μου ζητούσες να πάμε στο δάσος και να το απελευθερώσουμε γιατί θα καταλάβαινες οτι είναι δυστυχισμένο.

Τότε γιατί δεν το κάνεις;

Δεν δέχομαι ερωτήσεις που δεν είναι γραμμένες στο μπλοκάκι! (γελάει)

Έχεις πάρει ποτέ λεφτά από την τράπεζα για να τα χαρίσεις σε κάποιον πολύ φτωχό;

Μακάρι να μπορούσα να το κάνω. Τα λεφτά της τράπεζας όμως, δεν ανήκουν στους υπαλλήλους που δουλεύουν εκεί. Και σκέψου το άλλο: Μπορεί να ανήκουν σε κάποια οικογένεια. Δεν έχω το δικαίωμα να τα δώσω όπου θέλω. Θα ήταν κλοπή.

Ποιοι είναι οι εχθροί σου;

Αυτοί που επαναπαύονται, που δε νοιάζονται που αφήνουν τα νερά να λιμνάζουν.

Ποια είναι η καλύτερή σου φίλη; Η Μαίρη ή η κυρία Ελπίδα; Μπορείς να πεις μόνο ένα όνομα.

Αυτό που κάνεις είναι άδικο. Κάποια από τις δύο θα το διαβάσει και θα στεναχωρηθεί. Είναι και οι δύο φίλες μου, τις αγαπώ για διαφορετικούς λόγους.

Αν σου έλεγαν διάλεξε μόνο μία και δεν θα ξαναδείς την άλλη, ποια θα διάλεγες;

Με την Ελπίδα γνωριζόμαστε από πολύ μικρές, έχουμε περάσει πολλά μαζί, έχουμε ζήσει παράλληλες ζωές. Πήγαμε σχολείο μαζί, γεννήσαμε μαζί. Με την Μαίρη έχω πιο πολλά κοινά ενδιαφέροντα. Γνωριστήκαμε μεγάλες αλλά την αγαπώ εξίσου. Αν διάλεγα την Ελπίδα, αυτό που θα συζητούσα μαζί της είναι πόσο μου λείπει η Μαίρη.

Γιατί είχες στεναχωρηθεί και είχες κλάψει το Πάσχα που βλέπαμε «Στην υγειά μας» και η Γλυκερία τραγουδούσε το τραγούδι που έλεγε «Υπάρχουν άνθρωποι»;

Δεν είχα στεναχωρηθεί, είχα συγκινηθεί. Με φορτίζει αυτό το τραγούδι, όποτε το ακούω, το πιο πιθανό είναι ότι θα μου φύγει κανένα δάκρυ. Έχεις ακούσει ποτέ τους στίχους; «Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι όπως του πελάγου οι βράχοι». Σκέφτομαι τους ανθρώπους που είναι μόνοι και δύσκολα τους καταλαβαίνουν οι άλλοι.

Γιατί μία μητέρα παίρνει τα κλειδιά από τις πόρτες όλων των δωματίων;

Γιατί δεν υπάρχει κανένας λόγος να κλειδώνουμε. Ζούμε σε ένα σπίτι που ο ένας σέβεται τις ιδιωτικές στιγμές του άλλου. Από τη στιγμή που ο καθένας χτυπάει την πόρτα για να μπει στο δωμάτιο του άλλου δεν υπάρχει λόγος να κλειδώνει κανείς.

Αν χαθείς μια μέρα στο δρόμο, ποιον θα πάρεις πρώτο τηλέφωνο για να ζητήσεις βοήθεια;

Θα πάρω σίγουρα τον μπαμπά. Εχει πολύ καλό προσανατολισμό. Θα ανοίξω και τον χάρτη μου στο κινητό.

Τί θέλεις να γίνω όταν μεγαλώσω;

Αυτό που θα αποφασίσεις εσύ. Είτε είναι ζωγράφος, είτε δημοσιογράφος. Αν είσαι εσύ χαρούμενος και αγαπάς αυτό που κάνεις τότε είμαι κι εγώ.

Τί θέλεις να γίνει η Άννα όταν μεγαλώσει;

Το ίδιο ισχύει και για την Άννα.

Οι μαθητές πρέπει να έχουν iphone?

Είμαι κάθετη σ’ αυτό: όχι. Το iphone, που τόσο πολύ σου αρέσει, είναι μια πανάκριβη συσκευή που προορίζεται για δεκάδες άλλες χρήσεις. Δεν απευθύνεται σε μαθητές οι οποίοι λόγω της έντονης δραστηριότητας και των πολλών μετακινήσεων μπορεί να το σπάσουν ή να το χάσουν, ή να τους το κλέψουν. Απευθύνεται σε ενήλικες και μάλιστα σε αυτούς που έχουν δουλέψει τόσο ώστε να μπορούν να το αγοράσουν.

Τί εύχεσαι για την γιορτή της Μητέρας, στις μαμάδες που έχουν παιδιά με Ασπεργκερ;

Εύχομαι να είναι δυνατές και να έχουν υπομονή. Να μην το βάζουν κάτω και να μην απογοητεύονται. Για να επιβιώσεις στην ζούγκλα πρέπει να γίνεις τίγρης. Εύχομαι να καταλάβουν πόσο ιδιαίτερο είναι το παιδί τους και να το βοηθήσουν να ανακαλύψει τον εαυτό του. Τότε θα νιώσουν πραγματικά τυχερές.

Πηγή: queen

Συγκλονιστικό βίντεο: Όταν μεγαλώσω θα παντρευτώ ένα πρίγκηπα

Published Μαΐου 7, 2014 by sofiaathanasiadou

Συγκλονιστικό βίντεο: Όταν μεγαλώσω θα παντρευτώ ένα πρίγκηπα

“Όταν μεγαλώσω θα παντρευτώ ένα πρίγκηπα. Θα με προσέχει και θα μ’ αγαπά” λέει το κοριτσάκι στο τηλεοπτικό σπότ του “Καταφυγίου Γυναίκας” που ακολουθεί, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει για τη βία εις βάρος των γυναικών αλλά και να ενημερώσει για τη δράση του Καταφυγίου. Για να δούμε λοιπόν, τί γίνεται όταν η μικρή μας, πέφτει στα χέρια του…”πρίγκηπα”; 

Πηγη : singleparent

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του

Published Μαΐου 7, 2014 by sofiaathanasiadou

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (1)

Ο 44χρονος John Wilhelm είναι ένας Διευθυντής Πληροφορικής σε ένα Ελβετικό Πανεπιστήμιο, ο οποίος έχει πάθος με την φωτογραφία και την ψηφιακή τέχνη. Μερικές από τις πιο όμορφες επεξεργασμένες φωτογραφικές δημιουργίες του έχουν ως πρωταγωνίστριες την φίλη του Judith και τις τρεις κόρες τους, Lou (5,5 ετών), Mila (2,8 ετών) και Yuna (6 μηνών).

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (2)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (3)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (4)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (5)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (6)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (7)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (8)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (9)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (10)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (11)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (12)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (13)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (14)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (15)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (16)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (17)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (18)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (19)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (20)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (21)

Δημιουργικός μπαμπάς βγάζει θεότρελες φωτογραφίες με τις τρεις κόρες του (22)

Πηγη : otherside

«Κατάφερα να ζήσω τη γέννα μου όπως ακριβώς ήθελα: Στο σπίτι μου!»

Published Μαΐου 7, 2014 by sofiaathanasiadou

«Κατάφερα να ζήσω τη γέννα μου όπως ακριβώς ήθελα: Στο σπίτι μου!»

«Πραγματικά δεν πίστευα ότι ο γιoς μου θα γεννηθεί την ημέρα που τελικά γεννήθηκε.

Ξύπνησα στις 6.30 το πρωί με κάτι περίεργες κράμπες. Δεν ξέρω πόσες -μα πόσες!- φορές διάβασα το πώς ξεκινάει ο τοκετός, αλλά όταν φτάνεις στο σημείο του δικού σου τοκετού ποτέ δεν το καταλαβαίνεις ότι έχει φτάσει η ώρα σου. Ήξερα ότι σίγουρα γεννάω, αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι στο τέλος της ημέρας θα κρατούσα το μωρό στην αγκαλιά μου.

Ήρθα σε επαφή με την μαία μου, η οποία βρισκόταν στη Μανίλα και άρχισε να ετοιμάζεται να γυρίσει, ενώ μου είπε ότι επικοινώνησε με τον γιατρό και με όσους χρειάζεται να είναι παρόντες στον τοκετό. Ζήτησαν από τον σύντροφό μου να μετράει κάθε πόση ώρα είχα συσπάσεις και, αν και είχα κάθε 1 με 2 λεπτά, ακόμα δεν είχα πειστεί ότι έφτασε η ώρα να γεννήσω.

Έφτασε το ιππικό με ασθενοφόρο να με πάρει στο νοσοκομείο, μιλάμε για υπερβολή… Εγώ αποφάσισα να καθίσω στο κρεβάτι μου και να περιμένω να περάσουν οι ώρες, δεν ήθελα να πάω από τόσο νωρίς στο νοσοκομείο. Δεν άφηνα κανέναν να μπει μέσα στο δωμάτιο, ενώ καθόμουν στο κρεβάτι στα τέσσερα και με δάκρυα στα μάτια, καθώς άκουγα όλους τους συγγενείς έξω να σχολιάζουν αρνητικά το γεγονός ότι ακόμα δεν ήθελα να πάω στο νοσοκομείο. Το ασθενοφόρο μάλιστα είχε φύγει μετά από αρκετή παραμονή έξω από το σπίτι.

Έλεγαν πόσο πεισματάρα είμαι και πως δεν είναι σωστό να αρνούμαι την επαγγελματική βοήθεια. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήξεραν καν ότι εγώ ήθελα να γεννήσω στο νερό, μάλιστα προσπάθησαν να με φοβίσουν λέγοντας ότι το καλύτερο για το μωρό είναι να γεννηθεί στο νοσοκομείο. Καθόλου, μα καθόλου, θετική στάση και ήρεμη ατμόσφαιρα, όπως έλπιζα για τον τοκετό μου.

Έφτασε η μαία για να με εξετάσει, ο γιατρός μου ήταν ακόμα σε υπηρεσία και δεν μπορούσε να έρθει σε μένα. Η ώρα ήταν 10 το πρωί και είχα διαστολή 3 εκατοστά. Ζήτησα να μου γεμίσουν την πισίνα σιγά σιγά. Λίγο πριν τη μία ήταν, όταν με επανεξέτασαν και είχα διαστολή 4 με 5 εκατοστά.

Τώρα οι συσπάσεις ήταν πιο δυνατές και είχαν περισσότερη διάρκεια. Όσο γέμιζαν την πισίνα, αναρωτιόμουν αν τελικά θα είναι πιο καλά να είμαι μέσα στο νερό. Δεν μπορούσα να περιμένω, ήθελα να μπω μέσα στο νερό, αν και ακόμα γέμιζαν την πισίνα. Δεν με ένοιαζε. Μπήκα τόσο νερό και μου φάνηκε ότι με βοήθησε αρκετά. Ήρθε ο γιατρός μου με ακόμα μια μαία στις 15:40 και τότε είχα διαστολή 6 εκατοστά.

Σε κάθε διαστολή ήμουν σιωπηλή και συγκεντρωνόμουν στον πόνο, ήλπιζα να αισθανθώ το κεφάλι του μωρού, αλλά ακόμα δεν μου είχαν σπάσει τα νερά. Η ομάδα που θα με βοηθούσε με τον τοκετό, κάθισε δίπλα μου και μου έλεγαν διάφορα που θα με βοηθούσαν στην διαδικασία. Δεν μπορούσα καθόλου να ακούσω τι λένε, δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ και έτσι άρχισα να τραγουδάω. Ο τοκετός προχωρούσε όλο και πιο γρήγορα, είχα φτάσει τα 7 εκατοστά και τότε σπάσανε τα νερά μου.

Πλέον ο πόνος ήταν πιο έντονος και μου ρίχνανε νερό στην πλάτη, ενώ θυμάμαι ότι φώναζα στον σύντροφό μου να μπει στο νερό μαζί μου. Θυμάμαι να πλατσουρίζω στο νερό και να φωνάζω, να αισθάνομαι να καίγομαι από την μέση και κάτω (αν και μέσα στο νερό) και νόμιζα ότι δεν θα τελειώσει ποτέ αυτό το μαρτύριο. Τους άκουσα να λένε ότι βγαίνει το κεφάλι και εγώ σκεφτόμουνα γιατί το κεφάλι θέλει τόση ώρα για να βγει επιτέλους! Νόμιζα ότι κόλλησε, σκεφτόμουνα ότι δεν θα τα καταφέρω και τότε ξαφνικά είχα μια αίσθηση ότι κάτι γλίστρησε από μέσα μου, βγήκε έξω και κάποιος έβαλε το μωρό στο στήθος μου!

Γεννήθηκε στις 6:25 το επόμενο πρωί. Και τότε πλέον δεν υπήρχε μόνο το εγώ. Είχα ένα ανθρωπάκι στα χέρια μου!! Χάρηκα που ο τοκετός μου κατέληξε να είναι, όπως σχεδόν το είχα φανταστεί. Μετά από έναν τελευταίο πόνο βγήκε και πλακούντας.

Ο τοκετός στο σπίτι είναι απαγορευμένος στις Φιλιππίνες, αλλά εγώ κατάφερα να το ζήσω στο σπίτι μου, όπως το ήθελα»

Πηγή: mothersblog

Το γυάλινο κουτί…

Published Μαΐου 6, 2014 by sofiaathanasiadou
Το γυάλινο κουτί…

Όταν είσαι έγκυος σε δίδυμα, ο γιατρός σου φροντίζει να σε ενημερώσει για τους κινδύνους μιας πολύδυμης κύησης, τα πιθανά προβλήματα και την μεγάλη πιθανότητα πρόωρου τοκετού. Αυτό για το οποίο δεν σε ενημερώνει κανείς είναι το τι συμβαίνει όταν γεννήσεις πρόωρα. Και πως θα μπορούσε άλλωστε εδώ που τα λέμε. Τα πράγματα είναι τόσο ρευστά όταν μιλάμε για προωρότητα που κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά την έκβαση της ιστορίας.

Τα αγόρια μου γεννήθηκαν στις 33+4 εβδομάδες κύησης, εντελώς απρόσμενα…Για καρδιοτοκογράφο πήγα, στο χειρουργείο βρέθηκα. Δύο γατάκια που το μισό σωματάκι τους ήταν όσο η παλάμη μου, 2090 kg ο ένας και 1640 kg ο άλλος. Τους είδα πρώτη φορά την επόμενη μέρα, μισή ώρα πριν τους μεταφέρουν στην μονάδα του νοσοκομείου Παίδων. Θυμάμαι τον άντρα μου να με σπρώχνει με το καροτσάκι μέσα στην μονάδα…Δεν ήξερα ποια ήταν τα παιδιά μου. Το πρώτο πράγμα που αντίκρυσα ήταν μια θερμοκοιτίδα με ένα μωράκι όσο η χούφτα μου, τα μηχανήματα να χτυπάνε σαν τρελά και τους γιατρούς από πάνω του να του κάνουν μαλάξεις…Ο άντρας μου απομάκρυνε το καροτσάκι μιας και είχα ήδη ασπρίσει απ τον φόβο μου και με πήγε προς τους γιούς μου. Δεκάδες σωληνάκια και οροί συνδεδεμένα πάνω στα μικρά τους σωματάκια, μέσα σε ένα γυάλινο κουτί…Λύγισα. Οι μέρες στο μαιευτήριο πέρασαν απαίσια…Καμία αίσθηση ότι είχα γεννήσει. Κανένα μητρικό ένστικτο. Μόνο το θήλαστρο που έβαζα κάθε 3 ώρες μου θύμιζε πως είχα μόλις γεννήσει και η εικόνα στο μυαλό μου…Παιδιά πάντως δεν είχα κοντά μου.

Οι μέρες πέρασαν και η μέρα που θα έβλεπα ξανά τους γιούς μου έφτασε. Πήρα το εξιτήριο από το μαιευτήριο και φύγαμε σφαίρα για την μονάδα. Το επισκεπτήριο ήταν μόνο μισή ώρα την ημέρα, αφού προηγουμένως η ομάδα των γιατρών έκανε την απαραίτητη ενημέρωση στους γονείς. Μπήκαμε με τον άντρα μου στο γραφείο των γιατρών, περιμέναμε να ψάξει τα χαρτιά του κι εγώ κρεμόμουν απ τα χείλη του. Τα νέα της προηγούμενης ημέρας ήταν τόσο καλά που ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι θα μας έλεγε ότι μπορούμε να τους πάρουμε στο σπίτι μας.«Κυρία Χ. ο Β’ είναι μια χαρά, έχει φάει 5 ml (!!!) γάλα από το σωληνάκι, για τον Α’ δεν ξέρω τι να σας πω, δεν ξέρω αν θα την βγάλει…Έχει κολλήσει μια ενδονοσοκομειακή λοίμωξη, σηψαιμία λέγεται…Αν συμβεί κάτι εκτός επισκεπτηρίου θα σας πάρουμε τηλέφωνο…». Έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου. Ο άντρας μου με κράτησε γιατί ήμουν έτοιμη να σωριαστώ στο πάτωμα. Με τρεμάμενη φωνή προσπάθησα να τον ρωτήσω τι εννοεί αλλά οι λέξεις για κάποιο λόγο δεν έβγαιναν απ’ τα χείλη μου. Ο άντρας μου με έβγαλε έξω σχεδόν σηκωτή, οι υπόλοιποι γονείς που περίμεναν αγχωμένοι την σειρά τους για να ενημερωθούν ρωτούσαν τι έπαθα και εγώ…να σκέφτομαι το χειρότερο σενάριο που θα μπορούσε να περάσει ποτέ από το μυαλό μου…Γέννησα 2 παιδιά κι αν είμαι τυχερή θα φύγω με ένα… Πήγα στην μονάδα και τους είδα πάλι με τα ίδια σωληνάκια και τους ίδιους ορούς καρφωμένα στα κορμάκια τους. Τα μηχανήματα χτυπούσαν σαν τρελά κι αυτά κοιμόντουσαν κουλουριασμένα μέσα στο ζεστό γυάλινο κουτί που προσπαθούσε να αντικαταστήσει την ζεστασιά της μήτρας και την τρυφερότητα της αγκαλιάς της μαμάς…

Γυρίσαμε στο άδειο σπίτι…Πόσο περίεργο είναι αλήθεια αυτό το συναίσθημα; Ακόμα δεν μπορώ να το εξηγήσω. Ενώ δεν είχα παιδιά πριν φύγω τελευταία φορά από το σπίτι, μπήκα μέσα και ένοιωθα μισή. Ένοιωθα πως είχα αφήσει τον μισό μου
εαυτό κάπου αλλού και αυτό το ρημάδι το κενό δεν γέμιζε με τίποτα. Σαν κάποιο χέρι να έκοψε ξαφνικά με μια κίνηση την μισή καρδιά μου και έπρεπε να μάθω να ζω για όσο χρειαστεί με την άλλη μισή. Το πρώτο βράδυ στο σπίτι μας, το πέρασα αγκαλιά με το θήλαστρο, τις 2 θαμπές φωτογραφίες τους μέσα στα γυάλινα σπιτάκια τους, κοιτώντας το βραχιολάκι που σου φοράνε στο μαιεύτηριο.

Αυτή ήταν η πρώτη κρυάδα. Την επόμενη μέρα ξύπνησα αποφασισμένη πως αν θέλω να πάρω τα παιδιά μου γερά από την μονάδα, θα πρέπει να είμαι λίγο πιο ψύχραιμη. Οι επόμενες ημέρες μου κινούνταν ανάμεσα σε θήλαστρο, επισκεπτήριο, θήλαστρο, επισκεπτήριο και τούμπαλιν. Τα σωληνάκια τους άλλαζαν κάθε μέρα θέση, τα ποδαράκια τους και τα χεράκια τους μελάνιαζαν από τα συνεχόμενα τρυπήματα κι εγώ έσφιγγα τα δόντια μου και έλεγα ότι όλα θα πάνε καλά. Ξεπεράσαμε την ενδονοσοκομειακή λοίμωξη αφού πέρασαν 10 μέρες άγχους και ακόμα και όταν μια μέρα τους είδα με ξυρισμένα τα κεφαλάκια και τον ορό καρφωμένο, πάλι δεν λύγισα. Κάθε μέρα κοιτούσα εναγωνίως την κατάσταση ασθενούς που ήταν επάνω στις θερμοκοιτίδες κι αν η αύξηση του βάρους ήταν περίπου στα 20 γραμμάρια, κάναμε πάρτυ όλοι μαζί στην μονάδα. Γιατί εκεί μέσα δημιουργήσαμε στενούς δεσμούς με τους υπόλοιπους γονείς, πανηγυρίζαμε όλοι μαζί στα ευχάριστα νέα και παρηγορούσαμε ο ένας τον άλλο στα στενάχωρα. Εάν χτυπούσαν τα μηχανήματα κάποιου μωρού, τρέχαμε όλοι μαζί να δούμε τι συμβαίνει μέχρι να έρθει η νοσηλεύτρια. Είχαμε γίνει μια όμορφη παρέα μέσα από τον πόνο και την αγωνία μας.

Κάποιο πρωί, μπήκα στην μονάδα, είδα τον μικρούλη μου στην θερμοκοιτίδα και ο μεγάλος πουθενά…Πάνω που ήμουν έτοιμη να σωριαστώ ακόμα μια φορά εκεί μέσα, με πρόλαβε η προϊσταμένη… «Τον γιό σου ψάχνεις; Πήρε προαγωγή. Πάρτον αγκαλιά» και μου βάζει με μια γρήγορη κίνηση το μωράκι που κρατούσε στην αγκαλιά… Δεν μπορούσα να το πιστέψω…Κρατούσα για πρώτη φορά αγκαλιά το ένα μου παιδί…Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή και τα δάκρυα θόλωναν τα μάτια μου και έπεφταν πάνω στην φατσούλα του… Έπρεπε να περάσουν 25 μέρες για να νοιώσω για λίγο μαμά…25 μέρες για να κρατήσω στην αγκαλιά μου τον γιο μου…

Σε 5 μέρες από εκείνη την μέρα που τον κράτησα πρώτη φορά αγκαλιά, τον πήραμε στο σπίτι, αφήνοντας πίσω τον μικρούλη μας…Η καρδιά μου ράγισε όταν έφευγα από την μονάδα αφήνοντας το ένα μου παιδί πίσω. Λίγες μέρες αργότερα πήρα και τον μικρούλη μου πρώτη φορά αγκαλιά για να τον μάθω να τρώει με μπιμπερό για να μπορέσει να έρθει κι αυτός στο σπίτι μας. Έτρωγε σαν λύκος λες και αισθανόταν ότι έπρεπε να μας αποδείξει ότι είναι έτοιμος να έρθει μαζί μας…Λες και ένοιωθε παρατημένος ο τελευταίος των Μοϊκανών (έτσι τον φώναζαν στην μονάδα μιας και ήταν ο μόνος από την «σειρά» του που είχε μείνει ακόμη εκεί). Σε 20 μέρες από την πρώτη παραλαβή, πήραμε και το δεύτερο μωρό μας στο σπίτι και είπαμε πως όλα όσα περάσαμε τις 50 αυτές μέρες, θα μείνουν ως μια κακή ανάμνηση στην μνήμη μας.

Τώρα, 5 χρόνια μετά, συνειδητοποιώ πως εκείνες οι 50 μέρες στην μονάδα, δεν έφυγαν και δεν θα φύγουν ποτέ από μέσα μου. Όχι γιατί μου αρέσει να κλαίω την μοίρα μου όταν θυμάμαι αυτά που τράβηξαν τα παιδιά μου και μετά εγώ. Όχι γιατί ακόμα θυμάμαι τις αμέτρητες ώρες που καθόμουν στο παγκάκι που κοιτούσε στο παράθυρο της ΜΕΝΝ στον 5ο όροφο του «Παίδων Αγία Σοφία» όταν τελείωνε το επισκεπτήριο γιατί νόμιζα ότι τα αγόρια μου το νοιώθουν πως είμαι κάπου εκεί τριγύρω και δεν αισθάνονται μόνα. Όχι γιατί εκεί μέσα βίωσα από τις πιο άσχημες στιγμές της ζωής μου. Αυτές οι μέρες δεν θα φύγουν ποτέ από μέσα μου γιατί ήταν οι πρώτες μέρες της ζωής των παιδιών μου, όσο άσχημες κι αν ήταν. Θα θυμάμαι πάντα, πως τα δικά μου όπως και όλα τα υπόλοιπα προωράκια, μάχονται με δυνάμεις πολύ μεγαλύτερες από τις δικές μας για να μείνουν στην ζωή και να μεγαλώσουν χωρίς το χάδι και την αγκαλιά της μαμάς αλλά μέσα στο γυάλινο κουτί τους.

Κλείνοντας την περιγραφή της δικής μου εμπειρίας ως προωρομαμά, θα ήθελα να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου, το νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό της ΜΕΝΝ της Πανεπιστημιακής Κλινικής του νοσοκομείου Παίδων-Αγία Σοφία, για τον αγώνα που κάνουν όλη μέρα κι όλη νύχτα για τα δικά μου και τα δικά σας παιδιά. Μέσα από υπερβολικά αντίξοες συνθήκες, με ελάχιστο προσωπικό και διπλές βάρδιες, καταφέρνουν να στηρίξουν τα παιδιά μας και να μας τα παραδώσουν υγιή και γερά. Σας ευχαριστώ από καρδιάς.

Πηγη : ivfforums

Γυναίκες σαν λουλούδια

Published Μαΐου 6, 2014 by sofiaathanasiadou

n

Ονειρικές εικόνες που ισορροπούν ανάμεσα στη φωτογραφία και την αφηρημένη τέχνη αποτελούν τη συλλογή της Γαλλίδας καλλιτέχνιδας Lara Kiosses. Χρησιμοποιώντας τη διπλή τεχνική, η καλλιτέχνιδα συνενώνει τη γυναικεία ομορφιά με αυτή της φύσης και των λουλουδιών δημιουργώντας ένα μαγευτικό αισθησιακό κόσμο. Πρωταγωνιστές της «Ρομαντικής Συλλογής», η θηλυκότητα, η απαράμιλλη ομορφιά και η αρμονία.

Η Lara Kiosses έχει γεννηθεί στο Παρίσι στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και είναι αυτοδίδακτη φωτογράφος. Έχει δηλώσει πως είναι γοητευμένη από τους ανθρώπους και τις ιστορίες ζωής τους και αναζητά συνεχώς τις λήψεις που αψηφούν το χρόνο.

Το Blossom Talent παρουσιάζει τη δουλειά της Lara Kiosses.

n

n

n

n

n

n

n

n

n

n

Πηγη : athensvoice