Αρχείο

All posts for the day 6 Μαΐου 2014

Το γυάλινο κουτί…

Published 6 Μαΐου, 2014 by sofiaathanasiadou
Το γυάλινο κουτί…

Όταν είσαι έγκυος σε δίδυμα, ο γιατρός σου φροντίζει να σε ενημερώσει για τους κινδύνους μιας πολύδυμης κύησης, τα πιθανά προβλήματα και την μεγάλη πιθανότητα πρόωρου τοκετού. Αυτό για το οποίο δεν σε ενημερώνει κανείς είναι το τι συμβαίνει όταν γεννήσεις πρόωρα. Και πως θα μπορούσε άλλωστε εδώ που τα λέμε. Τα πράγματα είναι τόσο ρευστά όταν μιλάμε για προωρότητα που κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά την έκβαση της ιστορίας.

Τα αγόρια μου γεννήθηκαν στις 33+4 εβδομάδες κύησης, εντελώς απρόσμενα…Για καρδιοτοκογράφο πήγα, στο χειρουργείο βρέθηκα. Δύο γατάκια που το μισό σωματάκι τους ήταν όσο η παλάμη μου, 2090 kg ο ένας και 1640 kg ο άλλος. Τους είδα πρώτη φορά την επόμενη μέρα, μισή ώρα πριν τους μεταφέρουν στην μονάδα του νοσοκομείου Παίδων. Θυμάμαι τον άντρα μου να με σπρώχνει με το καροτσάκι μέσα στην μονάδα…Δεν ήξερα ποια ήταν τα παιδιά μου. Το πρώτο πράγμα που αντίκρυσα ήταν μια θερμοκοιτίδα με ένα μωράκι όσο η χούφτα μου, τα μηχανήματα να χτυπάνε σαν τρελά και τους γιατρούς από πάνω του να του κάνουν μαλάξεις…Ο άντρας μου απομάκρυνε το καροτσάκι μιας και είχα ήδη ασπρίσει απ τον φόβο μου και με πήγε προς τους γιούς μου. Δεκάδες σωληνάκια και οροί συνδεδεμένα πάνω στα μικρά τους σωματάκια, μέσα σε ένα γυάλινο κουτί…Λύγισα. Οι μέρες στο μαιευτήριο πέρασαν απαίσια…Καμία αίσθηση ότι είχα γεννήσει. Κανένα μητρικό ένστικτο. Μόνο το θήλαστρο που έβαζα κάθε 3 ώρες μου θύμιζε πως είχα μόλις γεννήσει και η εικόνα στο μυαλό μου…Παιδιά πάντως δεν είχα κοντά μου.

Οι μέρες πέρασαν και η μέρα που θα έβλεπα ξανά τους γιούς μου έφτασε. Πήρα το εξιτήριο από το μαιευτήριο και φύγαμε σφαίρα για την μονάδα. Το επισκεπτήριο ήταν μόνο μισή ώρα την ημέρα, αφού προηγουμένως η ομάδα των γιατρών έκανε την απαραίτητη ενημέρωση στους γονείς. Μπήκαμε με τον άντρα μου στο γραφείο των γιατρών, περιμέναμε να ψάξει τα χαρτιά του κι εγώ κρεμόμουν απ τα χείλη του. Τα νέα της προηγούμενης ημέρας ήταν τόσο καλά που ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι θα μας έλεγε ότι μπορούμε να τους πάρουμε στο σπίτι μας.«Κυρία Χ. ο Β’ είναι μια χαρά, έχει φάει 5 ml (!!!) γάλα από το σωληνάκι, για τον Α’ δεν ξέρω τι να σας πω, δεν ξέρω αν θα την βγάλει…Έχει κολλήσει μια ενδονοσοκομειακή λοίμωξη, σηψαιμία λέγεται…Αν συμβεί κάτι εκτός επισκεπτηρίου θα σας πάρουμε τηλέφωνο…». Έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου. Ο άντρας μου με κράτησε γιατί ήμουν έτοιμη να σωριαστώ στο πάτωμα. Με τρεμάμενη φωνή προσπάθησα να τον ρωτήσω τι εννοεί αλλά οι λέξεις για κάποιο λόγο δεν έβγαιναν απ’ τα χείλη μου. Ο άντρας μου με έβγαλε έξω σχεδόν σηκωτή, οι υπόλοιποι γονείς που περίμεναν αγχωμένοι την σειρά τους για να ενημερωθούν ρωτούσαν τι έπαθα και εγώ…να σκέφτομαι το χειρότερο σενάριο που θα μπορούσε να περάσει ποτέ από το μυαλό μου…Γέννησα 2 παιδιά κι αν είμαι τυχερή θα φύγω με ένα… Πήγα στην μονάδα και τους είδα πάλι με τα ίδια σωληνάκια και τους ίδιους ορούς καρφωμένα στα κορμάκια τους. Τα μηχανήματα χτυπούσαν σαν τρελά κι αυτά κοιμόντουσαν κουλουριασμένα μέσα στο ζεστό γυάλινο κουτί που προσπαθούσε να αντικαταστήσει την ζεστασιά της μήτρας και την τρυφερότητα της αγκαλιάς της μαμάς…

Γυρίσαμε στο άδειο σπίτι…Πόσο περίεργο είναι αλήθεια αυτό το συναίσθημα; Ακόμα δεν μπορώ να το εξηγήσω. Ενώ δεν είχα παιδιά πριν φύγω τελευταία φορά από το σπίτι, μπήκα μέσα και ένοιωθα μισή. Ένοιωθα πως είχα αφήσει τον μισό μου
εαυτό κάπου αλλού και αυτό το ρημάδι το κενό δεν γέμιζε με τίποτα. Σαν κάποιο χέρι να έκοψε ξαφνικά με μια κίνηση την μισή καρδιά μου και έπρεπε να μάθω να ζω για όσο χρειαστεί με την άλλη μισή. Το πρώτο βράδυ στο σπίτι μας, το πέρασα αγκαλιά με το θήλαστρο, τις 2 θαμπές φωτογραφίες τους μέσα στα γυάλινα σπιτάκια τους, κοιτώντας το βραχιολάκι που σου φοράνε στο μαιεύτηριο.

Αυτή ήταν η πρώτη κρυάδα. Την επόμενη μέρα ξύπνησα αποφασισμένη πως αν θέλω να πάρω τα παιδιά μου γερά από την μονάδα, θα πρέπει να είμαι λίγο πιο ψύχραιμη. Οι επόμενες ημέρες μου κινούνταν ανάμεσα σε θήλαστρο, επισκεπτήριο, θήλαστρο, επισκεπτήριο και τούμπαλιν. Τα σωληνάκια τους άλλαζαν κάθε μέρα θέση, τα ποδαράκια τους και τα χεράκια τους μελάνιαζαν από τα συνεχόμενα τρυπήματα κι εγώ έσφιγγα τα δόντια μου και έλεγα ότι όλα θα πάνε καλά. Ξεπεράσαμε την ενδονοσοκομειακή λοίμωξη αφού πέρασαν 10 μέρες άγχους και ακόμα και όταν μια μέρα τους είδα με ξυρισμένα τα κεφαλάκια και τον ορό καρφωμένο, πάλι δεν λύγισα. Κάθε μέρα κοιτούσα εναγωνίως την κατάσταση ασθενούς που ήταν επάνω στις θερμοκοιτίδες κι αν η αύξηση του βάρους ήταν περίπου στα 20 γραμμάρια, κάναμε πάρτυ όλοι μαζί στην μονάδα. Γιατί εκεί μέσα δημιουργήσαμε στενούς δεσμούς με τους υπόλοιπους γονείς, πανηγυρίζαμε όλοι μαζί στα ευχάριστα νέα και παρηγορούσαμε ο ένας τον άλλο στα στενάχωρα. Εάν χτυπούσαν τα μηχανήματα κάποιου μωρού, τρέχαμε όλοι μαζί να δούμε τι συμβαίνει μέχρι να έρθει η νοσηλεύτρια. Είχαμε γίνει μια όμορφη παρέα μέσα από τον πόνο και την αγωνία μας.

Κάποιο πρωί, μπήκα στην μονάδα, είδα τον μικρούλη μου στην θερμοκοιτίδα και ο μεγάλος πουθενά…Πάνω που ήμουν έτοιμη να σωριαστώ ακόμα μια φορά εκεί μέσα, με πρόλαβε η προϊσταμένη… «Τον γιό σου ψάχνεις; Πήρε προαγωγή. Πάρτον αγκαλιά» και μου βάζει με μια γρήγορη κίνηση το μωράκι που κρατούσε στην αγκαλιά… Δεν μπορούσα να το πιστέψω…Κρατούσα για πρώτη φορά αγκαλιά το ένα μου παιδί…Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή και τα δάκρυα θόλωναν τα μάτια μου και έπεφταν πάνω στην φατσούλα του… Έπρεπε να περάσουν 25 μέρες για να νοιώσω για λίγο μαμά…25 μέρες για να κρατήσω στην αγκαλιά μου τον γιο μου…

Σε 5 μέρες από εκείνη την μέρα που τον κράτησα πρώτη φορά αγκαλιά, τον πήραμε στο σπίτι, αφήνοντας πίσω τον μικρούλη μας…Η καρδιά μου ράγισε όταν έφευγα από την μονάδα αφήνοντας το ένα μου παιδί πίσω. Λίγες μέρες αργότερα πήρα και τον μικρούλη μου πρώτη φορά αγκαλιά για να τον μάθω να τρώει με μπιμπερό για να μπορέσει να έρθει κι αυτός στο σπίτι μας. Έτρωγε σαν λύκος λες και αισθανόταν ότι έπρεπε να μας αποδείξει ότι είναι έτοιμος να έρθει μαζί μας…Λες και ένοιωθε παρατημένος ο τελευταίος των Μοϊκανών (έτσι τον φώναζαν στην μονάδα μιας και ήταν ο μόνος από την «σειρά» του που είχε μείνει ακόμη εκεί). Σε 20 μέρες από την πρώτη παραλαβή, πήραμε και το δεύτερο μωρό μας στο σπίτι και είπαμε πως όλα όσα περάσαμε τις 50 αυτές μέρες, θα μείνουν ως μια κακή ανάμνηση στην μνήμη μας.

Τώρα, 5 χρόνια μετά, συνειδητοποιώ πως εκείνες οι 50 μέρες στην μονάδα, δεν έφυγαν και δεν θα φύγουν ποτέ από μέσα μου. Όχι γιατί μου αρέσει να κλαίω την μοίρα μου όταν θυμάμαι αυτά που τράβηξαν τα παιδιά μου και μετά εγώ. Όχι γιατί ακόμα θυμάμαι τις αμέτρητες ώρες που καθόμουν στο παγκάκι που κοιτούσε στο παράθυρο της ΜΕΝΝ στον 5ο όροφο του «Παίδων Αγία Σοφία» όταν τελείωνε το επισκεπτήριο γιατί νόμιζα ότι τα αγόρια μου το νοιώθουν πως είμαι κάπου εκεί τριγύρω και δεν αισθάνονται μόνα. Όχι γιατί εκεί μέσα βίωσα από τις πιο άσχημες στιγμές της ζωής μου. Αυτές οι μέρες δεν θα φύγουν ποτέ από μέσα μου γιατί ήταν οι πρώτες μέρες της ζωής των παιδιών μου, όσο άσχημες κι αν ήταν. Θα θυμάμαι πάντα, πως τα δικά μου όπως και όλα τα υπόλοιπα προωράκια, μάχονται με δυνάμεις πολύ μεγαλύτερες από τις δικές μας για να μείνουν στην ζωή και να μεγαλώσουν χωρίς το χάδι και την αγκαλιά της μαμάς αλλά μέσα στο γυάλινο κουτί τους.

Κλείνοντας την περιγραφή της δικής μου εμπειρίας ως προωρομαμά, θα ήθελα να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου, το νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό της ΜΕΝΝ της Πανεπιστημιακής Κλινικής του νοσοκομείου Παίδων-Αγία Σοφία, για τον αγώνα που κάνουν όλη μέρα κι όλη νύχτα για τα δικά μου και τα δικά σας παιδιά. Μέσα από υπερβολικά αντίξοες συνθήκες, με ελάχιστο προσωπικό και διπλές βάρδιες, καταφέρνουν να στηρίξουν τα παιδιά μας και να μας τα παραδώσουν υγιή και γερά. Σας ευχαριστώ από καρδιάς.

Πηγη : ivfforums

Γυναίκες σαν λουλούδια

Published 6 Μαΐου, 2014 by sofiaathanasiadou

n

Ονειρικές εικόνες που ισορροπούν ανάμεσα στη φωτογραφία και την αφηρημένη τέχνη αποτελούν τη συλλογή της Γαλλίδας καλλιτέχνιδας Lara Kiosses. Χρησιμοποιώντας τη διπλή τεχνική, η καλλιτέχνιδα συνενώνει τη γυναικεία ομορφιά με αυτή της φύσης και των λουλουδιών δημιουργώντας ένα μαγευτικό αισθησιακό κόσμο. Πρωταγωνιστές της «Ρομαντικής Συλλογής», η θηλυκότητα, η απαράμιλλη ομορφιά και η αρμονία.

Η Lara Kiosses έχει γεννηθεί στο Παρίσι στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και είναι αυτοδίδακτη φωτογράφος. Έχει δηλώσει πως είναι γοητευμένη από τους ανθρώπους και τις ιστορίες ζωής τους και αναζητά συνεχώς τις λήψεις που αψηφούν το χρόνο.

Το Blossom Talent παρουσιάζει τη δουλειά της Lara Kiosses.

n

n

n

n

n

n

n

n

n

n

Πηγη : athensvoice

Επιστροφή στο παρελθόν! Τρυφερές εικόνες με γυναίκες να θηλάζουν τα παιδιά τους!

Published 6 Μαΐου, 2014 by sofiaathanasiadou

Επιστροφή στο παρελθόν! Τρυφερές εικόνες με γυναίκες να θηλάζουν τα παιδιά τους! (φωτογραφίες)

Εικόνες από το παρελθόν, τότε που ο θηλασμός ήταν φυσικό και συχνό φαινόμενο και όχι κάτι το περίεργο. Εικόνες μιας εποχής που ο μόνος τρόπος που τρέφονταν τα παιδιά ήταν μέσω του θηλασμού!

Εικόνες που τραβήχτηκαν όχι για να δείξουν τον θηλασμό και το πόσο αναγκαίος είναι, αντιθέτως είναι στιγμιότυπα μιας καθημερινότητας όπου οι μητέρες θηλάζουν τα παιδιά τους και πολλές φορές χωρίς διακοπή από τις ασχολίες και τις δουλειές τους!

Φωτογραφίες στις οποίες βλέπουμε την καθημερινή ζωή των ανθρώπων, ενώ σε άλλες φαίνεται η αγάπη και η τρυφερότητα της μητέρας προς το παιδί της!

Δείτε τις φωτογραφίες και απολαύστε τες!

 

thilasmos6

 

 

thilasmos5

 

 

thilasmos4

 

 

thilasmos7 (1)

 

 

thilasmos2

 

 

thilasmos8

 

 

thilasmos1

 

 

thilasmos3

 

 

Πηγη : mothersblog

 

 

Η συνταγή της επιτυχίας για χαρούμενα παιδιά

Published 6 Μαΐου, 2014 by sofiaathanasiadou

ΑΓΑΠΗ αυτή την εικόνα των κοριτσιών και τη μαγεία γύρω από κομφετί!  Κομφετί = Ευτυχία # FavoriteThingsGiveaway

Υπάρχει κάτι που οι γονείς να αποζητούν περισσότερο από την ευτυχία των παιδιών τους; Ξέρουμε, όμως, με βεβαιότητα τι είναι αυτό που κάνει τα πιτσιρίκια να χοροπηδούν με ενθουσιασμό ή να τα κοιμίζει με χαμόγελα ζωγραφισμένα στα χείλη; Η ιστοσελίδα Happify, αφιερωμένη αποκλειστικά στην επιστήμη της ευτυχίας, συγκέντρωσε όλα τα συμπεράσματα των επιστημόνων αναφορικά με την ευτυχία των παιδιών και μας παραθέτει, ένα προς ένα, τα υλικά για την …συνταγή της επιτυχίας!

Η σημασία της μητρικής τρυφερότητας

Τα παιδιά με τρυφερές, ζεστές μητέρες εμφανίζουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο. Έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε παιδιά προσχολικής ηλικίας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά των ιδιαίτερα τρυφερών, υποστηρικτικών μαμάδων έχουν μέχρι και κατά 10% μεγαλύτερο ιππόκαμπο (πρόκειται για το σημείο του εγκεφάλου που ρυθμίζει το στρες και τη μνήμη), τουλάχιστον μέχρι την ηλικία που ξεκινούν το σχολείο.

Η σημασία της πατρικής αγάπης

Το να νιώθει ένα παιδί την αγάπη του μπαμπά του είναι σημαντικότερο για την ευημερία, την χαρά και την ικανοποίησή του, από το να νιώθει την αγάπη της μαμάς του.

Οι πιο ικανοί μπαμπάδες…

  • Ακούν τα παιδιά τους
  • Διατηρούν στενή σχέση μαζί τους
  • Θέτουν λειτουργικούς κανόνες
  • Δίνουν ελευθερίες όταν έχει νόημα

Οι κίνδυνοι της απόρριψης

Όταν τα παιδιά νιώθουν ότι απορρίπτονται ή ότι δεν αγαπιούνται από τους γονείς τους έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν επιθετικά, αρνητικά και συναισθηματικά ασταθή.

Μετρά και η δική σας ευτυχία!

Η ικανοποίηση που νιώθει η μητέρα από την ζωή της είναι περισσότερο σημαντική για τις κοινωνικές και συναισθηματικές δεξιότητες του μικρού παιδιού από:

  • Την εκπαίδευσή της
  • Το εισόδημά της
  • Το αν εργάζεται ή όχι
  • Τον χρόνο που το παιδί περνά στον παιδικό σταθμό

Το ευτυχισμένο παιδί, λοιπόν, χρειάζεται, ευτυχισμένους γονείς!

Αφιερώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας:

  • Δείτε μια ευχάριστη ταινία
  • Βγείτε για φαγητό με μια φίλη
  • Κάντε μια δραστηριότητα που θα σας τονώσει την διάθεση
  • Μιλήστε με κάποιον που σας νοιάζεται!

Η σημασία της αισιοδοξίας

Δείτε το ποτήρι μισο-γεμάτο:

Τα παιδιά που μαθαίνουν να είναι αισιόδοξα μέχρι τα 10-12 χρόνια τους, έχουν τις μισές πιθανότητες να παρουσιάσουν κατάθλιψη κατά την εφηβεία.

Πώς αντιδράτε στα προβλήματα;

Ακόμα και ένα 5χρονο μπορεί να καταλάβει τα πλεονεκτήματα της θετικής σκέψης, προκειμένου να νιώσει καλύτερα. Η θετική διάθεση, όμως, κληροδοτείται στα παιδιά όταν παρατηρούν πώς οι γονείς τους αντιδρούν στα προβλήματα.

Επαινέστε τα παιδιά για την προσπάθεια, όχι για το μυαλό τους

Τα παιδιά που επαινούνται για τις ικανότητες ή την ευφυΐα τους, αντί για τις προσπάθειές τους, δυσκολεύονται ιδιαίτερα να ανταπεξέλθουν στις αποτυχίες.

Επιπλέον, τα παιδιά που επαινούνται για τις προσπάθειές τους, θα απολαύσουν περισσότερο ένα δύσκολο εγχείρημα και θα βρουν πιο εύκολα κίνητρα για να το αναλάβουν.

Μάλιστα, οι επιστήμονες λένε ότι ο καλύτερος τρόπος για να προβλέψει κανείς τους βαθμούς που θα έχει ένα παιδί στο Γυμνάσιο δεν είναι το IQ του, αλλά η αυτοπειθαρχία του.

Ξεχάστε την πεπατημένη

Όταν ο τρόπος που διαπαιδαγωγείτε το παιδί σας δεν ταιριάζει στην προσωπικότητά του, το παιδί έχει δύο φορές περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσει στρες και κατάθλιψη. Έτσι:

Αν το παιδί σας είναι καλό στο να ρυθμίζει μόνο του τα συναισθήματα και τις πράξεις του, θα χρειαστεί λιγότερες κατευθύνσεις και περισσότερη αυτονομία από εσάς.

Αν, όμως, το παιδί δεν καταφέρνει να ρυθμίζει τα συναισθήματα και τις πράξεις του, θα χρειαστεί περισσότερη καθοδήγηση και λιγότερη αυτονομία από εσάς.

Τα παιδιά είναι περισσότερο ανθεκτικά από όσο νομίζουμε

Οι επιστήμονες λένε ότι το 80% των παιδιών που βιώνουν τον χωρισμό ή το διαζύγιο των γονιών τους δεν εμφανίζουν στο μέλλον κανένα ψυχολογικό πρόβλημα.

Μάλιστα, πολλά από αυτά τα παιδιά, των οποίων οι γονείς διατηρούν μια σεβαστή επικοινωνία και συνεργασία τα καταφέρνουν εξαιρετικά στην ζωή τους:

  • Πετυχαίνουν τους ακαδημαϊκούς και επαγγελματικούς στόχους τους
  • Διατηρούν στενούς οικογενειακούς δεσμούς
  • Απολαμβάνουν υγιείς, τρυφερές σχέσεις αγάπης

Ωστόσο… βγάλτε τα γάντια του μποξ!

Το πώς διαφωνείτε μεταξύ σας έχει σημασία. Συγκριτικά με παιδιά που έχουν λιγότερο επιθετικούς γονείς, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον όπου οι γονείς τσακώνονται διαρκώς…

  • Έχουν χειρότερες σχολικές επιδόσεις
  • Έχουν περισσότερες πιθανότητες να κάνουν καταχρήσεις (αλκοόλ και ναρκωτικά)
  • Έχουν ελλιπή συναισθηματική ευεξία

Τα παιδιά θέλουν η ζωή τους να έχει νόημα

Ακόμα και τα 8χρονα είναι πιο ευτυχισμένα όταν νιώθουν πως οι ζωές τους έχουν νόημα:

  • Όταν κάνουν κάτι καλό για έναν φίλο ή συμμαθητή
  • Όταν συμμετέχουν εθελοντικά σε εργασίες / δραστηριότητες
  • Όταν προγραμματίζουν ένα γεγονός, με φίλους ή με την οικογένεια
  • Όταν συμμετέχουν σε μία ομάδα που τα ενδιαφέρει και τα ευχαριστεί

Παροτρύνετε την γενναιοδωρία

Το να κάνουν καλές πράξεις κάνει τα παιδιά της προ-εφηβικής ηλικίας πιο χαρούμενα και περισσότερο αρεστά στους συμμαθητές τους. Απλές πράξεις καλοσύνης για τα παιδιά μπορεί να είναι:

  • Να στείλουν μήνυμα σε έναν φίλο που είναι λυπημένος
  • Να μοιραστούν κάτι δικό σας με ένα μικρότερο αδερφάκι
  • Να κάνουν κομπλιμέντο σε ένα παιδί που δεν γνωρίζουν
  • Να περνούν χρόνο με ένα μεγαλύτερο μέλος της οικογένειας

Έρευνες δείχνουν ότι ακόμα και τα παιδιά προσχολικής ηλικίας είναι περισσότερο χαρούμενα όταν προσφέρουν κάτι (π.χ. ένα κέρασμα) σε κάποιον, παρά όταν το λαμβάνουν (και είναι ακόμα πιο χαρούμενα όταν δίνουν κάτι που τους ανήκει, παρά κάτι πανομοιότυπο που δεν τους ανήκει!).

Τα παιδιά στις μέρες μας…

Έχουν 8 λιγότερες ώρες ελεύθερου, μη κατευθυνόμενου παιχνιδιού, από ό,τι είχαν πριν 20 χρόνια. Το παιχνίδι βοηθά τα παιδιά να αναπτύσσουν:

  • Την δημιουργικότητά τους
  • Τις κινητικές τους δεξιότητες
  • Τη συναισθηματική τους δύναμη
  • Την αντίληψή τους
  • Τις κοινωνικές τους δεξιότητες

Παροτρύνετε τα παιδιά να αθλούνται

Το να συμμετέχουν σε κάποιο άθλημα ή σε κάποια ομάδα κάνει τα παιδιά πιο ευτυχισμένα και με καλύτερη συμπεριφορά.

Το μυστικό είναι να νιώθουν ικανά!

Οι έφηβοι που πιστεύουν ότι είναι καλοί σε κάποιο άθλημα έχουν υψηλότερα επίπεδα ευημερίας ακόμα και από τα παιδιά που είναι πραγματικά καλά σε κάποιο άθλημα.

«Σηκωθείτε από τον καναπέ!»

Το να βλέπει κανείς τηλεόραση συνδέεται με έλλειψη χαράς.

Επταετής μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε περισσότερους από 4.000 εφήβους, έδειξε ότι εκείνοι που περνούσαν πολλές ώρες μπροστά στην τηλεόραση είχαν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν συμπτώματα κατάθλιψης, με το ποσοστό να αυξάνεται κατά 8% για κάθε επιπλέον ώρα τηλεθέασης.

Ποιες χώρες έχουν τα πιο χαρούμενα παιδιά;

Σε μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε 12 χώρες ανά τον κόσμο βρέθηκε ότι τα πιο ευτυχισμένα παιδιά ζουν:

1. Στο Μεξικό
2. Στην Ισπανία
3. Στην Βραζιλία
4. Στην Γερμανία
5. Στην Αμερική

Τελευταίες στη λίστα ήρθαν η Ιαπωνία και η Πολωνία.

Τι κάνει χαρούμενα τα παιδιά;

1. H οικογένεια
2. Οι φίλοι
3. Το παιχνίδι με φίλους
4. Η συμμετοχή σε αθλήματα
5. Τα υλικά παιχνίδια

Στην ίδια μελέτη, η οποία πραγματοποιήθηκε σε περισσότερα από 4.200 παιδιά σε 12 χώρες, το 90% αυτών είπαν ότι είναι χαρούμενα πάντα ή κατά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους!

Πηγη : mama365