Δεν ξερω ποια ειμαι…

Published 10 Απριλίου, 2014 by sofiaathanasiadou

violence

Το ονομα μου ειναι….

Δεν εχει καμια σημασια …

Ισως να μην το θυμαμαι και συγχωρεστε με νιωθω πως αυτη που υπηρξα εως τωρα δεν ζει πλεον…

Με θυμαμαι να πεθαινω να σβηνω παλευοντας να παρω την τελευταια μου ανασα στα χερια του αντρα μου…

Ναι καλα καταλαβες …

Πλεον δεν εχω ονομα …

Πλεον ειμαι μερος μιας στατιστικης.

Ειμαι η μια γυναικα στις 5 που εχω πεσει θυμα ενδοοιογενειακης βιας.

Δυσκολα πραγματα…

Δυσκολα να τα πεις δυσκολα να επιζησεις δυσκολα να παρεις κουραγιο να σηκωθεις να ζησεις…

Θυμαμαι και δεν ξερω αν θελω να θυμαμαι…

Αλλα πασχιζω να θυμηθω για να σας μεταφερω πως ενιωσα οχι για να τα βγαλω επιτελους απο μεσα μου γιατι αυτο ειναι αδυνατον.

Πασχιζω να θυμηθω γιατι ξερω πως καποια απο εσας εκει εξω το ζει κατ  επαναληψη …

Καποια εκει εξω πιστευει πως ηταν μια φορα η πιστευει πως δεν υπαρχει διεξοδος.

Νομοι υπηρεσιες δικηγοροι υπηρεσιες στηριξης ψυχολογοι…

Κανεις δεν μπορει να σε βοηθησει αν δεν πιστευεις σε εσενα.

Αν δεν πιστευεις πως μπορεις να φυγεις ,πως  μπορεις να τα καταφερεις, πως δεν σου αξιζει.

Ενιωσα εγκλωβισμενη φυλακισμενη ενιωσα τον φοβο να ποτιζει καθε κυτταρο του σωματος μου.

Θα πεθανω …

Θα γυρισει να με αποτελειωσει…

Που να παω?

Πως θα ζησω ?

Δεν υπαρχει κανεις …

Που να το πω?

Ντρεπομαι…

Ντρεπομαι για μενα για εκεινον για την καταντια μου για τα χρονια που αφιερωσα για την αγαπη που πεταξε στα σκουπιδια για την ζωη μας που κλωτσησε χωρις δευτερη σκεψη.

Αραγε τι μπορει να σκεφτηκε και ενιωσε τοσο ικανος να με σκοτωσει…

Τι μπορει να του εχω κανει…

Ριχνω παντα το φταιξιμο σε μενα οπως και εσυ!

Αν δεν ειχα μιλησει ετσι αν ειχα βγαλει τον σκασμο αν δεν τον νευριαζα αν δεν ηθελα να χωρισουμε…

Ολες οι ενοχες σερβιρισμενες σαν  ετοιμο φαγητο των πρεπει της κοινωνιας μας.

Ακομα δεν ξερω πως γλιτωσα με τι κουραγιο σχηματισα τον αριθμο της γραμμης στηριξης τον αριθμο της αστυνομιας …

Με τι κουραγιο  και δυναμη πηρα τηλεφωνο μεσα στα αγρια χαραματα μια φιλη να ερθει να με παρει να παω στο τμημα.

Με τι δυναμη εμφανιστηκα εκει μελανιασμενη προδωμενη με τα ματια πρησμενα απο το κλαμμα.

Το μονο που σκεφτομουν ειναι πως δεν πρεπει να κανω πισω δεν πρεπει να γυρισω δεν πρεπει να μετανιωσω.

Δεν θελω να ειμαι θυμα θελω να ζησω.

Φοβαμαι αλλα οσο ακομα ανασαινω, θελω να κανω προσπαθειες να ελευθερωθω.

Σε κανεναν δεν αξιζει να ζει ετσι.

Ειναι δυσκολο το ξερω κανενας δεν σε περιμενει με ανοιχτες τις αγκαλες να σε βοηθησει..

Ετσι νομιζα …

Κανενας δεν σου στρωνει για να κοιμηθεις..

Και ισως στην αρχη τα στρωσιδια ειναι σκληρα και το κορμι σου κρυωνει και ποναει.

Αλλα πρεπει να διαλεξεις …

Πρεπει να διαλεξεις ποια στατιστικη θελεις να εισαι…

Η μια στις 5 που πεφτει καθημερινα θυμα η η μια που τολμαει να φυγει μακρια απο ολα οσα ξερει οσα εχει συνηθισει κανοντας μια βουτια στο αγνωστο με μια ελπιδα να τα καταφερει?

Θυμαμαι τον πανικο το αγχος τους εφιαλτες καθε βραδυ και την θλιψη.

Γιατι?

Γιατι να συμβει σε εμενα γιατι να μην αλλαζε γιατι γιατι ατελειωτα που με στοιχειωνουν ακομα.

Μετα ηρθε η συγνωμη το θα αλλαξω το δεν θα ξαναγινει.

Και εκει ειναι που θελεις να πιστεψεις με καθε τροπο πως σου λεει αληθεια.

Πως ο ανθρωπος που σε αγαπησε μετανιωσε που σε πονεσε.

Αλλα θυμασαι παλι τις στατιστικες και ξερεις βαθια μεσα σου πως η κατασταση ειχε κλιμακωθει..

Απο την αγαπη στην αδιαφορια απο την αδιαφορια στην απαξιωση απο την απαξιωση στη βια.

Ξερεις πως μεσα σου δε θα τον συγχωρησεις ποτε και πως ολα εχουν τελειωσει.

Αυτη η ζωη που ειχες τελειωσε καιρο τωρα σαν ενα καλο  μπουκαλι κρασι …

Και εσυ επεμενες να θελεις να πιεις λιγο ακομα να θυμηθεις την υπεροχη γευση που σου αφηνε στο στομα…

Αλλα δεν ειχε αλλο …

Και βολευτηκες με την φτηνη ρετσινα και επινες αχορταγα μπας και κανεις λιγο κεφαλι…

Μπας και γινει κατι οπως πριν…

Ωσπου το στομαχι σου δεν αντεξε αλλο την αηδια…

Αφου  προσπαθεις να βολευτεις με αναμνησεις το μυαλο σου δεν συμφωνει…

Τελειωσαν ολα σου λεει και ξερναει την φτηνια μπας και ξεκολλησεις…

Τελικα σκεφτομαι πως οτι εζησα ηταν δωρο…

Ηταν ο μονος τροπος να αφησω απο τα χερια μου το νεκρο γαμο μου.

Ο μονος τροπος να σταματησω να προσπαθω να κολλησω τα σπασμενα κομματια…

Ο μονος τροπος να διεκδικησω να ζω οπως μου αξιζει.

Τωρα ποια παλευω να βρω ποια ειμαι …

Ποια εγινα πως θα γινει να ζησω χωρις να σκεφτομαι πως ειμαι μερος μιας στατιστικης.

Δεν με νοιαζει τι θα ερθει  αν θα ερθει πως θα ερθει.

Με νοιαζει μονο καθε ανασα που παιρνω να αξιζει.

Στατιστικά έχει βρεθεί ότι στην Ευρώπη 1 στις 5 γυναίκες έχει υποστεί βία κάποια στιγμή στη ζωή της από το σύζυγο ή το σύντροφο της. Στην Ελλάδα, η πλειοψηφία των στοιχείων που αφορούν τη συχνότητα των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας προέρχεται από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων.Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν συλλεχθεί από γυναίκες θύματα στις συμβουλευτικές υπηρεσίες κατά το διάστημα 2002 – 2005, το πρώτο περιστατικό βίας παρατηρείται συνήθως μετά το γάμο (56,06%) και οι γυναίκες, παρά τη βίαιη συμπεριφορά του συζύγου τους (80%), εξακολουθούν να μένουν μαζί τους (65,22%). Η συνηθέστερη μορφή βίας είναι η ψυχολογική και η σωματική, ενώ λιγότερο συχνά αναφέρεται μόνο η ψυχολογική βία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s