Αρχείο

All posts for the day 2 Απριλίου 2014

Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2014

Published Απρίλιος 2, 2014 by sofiaathanasiadou

Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2014
Στις 2 Απριλίου, ημέρα γενεθλίων του δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1805-1875), γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου με σκοπό να τονώσει την αγάπη για το διάβασμα και να στρέψει την προσοχή στα παιδικά βιβλία.
Κάθε χρόνο, από το 1967 όταν καθιερώθηκε ο εορτασμός, ένα διαφορετικό εθνικό τμήμα του International Board on Books for Young People (IBBY), της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα, γίνεται χορηγός της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου. Επιλέγει ένα θέμα και καλεί ένα γνωστό συγγραφέα να γράψει ένα μήνυμα για όλα τα παιδιά του κόσμου και ένα γνωστό εικονογράφο να φιλοτεχνήσει μια αφίσα. Εφέτος το υλικό επιμελήθηκε το Τμήμα της Ιρλανδίας. Η βραβευμένη ιρλανδή συγγραφέας Siobhàn Parkinson έγραψε το μήνυμα της ημέρας και την αφίσα φιλοτέχνησε η ιρλανδή εικονογράφος, συγγραφέας και δημιουργός κινούμενων σχεδίων Niamh Sharkey:
«Συχνά οι αναγνώστες ρωτούν τους συγγραφείς πώς γίνεται και γράφουν τις ιστορίες τους – από πού έρχονται οι ιδέες; Από τη φαντασία μου, απαντάει ο συγγραφέας. Α, μάλιστα, μπορεί να πουν οι αναγνώστες. Αλλά πού είναι η φαντασία σας, και από τι είναι φτιαγμένη, και έχουν όλοι φαντασία;», λέει το μήνυμα της Siobhàn Parkinson που μετέφρασε στα ελληνικά η συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας ελληνίδα Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου.
 «Α, λέει τότε ο συγγραφέας, η φαντασία είναι μέσα στο κεφάλι μου βέβαια, και είναι φτιαγμένη από εικόνες και λέξεις, αναμνήσεις και ίχνη από άλλες ιστορίες και λέξεις, κομμάτια από πράγματα και μελωδίες και σκέψεις και πρόσωπα και τέρατα και σχήματα και λέξεις, κινήσεις και λέξεις, κύματα και αραβουργήματα και τοπία και λέξεις, αρώματα και αισθήματα και χρώματα και ρίμες και μικρούς ήχους και ξαφνικούς θορύβους και γεύσεις και εκρήξεις ενέργειας και γρίφους και αύρες και λέξεις. Και στροβιλίζονται όλα εκεί μέσα και τραγουδούν κι αλλάζουν διαρκώς σαν να τα βλέπεις από καλειδοσκόπιο και αιωρούνται και κάθονται και σκέφτονται και τσιγκλούν το κεφάλι. Βέβαια, φαντασία έχει ο καθένας, διαφορετικά δε θα μπορούσαμε να ονειρευόμαστε. Η φαντασία του καθενός, ωστόσο, δεν έχει μέσα της το ίδιο υλικό. Στους μάγειρες ίσως περιέχει γεύσεις κυρίως και στους ζωγράφους χρώματα και σχήματα κυρίως. Όμως η φαντασία των συγγραφέων είναι γεμάτη κυρίως από λέξεις.
 
Με λέξεις λειτουργεί επίσης και η φαντασία εκείνων που διαβάζουν ή ακούν ιστορίες. Η φαντασία του συγγραφέα πλάθει και ανακατεύει και φτιάχνει ιδέες και ήχους και φωνές και χαρακτήρες και γεγονότα μέσα στην ιστορία, και η ιστορία είναι φτιαγμένη από λέξεις και μόνο, στρατιές από κουλουριαστά σημαδάκια που γεμίζουν τις σελίδες. Έρχεται τότε ο αναγνώστης και τα σημαδάκια ζωντανεύουν.
Μένουν στη σελίδα, εξακολουθούν να μοιάζουν με στρατιές, αλλά τρεχοβολούν και στη φαντασία του αναγνώστη και ο αναγνώστης τώρα σχηματίζει και συνδέει έτσι τις λέξεις, ώστε η ιστορία να εκτυλίσσεται μέσα στο δικό του ή στο δικό της το κεφάλι, όπως έκανε κάποτε στο κεφάλι του συγγραφέα.
Αυτός είναι ο λόγος που ο αναγνώστης είναι εξίσου σημαντικός για την ιστορία με τον συγγραφέα. Υπάρχει μόνο ένας συγγραφέας για κάθε ιστορία, υπάρχουν όμως εκατοντάδες ή χιλιάδες ή μπορεί και εκατομμύρια αναγνώστες, που διαβάζουν στη γλώσσα του συγγραφέα ή σε άλλες γλώσσες στις οποίες μπορεί να έχει μεταφραστεί. Χωρίς τον συγγραφέα η ιστορία δε θα είχε γεννηθεί ποτέ. Αλλά χωρίς τις χιλιάδες των αναγνωστών σε όλο τον κόσμο, η ιστορία δε θα είχε ζήσει όλες τις ζωές που θα μπορούσε να ζήσει.
Κάθε αναγνώστης μιας ιστορίας έχει κάτι κοινό με κάθε άλλο αναγνώστη της. Ξεχωριστά ο καθένας, αλλά και μαζί κατά κάποιον τρόπο, αναδημιουργούν την ιστορία του συγγραφέα στη δική τους φαντασία – μια πράξη που είναι ταυτόχρονα ιδιωτική και δημόσια, προσωπική και κοινή, ατομική και διεθνής. Και αυτό ίσως είναι ό,τι καλύτερο μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι. Συνεχίστε να διαβάζετε!»
Μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα παιδικά βιβλία της χρονιάς που πέρασε είναι υποψήφια για τα βραβεία του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, που θα απονεμηθούν στην καθιερωμένη τελετή την Τετάρτη 2 Απριλίου, στο θέατρο της Ελληνοαμερικάνικης Ένωσης (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι), στις 7.30 μ.μ.
ΠΗΓΗ : tovima

Παγκόσμια Ημέρα για τον Αυτισμό. Ολα όσα πρέπει να γνωρίζουμε!

Published Απρίλιος 2, 2014 by sofiaathanasiadou
Παγκόσμια Ημέρα για τον Αυτισμό. Ολα όσα πρέπει να γνωρίζουμε!

Από το 2008, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, καθιερώθηκε πως κάθε χρόνο, θα γιορτάζεται στις 2 Απριλίου η Ημέρα Ευαισθητοποίησης και Ενημέρωσης για τον Αυτισμό.

Μια ημέρα που σκοπός της είναι να ενημερώσει την παγκόσμια κοινή γνώμη για τον αυτισμό και τα βήματα που πρέπει να γίνουν για την ομαλή ένταξη των ατόμων αυτών στην κοινωνία.

Περισσότερο είναι αφιερωμένη στο παιδί με αυτισμό. Είναι μια πραγματικότητα που όλοι φοβόμαστε καθώς η πάθηση αυτή έχει αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια. Ερευνες δείχνουν πως περίπου 1 στα 150 παιδιά είναι αυτιστικό.

Ωστόσο, δεν χρειάζεται να φοβόμαστε. Η ενημέρωση είναι το παν ώστε να μπορούν αυτά τα παιδιά που είναι όπως όλα τα υπόλοιπα, να ενταχθούν στην κοινωνία μας.

Σύμφωνα με το  logotherapeia.com.gr, ο αυτισμός:

1. Είναι μια σύνθετη διαταραχή που χαρακτηρίζεται κυρίως από δυσκολία στην επικοινωνία και/ή στις κοινωνικές δεξιότητες από την παιδική ηλικία.

2. Έως και σήμερα δεν υπάρχουν βιολογικές ενδείξεις ή ιατρικά τεστ για τον αυτισμό. Οι διαγνώσεις βασίζονται σε συμπεριφορές οι οποίες παρουσιάζονται σε συνδυασμούς κατά την πρώτη παιδική ηλικία.

3. Τα ποσοστά αυτιστικών ατόμων αυξάνονται συνεχώς και ραγδαία αγγίζοντας ο δεκαπλάσιο από το 1980 με 1 στα 88 παιδιά (στην Αμερική) να παρουσιάζουν κάποια συμπτωματολογία του αυτισμού.

4. Ο αυτισμός εμφανίζεται σχεδόν 4 φορές πιο συχνά στα αγόρια.

5. Η αιτιολογία του αυτισμού είναι ακόμη άγνωστη παρόλο που αρκετοί πλέον πιστεύουν ότι είναι πολύ-παραγοντική με συνδυασμό γενετικών παραγόντων και περιβάλλοντος.

6. Ενώ δεν μιλάμε για θεραπεία, μπορεί να υπάρξει τεράστια βελτίωση με την κατάλληλη παρέμβαση σε πρώιμη ηλικία. Η λεγόμενη «πρώιμη παρέμβαση» μας δίνει τη καλύτερη πρόγνωση σήμερα.

7. Ο αυτισμός έχει φάσμα. Τα τελευταία παγκόσμια διαγνωστικά κριτήρια μιλούν για ένα φάσμα συμπτωματολογίας (συμπεριφορών) οι οποίες χρειάζονται σωστό εντοπισμό και έπειτα παρέμβαση.

8. Τα παιδιά με αυτισμό δεν είναι απαραίτητα λιγότερο ή περισσότερο ευφυή από άλλα. Μπορούν να έχουν λιγότερες ή περισσότερες κλίσεις από τα παιδιά της ηλικίας τους με υψηλά ποσοστά σε μαθηματικά, μουσική ή στην οπτική αντίληψη.

9. Μετρούνται πολλές και διαφορετικές μέθοδοι παρέμβασης για τον αυτισμό. Κάθε μια από αυτές έχει/δεν έχει επιστημονικά δεδομένα να την υποστηρίζουν και κάθε μια έχει υποστηρικτές και αντιμαχόμενους.

10. Κάθε παιδί (ενήλικας) με αυτισμό, είναι διαφορετικό, όπως ακριβώς συμβαίνει με όλα τα παιδιά (ανθρώπους).

11.Η οικογένεια (περιβάλλον) παίζει τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη του αυτιστικού παιδιού. Έρευνες αποδεικνύουν τις πολλές ώρες εκπαίδευσης που χρειάζονται για την καλύτερη πρόγνωση γι’ αυτό και η συμμετοχή της οικογένειας είναι καταλυτική.

12. Υπάρχουν αυτιστικοί άνθρωποι και παιδιά ανάμεσά μας που δεν μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε ως ανθρώπους με κάποια διαταραχή καθώς έχουν μάθει να διαχειρίζονται εξαιρετικά καλά τις δυσκολίες τους.

13. Τα παιδιά με αυτισμό μπορούν να μιλήσουν, μπορούν καταλάβουν, μπορούν να μάθουν. Δεν αμφισβητούμε τις δυνατότητες, μπορεί όμως να μη βρούμε εμείς τον τρόπο να τις επικοινωνήσουμε και να τις διδάξουμε.

14. Η οικογένεια του αυτιστικού ατόμου περνάει μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο κατά τη πρώτη διάγνωση και μέχρι τη συνειδητοποίηση της διαταραχής και της συμπτωματολογίας. Οφείλουμε να είμαστε υποστηρικτικοί και βοηθητικοί.

15. Ο αυτισμός μας αφορά όλους! Πρόκειται για άτομα με κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τα οποία είναι ενεργά μέλη της κοινωνίας όπως όλοι μας. Είναι γείτονές μας, μαθητές μας, συμμαθητές των παιδιών μας, συνάδελφοί μας, συμφοιτητές μας, καθηγητές και προϊστάμενοί μας. Κάθονται δίπλα μας στο λεωφορείο, παίζουν στη παιδική χαρά της γειτονιάς μας, ψωνίζουν από το ίδιο σούπερ μάρκετ. Εχει περισσότερες πιθανότητες από όσες φαντάζεσαι να συναναστραφείς στη ζωή με ένα αυτιστικό άτομο, μη κλείνεις τα μάτια, ενημερώσου!

Πηγή:www.mothersblog.

Γράμμα από μια γυναίκα Ρομά

Published Απρίλιος 2, 2014 by sofiaathanasiadou
Γράμμα από μια γυναίκα Ρομά

Γνωρίσαμε τη Φανή, η οποία θέλησε να μιλήσει για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες Ρομά. Αρχικά της προτείναμε να της πάρουμε συνέντευξη και μας απάντησε «κι αν εσείς δε με ρωτήσετε αυτά που έχω σκοπό να πω;«. Προτίμησε λοιπόν να γράψει μόνη της ένα κείμενο και μας φάνηκε εξαιρετική η ιδέα.

«Το όνομα μου είναι Φανή και είμαι μια γυναίκα Ρομά. Η περίπτωση μου είναι μάλλον εξαίρεση, γιατί είχα την τύχη να τελειώσω το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας, να μάθω οδήγηση, ακόμα και λίγα Αγγλικά, κάτι που οι περισσότερες γυναίκες Ρομά δεν έχουν την ευκαιρία να πετύχουν στη ζωή τους. Υπάρχουν πολλές καταστάσεις που περιορίζουν τις επιλογές μας και που μας καταπιέζουν.

Πολλές φορές με ρωτάνε αν οι Τσιγγάνες θεωρούνται κατώτερες από τους άντρες τους και αν καταπιεζόμαστε από την κουλτούρα ή τον τρόπο ζωής μας. Αυτό με κάνει να σκέφτομαι: άραγε οι μη Τσιγγάνες έχουν πλήρη ελευθερία στο τι θα κάνουν στη ζωή τους ή στον τρόπο που σκέφτονται; Προσωπικά πιστεύω ότι υπάρχουν πράγματα και συνήθειες που μας καταπιέζουν, αλλά είναι δική μας υπόθεση να δούμε ποια είναι αυτά και πώς μπορούμε να τα αλλάξουμε.

Όμως δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα γίνει αυτό, αν δεν αλλάξουν πρώτα οι βασικές συνθήκες της ζωής μας. Όποιοι πιστεύουν ότι για τα προβλήματα μας ευθύνεται η κουλτούρα μας, δε βλέπουν ή δε θέλουν να δουν ότι υπάρχει κάτι που λέγεται κοινωνικός αποκλεισμός. Το ότι στην περιοχή που μένουμε δεν περνάει ούτε λεωφορείο για το κέντρο της πόλης και πρέπει να περπατήσω μιάμιση ώρα αν χρειαστεί να πάω τα παιδιά μου στο νοσοκομείο, είναι αποτέλεσμα της κουλτούρας μου ή του κοινωνικού αποκλεισμού;

Επίσημα το κράτος λέει ότι προσπαθεί να «μας βοηθήσει» μέσα από διάφορα προγράμματα όπου μας μαθαίνουν γράμματα ή μας βοηθάνε να βρούμε δουλειά. Αυτό λέγεται «κοινωνική ένταξη», αλλά είναι κάτι που ο καθένας καταλαβαίνει με πολύ διαφορετικό τρόπο. Στην πραγματικότητα, δε θα έπρεπε η προετοιμασία να αφορά και τις δύο πλευρές; δηλαδή αυτήν που ετοιμάζεται να ενταχθεί και αυτήν που θα υποδεχτεί την άλλη;

Όμως εγώ νιώθω σα να μας λένε ότι όλη η προσπάθεια πρέπει να είναι δική μας, ότι πέφτει όλο το βάρος αποκλειστικά σε εμάς, σα να πρέπει εμείς να αποδείξουμε πρώτα ότι «το αξίζουμε» και μετά να μας αποδεχτεί η κοινωνία. Για παράδειγμα, γιατί να μην έχω το δικαίωμα να με προσλάβουν σε μια δουλειά με τις τσιγγάνικες φούστες μου, χωρίς να πρέπει να τις αλλάξω;

Είναι σα να υπάρχει ένας κρυφός εκβιασμός: «σε δέχομαι μόνο αν καταφέρεις να μου μοιάσεις». Μπροστά σε αυτό, νομίζω ότι εμείς έχουμε μόνο δύο επιλογές: ή να «κλειστούμε στον εαυτό μας» για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας ή να αντιγράψουμε κάποιες ξένες για μας συμπεριφορές. Το πρώτο σημαίνει ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε στο περιθώριο και το δεύτερο ότι θα εξαφανιστεί η κουλτούρα μας.

Αλλά ακόμα κι αν κάνουμε μερικά βήματα προς την ένταξη, πού ακριβώς θα ενταχθούμε; Στις κατώτερες κοινωνικές ομάδες. Όταν δεν απασχολούνται στο εμπόριο με την οικογένεια τους, ποιες δουλειές κάνουν οι γυναίκες Ρομά; Ή είναι άνεργες ή κάνουν τις χειρότερες δουλειές και με το μικρότερο μισθό. Γιατί;

Σίγουρα επειδή πολλές είμαστε αγράμματες, άρα τι επιλογές έχουμε; Στην καθαριότητα, σε λαϊκή, σε κουζίνα. Μας λείπουν οι γνώσεις, «τα εφόδια», όπως λένε και αυτό ισχύει μέχρι κάποιο σημείο, όμως η άλλη μισή αλήθεια είναι ότι η διαφορετική κουλτούρα μας είναι σαν δικαιολογία για την εκμετάλλευση μας. Θα μπορούσαμε, ας πούμε, να δουλεύουμε προσέχοντας παιδιά, αυτό είναι κάτι που γνωρίζουμε καλά, μιας και έχουμε μεγαλώσει πολλά δικά μας, ποιος όμως θα έπαιρνε μια Τσιγγάνα για να μεγαλώσει το παιδί του;

Θα ήθελα επίσης να πω ότι ο ρατσισμός δεν ξεκινάει από τους απλούς ανθρώπους, αλλά προέρχεται από το ίδιο το κράτος, και εμείς αυτό το βιώνουμε καθημερινά: από την Αστυνομία, τις υπηρεσίες, την τηλεόραση που επαναλαμβάνει ότι «οι Τσιγγάνοι αρπάζουν παιδιά». Αλλά νομίζω και ότι ο καθένας έχει ευθύνη: ο υπάλληλος του ΙΚΑ που θα μας μιλήσει άσχημα, κάποιοι διευθυντές σχολείων που λένε «μέχρι 5 τσιγγανόπουλα σε ένα τμήμα μπορώ να δεχτώ», λες και είναι δικό τους το σχολείο, κάποιοι γονείς που ζητάνε να τους δείξουμε βιβλιάρια ότι τα παιδιά μας έχουν κάνει εμβόλια, ενώ δε θα ζητούσαν κάτι τέτοιο από τα παιδιά μη Ρομά.

Οι ίδιοι γονείς που λένε ότι δε στέλνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο, ενοχλούνται αν το παιδί τους καθίσει στο διπλανό θρανίο με ένα τσιγγανόπουλο. Οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι δε θέλουμε «να γίνουμε άνθρωποι», θέλουν να είμαστε στο περιθώριο. Αν πάμε σε μια ταβέρνα ή σε μία καφετέρια όπως όλοι οι άνθρωποι, το πιο πιθανό είναι ότι θα έρθει ο ιδιοκτήτης και θα μας διώξει όχι για κάτι που κάναμε, αλλά γι’ αυτό που είμαστε. Και το πιο πιθανό, επίσης, είναι ότι κανένας πελάτης από τα διπλανά τραπέζια δε θα μας υποστηρίξει.

Δεν είναι όλοι ίδιοι, ευτυχώς.

Καλοί άνθρωποι και κακοί υπάρχουν παντού, τίμιοι ή ανέντιμοι, όμως νιώθω ότι εμάς μας κρίνουν πιο αυστηρά, δε μας επιτρέπεται ούτε ένα λάθος: αν εγώ κάνω μια ζημιά στη δουλειά μου, θα πούνε «τσιγγάνα είναι, τι περιμένεις;», θα το συνδέσουν με την κουλτούρα μου. Και αν χαθεί κάποιο αντικείμενο, θα είμαι η πρώτη που θα κατηγορηθώ ότι το έκλεψα.

Πολλές γνωστές μου μη Ρομά πιστεύουν ότι τα παραλέω, τις καταλαβαίνω, είναι επειδή δεν έχουν ανάλογες εμπειρίες. Σίγουρα δεν τους έχει τύχει ποτέ να τις δείχνει στο δρόμο μια μητέρα στο παιδί της και να του λέει «αν δεν καθίσεις φρόνιμα θα σε κλέψει η γύφτισσα».

Νομίζω θα ήταν καλό, πριν φέρει ο καθένας στο μυαλό του την έτοιμη εικόνα που έχει για εμάς τις Τσιγγάνες, να σκεφτεί ποια είναι η δική του στάση. Όσοι νομίζουν ότι μας ξέρουν, αλήθεια πόσα γνωρίζουν για τη ζωή μας ή για τα προβλήματα μας;

Κυρίως ζητάω να με καταλάβουν οι γυναίκες και να αναρωτηθούν αν θα τις ενδιέφερε μια πραγματική επαφή μαζί μας, χωρίς να έχουν μια πρόχειρη εντύπωση, αν θα θέλανε ακόμα και να έχουν φίλες Ρομά χωρίς όμως να μας βλέπουν σαν κατώτερες, αλλά να πιστεύουν ότι μπορούν κι εκείνες να μάθουν πράγματα από εμάς.»

Πηγή: kamenasoutien.com

Νιώθεις και εσύ πως θα εκραγείς με το «ηρέμησε»;

Published Απρίλιος 2, 2014 by sofiaathanasiadou
Νιώθεις και εσύ πως θα εκραγείς με το "ηρέμησε";

Μερικές φορές θέλεις απλά να τα σπάσεις όλα. Δεν θέλεις να γίνεις ζεν. Σε καταλαβαίνουμε. Αυτή η πρόταση από μόνη της είναι ανώμαλη, εφόσον σε προστάζουν να ρυθμίσεις το νευρικό σου σύστημα, κάτι σχετικά ακατόρθωτο εκτός αν στρώσεις ένα ματ χαλάκι επιτόπου και κάνεις yoga ή κάτι άλλο χαλαρωτικό, αλλά πρέπει να υπακούσεις!

Οποιαδήποτε άλλη κίνηση ή κουβέντα ακολουθήσει σε χρωματίζει σαν απροσάρμοστο στους ανθρώπους γύρω σου.

Σαν άτομο που αγχώνεται σχετικά εύκολα, δεν μπορώ να κρεμάσω πάνω μου μια ταμπέλα με οδηγίες ούτε να έχω απαιτήσεις από όσους δεν με γνωρίζουν απλά μπορώ να σημειώσω εδώ, το εξής:

Με το να γαβγίζετε σε άτομα που βλέπετε ότι αισθάνονται ξένα μέσα στο ίδιο τους το δέρμα ή στον επαγγελματικό τους χώρο, είναι σαν να τους κολλάτε στον τοίχο και να τους κρεμάτε ένα άλικο γράμμα.

Το άγχος και η ανασφάλεια που αισθανόμαστε έρχεται σε χρόνο dt στην επιφάνεια και είμαστε ικανοί να βάλουμε ακόμα και τα κλάματα γιατί συνειδητοποιούμε πόσο κοντά είμαστε, στο να βγούμε εκτός ελέγχου. Κάποιοι είναι πιο θεατρικοί με το άγχος τους και σίγουρα πιο ευδιάκριτοι, αλλά οι υπόλοιποι προσπαθούν να κρύψουν την ρετσινιά τους. Υπάρχουν παρόλα αυτά κάποιες καθημερινές συμπεριφορές ή περιέργειές που δεν κρύβονται με τίποτα.

Υπερευαίσθητοι. Όποτε κάποιος αναφέρεται σε θέματα που έχουν έστω και μια ελάχιστη σχέση με κάτι που έχουν κάνει ή πει στο παρελθόν το παίρνουν προσωπικά, λες και προσπαθούν να τους επιτεθούν. Δεν έχουν ακριβώς την μύγα αλλά καλύτερα να αποστασιοποιηθείς εκείνη την στιγμή από την συζήτηση για να αποφύγεις τυχόν παρεξηγήσεις.

Υποχόνδριοι. Ότι αισθάνονται ξένο στο σώμα τους, τους οδηγεί σε συμπεράσματα ότι έχουν κάτι επικίνδυνο. Πχ μπορεί να έχουν βγάλει ένα απλό σπυράκι κοντά στο στόμα τους και νομίζουν ότι έβγαλαν έρπη και πλακώνουν τις ειδικές κρέμες ή τους πέφτουν τα μαλλιά επειδή αλλάζουν οι εποχές (ή επειδή τα τραβάνε συνέχεια) και πιστεύουν ότι έχουν έλλειψη βιταμινών και παίρνουν συμπληρώματα διατροφής γιατί φοβούνται ότι θα καραφλιάσουν, ότι θα σπάσουν τα νύχια τους κλπ. Αυτό περνάει και στο χώρο που κινούνται, είτε είναι το γραφείο είτε είναι το σπίτι τους . Μπορεί να δούνε ένα λεκέ στον τοίχο και φαντάζονται ότι έπιασε μούχλα από την υγρασία του χειμώνα και καλούν συνεργεία για να προλάβουν κάποια καταστροφική ζημιά.

Μανία με την καθαριότητα και την τακτοποίηση. Οι άνθρωποι που είναι πολύ αγχωμένοι αισθάνονται ότι δεν μπορούν να ελέγξουν τον εαυτό τους οπότε προσπαθούν να ελέγξουν τα πάντα γύρω τους. Είναι συνέχεια με πανάκια Dettol και αν πας σπίτι τους πιστεύεις ότι μπήκες σε κάποιο set φωτογράφησης για περιοδικό διακόσμησης σπιτιού. Δεν υπάρχουν πεταμένα ρούχα πουθενά, τα παπούτσια είναι όλα στοιχισμένα με καθαρισμένους ακόμα και τους πάτους τους. Πιάτα στον νεροχύτη δεν παραμένουν παραπάνω από μισή ώρα που έχει τελειώσει το φαγητό και τα πλυντήρια πάνε και έρχονται συχνά, αν όχι σε καθημερινή βάση.

Όνειρα, εφιάλτες & προκαταλήψεις. Θα έχεις παρατηρήσει ότι παρόλο που θα σου αναφέρουν ότι είδαν κάποιο περίεργο όνειρο την προηγούμενη νύχτα, αρνούνται κατηγορηματικά να το συζητήσουν και να το αναλύσουν με τον φόβο μην πραγματοποιηθεί. Είναι σχεδόν αστεία προκατειλημμένοι με τα πάντα. Μαύρες γάτες, δεν σου δίνουν το μαχαίρι στο χέρι παρά θα το ακουμπήσουν κάτω πρώτα, δεν περνάνε κάτω από σκάλες και το 13 τους ακούγεται πιο τρομακτικό και από το 666 σαν νούμερο.

Αγοραφοβία. Συνήθως κατηγορούν τα μέσα μεταφοράς ότι είναι βρώμικα και μπορεί να κολλήσουν μικρόβια αν πιάσουν έστω και την κολόνα στα βαγόνια του τρένου αλλά πραγματικά αυτό που τους » σκιάζει » είναι όλα τα υποθετικά σενάρια κλοπής, ξυλοδαρμού, εκτροχιασμό του τρένου και διάφοροι άλλοι παρανοϊκοί λόγοι που δεν θα παραδεχτούν αλλά μπορεί να αναφερθούν σε κάτι τέτοιο χαριτολογώντας.

Περηφανεύονται για μικρά πράγματα που οργανώνουν. Βάζουν μικρούς καθημερινούς στόχους, όπως το να συνδυάσουν τα ψώνια του supermarket ταυτόχρονα με την ώρα που θα έχουν σχολάσει τα παιδιά τους από το σχολείο ή ορίζουν deadlines που ξέρουν από πριν ότι θα μπορούν να έχουν ολοκληρώσει την δουλειά τους. Η επίτευξη τέτοιων στόχων τους χαροποιεί ανεξήγητα, είναι σαν να θυμίζουν στον εαυτό τους ότι το τιμόνι το οδηγούν αυτοί και όχι η τύχη τους.

Από την Τόνια Διακάκη

Πηγή: tipos.gr

Κακός γονιός λόγω κινητού;

Published Απρίλιος 2, 2014 by sofiaathanasiadou

Οι παλιές συσκευές τηλεφώνων ήταν τόσο βαριές και άβολες που και να θέλαμε, θα ήταν αδύνατο να τις κουβαλάμε συνεχώς μαζί μας σε όλο το σπίτι. Με τα κινητά, όμως, τα πράγματα έχουν γίνει τόσο εύκολα που είναι αδύνατο να μην τα κουβαλάμε συνεχώς μαζί μας. Αν είχαν, όμως, ένα νοητό καλώδιο, στην άκρη του θα παρατηρούσαμε… το παιδί μας.

Βλέπουμε γύρω μας γονείς με τα μωρά ή τα παιδιά τους, χωρίς όμως να είναι ακριβώς μαζί τους. Οι μεγάλοι είναι στο τηλέφωνο. Ο μπαμπάς κουνά το παιδί στην κούνια και μιλά στο hands-free. Η μαμά σπρώχνει το καροτσάκι με το ένα χέρι και με το άλλο μιλά στο κινητό.

Τα παιδιά δυσφορούν. Τραβούν τους γονείς από τα ρούχα, κρεμιούνται από τα χέρια τους, κάνουν ό,τι μπορούν για να προσελκύσουν την προσοχή τους. Έχουμε ακούσει παιδιά να παρακαλούν τους γονείς να κλείσουν το τηλέφωνο. Έχουμε δει παιδιά να αρχίζουν την γκρίνια τη στιγμή που ο γονιός σηκώνει το τηλέφωνο και φεύγει από το τραπέζι του φαγητού. Ο δεκάχρονος γιος ενός φίλου ανακοίνωσε πρόσφατα ότι μισεί τα κινητά τηλέφωνα. Στην πραγματικότητα μισεί την τεχνολογία. Ούτε με τα iPad «ψαρώνει». Ούτε με τα μηνύματα. Καταλαβαίνει ότι ο πατέρας του δε μπορεί ποτέ να ξεφύγει από την δουλειά του και η δουλειά δεν αφήνει ποτέ τον πατέρα του. Βλέπει το τηλέφωνο και σκέφτεται «έχω χάσει την προσοχή του μπαμπά μου». Και αυτό ακριβώς είναι που χρειάζονται τα παιδιά: Προσοχή. Όλοι μας την χρειαζόμαστε.

Αποσυνδεθείτε από το κινητό, επανασυνδεθείτε με το παιδί

Οι γονείς πρέπει να κόψουν αυτή την κακή συνήθεια πριν να είναι αργά. Δεν λέω να φτάσουν στο άλλο άκρο και να μην μιλούν ποτέ στο τηλέφωνο μπροστά στο παιδί. Αλλά να σκεφτούν λίγο παραπάνω πόσες ευκαιρίες επικοινωνίας με το παιδί τους έχουν χάσει. Κι ας μην μιλάνε με το παιδί. Αρκεί να είναι εκεί, δίπλα του, ήσυχοι.

Μερικές φορές (αρκετές φορές) το να είσαι γονιός, είναι βαρετό. Κι όμως, αυτές οι βαρετές στιγμές είναι που θα μας λείψουν περισσότερο όταν τα παιδιά μας μεγαλώσουν. Η ώρα που τα μεταφέρουμε κάπου με το αυτοκίνητο είναι αυτή που θα έπρεπε να κουβεντιάζουμε μαζί τους. Οι βόλτες μαζί τους είναι αυτές που προσφέρονται για να τους μάθουμε πράγματα. Ο γονιός είναι η ιδιοφυΐα που δίνει ονόματα στο κάθε τι και παροτρύνει το παιδί να προσέξει την παραμικρή λεπτομέρεια που συναντά στον δρόμο του. Οι μικρές καθημερινές ρουτίνες με το παιδί μας είναι ανιαρές και ταυτόχρονα θεϊκές. Και, φυσικά, υπάρχει πάντα άπλετος χρόνος μέσα στη μέρα για ένα τηλεφώνημα, ή για δέκα. Τα παιδιά περπατάνε αργά, τρώνε αργά, παρατηρούν αργά, διαβάζουν αργά, μέχρι που ξαφνικά εξαφανίζονται γιατί έχουν μεγαλώσει πολύ γρήγορα.

Και το να δίνουμε στα παιδιά τα δικά τους κινητά τηλέφωνα, εν ονόματι του δίκαιου μοιράσματος, δεν «πιάνει». Αυτή είναι άλλη μία συνηθισμένη εικόνα: Η οικογένεια μαζί και καθένας χαμένος στη δική του τεχνολογική φούσκα. Κάποιοι γονείς ανησυχούν για την ακτινοβολία και τη σωστή ανάπτυξη του εγκεφάλου του μωρού. Θα έπρεπε να ανησυχούν για την αποσύνδεση και τη σωστή ανάπτυξη του πνεύματος.

Κάποια μέρα θα θέλετε να είστε με το παιδί σας και να μιλήσετε. Αλλά θα είναι πολύ απασχολημένο, μιλώντας στο τηλέφωνο με κάποιον που δεν θα είναι εκεί. Και γιατί όχι; Ούτε εσείς ήσασταν εκεί για το παιδί σας.

ΠΗΓΗ : mama365