Αρχείο

All posts for the month Μαρτίου 2014

Πως να αποτελειωσεις μια διδυμομαμα!

Published 22 Μαρτίου, 2014 by sofiaathanasiadou
Πως να αποτελειώσεις μια διδυμομαμά!

Είμαι διδυμομαμά… έχω αντέξει 50 μέρες στην μονάδα Νεογνών, κολικούς, ξενύχτια, οδοντοφυία, φτύσιμο φρουτόκρεμας στο πρόσωπό μου και στα έπιπλα της κουζίνας, μπουσούλημα και περπάτημα, terrible twos,κόψιμο πάνας και πιπίλας, προσαρμογή στον παιδικό σταθμό, ιώσεις… και όλα αυτά επί δύο.

Έχω πλύνει πιάτα τραγουδώντας το «ο Κυρ Θάνος πέθανε» τουλάχιστον 45 συνεχόμενες φορές γιατί άρεσε στους γιούς μου και δεν γκρίνιαζαν. Έχω απλώσει ρούχα στο μπαλκόνι χορεύοντας ταυτόχρονα οριεντάλ καλύτερα κι από χανουμάκι στο χαρέμι του Σουλεϊμάν για να κάτσουν ακόμα 5 λεπτά στα ρηλάξ. Έχω τρέξει ως άλλος Κεντέρης να προλάβω το τηλέφωνο που χτυπάει για να μην μου τους ξυπνήσει. Έχω ρίξει λίτρα κλάμα πάνω από τις καλαθούνες τους μην ξέροντας τι άλλο να κάνω για να σταματήσουν να κλαίνε και τα δύο ταυτόχρονα.

Απ ότι καταλαβαίνεις κι εσύ, έχω αντέξει πολλά…Αυτό που δεν αντέχω μέχρι και σήμερα, είναι οι ερωτήσεις/γκάλοπ/έρευνα που μου κάνουν στον δρόμο, όποτε με βλέπουν με τα (δίδυμα) παιδιά μου.

Πριν βιαστείς να με κακοχαρακτηρίσεις και να με πεις νευρική, ξινή ή ακοινώνητη, πρέπει να προσπαθήσεις να «μπεις στα παπούτσια μου» για να καταλάβεις!

Παρακάτω ακολουθεί το top ten των ερωτήσεων που μου έχουν κάνει…Και ναι, μπορείς να γελάσεις ελεύθερα (δεν σε βλέπω έτσι κι αλλιώς!).

-Είναι δίδυμα;

Όχι, απλώς ήπιες λίγο παραπάνω και τα βλέπεις διπλά..

-Ήταν στον ίδιο σάκο;

Όχι, χρεώθηκα ΚΑΙ τα μεταφορικά επί δύο…

-Πως τα ξεχωρίζεις;

Τους έχω κολλήσει αυτοκόλλητο με τα στοιχεία τους στην αριστερή πατούσα και όταν μπερδεύομαι, ψάχνω να βρω το αυτοκόλλητο για να δω σε ποιόν μιλάω..

-Ποιο είναι το μεγαλύτερο;

Αυτό με τους γκρίζους κροτάφους…

-Ποιο είναι το αγαπημένο σου;

ο ριγέ…

-Είχατε δίδυμα στην οικογένεια;

No comment, βαρέθηκα ήδη!

-Μιλάνε την δική τους γλώσσα;

Φυσικά…Τζάμπα τον πληρώνουμε τον διερμηνέα νομίζεις;

-Ποιο είναι το πιο καλό;

Αυτό που τρώει ξηρά τροφή και κάνει την ανάγκη του στον κήπο…

-Τα έκανες φυσιολογικά ή με εξωσωματική;

Με αποτυχημένη κλωνοποίηση γιατί όπως βλέπεις, δεν μου μοιάζει κανένα!

Αφήνω τελευταίο το σχόλιο-κόλαφο, το οποίο έχω ακούσει αμέτρητες φορές, από τότε που ήμουν έγκυος

-Πώπω κακομοίρα μου…Σε λυπάμαι!

Κι εγώ με λυπάμαι…Που κάθομαι και σε ακούω!

Με νοιώθεις τώρα;;

πηγη: IFVforums.gr

Αγορομανες, θυμηθειτε: μεγαλωνουμε τους αυριανους αντρες…

Published 21 Μαρτίου, 2014 by sofiaathanasiadou

Λένε -και νομίζω πως έχουν δίκιο- ότι για τη συμπεριφορά και το χαρακτήρα ενός άνδρα ευθυνεται -κατά ένα μεγάλο μέρος- μια γυναίκα. Όχι μια τυχαία γυναίκα. Η μητέρα του.

Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, εμείς που μεγαλώνουμε γιούς, μεγαλώνουμε τους μελλοντικούς συντρόφους/συζύγους/συναδέλφους/άνδρες της κοινωνίας…

Γι’ αυτό, λοιπόν, καλό είναι να ακολουθήσουμε κάποιες οδηγίες προς …ναυτιλλόμενες, μέσα από τις οποίες ο γιος μας θα μάθει να αγαπά τους ανθρώπους, θα μάθει να σέβεται τις γυναίκες, να δίνει, να είναι τρυφερός και κυρίως να είναι αυτόνομος.

  • Μάθετέ τον να είναι εκφραστικός και να μην κρύβει τα συναισθήματά του. Εξηγήστε του σε πρωτη φάση τί είναι τα συναισθήματα με απλά λόγια.
  • Μάθετε του να είναι στοργικός και τρυφερός με τα ζώα, με τα μωράκια, με τους ανθρώπους γενικά, πόσο μάλλον όταν έχουν κάποια ανάγκη.
  • Μάθετέ του να βοηθά τους άλλους. Μην το αναγκάσετε. Αν δεί εσάς να βοηθάτε, σίγουρα θα το κάνει και εκείνος.
  • Να θυμάστε ότι εσείς είστε το πιο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή του, ακόμα και όταν δείχνει ότι δεν σας θέλει κοντά του επειδή μεγαλώνει, να ξέρετε ότι σε εσάς θα έρθει όταν νιώσει την ανάγκη για στήριγμα.
  • Μάθετέ του τρόπους και εξηγήστε του ότι ένας ευγενικός άνδρας είναι ένας πολύ γοητευτικός άνδρας.
  • Να απαντάτε σε όλες τις απορίες του και τα «γιατί» του. Ακόμα και αν δεν γνωρίζετε κάτι, ψάξτε μαζί την απάντηση, μην το αποφεύγετε, γιατί έτσι θα του σβήσετε τη δίψα για μάθηση και γνώση.
  • Δώστε του την ευκαιρία να συλλέξει εικόνες, για να διευρύνει το μυαλό του. Γνωρίστε του νέα μέρη και εμπειρίες. «Εκθέστε» τον σε πλήθος απο ερεθίσματα…
  • Γνωρίστε του τον αθλητισμό και την άσκηση από νωρίς. Δεν υπάρχει καλύτερο για έναν άντρα, να γινει αγωνιστικος χαρακτηρας, με αθλητικό σώμα και με υψηλή αυτοεκτίμηση.
  • Μάθετέ τον να έχει επιμονή και υπομονή για κάτι που θέλει.
  • Αφήστε τον να φύγει λίγο απο κοντά σας, έτσι ώστε να γίνει ανεξάρτητος, ακόμα και αν χρειαστεί «να φάει τα μούτρα του».
  • Αφήστε τον να λερωθεί ή ακόμα και να σκίσει τα ρούχα του. Ένας «αποστειρωμένος» άνδρας δεν είναι και πολύ θελκτικός. Ετσι δεν ειναι;
  • Mάθετε του να πιστεύει στον εαυτό του, αλλά και να έχει πίστη γενικότερα. Αυτό θα τον βοηθήσει να νιώσει λιγότερο μόνος, όταν κάποια μέρα απογοητευθεί και πληγωθεί.
  • Επίσης μάθετέ του να χάνει. Εξηγήστε του οτι δεν μπορεί να κερδίζει συνέχεια. Ετσι είναι η ζωή και πρέπει να είναι προετοιμασμένος για όλα.
  • Δείξτε του πώς θα είναι αυτόνομος, ωστε να μην εξαρτάται από τους άλλους. Ούτε ο ίδιος ούτε η διάθεσή του…
  • Κάντε τον να αγαπήσει το σπίτι. Να νιώσει ασφάλεια και να επιστρέφει εκεί, ακόμα και όταν μεγαλώσει και νιώθει ότι θέλει να γυρίσει για λίγο στη βάση του. Άλλωστε …»home is where mum is» και αυτό θα ισχύει για πάντα, όσα χρόνια και αν περάσουν.
  • Αγαπήστε τον ΠΟΛΥ και δείξτε το. Μόνο ο άνθρωπος που παίρνει αγάπη, μπορεί να δώσει αγάπη. Και αυτό ισχύει και για τα δύο φύλα…

Τα φιλιά μου και την αγάπη μου,
Μαρία Φραγκάκη 

πηγη http://mikroimegaloi.gr/

Τα «διαφορετικα» παιδια

Published 21 Μαρτίου, 2014 by sofiaathanasiadou
Τα

Το να είσαι ο πιο κοντός στην τάξη ή το αντίθετο, να περνάς όλους τους συμμαθητές σου δύο κεφάλια, το να είσαι είτε ο πιο χοντρός είτε ο πιο αδύνατος… όλες αυτές οι διαφορές δεν είναι εύκολες για να επιβιώσει ένα παιδί.

Σε κάθε ηλικία, δεν μας αρέσει να μας «σταμπάρουν», μα να γινόμαστε ένα με τη μάζα, μας ικανοποιεί να υποτασσόμαστε στα πρότυπα που μας επιβάλλονται. «Η δικτατορία της εμφάνισης είναι τόσο ισχυρή στην μοντέρνα κοινωνία μας, που ποτέ δεν ήταν τόσο σοβαρό το ζήτημα να υπάρχει ψυχική άνεση», λέει η Muriel Mazet, ψυχολόγος και συγγραφέας, και για το παιδί, αυτή η τάση για να αισθάνεται άνετα είναι πιο έντονη απ’ ότι στους ενήλικες.

Οι φίλοι δεν «χαρίζονται» 
Για να αισθάνεται ένα παιδί άνετα με τον εαυτό του, πρέπει να μοιάζει με τους φίλους του. Και σε επίπεδο γούστου φυσικά (παιχνίδια, κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση κλπ), αλλά ακόμα και στο στυλ της εμφάνισης. Γιατί; Βασικά γιατί τα άλλα παιδιά δεν χαρίζονται. Ένας μικρός μαθητής νηπιαγωγείου, που δεν είναι ακόμα εντελώς κοινωνικοποιημένος, δεν ξέρει ακόμα να ξεχωρίζει τι πρέπει να λέγεται και τι όχι. Δεν θα διστάσει λοιπόν καθόλου να βροντοφωνάξει ότι ο φίλος του είναι χοντρός σαν μπάλα. Κυρίως δεν είναι ικανό να βάλει τον εαυτό του στη θέση του παιδιού και να καταλάβει ότι αυτό μπορεί να το πληγώσει. Αυτό θα πει ειλικρίνεια! Ακόμα, αυτά τα άμεσα σχόλια και οι βάρβαρες ματιές, δεν κάνουν καθόλου καλό στο παιδί που έχει γίνει στόχος. Πριν την ηλικία των έξι, το παιδί βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους οικοδόμησης της ταυτότητάς του και αυτό περνάει από το βλέμμα του άλλου. Αν οι φίλοι του, του δώσουν την ταμπέλα του «χοντρού», του «μυτόγκα», ή του «κοκαλιάρη», θα σημαδευτεί σκληρά από αυτή την τόσο απόλυτη εκτίμηση.

Δεχτείτε το όπως είναι 
Ένα μικρό παιδί που παρουσιάζει μία διαφορετική σωματική εμφάνιση σε σύγκριση με τους άλλους, είναι αυτονόητο ότι χρειάζεται την υποστήριξη των γονιών του. Το να αντιμετωπίσει μόνο του αυτή την κατάσταση, είναι πάρα πολύ σκληρό.

–  Με το να το δεχτείτε ακριβώς όπως είναι, πιο κοντό απ’ ό,τι ονειρευόσασταν, πιο λεπτό απ’ ό,τι φανταζόσασταν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, χωρίς να σκεφτείτε όμως τις δικές σας προσωπικές απογοητεύσεις…
–  Φροντίστε και τη δική σας αυτοεκτίμηση. Πρέπει να δείτε τον εαυτό σας θετικά. Οι γονείς που δεν έχουν αυτοεκτίμηση, δυσκολεύονται να μεγαλώσουν παιδιά με υψηλή αυτοεκτίμηση. Ένας καλός, θετικό γονιός είναι αυτός που ξέρει ότι δεν είναι τέλειος αλλά αναγνωρίζει την αξία του, προσπαθώντας πάντα να βελτιωθεί και να ωριμάσει.
–  Είναι πάρα πολύ σημαντικό να δείξετε κατανόηση. Για τα παιδιά που δεν τολμούν «υψώσουν το ανάστημά τους» στο σχολείο και να υπερασπίσουν τον εαυτό τους ενάντια στα πειράγματα, είναι πολύ πιθανό να αντιδράσουν στο σπίτι με μία επιθετική συμπεριφορά απέναντι στην υπόλοιπη οικογένεια.
–  Δε τίθεται ερώτημα ότι δεν πρέπει να δώσετε καμία σημασία στο ότι υποφέρει, αλλά ούτε και να το υπερπροστατεύσετε επειδή είναι ευαίσθητο. Όμως μπορείτε να του δείξετε ότι έχετε ακούσει αυτό που το βασανίζει και να βρείτε μαζί λύσεις.
  Τα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση τείνουν να ασκούν έντονη κριτική στον εαυτό τους και να απογοητεύονται εύκολα από αυτόν. Βλέπουν τις προσωρινές αποτυχίες ως μόνιμες, δυσβάστακτες καταστάσεις. Το αίσθημα της απαισιοδοξίας κυριαρχεί.

Δείξτε του ότι είναι κάτι… περισσότερο! 
Ως γονείς, δεν μπορούμε να ελέγξουμε όλα όσα βλέπει το παιδί μας, όσα ακούει και σκέφτεται, τα οποία συμβάλλουν στη δημιουργία της εικόνας του εαυτού του. Μπορούμε όμως να κάνουμε πολλά. Ένα παιδί σε μικρή ηλικία είναι ένα δώρο από το Θεό – ένας νέος άνθρωπος, «άγραφος χάρτης». Στα πρώτα αυτά χρόνια, όσα μπαίνουν στο μυαλό του παιδιού εντυπώνονται βαθιά. Ως γονείς λοιπόν έχουμε τη μοναδική και ανεπανάληπτη ευκαιρία να ιδρύσουμε έναν «τραπεζικό λογαριασμό αυτοεκτίμησης» στον οποίο το παιδί θα καταθέσει πολλά θετικά πράγματα για το ίδιο. Στα χρόνια και τις δεκαετίες που θα ακολουθήσουν, αυτός ο «λογαριασμός» θα εξισορροπήσει τις αναπόφευκτες αρνητικές εμπειρίες.

Πώς τροφοδοτούμε λοιπόν, τον τραπεζικό λογαριασμό του παιδιού μας; Πώς μπορούμε εμείς, ως γονείς, να χτίσουμε την αυτοπεποίθησή του;

   Δείξτε αγάπη και στοργή στο παιδί σας.
–   Επαινέστε το παιδί σας. Να το επιβραβεύετε όσο πιο συχνά μπορείτε, όταν κάνει κάτι καλό. Πείτε, «είμαι πολύ υπερήφανος/η για σένα. Είσαι ξεχωριστός/ή. Μου αρέσει πολύ αυτό που έκανες». Είναι πολύ σημαντικό, ωστόσο, οι έπαινοί σας να είναι πιστευτοί. Μην υπερβάλλετε με δηλώσεις του τύπου, «είσαι ο πρώτος/πρώτη σε όλα. Είσαι το πιο καλό παιδί που έβγαλε ποτέ ο κόσμος» οι οποίες μπορεί να έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Το παιδί θα αποκτήσει υπερτροφικό «εγώ», κάτι που θα επηρεάσει τις σχέσεις του με τους φίλους του, γεγονός που μακροπρόθεσμα θα έχει αρνητικό αντίκτυπο στην αυτοεκτίμησή του.
   Θέστε στο παιδί σας στόχους, τους οποίους μπορεί να επιτύχει, όπως να ντύνεται μόνο του ή να πάρει ένα καλό βαθμό σε κάποιο διαγώνισμα. Γενικώς, να θέτετε στόχους που ταιριάζουν στην ηλικία και στις ικανότητες του παιδιού (στόχοι που είναι αδύνατο να επιτευχθούν έχουν αρνητικό αποτέλεσμα). Καθώς το παιδί εργάζεται να φτάσει στο στόχο, να το βοηθάτε,να επιβραβεύετε την προσπάθειά του και να τονίζετε την εικόνα του ως νικητή.
–   Να κρίνετε την πράξη και όχι το άτομο.
   Δεν πρέπει ποτέ να το συγκρίνετε με άλλα παιδιά, λέγοντας, «γιατί να μην είσαι σαν τον/την τάδε;». Όταν λεχθεί κάτι τέτοιο από κάποιον τρίτο, βεβαιώστε το πως είναι μοναδικό και ιδιαίτερο με τον τρόπο του.
   Αποδεχτείτε το για αυτό που είναι. Μην προσπαθείτε να το αλλάξετε, να το κάνετε να σας μοιάσει. Και φυσικά μην προσπαθείτε να το επηρεάσετε να ασχοληθεί με τα δικά σας ενδιαφέροντα ή να ακολουθήσει τα δικά σας όνειρα.

Με την συνεργασία της κας Αγγελικής Παρίου (Ιατρική ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια – συντονίστρια ομάδων γονέων – ενηλίκων – παιδιών – εφήβων – επιστημονική υπεύθυνος των κέντρων Ανάδραση)

Ειμαι μαμα και Θλιβομαι πολυ…

Published 20 Μαρτίου, 2014 by sofiaathanasiadou

il_570xN.339481268

Θλίβομαι…

Ωρες μετά ένα ποδοσφαιρικό αγώνα και το facebook δεν λέει να ξεβρωμίσει απο τις βωμολοχίες, ηλίθια σχόλια, κατινιά….

Δεν είμαι ποδοσφαιρόφιλη..

Δεν μου αρέσει το άθλημα, αλλά έχω υπάρξει φίλαθλος σε άλλα σπόρ, με μεγάλες ομάδες, τις έχω ακολουθήσει σε αγώνες, έχω φανατιστεί, έχω τσιρίξει σε γήπεδα, έχω «κράξει» διαιτητές για αδικίες, έχω πολλά…

Όχι όμως αυτό το απαράδεκτο χάλι…

Όχι για τη φανέλα, αλλά για το άθλημα..

Όχι για να την πώ στον άλλον για τη μάνα του, την αδερφή, του, το παιδί του, αλλά για τη χαρά του να δω έναν καλό αγώνα… Και το να βλέπω τόσο κόσμο να σκυλοβρίζεται ( άρα τα σκυλιά που τόσο άδικα αναφέρουμε σ’αυτή την έκφραση, είναι τόσο «απολίτιστα» όσο εμείς οι άνθρωποι;;) με τέτοιο τρόπο, που εκτοξεύει «ευφάνταστα» συνθήματα που, αν σε άλλη στιγμή της καθημερινότητάς του τα άκουγε απο το στόμα του παιδιού του να στοχεύουν ένα άλλο παιδί, θα γίνονταν έξαλλοι και θα ξεστόμιζαν χείμμαρους διδαχές, με κάνει να θέλω να κλειστώ μέσα στους τοίχους του σπιτιού μου μη τυχόν και τους ανταμώσω στο δρόμο… απο αηδία, όχι απο φόβο….

Όχι για το άθλημα, αλλά για να ψοφήσει η κατσίκα του πράσινου, κόκκινου, μαύρου, κίτρινου αντιπάλου..

Όχι για να δώσουμε ένα πρότυτο στα παιδιά, αλλά για να τα φανατίσουμε, να τα κάνουμε σαν τα- καθόλου «όμορφα»- μούτρα μας και να καμαρώνουμε την κατάντια μας…

Όχι για να προκριθεί- στο κάτω κάτω της γραφής- μία Ελληνική ομάδα στο εξωτερικό, αλλά για να «θάψουμε» τους «αδερφούς» μας που ντύνονται με άλλο χρώμα κάτω απο τόνους βρωμιάς.

Όχι για να αγκαλιαζόμαστε και να χορεύουμε στις κερκίδες για τη νίκη, αλλά για να σκοτωνόμαστε στο ξύλο ανάμεσα σε καθίσματα που εκτοξεύονται, σε «θύρες»¨που γεμίζουν αίμα…

Και αυτός ο κόσμος έχει τη δύναμη στα χέρια του να αλλάξει την χώρα απο την κατρακύλα…

Έχει τη δύναμη της ψήφου, τη δύναμη του δίκαιου να αντιτάξει στην αδικεία που μας πονίγει και μας κατατρώει σαν χώρα..

Την οργή που κλείνει μέσα του, τον έχουν καθοδηγήσει να την κατευθύνει στον συνάνθρωπο και όχι στους υπαίτιους που καταστρέφουν τη γή που πατάμε, τα δικαιώματά μας, τα δεδουλευμένα μας, τη χαρά μας, την υγείας μας, την παιδεία μας… Και κάνουμε μόνο επαναστάσεις στα γήπεδα, και όχι στους δρόμους…

Και αντί να κάνουμε τα πάντα για να ρίξουμε κυβερνήσεις που ρημάζουν τις ζωές εκατομμυρίων, κάνουμε εμφυλίους για να ρίξουμε διοικήσεις και εκατομμύρια στις τσέπες ποδοσφαιριστών και παραγόντων… Είμαι ένας άνθρωπος που αγαπάει τους ανθρώπους….

Αλλά τέτοιες μέρες, πραγματικά δεν θέλω να σας ξέρω φίλοι «φίλαθλοι»

Και σίγουρα δεν θέλω να ορίσετε εσείς το μέλλον του παιδιού μου…

Ελια

Ειμαι 27 ετων και μαμα και μολις χθες εμαθα πως εχω καρκινο του τραχηλου!

Published 20 Μαρτίου, 2014 by sofiaathanasiadou

gyn_koilia

Ειμαι κ εγω μια super mum τωρα ροκ πιο πολυ σε λαικο θα το ελεγα..

Εχω ενα γιο 2 χρονων,εναν κουκλο..
Περυσι τετοιο καιρο ηταν να παω να κανω εξετασεις τις καθιερωμενες των γυναικων ξερετε..
Ομως ενα γαμηλιο ταξιδι μετα απο αρκετους μηνες που μου εκανε εκπληξη ο συζυγος μου με εκανε να το αναβαλω.
Πηγαμε περασαμε υπεροχα,μετα απο πολλα χρονια με αναποδιες,αρρωστιες,λυπη κ θανατους κ σωματικους κ πνευματικους..
Γυρισαμε κ ειπα ελα μωρε τον αλλο μηνα οι εξετασεις.
Περασανε πολλοι μηνες περιπου 8..
Ενδιαμεσα μειναμε κ οι δυο χωρις δουλεια,αναγκαστηκαμε να αλλαξουμε σπιτι,φυγαμε κοντα απο φιλους κ συγγενεις λογο συνθηκων.
Τον Δεκεμβριο εε επιτελους ειπα πολυ το καθυστερησα αντε αν κ με τρελες οικονομιες για να κανω ενα απλο τεστ παπ,πηγα.
Βγηκαν τα αποτελεσματα με περνουν τηλεφωνο ομολογω οτι δεν το σπουδαιολογησα να παω να παρω τις εξετασεις..
Περασε καιρος περιπου 25 μερες μεχρι που το εδωσαν σε δικο μου ανθρωπο να το φερει.
Ημουν σιγουρη οτι αντε να μου βρουν μυκητες σιγα μη συμβει κατι κακο σε μενα..
Αυτη η σιγουρια μου…
Ανοιγω λοιπον το τεστ με την σιγουρια μου οτι δεν θα δω τιποτα κ διαβαζω την αρχη του δραματος..
Ενδειξεις κονδυλωματων.
Οκ δεν ειναι κ τιποτα λεω.
Μιλαω με τον γιατρο κ μου λεει ελα για κολποσκοπιση οκ..
Σιγουρη οτι η βιοψια παλι δεν θα εδειχνε τιποτα αφου εχω κανει κ εμβολιο για τις παθησεις του τραχηλου.
Αυτη η σιγουρια μου..αααα αχ αυτη η σιγουρια.
Εχθες λοιπον εμαθα οτι εχω καρκινο του τραχηλου.
Ειμαι μολις 27 ετων..κ μαμα.
Αρχιζω με χειρουργειο κ μετα βλεπουμε.
Μην αμελειτε τις εξετασεις σας..
Εμενα η σιγουρια μου μου απεδειξε οτι ειμαι γελοια.
Παλευω για τον γιο μου κ θα βγω νικητρια..
Παλευω για μενα γιατι το αξιζω να βγω νικητρια.
Τελικα να ευχεστε να μην μας στελνει ο θεος αυτα που μπορουμε να αντεξουμε..
Ευχομαι με καποιο τροπο να αφυπνηστουν ολες.
Τ.π.

«Αγαπητή μέλλουσα μαμά, μη φοβάσαι»: 15 παιδιά με σύνδρομο Down δίνουν μαθήματα ζωής

Published 20 Μαρτίου, 2014 by sofiaathanasiadou

«Αγαπητή μέλλουσα μαμά, μη φοβάσαι»: 15 παιδιά με σύνδρομο Down δίνουν μαθήματα ζωής

Ένα συγκλονιστικό βίντεο με τίτλο «Αγαπητή μέλλουσα μαμά» με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα παιδιά με Σύνδρομο Down ανέβηκε στο YouTube, σε μια προσπάθεια να καταλάβουν οι μελλοντικοί γονείς, πως τα παιδιά με τη συγκεκριμένη γενετική πάθηση μπορούν να είναι ευτυχισμένα, έχει γίνει εξαιρετικά δημοφιλές, με πάνω από 1.200.000 προβολές.

Το βίντεο, που ανέβηκε στο YouTube, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down τ63

ην Παρασκευή, προσπαθεί να προσφέρει σιγουριά στους μελλοντικούς γονείς που μαθαίνουν ότι το παιδί τους έχει σύνδρομο Down.

Την ταινία δημιούργησε η εταιρεία Saatchi & Saatchi παρουσίαζει μια ομάδα 15 νεαρών ενηλίκων και παιδιών από όλη την Ευρώπη, με σύνδρομο Down.

Ο καθένας εξ αυτών στέλνει ένα σπαρακτικό μήνυμα σε μια μέλλουσα μητέρα που μόλις έμαθε ότι το παιδί της έχει τη συγκεκριμένη γενετική πάθηση.

Το βίντεο που μέχρι στιγμής έχει προβληθεί πάνω από 1 εκατομμύριο φορές, ξεκινά με την εξής δήλωση: Στις 9 Φεβρουαρίου λάβαμε αυτό το email από μια μέλλουσα μαμά. ‘Περιμένω ένα μωρό. Ανακάλυψα ότι έχει σύνδρομο Down. Φοβάμαι: τι είδους ζωή θα έχει το παιδί μου;’».

Το μήνυμα συνεχίζει λέγοντας: «Σήμερα απαντάμε σε αυτή τη μαμά».

Στη συνέχεια δείχνει μια ομάδα νέων ανθρώπων με σύνδρομο Down, απευθυνόμενη στην μέλλουσα μαμά εξηγώντας της τι θα μπορεί να κάνει το παιδί της.

Λένε: «Αγαπητή μέλλουσα μαμά, μη φοβάσαι, το παιδί σου θα μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Θα μπορεί να σε αγκαλιάσει. Θα μπορεί να τρέξει προς το μέρος σου. Θα μπορεί να σου μιλήσει και να σου πει ότι σ’ αγαπά».

Οι συμμετέχοντες που μιλούν σε διάφορες ευρωπαϊκές γλώσσες, συνεχίζουν: «Θα μπορεί να πάει στο σχολείο, όπως κάθε παιδί. Θα μπορεί να μάθει να γράφει. Και θα μπορεί να γράφει σε σένα».

Το βίντεο καταλήγει: «Μερικές φορές θα είναι δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Σχεδόν αδύνατο. Αλλά έτσι δεν είναι για κάθε μητέρα; . Αγαπητή μέλλουσα μαμά, το παιδί σου μπορεί να είναι ευτυχισμένο. Όπως είμαι κι εγώ. Κι εσύ θα είσαι ευτυχισμένη».

Πηγή: Daily Mail