Ειμαι μαμα και Θλιβομαι πολυ…

Published 20 Μαρτίου, 2014 by sofiaathanasiadou

il_570xN.339481268

Θλίβομαι…

Ωρες μετά ένα ποδοσφαιρικό αγώνα και το facebook δεν λέει να ξεβρωμίσει απο τις βωμολοχίες, ηλίθια σχόλια, κατινιά….

Δεν είμαι ποδοσφαιρόφιλη..

Δεν μου αρέσει το άθλημα, αλλά έχω υπάρξει φίλαθλος σε άλλα σπόρ, με μεγάλες ομάδες, τις έχω ακολουθήσει σε αγώνες, έχω φανατιστεί, έχω τσιρίξει σε γήπεδα, έχω «κράξει» διαιτητές για αδικίες, έχω πολλά…

Όχι όμως αυτό το απαράδεκτο χάλι…

Όχι για τη φανέλα, αλλά για το άθλημα..

Όχι για να την πώ στον άλλον για τη μάνα του, την αδερφή, του, το παιδί του, αλλά για τη χαρά του να δω έναν καλό αγώνα… Και το να βλέπω τόσο κόσμο να σκυλοβρίζεται ( άρα τα σκυλιά που τόσο άδικα αναφέρουμε σ’αυτή την έκφραση, είναι τόσο «απολίτιστα» όσο εμείς οι άνθρωποι;;) με τέτοιο τρόπο, που εκτοξεύει «ευφάνταστα» συνθήματα που, αν σε άλλη στιγμή της καθημερινότητάς του τα άκουγε απο το στόμα του παιδιού του να στοχεύουν ένα άλλο παιδί, θα γίνονταν έξαλλοι και θα ξεστόμιζαν χείμμαρους διδαχές, με κάνει να θέλω να κλειστώ μέσα στους τοίχους του σπιτιού μου μη τυχόν και τους ανταμώσω στο δρόμο… απο αηδία, όχι απο φόβο….

Όχι για το άθλημα, αλλά για να ψοφήσει η κατσίκα του πράσινου, κόκκινου, μαύρου, κίτρινου αντιπάλου..

Όχι για να δώσουμε ένα πρότυτο στα παιδιά, αλλά για να τα φανατίσουμε, να τα κάνουμε σαν τα- καθόλου «όμορφα»- μούτρα μας και να καμαρώνουμε την κατάντια μας…

Όχι για να προκριθεί- στο κάτω κάτω της γραφής- μία Ελληνική ομάδα στο εξωτερικό, αλλά για να «θάψουμε» τους «αδερφούς» μας που ντύνονται με άλλο χρώμα κάτω απο τόνους βρωμιάς.

Όχι για να αγκαλιαζόμαστε και να χορεύουμε στις κερκίδες για τη νίκη, αλλά για να σκοτωνόμαστε στο ξύλο ανάμεσα σε καθίσματα που εκτοξεύονται, σε «θύρες»¨που γεμίζουν αίμα…

Και αυτός ο κόσμος έχει τη δύναμη στα χέρια του να αλλάξει την χώρα απο την κατρακύλα…

Έχει τη δύναμη της ψήφου, τη δύναμη του δίκαιου να αντιτάξει στην αδικεία που μας πονίγει και μας κατατρώει σαν χώρα..

Την οργή που κλείνει μέσα του, τον έχουν καθοδηγήσει να την κατευθύνει στον συνάνθρωπο και όχι στους υπαίτιους που καταστρέφουν τη γή που πατάμε, τα δικαιώματά μας, τα δεδουλευμένα μας, τη χαρά μας, την υγείας μας, την παιδεία μας… Και κάνουμε μόνο επαναστάσεις στα γήπεδα, και όχι στους δρόμους…

Και αντί να κάνουμε τα πάντα για να ρίξουμε κυβερνήσεις που ρημάζουν τις ζωές εκατομμυρίων, κάνουμε εμφυλίους για να ρίξουμε διοικήσεις και εκατομμύρια στις τσέπες ποδοσφαιριστών και παραγόντων… Είμαι ένας άνθρωπος που αγαπάει τους ανθρώπους….

Αλλά τέτοιες μέρες, πραγματικά δεν θέλω να σας ξέρω φίλοι «φίλαθλοι»

Και σίγουρα δεν θέλω να ορίσετε εσείς το μέλλον του παιδιού μου…

Ελια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s