Αρχείο

All posts for the day 4 Μαρτίου 2014

Γιατι οι φιλες με παιδια δεν εχουν χρονο;

Published Μαρτίου 4, 2014 by sofiaathanasiadou

Μία ερώτηση που στάλθηκε στη στήλη «Tell Me About It» της Washington Post και η απάντηση που έδωσε η Carlolyn που απαντάει στη στήλη. 

Αγαπητή Carolyn,

Η καλύτερή μου φίλη έχει παιδί. Είναι πάντα εξαντλημένη, δεν έχει ποτέ χρόνο για τον εαυτό της, δεν έχει χρόνο για μένα.
Εγώ (που δεν έχω παιδιά): Τι έκανες σήμερα;
Η φίλη: Πάρκο, παιχνίδι κλπ κλπ.

OK. Έχω ψάξει στο Internet, έχω μιλήσει σε γονείς αλλά δεν το πιάνω. Τι κάνουν οι μαμάδες πλήρους απασχόλησης; Και μη μου πεις βιβλιοθήκη, σούπερ-μαρκετ, καθαριστήριο… Όλα αυτά τα κάνω κι εγώ και δεν τα κάνω ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ. Αυτό που ρωτάω είναι το εξής: Πώς είναι η τυπική μέρα μίας μαμάς και γιατί δεν έχει χρόνο για ένα τηλεφώνημα ή ένα e-mail? Δουλεύω εκτός σπιτιού εννέα ώρες την ημέρα (συν κάποια events μετά τη δουλειά) και τα καταφέρνω να τα προλάβω όλα. Πιστεύω ότι το παιδί είναι ευκαιρία για χαλάρωση και διασκέδαση – και δεν είναι κακό αυτό – αλλά αν είναι έτσι, γιατί η φίλη μου δεν μου λέει την αλήθεια; Πρόκειται μήπως για διαγωνισμό του τύπου «Η ζωή μου είναι τόσο πιο δύσκολη από τη δική σου;»  Τι τρέχει; Έχω φίλες με παιδιά και χωρίς παιδιά και όλοι εμείς που δεν έχουμε παιδιά ακούμε τις ίδιες ιστορίες και έχουμε την ίδια απορία.

Tacoma.

Αγαπητή Tacoma, 

Χαλάρωσε και απόλαυσέ το. Είσαι αστεία. Ή λες ψέματα ότι έχεις φίλες με παιδιά. Ή απλά ξέρεις ότι έχουν παιδιά γιατί στο έχουν πει αλλά δεν έχεις ποτέ βρεθεί στο ίδιο δωμάτιο μαζί τους.

Αμφιταλαντεύομαι μεταξύ του να σου δώσω μία ευθεία απάντηση ή να χτυπήσω το μέτωπό μου στο πληκτρολόγιο. Να ισχυρίζεσαι ότι θέλεις να καταλάβεις, ενώ την ίδια στιγμή υπονοείς ότι τα μόνα λογικά συμπεράσματα είναι ότι η μαμάδες φίλες σου λένε ψέματα ή ανταγωνίζονται μαζί σου είναι πράγματι διπρόσωπο.

Λοιπόν μια και φαίνεται ότι θες να μάθεις, θα σου πω την αλήθεια.  Όταν έχεις μικρά παιδιά η τυπική σου μέρα είναι: συνεχής προσοχή από την ώρα που θα βγουν από το κρεβάτι, και όσο τα ταίζεις, τα καθαρίζεις, τα ντύνεις. Τα προφυλάσεις από το να χτυπήσουν, απαντάς στις κραυγές τους, στα κλάματά τους, στις ερωτήσεις τους. Έχεις δύο χέρια και κουβαλάς ένα παιδί, ένα σετ κλειδιά αυτοκινήτου και προμήθειες ακόμα και για το πιο κοντινό ταξίδι, συμπεριλαμβανομένου του πλαστικού τους εξοπλισμού. Να τα κρατάς από το να κατεβάσουν τα βιβλία της βιβλιοθήκης, να κρατάς τις ώρες ξεκούρασης, να είσαι ένα βήμα μπροστά τους για να μην πεινάσουν πολύ, ή να μην κουραστούν πολύ ή να μην βαρεθούν πολύ, οποιοδήποτε από τα οποία θα προκαλέσει τέτοιες φωνές που όλη η ουρά στο σούπερ-μάρκετ θα αρχίσει να κουνάει το κεφάλι της.

Είναι να σου παίρνει 45 λεπτά να κάνεις αυτό που στους άλλους παίρνει 15.

Είναι συνεχής επαγρύπνηση, συνεχής χρήση της φωνής σου, συνεχής υποβιβασμός των δικών σου αναγκών.

Είναι συνεχής έλεγχος και αμφισβήτηση από την οικογένεια και τους φίλους σου, καλοπροαίρετα ή και το αντίθετο. Είναι να αντιστέκεσαι συνεχώς στον πειρασμό να αναζητήσεις βραχυπρόθεσμη ανακούφιση σε βάρος της μακροπρόθεσμης δαπάνης άλλων.

Είναι να τα κάνεις όλα αυτά ενώ ταυτόχρονα διδάσκεις σχεδόν τα πάντα: Γλώσσα, τρόπους, ασφάλεια, εφευρετικότητα, πειθαρχία, περιέργεια, δημιουργικότητα. Εμπάθεια. Τα πάντα.

Είναι επίσης επιλογή, ναι. Και χαρά. Αλλά αν ξοδεύεις όλη μέρα, κάθε μέρα με αυτή τη χαρά, και μετά έχεις επιτέλους τα πρώτα σου 10 λεπτά για τον εαυτό σου και θελήσεις να μείνεις μόνη με τις σκέψεις σου αντί να τηλεφωνήσεις σε μια καλή φίλη, η καλή φίλη δεν θα  πρέπει να σε κρίνει, να παραπονεθεί για σένα στους κοινούς σας φίλους ή να  περηφανευτεί για το πόσο πιο παραγωγικά ξοδεύει το δικό της χρόνο. Είτε κάνε μια ειλικρινή προσπάθεια να την καταλάβεις είτε κράτα τον εκνευρισμό σου για τον εαυτό σου.

πηγη:http://mikroimegaloi.gr/

Advertisements

Επιλoχειος καταθλιψη: Αντιμετωπιστε την με… χαμογελο!

Published Μαρτίου 4, 2014 by sofiaathanasiadou

Η επιλόχειος κατάθλιψη αποτελεί «πρόβλημα» για 1 στις 10 νέες μαμάδες, οι οποίες, χωρίς κανένα προηγούμενο ιστορικό ψυχολογικών προβλημάτων (τουλάχιστον διαπιστωμένο), περί την τρίτη ή τέταρτη ημέρα μετά τον τοκετό εμφανίζουν συμπτώματα κατάθλιψης. Αυτά, μάλιστα, γίνονται εντονότερα αργά το απόγευμα και το βράδυ, δημιουργώντας έντονη ανησυχία στη γυναίκα. Τα καλά νέα είναι ότι υπάρχουν ξεκάθαρα αίτια που την προκαλούν και ότι, με σωστή φροντίδα, σύντομα θα μπορέσει η γυναίκα να βιώσει στο μέγιστο τις χαρές της μητρότητας.

 

Τι μου συμβαίνει;

Αυτό είναι το πρώτο που αναρωτιέται η νέα μαμά, η οποία λίγες μόνο ημέρες μετά τη γέννηση του μωρού της αρχίζει να έχει κακή διάθεση, να νιώθει έντονη θλίψη, να μην παίρνει χαρά ακόμα και από τις πιο ευχάριστες δραστηριότητες και να κλαίει με το παραμικρό. Σε κάποιες περιπτώσεις επιλόχειας κατάθλιψης η γυναίκα μπορεί να επιδείξει έλλειψη ενδιαφέροντος προς το μωρό ή και επιθετικότητα προς αυτό ή, αντίστροφα, να έχει εμμονές ότι κάτι κακό θα του συμβεί.

Το συναίσθημα που βιώνει η γυναίκα τις στιγμές εκείνες είναι ανυπόφορο και, παρόλο που μπορεί να αντιλαμβάνεται και η ίδια ότι είναι παράλογο (δηλαδή, ότι δεν υπάρχει πραγματικός λόγος για να νιώθει τόσο δυσάρεστα), της είναι σχεδόν αδύνατο να το ελέγξει.

Γιατί νιώθω έτσι;

Σαφής ιατρική εξήγηση στο γιατί η νέα μητέρα μπορεί να εμφανίσει επιλόχειο κατάθλιψη δεν υπάρχει. Πρόκειται, πάντως, για ένα σύμπτωμα που αφορά οποιαδήποτε γυναίκα, ανεξάρτητα από το αν έχει προσωπικό ή κληρονομικό ιστορικό κατάθλιψης και δεν χρειάζεται να δημιουργεί υποψίες ότι «κάτι» μπορεί να κρύβει για την ψυχική ισορροπία της γυναίκας.

Ρόλο στο πρόβλημα φαίνεται να παίζουν οι τεράστιες ορμονικές αλλαγές που συμβαίνουν στη γυναίκα, τόσο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης όσο και κατά την περίοδο της λοχείας, οι οποίες μάλιστα μπορεί να διαρκέσουν αρκετούς μήνες. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η ψυχολόγος-κλινική νευροψυχολόγος κ. Τέσσα Χριστοδούλου «τα ποσοστά οιστρογόνων και προγεστερόνης της εγκύου μειώνονται τόσο απότομα από τη στιγμή που θα γεννήσει, στα προ-εγκυμοσύνης επίπεδα, που η επιλόχειος μπορεί να είναι μία πιθανή επίπτωση αυτού.»

Δεύτερη σπουδαιότερη αιτία, όπως λέει η ψυχολόγος, είναι αναμφίβολα η έλλειψη ύπνου από την οποία υποφέρουν οι νέες μητέρες μετά τη γέννηση του παιδιού τους. Όπως εξηγεί η ειδικός, ο ύπνος είναι ό,τι σημαντικότερο χρειάζεται η νέα μαμά, η οποία ήδη από τους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης αλλά και με τον τοκετό έχει βιώσει τεράστια κόπωση. Η έλλειψη ύπνου, λοιπόν, προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες του μωρού οπωσδήποτε επιβαρύνουν τα συμπτώματα τους στρες και της κατάθλιψης σε ορμονικό επίπεδο.

Άλλες έρευνες που έχουν κατά καιρούς πραγματοποιηθεί αναφορικά με τα αίτια της επιλόχειου κατάθλιψης αναφέρουν επίσης τα εξής:

Οι νέες μητέρες μπορεί να νιώθουν πιεσμένες με όλα όσα έχουν να κάνουν, καθώς και με άλλες αλλαγές στη ζωή τους, π.χ. με το σώμα τους.

Μπορεί ακόμα να νιώθουν ανασφαλείς για τις ικανότητές τους ως μητέρες ή να θέτουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τον εαυτό τους. Άλλωστε, όπως χαρακτηριστικά λέει η κ. Χριστοδούλου, «η μητρότητα δεν έρχεται με οδηγίες χρήσης».

Πιθανόν ρόλο να παίζει ότι τον πρώτο καιρό με το μωρό έχουν ελάχιστο χρόνο για τον εαυτό τους, για τους συντρόφους τους, αλλά και για να κάνουν αυτό που θέλουν (ακόμα κι αν αυτό είναι ένα μπάνιο!), με αποτέλεσμα να νιώθουν θλίψη.

Για πόσο καιρό θα νιώθω έτσι;

Μία ακόμα μεγάλη αγωνία της νέας μαμάς που βιώνει επιλόχειο κατάθλιψη είναι πόσο καιρό θα διαρκέσει αυτό το «μαρτύριο». Οι περισσότεροι ψυχολόγοι κάνουν έναν σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στην επιλόχειο κατάθλιψη και την επιλόχειο μελαγχολία, η οποία έχει ηπιότερα συμπτώματα και πιο σύντομη διάρκεια –συνήθως διαρκεί περί τις δύο εβδομάδες μετά τον τοκετό.

Στην περίπτωση της επιλόχειου κατάθλιψης, όμως, τα συμπτώματα μπορεί να διαρκέσουν ακόμα και έξι μήνες μετά τον τοκετό. «Μετά τους έξι μήνες, όμως, πιθανώς να μιλάμε πλέον για κανονική κατάθλιψη, οπότε τα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά», συμπληρώνει η κ. Χριστοδούλου.

Αντιμετωπίζοντας την επιλόχειο κατάθλιψη

«Το καλύτερο που έχει να κάνει η νέα μαμά που θα βιώσει τα πρώτα συμπτώματα επιλόχειου κατάθλιψης είναι να ζητήσει κατευθείαν βοήθεια από ψυχολόγο, γιατί μόνο εκείνος είναι κατάλληλος να διαγνώσει το πρόβλημα και να δώσει τις κατάλληλες συμβουλές στη γυναίκα για να το διαχειριστεί», λέει η κ. Χριστοδούλου.

Εξηγεί, μάλιστα, ότι η γυναίκα δεν θα πρέπει να διστάσει για μία τέτοια βοήθεια, γιατί φαίνεται πως στις περισσότερες περιπτώσεις οι γυναικολόγοι δεν γνωρίζουν πώς να τη συμβουλεύσουν για ένα τέτοιο πρόβλημα ή δεν του δίνουν την απαραίτητη βαρύτητα.

Αξίζει στο σημείο αυτό να αναφερθούμε και σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε προ τριετίας από το πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ, η οποία έδειξε ότι ρόλο στην ανακούφιση των συμπτωμάτων της επιλόχειου κατάθλιψης μπορεί να παίξει και η διατροφή –και συγκεκριμένα η κατανάλωση λιπαρών οξέων (είτε με τη μορφή συμπληρωμάτων είτε τρώγοντας «λιπαρά» ψάρια, όπως ο σολομός).

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, γυναίκες που κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και μετά τον τοκετό λάμβαναν συμπληρώματα ιχθυελαίων είχαν λιγότερα προβλήματα επιλόχειου κατάθλιψης, δηλαδή κλάματος, ανησυχίας, κούρασης και αρνητικών σκέψεων.

Ο ρόλος του οικογενειακού περιβάλλοντος

Το οικογενειακό περιβάλλον πρέπει να βοηθά όσο περισσότερο δύναται τη νέα μαμά με τις δουλειές του σπιτιού και να δείχνει κατανόηση στο πρόβλημα της επιλόχειου κατάθλιψης. «Οι μαμάδες και οι πεθερές, οι οποίες τα ξέρουν πάντα όλα, μπορεί να μην καταφέρουν να δείξουν κατανόηση γιατί ‘στην εποχή τους δεν υπήρχαν αυτά’ –η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν, αλλά δεν συζητούνταν λόγω ταμπού, ενώ οι περισσότερες διαταραχές στο παρελθόν δεν θεραπεύονταν», λέει η κ. Χριστοδούλου.

Σπουδαιότερο ρόλο, λοιπόν, οφείλει να αναλάβει ο σύντροφος της νέας μαμάς, ο οποίος, τονίζει η ειδικός, «πρέπει να βοηθά όσο μπορεί περισσότερο, για να μπορεί η γυναίκα να ξεκουράζεται, να φροντίζει και εκείνος για το μωρό, να την εμψυχώνει και να της θυμίζει πως πολύ σύντομα όλα θα περάσουν και θα γίνει μία χαρούμενη μαμά!».

mama365.gr

Κερδισε μια φωτογραφηση εγκυμοσυνης απο την φωτογραφικη ομαδα του Mommy&me

Published Μαρτίου 4, 2014 by sofiaathanasiadou

1798764_546007872164578_1194175435_n

«Ένα υπεροχο δωρο απο την αγαπημενη μας ομαδα  Mommy&Me για όλες τις SuperMoms!!!!

Το Mommy&Me θέλοντας να κάνει ένα υπέροχο δώρο σε όλους εσάς, που με πολλή αγάπη κάθε μέρα μας αγκαλιάζετε, χαρίζει σε μια υπερτυχερή Μέλλουσα Μανούλα μία από τις φωτογραφίσεις μας ΔΩΡΟ με τη σφραγίδα της ομάδας μας!!!!

Γιορτάζοντας την Hμέρα της Γυναίκας στην πιο ολοκληρωμένη μορφή της, την Μητρότητα, ΑΦΙΕΡΩΝΟΥΜΕ τις ημέρες 7-8 ΜΑΡΤΙΟΥ στο Θαύμα της Εγκυμοσύνης!!!

Ένα μαγικό διήμερο γεμάτο φωτογραφίσεις Mommy&Me!!!!

OΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ : * Η εγκυμοσύνη σας να είναι εμφανής (6ος-9ος μήνας εγκυμοσύνης) * Αφήστε το σχόλιό σας κάτω από το άλμπουμ  που θα βρειτε ΕΔΩ

 * Επιλεξτε/Ψηφίστε μία από τις τρεις αφίσες της φωτογράφισης, την πιο αγαπημένη σας απο τις τρεις, και κοινοποιήστε την στο προφίλ σας *

Ενα like στην σελίδα μας

Mommy&me

 θα μας έκανε ακόμα πιο χαρούμενους και έτσι θα υμνήσουμε όλοι μαζί αυτή την υπέροχη γιορτή! —

ΛΗΞΗ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ Πέμπτη 6/3

Kαλη επιτυχια σε ολες!

 

Ο μυθος του καλου και δυνατου παιδιου

Published Μαρτίου 4, 2014 by sofiaathanasiadou

Article_show_heroes

Έρευνες στην οικογενειακή ψυχολογία, αλλά και η κλινική πράξη των ειδικών ψυχικής υγείας, μας έχουν αποδείξει έως τώρα ότι οι σχέσεις μέσα από τις οποίες διαμορφώνουμε τα βασικά μοτίβα της συναισθηματικής μας συναλλαγής, είναι οι σχέσεις που βιώσαμε μέσα στη πατρική μας οικογένεια. Ο ρόλος που έχει αναλάβει ο καθένας μας μέσα σε αυτή και ο τρόπος που έμαθε να σχετίζεται μέσα από αυτό το ρόλο ασυναίσθητα αναβιώνει και επαναλαμβάνεται σε πληθώρα διαφορετικών σχέσεων του παρόντος: εργασιακές, κοινωνικές, φιλικές και συντροφικές. Κατά ορισμένους ερευνητές μάλιστα, οι πρώιμες εμπειρίες στη γονεϊκή μας οικογένεια αποτελούν και τις πρώτες «εγγραφές» στον εγκέφαλο.

Ένας πολύ συνηθισμένος ρόλος που αναλαμβάνουν τα παιδιά μέσα στην οικογένεια, είναι ο ρόλος του δυνατού. Είναι, δηλαδή, το παιδί, που λόγω ιδιαίτερων συνθηκών μέσα στην οικογένεια, είναι εκείνο που αντέχει τα δύσκολα και που αναζητά την αλλαγή των δεδομένων με όποιο κόστος ψυχικό ή σωματικό. Τέτοιες ιδιαίτερες συνθήκες μπορεί να είναι μια ασθένεια, η πρώιμη απώλεια ενός από τους δύο γονείς, η συναισθηματική απόσταση μεταξύ των γονέων ή η χρόνια κρίση στις σχέσεις του ζευγαριού, ένα διαζύγιο, συχνά ή υπερεμπλοκή του συγγενικού περιβάλλοντος στις σχέσεις του ζευγαριού, η αδυναμία διαφοροποίησης των συζύγων από την πατρική τους οικογένεια ή η ανεπάρκεια των γονέων να φροντίσουν για τις ανάγκες των παιδιών τους, λόγω δυσμενών συνθηκών (π. χ. ανεργίας ή φτώχειας μες στην οικογένεια). Στην οικογενειακή ψυχολογία, το παιδί αυτό ονομάζεται «γονεϊκό παιδί» ή αλλιώς «παιδί-γονέας» . Είναι εκείνο το οποίο μαθαίνει να αναγνωρίζει κυρίως τις ανάγκες του άλλου και να συντονίζεται με αυτές, χωρίς να αναγνωρίζει ή να διεκδικεί τις δικές του. Στην πατρική του οικογένεια, συνήθως είναι οι ανάγκες του γονέα ή οι ανάγκες του αδερφού ή οι ανάγκες κάποιου στενού συγγενικού μέλους.

Το γονεϊκό παιδί μαθαίνει να δείχνει δυνατό, ώριμο, επαρκές, ανεκτικό, ανθεκτικό, υποστηρικτικό προς τους άλλους, συνήθως εξουθενώνεται από την υπερπροσπάθεια να μη διαλυθεί η σχέση του με τους γύρω του, η οποία κατά βάση, στηρίζεται στην εξάρτηση. Το παιδί αυτό, εξωτερικά, δείχνει δυνατό, βαθύτερα όμως, νιώθει πιεσμένο, εγκλωβισμένο και θυμωμένο, γιατί ουσιαστικά νιώθει εξαρτημένο από όσους εξυπηρετεί. Στην κατηγορία αυτή, θα συναντήσουμε συνήθως τα «καλά παιδιά», που δεν προκαλούν φασαρίες, που είναι άριστοι μαθητές στο σχολείο, που είναι πιο ώριμα από τους συνομηλίκους τους και προσπαθούν να είναι καλά σε ό,τι αναλάβουν.

Όταν τα γονεϊκά παιδιά μεγαλώνουν, διαμορφώνονται σε εκείνους τους ενήλικες, που γίνονται «θυσία» για τους άλλους, σε εκείνους που παραμελούν τον εαυτό τους συστηματικά, που παραπονιούνται πόσο άδικη ή σκληρή υπήρξε η ζωή μαζί τους, σε εκείνους που δε ζουν ούτε χαίρονται τη ζωή τους. Έτσι, οι ενήλικες αυτοί, ως εργαζόμενοι, εργάζονται σκληρά και αναλαμβάνουν περισσότερες ευθύνες από εκείνες που τους αναλογούν, γίνονται αυστηροί και επικριτικοί γονείς, εσωστρεφείς στις κοινωνικές τους σχέσεις, δυσάρεστοι και απαιτητικοί στις συντροφικές τους σχέσεις. Συχνότερα, η κατηγορία αυτών των ανθρώπων, είναι πιο επιρρεπής στο να εμφανίσει κατάθλιψη ή διαταραχές άγχους.

Ας δούμε την περίπτωση της Κωνσταντίνας*… ένα γονεϊκό παιδί…

Η Κωνσταντίνα είναι 17 χρονών και αποφασίζει μαζί με την μητέρα της να δεχτούν βοήθεια από ειδικό. Η Κωνσταντίνα αισθάνεται μελαγχολία και άγχος τον τελευταίο καιρό, δηλώνει πως έχει απομονωθεί από τον κοινωνικό της περίγυρο, ενώ δεν εκφράζει κανένα ενδιαφέρον για το άλλο φύλο, επίσης παραμελεί την εξωτερική της εμφάνιση και τη φροντίδα του εαυτού της, ενώ τον τελευταίο καιρό παρουσιάζει έντονη τριχόπτωση την οποία ο οικογενειακός γιατρός απέδωσε σε στρεσογόνους παράγοντες. Η Κωνσταντίνα έχει χάσει τον πατέρα της τα τελευταία 3 χρόνια κι, εκτός από τα εφηβικά της προβλήματα, είχε να αντιμετωπίσει και το πένθος του πατέρα της. Τα αδέρφια της, μεγαλύτερα από εκείνα ζουν κι εργάζονται στην Αθήνα. Η μητέρα της δεν μπορεί ακόμα να ξεπεράσει το βάρος του χαμένου της συζύγου. Η Κωνσταντίνα, είναι ότι της έχει απομείνει. Η μητέρα έχει κλειστεί στον εαυτό της, δεν συναναστρέφεται κοινωνικά, δεν έχει άλλα ενδιαφέροντα παρά μόνο τη φροντίδα της κόρης της. Η Κωνσταντίνα νιώθει ότι πρέπει να φροντίσει την μητέρα της και να μην την αφήσει μόνη. Η μητέρα «βολεύεται» σε αυτή τη φροντίδα της κόρης και δεν αναζητά άλλα δίκτυα υποστήριξης και τρόπους να πατήσει στα πόδια της ξανά. Η Κωνσταντίνα νιώθει μεγάλη την ευθύνη αυτού του ρόλου. Μεταμορφώνεται σε «παιδί-γονέας». Παρότι είναι μόνο 17 χρονών, δείχνει πολύ ωριμότερη και υπεύθυνη από την ηλικία της. Χαρακτηριστικά, λέει: «νιώθω 37..όχι 17..».

Η ύπαρξη της Κωνσταντίνας δεσμεύεται με την ύπαρξη της μητέρας της, εγκλωβίζεται από το φόβο ότι ούτε η ίδια ούτε η μητέρα της θα επιβιώσουν εάν η ίδια διαφοροποιηθεί από εκείνη. Στην περίπτωση της οικογένειας της Κωνσταντίνας, η μητέρα της αρνήθηκε να ζητήσει βοήθεια από ειδικό μετά το χαμό του συζύγου της. Το πρόβλημα της οικογένειας δεν τοποθετείται στο πένθος για το χαμένο σύζυγο, αλλά στον τρόπο που η μητέρα κάλυψε τις δικές της συναισθηματικές ανάγκες μέσω της κόρης της. Η μητέρα της Κωνσταντίνας δεν υπήρξε ποτέ μια αυτόνομη γυναίκα. Πάντα είχε την υποστήριξη του συζύγου της σε όλα τα ζητήματα, οικονομικά, ηθικά, αποφάσεις που αφορούσαν το σπίτι. Ήταν απόλυτα εξαρτώμενη από εκείνον και μέσα σε αυτό, ένιωθε ασφαλής και σίγουρη. Τον ίδιο ρόλο η μητέρα της Κωνσταντίνας είχε και στην πατρική της οικογένεια, καθώς ήταν πάντα ένα υπερπροστατευμένο παιδί, χωρίς να αναλαμβάνει καμιά πρωτοβουλία για τη δική του ζωή.

Έτσι για πρώτη φορά, βρέθηκε μπροστά στις ευθύνες της, μετά το χαμό του συζύγου. Δυστυχώς η Κωνσταντίνα, με το ρόλο που πήρε η ίδια (του παιδιού-γονέα), δεν την άφησε και πάλι να αυτονομηθεί. Κανένα παιδί όμως δεν μπορεί να αντέξει τέτοιο βάρος… Η Κωνσταντίνα «νόσησε»για να μπορέσει να γνοιαστεί η ίδια για το χαμένο παιδικό της εαυτό. Η θεραπεία αυτής της οικογένειας εστίασε στην αυτονόμηση της μητέρας και στην αντιστροφή ρόλων που χρειαζόταν η οικογένεια: η μητέρα στη θέση της μητέρας, η κόρη στη θέση της κόρης. Μητέρα και κόρη έμαθαν να μοιράζονται συναισθήματα αγάπης και φροντίδας με έναν πιο λειτουργικό τρόπο. Χωρίς η μητέρα να εξαρτάται ψυχολογικά από την κόρη και χωρίς η κόρη να χρειάζεται να μεγαλώνει «πριν της ώρας της». Η μητέρα στράφηκε σε νέες διεξόδους, ενίσχυσε την αυτοπεποίθησή της και ένιωσε πιο ισχυρή να στηρίξει όλα της τα παιδιά, ως η μόνη αρχηγός της οικογένειας. Η Κωνσταντίνα άρχισε να βιώνει πώς είναι να είσαι χαρούμενη, «ανέμελη» αλλά και έφηβη… Μητέρα και κόρη κινήθηκαν θεραπευτικά στο μοτίβο: « Και μαζί αλλά και χώρια..».

Όταν μέσα στην οικογένεια οι ρόλοι των μελών αντιστρέφονται, δημιουργούν δυσλειτουργίες, που εκφράζονται με ψυχικά ή σωματικά συμπτώματα των μελών της. Τα παιδιά… μικρότερα ή μεγαλύτερα είναι συνήθως οι εκφραστές τους… Επομένως, πριν απευθύνουμε στον ειδικό την ερώτηση : «Τι πρέπει να κάνω για να γίνει καλά το παιδί μου;», ας έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας μια άλλη ερώτηση: «τι πρέπει να αλλάξει στην οικογένειά μου για να είμαστε όλοι καλά…;». Ας θυμόμαστε ότι τα παιδιά μας στέλνουν μηνύματα μέσα από τα συμπτώματά τους για να κάνουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι αλλαγές… γιατί τα παιδιά είναι καλά όταν είναι καλά οι γονείς τους…

Από την Έφη Μπούρα, Συμβουλευτική Ψυχολόγο Μsc – Ψυχοθεραπεύτρια

πηγη:http://mikroimegaloi.gr/

Ο καρκινος και η δικη μου ιστορια θηλασμου

Published Μαρτίου 4, 2014 by sofiaathanasiadou

Ο καρκίνος και η δική μου ιστορία θηλασμού

Σήμερα έκλεισε για μένα ένα μικρό κεφάλαιο της ζωής μου, που ελπίζω να μην χρειαστεί να ξαναζήσω. Έκανα τηντελευταία μου χημειοθεραπεία. Δοκιμάζω να κάνω έναν απολογισμό αυτού που έζησα τους 7 μήνες που πέρασαν.

Ας τα πάρουμε από την αρχή: 15αύγουστο του 2012 ανακαλύπτω ότι είμαι έγκυος στο τρίτο μου παιδάκι, μετά από πολλές μέρες καθυστέρηση. Βλέπετε, ο μπαμπάς κι εγώ ανήκουμε στην κατηγορία των «υπογόνιμων ζευγαριών»και δεν περιμέναμε ποτέ ότι θα μας συνέβαινε τυχαία φυσιολογική σύλληψη. Τα δύο πρώτα μας παιδάκια είναι δίδυμα αγοράκια, που γεννήθηκαν μετά από εξωσωματική γονιμοποίηση τον Ιούνιο του 2009. Η εγκυμοσύνη μου κύλησε ομαλότατα, σχεδόν σαν να μην έτρεχε τίποτε. Ο μικρός μας γεννήθηκε τέλος Μαρτίου του 2013 και ξεκίνησε ένα υπέροχο ταξίδι αποκλειστικού θηλασμού, το οποίο ευχαριστιόμουν πολύ, γιατί στα δίδυμα δεν είχα καταφέρει να θηλάσω αποκλειστικά – έδινα συμπλήρωμα σχεδόν σε κάθε γεύμα για 5 μήνες. Το είχα, λοιπόν, μεγάλο απωθημένο: να καταφέρω πρώτα να περάσω τους 5 μήνες, με στόχο τους 12 και μετά όσο μας πάρει.

Έπλεα σε πελάγη ευτυχίας που έβλεπα το «δωράκι» μου, ένα τόσο δα πλασματάκι να μεγαλώνει ΜΟΝΟ με το γάλα της μαμάς του, να με ζητάει, να αποκοιμιέται θηλάζοντας ξάπλα στο κρεβάτι δίπλα μου… Και το απολάμβανα ακόμη περισσότερο, γιατί αυτή τη φορά ήταν ένα μόνο παιδάκι, και όσο τα μεγάλα μου περνούσαν το πρωί στο σχολείο, προλάβαινα να ασχοληθώ αποκλειστικά μαζί του, χωρίς να τον αναγκάζω να μοιράζεται το χρόνο μου με κάποιον άλλον –πράγμα που τα μεγάλα δεν έζησαν ποτέ!

Ώσπου μια μέρα στα μέσα του Ιουλίου, και ενώ έκανα μασάζ στο δεξί μου στήθος για να ξεκινήσω να ταΐζω, ένιωσα κάτι σκληρό ψηλά, κοντά στη μασχάλη. Το πίεσα από όλες τις πλευρές για να σιγουρευτώ ότι δεν είναι η ιδέα μου, ούτε είναι κανένας γαλακτοφόρος αδένας που έχει παραφουσκώσει. Όντως ήταν ένα «μπαλάκι» εκεί. Το είπα στον άντρα μου και μου ζήτησε να πάω το πρωί για έλεγχο. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία και είπα «θα το κοιτάξω και το πρωί για να σιγουρευτώ ότι δεν έφυγε και μετά βλέπουμε». Τελικά το πρωί ήταν ακόμη εκεί. Εδώ άρχισε το τρέξιμο.

Η οικογένειά μου έχει απίστευτο ιστορικό καρκίνου του μαστού, με συνεχόμενα κρούσματα στις τελευταίες γενιές (μαμά, θείες, γιαγιά – παραπίσω δεν ξέρει κανείς) και όπως είναι φυσικό, κι εγώ από τα 35 μου (τώρα είμαι 40) το έλεγχα κάθε χρόνο. Μέσα μου ήμουν σίγουρη ότι κάποτε θα συνέβαινε και σ’ εμένα, απλώς φανταζόμουν ότι θα ερχόταν λίγο αργότερα, κάπου στα 50, που το εμφάνισαν και οι υπόλοιπες της οικογένειας.

Μην τα πολυλογώ, μετά από μια μαστογραφία και έναν υπέρηχο, κάναμε παρακέντηση σ’ αυτό που βρέθηκε, και σε 2-3 μέρες είχαμε αποτελέσματα, τα οποία δεν ήταν καλά. Υπήρχε κακοήθεια και η λύση μόνο μία: να μπω χειρουργείο. Μετά από μια μικρή έρευνα, κατέληξα σε γιατρό και κανόνισα χειρουργείο 9 μέρες ακριβώς από τη στιγμή που έπιασα το «γρουμπουλάκι» μου.

Το θέμα όμως ήταν τι κάνω με το θηλασμό! Όσο έκανα τις εξετάσεις, χρειάστηκε να μπω και για μαγνητική, όπου μου έδωσαν να πιω ένα σκιαγραφικό υγρό. Με το που το πήρα στο χέρι μου, το πρώτο πράγμα που ρώτησα τους χειριστές και τη μαστολόγο που με παρακολουθούσε ήταν αν το σκιαγραφικό είναι συμβατό με το θηλασμό. Βεβαίως δεν ήξεραν να μου πουν, αλλά η εύκολη απάντηση που άκουσα ήταν «Δεν έχει σημασία, γιατί θα κόψεις αμέσως το θηλασμό». Εγκεφαλικό εγώ. Δε μπορούσα να διανοηθώ πόσο εύκολα ξεστομίζει κανείς τέτοια κουβέντα σε μαμά που θηλάζει, χωρίς καν να κάνει μια στοιχειώδη έρευνα. Μου πρότεινε να πάρω αμέσως χάπι για να μου κοπεί το γάλα. Όταν είδε πώς την κοίταξα, δεν επέμενε, αλλά μου πρόβαλε το υπέροχο επιχείρημα «Κι εγώ τα παιδιά μου δεν τα θήλασα, αλλά είναι μια χαρά». Σκέφτηκα: «ΟΚ, όταν και αν έρθει η ώρα που θα είναι απαραίτητο, να τον κόψω. Αλλά γιατί, βρε λειτουργέ υγείας, δεν κοιτάς να δεις τι καλύτερο μπορεί να γίνει;»

Τέλος πάντων, χάρη στο Internet και στα υπέροχα κορίτσια της Ομάδας Υποστήριξης Θηλασμού της πόλης μου, βρήκα στο e-lactancia τη δραστική ουσία που είχα πάρει και ανακάλυψα (ω! τι περίεργο!!!!) ότι είχε risk level 0. Μηδέν! Δηλαδή ΔΕΝ επηρεάζει το θηλασμό! Δηλαδή δε χρειαζόταν ξαφνικά να υποβάλω το μωρό μου στην απότομη και χωρίς ουσιαστικό -ακόμα- λόγο διαδικασία του αποθηλασμού. Εκεί όμως άρχισα να σκέφτομαι τι θα γίνει όταν θα λείψω για το χειρουργείο. Είχα 3 μέρες μέχρι να φύγω για το χειρουργείο, που έγινε στην Αθήνα. Τράπεζα γάλακτος δεν είχα κάνει, γιατί δε μου είχε χρειαστεί ποτέ, και ο μπέμπης δεν είχε ιδέα από μπιμπερό… Άρχισα να του δίνω μπιμπερό, για να το συνηθίσει, αρχικά, γιατί δεν το δεχόταν με τίποτα. Έκανε απεργία.

Από την άλλη, εγώ δεν ήξερα τι να σκεφτώ για το μέλλον, τι με περιμένει, αν θα μπορέσω να ξαναθηλάσω μετά την εγχείρηση, τι θα κάνω όταν θα βγει η βιοψία… Πολλά τα ερωτήματα, καμία απάντηση για την ώρα. [Παρένθεση: η μαστολόγος μου είπε ότι οπωσδήποτε θα πρέπει να κόψω το θηλασμό για να χειρουργηθώ, γιατί θα διευκολύνει τη δουλειά του χειρουργείου και δεν είναι δυνατόν να με ανοίξει και να έχει μέσα γάλα. Ο χειρουργός που τελικά επέλεξα και με «καθάρισε» μου είπε ότι δεν χρειάζεται να κόψω το θηλασμό για το χειρουργείο, αλλά καλό είναι να σταματήσω να ταΐζω από το δεξί, γιατί υπάρχει μια θεωρία – πολύ extreme κατά τη γνώμη του, αλλά όχι αμελητέα – ότι μπορεί το μωρό να πίνει καρκινικά κύτταρα μαζί με το γάλα μου.]

Άρχισα να παραλείπω γεύματα θηλασμού από το δεξί και να τα αντικαθιστώ με μπιμπερό, αλλά το στήθος άρχισε να πονάει και να πρήζεται. Προσπαθούσα να το αποσυμφορήσω, αλλά δεν ήμουν σίγουρη ότι έκανα καλά ή αν του έδινα σήμα να ξανα-παράγει γάλα … Σ’ εκείνη την ώρα της απελπισίας, επικοινώνησα, πάλι χάρη στις μανούλες της Ομάδας Θηλασμού της πόλης μου, με τη Σύμβουλο Θηλασμού Βίκυ Φαρδογιάννη, η οποία με έσωσε!!! Τελικά αποθήλασα ήρεμα από το δεξί και συνέχισα κανονικά με το αριστερό μέχρι το χειρουργείο. Πήρα μαζί μου και το θήλαστρο, μήπως πρηστώ 2 μέρες εκεί. Τελικά, πράγματι το χρησιμοποίησα το πρωί πριν την επέμβαση, μέσα στην τουαλέτα του νοσοκομείου!!!

Η επιστροφή ήταν βαριά προσγείωση στην πραγματικότητα. Μου αφαίρεσαν τον όγκο και όλους τους λεμφαδένες της μασχάλης, καθώς ο «φρουρός» ήταν θετικός (ευτυχώς μόνο ένας) και αποφάσισαν να τους καθαρίσουν όλους. Είχα δυο σωληνάκια παροχέτευσης και πολύ μούδιασμα, όχι τόσο στο στήθος, όσο σε όλο το δεξί χέρι. Και οι οδηγίες ήταν σαφείς: να προσέχω πολύ να μην κουράζω το χέρι, να αποφεύγω τις δουλειές, βάρη, σίδερο, άπλωμα κ.ά. πολλά.

Στις δύο εβδομάδες μέχρι τα αποτελέσματα της βιοψίας, συνέχισα να θηλάζω, από το αριστερό στήθος μόνο, κάθε δεύτερο γεύμα, ξάπλα, γιατί μόνο έτσι δεν πονούσα. Έπαιρνα το παιδί αγκαλιά και έκλαιγα, του έλεγα «τι σου κάνω, παιδάκι μου» και στενοχωριόμουνα που του στερώ αυτό που του ανήκει, που ΠΑΛΙ δεν κατάφερα να φτάσω το στόχο που ήθελα, που είχα χάσει τη δεύτερη ευκαιρία που μου είχε δοθεί, που… που…

Ο «φιλαράκος» μας αποδείχτηκε πολύ επιθετικός – αν και καθόλου ορμονοεξαρτώμενος, πράγμα που φαινόταν αναμενόμενο μετά από μια εγκυμοσύνη – και ο ογκολόγος αποφάσισε να τον αντιμετωπίσουμε με ανάλογη «επίθεση» σε όλα τα μέτωπα. Αυτό σημαίνει: πρώτα βαριά χημειοθεραπεία, μετά ακτινοθεραπεία, και τέλος ελάχιστες ορμόνες. Ημερομηνία έναρξης: 28 Αυγούστου. Για τις λίγες μέρες που έμεναν μέχρι τότε, εγώ συνέχιζα ακάθεκτη να θηλάζω τον Ιάσονά μου. [Παρένθεση δεύτερη: το όνομα του μωρού το διάλεξαν τα αδέρφια του. Ήθελαν έναν ήρωα της μυθολογίας. Ο Ιάσων, λοιπόν, ετυμολογικά προέρχεται από το ρ. ιάομαι, που σημαίνει «γιατρεύω». Λες και το ξέρανε τα παιδάκια μου ότι χάρη σ’ αυτόν, τον Ιάσονα, θα έβρισκα τον καρκίνο μου και θα τον γιάτρευα!!!].

Το μωρό μου έφαγε το τελευταίο του γεύμα από «μπυζάκι μαμάς» όντας 4 μηνών και 3 εβδομάδων, ακριβώς στις 15 Αυγούστου του 2013. Δηλαδή ένα χρόνο ακριβώς μετά τη μέρα που ανακαλύψαμε την ύπαρξή του στην κοιλίτσα μου με το τεστ εγκυμοσύνης!

Υ.Γ. Οι ημερομηνίες και οι συμπτώσεις δεν είναι κατασκευή του εγκεφάλου μου! Είναι πραγματικές

vfforums.gr