Αρχείο

All posts for the day 20 Φεβρουαρίου 2014

Ποπη Τσαπανιδου… Μια πραγματικη Supermom!

Published Φεβρουαρίου 20, 2014 by sofiaathanasiadou

Πόπη Τσαπανίδου: Οταν πέθανε ο άνδρας μου, ράγισε η καρδιά μου. Εμεινα μόνη, πάμπτωχη, με τρία παιδιά

Εξομολογητική όσο ποτέ, με πρωτοφανή δύναμη και έτοιμη να δώσει το μήνυμα πως στη ζωή μπορούμε να αντέξουμε και να ανταπεξέλθουμε κάθε δυσκολία, η Πόπη Τσαπανίδου, μίλησε για όλα σε μια συνέντευξη που πέρασε από τη γυναικεία φύση της, στο θάνατο του συζύγου της και στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.

Στην άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξή της στο Votre Beaute, αναφέρει μεταξύ άλλων:

«Δεν είμαι η γλυκιά, τρυφερή, «ροζ» ύπαρξη. Δεν νιαουρίζω. Αντίθετα, έχω πολλά αρσενικά στοιχεία. Σκέφτομαι σαν άντρας, δεν κάνω δεύτερες σκέψεις, είμαι αυτό που βλέπεις, λέω ό,τι σκέφτομαι! Αυτό δεν εντάσσεται στα χαρακτηριστικά θηλυκότητας. Οι γυναίκες από τη φύση τους έχουν μάθει να χρησιμοποιούν διάφορους τρόπους για να πετύχουν ένα σκοπό. Εγώ κυνηγάω το σκοπό από την ευθεία. Αν δεν τα καταφέρω, θα δοκιμάσω από άλλη γωνία, πάντα όμως σκοπεύοντας ευθέως. Ακούγομαι σκληρή; Τα λέω ωμά; Έτσι είναι. Έχω βάλει την πανοπλία μου και δεν με αγγίζει εύκολα κάτι. Όταν έχεις πονέσει πολύ, θωρακίζεσαι. Όταν πέθανε ο άντρας μου, ράγισε η καρδιά μου. Ντύθηκα με ατσάλι. Η «στολή» βγαίνει μόνο όταν απέναντι μου έχω κάποιον που μπορώ να εμπιστευτώ απόλυτα»

Σε άλλο σημείο σημειώνει αναφερόμενη στην κρίση που ζούμε:

«Μα, όλα γύρω μας σε κρίση είναι. Τόσα χρόνια μας κοίμιζαν και μας ξυπνούσαν με την «ισχυρή ελληνική οικονομία» και τις προοπτικές της! Έλεγαν ότι μπορούμε, να είμαστε όλοι άνετοι και πλούσιοι. Σε ποιον θα πεις ότι μπορεί να έχει, νόμιμα, το σπίτι των ονείρων του και θα σου απαντήσει «όχι, δεν το θέλω»; Και ξαφνικά, έρχεται μια μέρα που σου λένε οι ίδιοι «όχι, όλο αυτό ήταν ένα παραμύθι, σου παίρνω πίσω το σπίτι, το αυτοκίνητο, σου παίρνω τα πάντα, σε βάζω να πληρώνεις, να πληρώνεις και να μην έχεις και δουλειά για να ζήσεις!» Τρελαίνεσαι; Εύκολα! Βρισκόμαστε ακόμη, όμως, υπό την επήρεια του σοκ. Δεν έχουμε καταλάβει, τι μας έχει συμβεί. Δεν προλάβαμε…

Συνέβη πρόσφατα, άλλωστε. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμη πώς θα είναι πλέον η ζωή μας. Όμως δεν έχουμε από πού να πιαστούμε. Δεν υπάρχουν ηγέτες. Ποιος είναι αυτός που θα μας οδηγήσει; Ποιος μας έχει δώσει σημεία γραφής τέτοια ώστε να του έχουμε εμπιστοσύνη; Ποιος είναι ο άνθρωπος που έχει αποδείξει πως έχει όραμα για να τον ακολουθήσουμε; Καθόμαστε λοιπόν μουδιασμένοι, σοκαρισμένοι, αμήχανο και παρακολουθούμε μια αλλαγή να συντελείται. Κάποια στιγμιαία συνέλθουμε… Βλέπω, όμως, γύρω μου κάποιους ανθρώπους έχουν ξυπνήσει, έχουν δει τι γίνεται και κάνουν το πρώτο βήμα. Τοποθετούν τον εαυτό τους στην επόμενη μέρα, έτοιμοι να φέρουν τη ζωή τους τούμπα. Οι εποχές, μέσα στην τραγικότητα τους, προσφέρονται και για σπουδαίες αλλαγές.

Προσφέρουν ευκαιρίες για δημιουργία νέων, σημαντικών πραγμάτων: μπορείς να ανακαλύψεις πτυχές του εαυτού σου που αγνοούσες, ν’ ακολουθήσεις όνειρα που δεν σου δινόταν η ευκαιρία να πραγματοποιήσεις. Ξέρεις γιατί κατάφερα να κάνω τα πράγματα στη ζωή μου; Γιατί ρίσκαρα, επειδή δεν είχα τίποτα να χάσω! Ήμουν μόνη μου με τρία παιδιά, πάμφτωχη, και τολμούσα τα απίστευτα άλματα. Κι αν αποτύγχανα, τι είχα να χάσω; Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως η ζωή θέλει τόλμη, φαντασία, ρίσκο. Πρέπει να τη ζήσουμε, γιατί μπορεί να σταματήσει ανά πάσα στιγμή! Είναι βαρύ αυτό που λέω, ίσως να διαβάζει τη συνέντευξη μια γυναίκα που δεν έχει λεφτά για να πάρει στα παιδιά της ψωμί. Έχω βρεθεί κι εγώ σ’ αυτή τη θέση. Η ζωή, όμως, απαιτεί να βάλείς τον εαυτό σου στο αύριο σου. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως δεν σταματάει επειδή η οικονομία μας έπεσε έξω! Θα συνεχίσουμε να ζούμε, αρκεί να μην τα περιμένουμε από τους άλλους. Πρέπει να δράσουμε μόνοι μας».

gr.news.yahoo.com/

Advertisements

μια φωτογραφιση παιδιου …Εργο τεχνης!

Published Φεβρουαρίου 20, 2014 by sofiaathanasiadou

12

Ιδιωτικός υπάλληλος το πρωί, καλλιτέχνης τις ελεύθερες ώρες του και αυτοδίδακτος, ο Βασίλης Γκέκας ασχολείται πολλά χρόνια με την φωτογραφία και πιστεύει ότι «είναι γεννημένος καλλιτέχνης».
Μαζί με τη γυναίκα του, Νικολέτα, άρχισαν να κάνουν φωτογραφικά πορτρέτα της κορούλας τους Αθηνάς, όταν αυτή ήταν 2,5 ετών.

Φίλοι τους φωτογράφοι και καλλιτέχνες που είδαν τα πορτραίτα αυτά είπαν ότι «ήταν εκπληκτικά» και παρότρυναν τον Βασίλη Γκέκα να λάβει μέρος σε διεθνή διαγωνισμό. Συμμετείχε, πήρε το πρώτο βραβείο και ακολούθησε πρωτοφανής δημοσιότητα. Από το CBS της Νέας Υόρκης έως το CNN της …Τουρκίας και από την Αυστραλία ως την Ολλανδία ο Βασίλης Γκέκας δεν σταματά να δίνει συνεντεύξεις ενώ οι φωτογραφίες της πεντάχρονης, πλέον, Αθηνάς είναι …παντού!

Όπως λέει ο ίδιος εμπνεύστηκε από την ζωγραφική και κυρίως την ολλανδική σχολή γιατί τον συγκινούν το φως, τα χρώματα, οι εκφράσεις.

Και πιο πολύ από όλα χάρηκε που η δουλειά του προβλήθηκε και από ελλαδικά μέσα ενημέρωσης αλλά και ένα ολοσέλιδο δημοσίευμα στην ολλανδική εφημερίδα “Algemeen Dagblad”.
Ο ίδιος χαρακτηρίζει την κορούλα του «εξαιρετικό μοντέλο» και λέει: «Είναι η μούσα μου. Η Αθηνά τρελαίνεται να αλλάζει κοστούμια. Της φαίνεται σαν παιχνίδι όλο αυτό».
Μετά την τεράστια δημοσιότητα και την παγκόσμια αίσθηση που έκαναν οι φωτογραφίες του ομογενή καλλιτέχνη ήρθαν και οι παραγγελίες από όλο τον κόσμο για πορτρέτα.

Με ένα από τα κορυφαία βραβεία φωτογραφίας παγκοσμίως τιμήθηκε ο ερασιτέχνης ομογενής φωτογράφος της Μελβούρνης Βασίλης Γκέκας.
Κέρδισε το πρώτο διεθνές βραβείο φωτογραφίας του διαγωνισμού The Loupe Awards και έκτοτε ο διεθνής Τύπος ασχολείται μαζί του.
Ημερήσιες εφημερίδες στην Αυστραλία, τη Βρετανία, τις ΗΠΑ και όλο τον κόσμο, τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα αλλά και ειδικά περιοδικά παρουσιάζουν μεγάλα αφιερώματα στον ομογενή φωτογράφο.

Μήπως ψάχνετε για έναν ιδιαίτερο τρόπο να εκπαιδεύσετε τα παιδιά σας στην ιστορία της τέχνης; Ίσως αυτά τα φωτογραφικά έργα, να σας βοηθήσουν…

2
7002073822_8813499a12
6969471208_258fda0cf6
6846421120_2d72d5d29a6394195079_0ed8f5dcc4
5929588901_92680e76d35338505615_41320827ec4811257930_3693b5c7dd547604-316-1(3)1312118753

Περισσότερες φωτογραφίες στη συλλογή του: http://www.billgekas.com/

Αληθειες για τις μαμαδες που μεγαλωνουν γιους !!

Published Φεβρουαρίου 20, 2014 by sofiaathanasiadou

Αλήθειες για τις μαμάδες που μεγαλώνουν γιους !!

Αλήθειες για τις μαμάδες που μεγαλώνουν γιους !!

1. Είναι πιθανό να δεις τον εαυτό σου να κρατάει ένα έντομο ή κάποιο άλλο ζωντανό πλάσμα η θέα του οποίου, υπό άλλες συνθήκες, θα σε έκανε να απομακρυνθείς τσιρίζοντας.

2. Ένα κορίτσι κοιτάζει το γιο σου και νιώθεις την ανάγκη να την τραβήξεις μακριά και να την αποκαλέσεις κάτι απρεπές (είτε είναι 6 ετών είτε 16).

3. Μπορεί να μη θυμάσαι τι έφαγες για πρωινό, όμως έχεις την ικανότητα να μετατρέψεις ένα Transformer από αυτοκίνητο σε ρομπότ και το ανάποδο, από μνήμης και χωρίς το 30 σελίδων φύλλο οδηγιών.

4. Το μόνο κριτήριο για να επιλέξεις καινούριο αυτοκίνητο είναι πόσο αθλητικό εξοπλισμό χωράει το πορτ μπαγκάζ του.

5. Το παιδί σου λέει ότι θα σε παντρευτεί –κι εσύ δεν το αποκλείεις…

6. Γνωρίζεις κάθε είδος σκέιτμπορντ και δεν φοβάσαι να το δοκιμάσεις.

7. Έχει συμβεί να ξαπλώσεις στο χώμα κάτω από ένα δέντρο με την ελπίδα ότι εάν στραβοπατήσει, τουλάχιστον, θα πέσει στα μαλακά (επάνω σου).

8. Ξέρεις πόσο πονάει να πατήσεις ένα Lego –δεν αποκλείεται να υπάρχει κάποιο μικρό για πάντα «σφηνωμένο» κάπου στην πατούσα σου.

9. Υπάρχει τουλάχιστον ένα Bey Blade αυτή τη στιγμή μέσα στην τσάντα σου.

10. Συλλαμβάνεις τον εαυτό σου να λέει πράγματα όπως «όχι, δεν μπορείς να ανέβεις στην πλάτη του σκύλου για να σε πάει βόλτα».

11. Μπορείς να συζητάς για ώρες και με κάθε λεπτομέρεια για το ποιος θα νικούσε εάν πολεμούσαν ο Iron Man, ο Μπάτμαν, ο Σούπερμαν, ο Σπάιντερμαν και ο μπαμπάς, σε κάθε δυνατό συνδυασμό.

12. Παρόλο που δεν εγκρίνεις τη βία σε καμία περίπτωση, έχεις ξεστομίσει τη φράση «αν σε χτυπήσει ξανά, χτύπα τον κι εσύ».

13. Γνωρίζεις περισσότερες λεπτομέρειες από όσες θα ήθελες για το γιατρό που κάνει τα ράμματα στο κοντινό νοσοκομείο.

14. Δύσκολα βρίσκεις στη ντουλάπα του ένα παντελόνι φόρμας που δεν είναι σκισμένο στα γόνατα.

15. Η αγάπη που νιώθεις για το γιο σου είναι τόσο έντονη που δεν θα μπορούσες ποτέ να το εξηγήσεις ούτε καν να το κατανοήσεις απόλυτα!

Aπό το blog The Suburbian Jungle
babyradio.gr

Αληθινη ιστορια: Ένα 3χρονο αγορακι που θηλαζει και οι δυο αντιθετες γνωμες των ειδικων

Published Φεβρουαρίου 20, 2014 by sofiaathanasiadou

Στη χώρα με τα χαμηλότερα ποσοστά μητρικού θηλασμού, η Μαρία και ο γιος της αποτελούν για ακόμα έναν λόγο μειοψηφία: Ο μικρός Νικόλας είναι νήπιο και θηλάζει. Ενώ εκείνος απολαμβάνει την ιερή στιγμή, η μητέρα του, ένας παιδοψυχίατρος και ένας παιδίατρος ερευνούν αν υπάρχει όριο ηλικίας στον θηλασμό.

Η Μαρία κρατάει στην αγκαλιά της τον γιο της που θηλάζει. Μόνο που ο γιος της δεν είναι μωρό, είναι ένα αγόρι τριών ετών. Κι όταν θέλει να θηλάσει δεν κλαίει σαν ανήμπορο βρέφος αλλά τρέχει στη μαμά του, την τραβάει από την μπλούζα και το απαιτεί- λέγοντας το παρασύνθημα: «βυζί».

Ο Νικόλας μιλάει καθαρά και δεν φοράει πια πάνα. Είναι ένα νήπιο που πηγαίνει στον παιδικό σταθμό και βάζει τα παπούτσια του μόνο του- πριν λίγο έφαγε το αγαπημένο του φαγητό -μακαρόνια με κιμά- και μου έκανε επίδειξη με τα αυτοκινητάκια. Τώρα ετοιμάζεται να κοιμηθεί, ρουφώντας το στήθος της μαμάς του. «Ως πότε;» ρωτάω την ίδια. Χαμογελάει. «Ελπίζω σύντομα. Δεν είναι στο χέρι μου!». Μέχρι σήμερα, κανένας διεθνής αρμόδιος οργανισμός, δεν δίνει συγκεκριμένη σύσταση σε ό,τι αφορά το πότε ένα παιδί θα πρέπει να απογαλακτιστεί.

Η Μαρία αναρωτιέται αν ο μικρός «τα καταφέρει» μέσα στους επόμενους δύο μήνες ή αν η ίδια θα βρεθεί να θηλάζει tandem, (δηλαδή δύο παιδιά ταυτόχρονα), όταν τον Μάρτιο, ο Νικόλας γίνει ο big brother της οικογένειας. Ωστόσο η Μαρία Τσερπέ, δεν φαίνεται ιδιαίτερα προβληματισμένη. Είναι μια χαρούμενη, έγκυος μητέρα που μόλις έβαλε τον υγειή, αφράτο γιο της για ύπνο. Μαγική εικόνα, η οποία υπερνικά τις φροϋδικές θεωρίες περί Οιδιποδείου. Άλλωστε επίσημα στοιχεία που να δείχνουν ότι προκαλούνται ψυχολογικές ή αναπτυξιακές βλάβες στο παιδί που θηλάζει κατά το τρίτο έτος της ζωής του, ή και περισσότερο, δεν υπάρχουν.

«Δεν είμαι ιδιαίτερα συναισθηματική» μου εκμυστηρεύεται. «Ούτε ήμουν ποτέ κολλημένη. Έχω συναντήσει γυναίκες πολύ πορωμένες με τον θηλασμό και το όλο θέμα». «Υπάρχουν κάποιες ακτιβίστριες που το προωθούν για να προσελκύσουν κόσμο, αυτό που μοιάζει με πολιτική, δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία» συνεχίζει. «Ούτε είμαι και στο άλλο άκρο. Μια άλλη γυναίκα ίσως να σου πει, δε μιλάω δημοσίως γιατί δεν αντέχω την κατακραυγή του κόσμου, ότι έχω ένα τρίχρονο και το θηλάζω. Εγώ είμαι κάπου στη μέση. Από τη μία θέλω να απογαλακτιστεί, από την άλλη καταλαβαίνω γιατί δε γίνεται» λέει.

Η ίδια περίμενε ότι όταν θα έμπαινε στον πέμπτο μήνα της εγκυμοσύνης της, ο μικρός θα σταματούσε, επειδή τότε αλλάζει η σύσταση του γάλακτος. «Γίνεται ξινό» λέει. Και βάζει τα γέλια: «Μπα! Που να σταματήσει αυτός! Εκεί δυναμικά!». Σε μια υποθετική πορεία όπου τα νήπια όλου του κόσμου θα διαδήλωναν υπέρ του μητρικού θηλασμού, φαντάζομαι τον μικρό Νικόλα να κρατάει το κεντρικό πλακάτ: «Δικαίωμα στο στήθος της μαμάς!».

Ενάμιση χρόνο πριν, χοροπηδούσε στο σαλόνι φωνάζοντας ρυθμικά «βυζί, βυζί» ακούγοντας το κλειδί να μπαίνει στην πόρτα ενώ η Μαρία έμπαινε στο σπίτι καθυστερημένη από την δουλειά της. «Παλιά χάλαγε τον κόσμο για να θηλάσει» αναφέρει η μαμά του. «Τώρα μεγάλωσε και μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί του. Να του πεις, όχι τώρα, σε λίγο και να το καταλάβει.».

Φλας μπακ, «στην περιβόητη βραδιά που βγαίνεις από το μαιευτήριο και σου λένε ότι αν ξυπνάει κάθε τρεις ώρες θα πρέπει να του δίνεις ξένο γάλα, γιατί σημαίνει ότι δεν χορταίνει από το δικό σου». Η Μαρία, νέα μητέρα τότε, έπαθε πανικό. «Αυτός ξύπναγε κάθε μισή ώρα!» περιγράφει η ίδια καθώς θυμάται τα πρώτα βράδια με τον γιο της, τότε που «προσπάθησα να του δώσω άλλο γάλα, αλλά δεν έπιανε το μπιμπερό. Αν το είχε πιάσει, εκείνο το πρώτο βράδυ, θα ήταν όλα διαφορετικά. Θα θεωρούσα ότι αυτό είναι το φυσιολογικό. Ότι εγώ δεν έχω γάλα και γιαυτό το παιδί κλαίει. Έτσι, θεωρώ ότι είναι δική του επιλογή όλο αυτό που έχει γίνει.». Η Μαρία, δεν θήλασε ποτέ. «Τότε έδιναν χάπια για να κοπεί το γάλα στις λεχώνες» λέει.

Όπως ισχυρίζεται «με τον θηλασμό ανακτάς πολύ γρήγορα τον σύνδεσμο με το παιδί, ειδικά όταν λείπεις πολλές ώρες από κοντά του. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα νιώθεις ότι ξαναενώνεσαι.». Η ίδια έχει βάλει στο μικροσκόπιο τη συμπεριφορά του μικρού. «Έχει αλλάξει πολύ από πέρσι. Δεν βλέπω σχέση εξάρτησης από μένα την οποία να μπορώ να αποδώσω στον θηλασμό. Να πω δηλαδή ότι φταίει ο θηλασμός που δεν πηγαίνει στον δάσκαλο κολύμβησης και προτιμά να μείνει μαζί μου εκείνη τη στιγμή, στο κολυμβητήριο. Έτσι είναι ο χαρακτήρας του, ή μπορεί να είναι της ηλικίας.»

Ο παιδίατρός της οικογένειας, είναι θετικός. «Συνέχισε όσο θέλει το παιδί» της λέει. «Δεν μπορείς να κάνεις απότομη διακοπή» τονίζει η Μαρία. «Ο μόνος τρόπος είναι να δώσεις μάχη ή να εξαφανιστείς. Αλλιώς τί να του πεις; Δε σου δίνω; Για ποιον λόγο;».

Ο θηλασμός, είναι για τον Νικόλα, το μόνο μέσω πρόσληψης γάλακτος. «Κανένα άλλο γάλα δεν πίνει, έχω δοκιμάσει διάφορα τρικ» λέει η Μαρία. «Την πρώτη φορά που του έβαλα σοκολάτα και ρούφηξε με το καλαμάκι, το έφτυσε και λέει «μπλιαχ γάλα». Το γάλα το ξεχωρίζει. Αλλο γάλα και άλλο αυτό…».

Αν το δεύτερο μωρό της παραμείνει δεμένο με το στήθος της όσο ο πρώτος γιος της, υπάρχει το ενδεχόμενο η ίδια να κλείσει μια 6ετία θηλασμού. «Χάνεις ένα κομμάτι της σεξουαλικότητάς σου;» την ρωτάω. «Εντάξει δε νιώθεις οικεία στο να βάλεις στο σεξουαλικό παιχνίδι και στο στήθος» απαντάει. Ο Δήμος, ο σύζυγός της, είναι ενημερωμένος γύρω από το ζήτημα του θηλασμού, στηρίζει τη Μαρία και δικαιολογεί τον μικρό.

«Το έχουν ακούσει πολλοί και έχουν φρικάρει, άλλος μου έχει πει δίνεις τις ορμόνες σου στο παιδί σου, οι περισσότεροι το θεωρούν περίεργο. Μου έχει τύχει ενδοκρινολόγος να πει ότι ο θηλασμός μου δημιουργεί πρόβλημα- το οποίο δεν ισχύει, γιατί άλλοι γιατροί το έχουν αναιρέσει. Όταν σου λένε κάτι κλονίζεσαι. Απλώς είσαι προετοιμασμένος επειδή όλοι το βλέπουν αρνητικά. Και οι ψυχίατροι! Άντε λένε, μέχρι τα 2,5 γιατί μετά ξεκινάει το Οιδιπόδειο. Μέχρι τώρα δεν έχω δει συμπτώματα».

Φεύγοντας από το σπίτι,  ξέρω ότι η Μαρία, όπως και κάθε μητέρα ξέρει τί είναι καλύτερο για το παιδί της. Αυτή έχει την απάντηση στο ερώτημα.

Χάρης Καραμπετσος,

Ψυχίατρος παίδων & εφήβων, διδάκτωρ Ιατρικής Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου

«Ψυχολογικά, ο θηλασμός δεν βοηθάει μετά τον πρώτο χρόνο»

Ο θηλασμός εισάγει το παιδί στη ζωή και διεγείρει τις αισθήσεις του. Το παιδί, περιμένει να ικανοποιήσει αυτή τη διέγερση μέσα από το σώμα του άλλου, δηλαδή της μητέρας. Πιο βαθιά από την ποιότητα του γάλακτος, είναι η εισαγωγή σε μια ενήλικη σεξουαλικότητα, μέσω του θηλασμού. Το παιδί και η μητέρα είναι μονάδα τους πρώτους μήνες, οταν είναι ενωμένοι σώμα με σώμα. Μετά τον πρώτο χρόνο άμεσης εξάρτησης, η σχέση αυτή διευρύνεται. Το παιδί πρέπει να αποκολληθεί από την άμεση σχέση με τη μητέρα και να πάει προς τον δεύτερο πόλο της αγάπης, τον πατέρα. Ο μπαμπάς πρέπει να είναι εκεί για να το πάρει και η μαμά να το αποκολλήσει για να το προσφέρει. Βαίνει λοιπόν προς τον αποχωρισμό της εξατομίκευσης.

Από τον 1.5 χρόνο, όταν το παιδί κατακρατά ή δίνει τα κόπρανά του, ή τα τσίσα, είναι έτοιμο για τον αποχωρισμό. Ιδίως για το αγόρι, στην ηλικία των 2,5 ετών, οι σύγχρονοι μπαμπάδες πρέπει να κάνουν ακολουθούν τη ρήση του Αριστοτέλη: «Οι άντρες γεννούν τους άντρες». Η ταυτότητα φύλλου φίνεται τα πρώτα χρόνια της ζωής, όχι στον στρατό. Ψυχολογικά, ο θηλασμός δεν βοηθάει μετά τον πρώτο χρόνο. Το σημαντικό δεν είναι να μόνο ζήσει το παιδί αλλά να έχει και μια φυσιολογική εξέλιξη προς την ανεξαρτητοποίησή του.

Γεώργιος Λιόσης

Παιδίατρος-νεογνολόγος, αναπληρωτής διευθυντής στο Μαιευτήριο Έλενα

«Δεν υπάρχει ομοφωνία για το πότε θα πρέπει να διακόπτεται ο θηλασμός»

Τα τελευταία χρόνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κυριαρχεί το ερώτημα μέχρι πότε θα πρέπει να θηλάζει η μητέρα . Το ερώτημα είναι πανάρχαιο, αλλά ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει σαφής απάντηση . Τα περισσότερα ιστορικά δεδομένα από την αρχαία Ελλάδα την εβραϊκή και την Ισλαμική κουλτούρα καθώς και δεδομένα από τον Αριστοτέλη συστήνουν θηλασμό της μητέρας μέχρι τα 2-3 χρόνια ενώ παλιότερες αναφορές από την αρχαία Αίγυπτο και την Βαβυλώνα ακόμα και ανθρωπολογικές μελέτες στα οστά προϊστορικών ανθρώπων από την Αμερική την Ασία και την Ευρώπη έδειξαν ότι ο χρόνος θηλασμού διέφερε σημαντικά από περιοχή σε περιοχή. Σε κάθε όμως περίπτωση ήταν μεγαλύτερος από τα 2 χρόνια και σε ορισμένες αναφορές έφτανε τα 5, ακόμη και τα 9 χρόνια.. Σήμερα δεν υπάρχει ομοφωνία για το πότε θα πρέπει να διακόπτεται ο θηλασμός. Οι περισσότεροι όμως από τους ειδικούς συμφωνούν με τις οδηγίες της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (W.H.O) που συστήνει θηλασμό μέχρι τα 2 έτη ή και περισσότερο

Πηγή: queen.gr