Αρχείο

All posts for the day 3 Φεβρουαρίου 2014

ΜΗΝ ΜΕ ΑΦΗΝΕΙΣ…ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ?

Published Φεβρουαρίου 3, 2014 by sofiaathanasiadou

b508b7f4bccc451e710aa22a8823b9f9

Εχετε αναφωνήσει ποτε παρακολουθώντας ειδήσεις »Μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα την σημερινή εποχή?»

Εγώ πολλές φορές έχω αγανακτήσει και έχω κάνει τον σταυρό μου λέγοντας ο Θεός να μας φυλάει…

Δεν σας κρύβω πως σκεφτόμουν ότι καποια πράγματα είναι ακραία και δεν πρόκειται να συμβούν σε εμένα ή στους οικείους μου…

Ποτέ μην είσαι σίγουρος…Το κακό δεν αργεί να γίνει…

Μεγάλωνω τον 6χρόνο γιο μου μόνη μου,μιας και με τον μπαμπά του χωρίσαμε και μένει αρκετά μακριά.

Πάντα πρέπει να είμαι και μάνα και πατέρας μαζί…

Δεν παραπονιέμαι όμως…

Είμαι τοσο ευτυχισμένη που αυτό το υπέροχο πλάσμα μπήκε στην ζωή μου,που τα εμπόδια τα έκανα παιχνίδι και όλα μου φάνταζαν μικρά μπροστά στο θαύμα της μητρότητας…

Ήμουν σίγουρη ότι έχω χτίσει τόσους πολλούς τοίχους γύρω του για να τον προστατεύσω,που δεν πρόκειται ποτέ κανείς να πειράξει το μικρό μου θαυματάκι…

Κανείς???

Έζησα  την αδιαφορία και την απανθρωπιά ενός ανθρωπόμορφου τέρατος,να μου επιτραπεί η έκφραση,που είχε ορίσει το εκπαιδευτικό σύστημα,για να μεταφέρει τα παιδιά ,μιας και μένουμε στην επαρχία και το σχολείο απέχει 8 χιλιομετρα απο το σπίτι…

Ευτυχώς δεν έγινε το χειρότερο που θα μπορούσε να γινει,και εχω το αντράκι μου αγκαλιά..

Σήμερα προσπαθούμε να επανέλθουμε στην καθημερινότητα μας και να αφήσουμε πίσω μας εκείνη την φρικτή μερα…

Αυτή είναι η ιστορία μας και εύχομαι ποτέ ,πουθενά στον κόσμο, να μην ζήσει κανένας γονιός παρόμοια εμπειρία…

images

Κοίταξα το ρολόι…Δύο και τέταρτο.Απο το πρωί εχω μια ανεξήγητη ανησυχία. Ενα πλάκωμα…Δύο και εικοσιπέντε…

Δεν μπορώ να ηρεμήσω.Θα βγω απο τώρα στο σημείο που σε αφήνει το σχολικό να περιμένω…Εχω βέβαια μισή ωρα ακώμα αλλα κατι με σπρωχνει προς την πόρτα…Θυμάμαι την πρώτη μέρα που ξυπνήσαμε αξημέρωτα ακομα για να παμε να μπεις στο σχολικό…Ποσο σπουδαίος ένιωθες….Ποσο έλαμπαν τα ματάκια σου…Εβγαλες και ονομα στο σχολικο…Ροζαλια το φωναζες…

Το τηλεφωνο διεκοψε τις σκεψεις μου…Το σηκωνω και ακουω την φωνη του οδηγου…Ηρθατε?Ρωταω.Γιατι τοσο νωρις?Ερχομαι αμεσως…

Μου απανταει »Εφτασα πιο νωρις εχω αφησει το παιδι εκει αντε να το παρεις»…Εχασα την γη κατω απο τα ποδια μου…Που »εκει»?Τι εννοεις το αφησες?Μου κανεις πλακα?

Οχι απανταει.Ειναι εκει που θα συναντιομασταν…Αντε να τον παρεις…

Ολα μαυρισαν….Που αφησαν το παιδι μου?Το εξαχρονο μωρο μου?Το σημειο συναντησης ειναι σε ερημικη περιοχη της Ευβοιας.Μεσα σε χωραφια και αγριοσκυλα…ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ?

Αρχισα να τρεχω ουρλιαζοντας στον δρομο…Το αντρακι μου ειναι μονο του…Που ειναι?Ποιος θα το βρει μονο του τι θα του κανει?Βοηθησε με Παναγια μου…

Πανικοβλητη τρεχω να σε βρω…Φωναζω το ονομα σου…Φωναζω τοσο δυνατα που αισθανομαι τον λαιμο μου να σκιζεται….Ξαφνικα ενα αμαξι ερχεται προς το μερος μου…Δεν σταματαω να τρεχω…Ακουω μια φωνη…

»Εφερα το παιδι…Το παιδι Τζενη το βρηκα μονο του στον δρομο…»

Ειναι η Ολγα η φιλη μου…

Ανοιγω την πορτα και σε βλεπω…Κατασπρο σαν πανι…Σε παιρνω στην αγκαλια μου και τρεμεις….Πεφτω στο καθισμα μισολιποθυμη…Οταν συνηλθα γονατισα μπροστα σου και εκλαιγα μαζι σου με αναφιήιτα….Αργοτερα εμαθα τι ειχε συμβει….

Ο οδηγος του λεωφορειου ηρθε μιση ωρα πιο νωρις και σε κατεβασε απο το σχολικό.Παρακαλαγες να μην σε αφησει…»Δεν ξερω πως να παω σπιτι μου…Που ειναι η μαμα μου?»

»Τράβα τον δρόμο και θα βρεις το σπίτι σου» η απάντηση του…

Και έφυγε…Σε άφησε εκει μέσα στην ερημιά μονο σου,αβοήθητο…

Για καλή μας τύχη πέρναγε τυχαία απο το σημείο μια οικογενειακή φίλη και οταν σε είδε σοκαρισμένο σταμάτησε…Σε έφερε σπίτι σε κατάσταση σοκ….

Νομίζετε οτι για πρόκειται για σενάριο ταινίας?

Οχι…Ειναι πραγματικό γεγονός και συνέβει στο παιδί μου…Στο μονάκριβο μωρό μου…Κάποιος ασυνείδητος οδηγός σχολικού λεωφορείου το εγκατέλειψε στην ερημια χωρίς να ειδοποιήσει κανέναν….Το άφησε απλα εκεί και ας παρακάλαγε το αντράκι μου να μην φύγει…Το πέταξε σαν σκουπίδι στον δρόμο και έφυγε…Τοσο απλά…

Βεβαιως και η υπόθεση εχει πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης…Ποια  δικαιοσύνη όμως  μπορεί να γιατρέψει τις πληγές στην ψυχούλα του?Πως θα ηρεμήσει το μωρό μου που τις νύχτες ξυπνάει ουρλιάζοντας?Πως θα ξαναεμπιστευτεί?Ποιος θα ηρεμήσει εμένα που φοβάμαι ακόμα και στον κήπο να τον αφήσω να βγει?Ποιος?

Η Παιδεία της Ελλάδας του 2014 θάβεται κάπου στην Εύβοια σε ενα ερημικό σταυροδρόμι μέσα στα μάτια ενός τρομαγμένου  παιδιού…Του δικού μου παιδιού….

Τζένη….

Advertisements

Οι 10 υπεροχες αλλαγες που φερνει η μητροτητα!

Published Φεβρουαρίου 3, 2014 by sofiaathanasiadou

Οι 10 υπέροχες αλλαγές που φέρνει η μητρότητα!
Η μητρότητα είναι ένα νέο κεφάλαιο, μια νέα συγκλονιστική εμπειρία που μέσα από αυτήν μαθαίνουμε δεκάδες πράγματα για τον εαυτό μας, τον κόσμο, τα παιδιά, τα ανθρώπινα συναισθήματα, τις σχέσεις, ακόμη και για…τον τρόπο που λειτουργεί το σύμπαν.

1. Ένστικτο

Έχετε παρατηρήσει πόσο πιο ενισχυμένο είναι το ένστικτό σας από τη στιγμή που γίνατε μαμά; Τυχαίο; Καθόλου μας λένε οι επιστήμονες και γι’ αυτό φροντίζει η ορμόνη οξυτοκίνη (η λεγόμενη «ορμόνη της αγάπης»), η οποία απελευθερώνεται σε μεγάλες ποσότητες κατά την διάρκεια του τοκετού αλλά και με τον θηλασμό και είναι αυτή που κάνει τη μητέρα να δίνει προτεραιότητα στις ανάγκες του μωρού της και όχι στις δικές της.

2. Αυτοπεποίθηση

Η απόκτηση παιδιού μπορεί, επίσης, να αυξήσει σημαντικά την αυτοπεποίθηση της γυναίκας! Όταν έχει καταφέρει κάτι τόσο σπουδαίο, νιώθει πολύ πιο δυνατή και ικανή για οτιδήποτε! Δεν φοβάται τις αλλαγές, τις ευθύνες, ούτε διστάζει να αναλάβει μία νέα δουλειά. Επίσης η μητρότητα την κάνει πιο επικοινωνιακή και πιο αυθόρμητη, αφού πλέον δεν διστάζει να εκφράσει πιο ελεύθερα τη γνώμη της. Προφανώς και η δημιουργία μιας ζωής σαφώς και την κατέστησε πιο γενναία!

3. Γαλήνη

Γυναίκες που πριν αποκτήσουν μωρό ήταν πάντα υπερβολικά αγχώδεις, παραδέχονται ότι η μητρότητα τους έφερε μία πρωτόγνωρη γαλήνη. Παρόλο που ο ερχομός του μωρού μπορεί να δημιουργήσει νέες ανησυχίες, νέα επίγνωση των πιθανών κινδύνων, πιθανώς θα παρατηρήσετε ότι δεν αγχώνεστε πια τόσο πολύ για τα μικρά, καθημερινά. Η ύπαρξη του μωρού στη ζωή σας αλλάζει τις προτεραιότητες και την προοπτική των πραγμάτων. Έχοντας δώσει τον μεγαλύτερο αγώνα της ζωής σας, αυτόν της εγκυμοσύνης και του τοκετού, δεν υπάρχει τίποτα πια που να μην μπορείτε να διαχειριστείτε.

4. Αποφασιστικότητα
Από τη στιγμή που γίνεσαι μητέρα υποχρεώνεσαι μέσα στην ημέρα να πάρεις δεκάδες αποφάσεις. Και μάλιστα γρήγορες. Και αυτό θα συμβαίνει για πολύ καιρό, τουλάχιστον μέχρι να μεγαλώσουν αρκετά τα παιδιά μας ώστε να παίρνουν μόνα τους τις αποφάσεις για τον εαυτό τους.

5. Προτεραιότητες

Ένα από τα καλύτερα πράγματα που φέρνει μαζί της η μητρότητα είναι η αλλαγή στις προτεραιότητες μας. Όλα όσα ήταν μέχρι πρότινος θολά ή ασαφή τώρα γίνονται απόλυτα σαφή. Ναι, τώρα ξέρουμε τι είναι πραγματικά σημαντικό για εμάς. Να δώσουμε στα παιδιά μας, ασφάλεια αγάπη και φροντίδα.

6. Αγάπη για το σώμα μας

Παρόλο που ο τοκετός προκαλεί μεγάλες αλλαγές, επηρεάζει πολύ θετικά τις γυναίκες μια που οι περισσότερες πλέον επικεντρώνονται στο τι μπορεί να κάνει το σώμα τους, παρά στο πώς δείχνει.. Ναι, μετά τον τοκετό, πολλές γυναίκες αποκτούν πρωτόγνωρο σεβασμό για το σώμα τους και για το γεγονός ότι ανάθρεψε, γέννησε και τάισε ένα μωρό.

7. Συντροφικότητα

Παρόλο που τον πρώτο προτεραιότητα σας είναι το δέσιμο με το μωρό, η έξαρση των ενδορφινών στον οργανισμό είναι αρκετή ώστε να μπορέσετε να ενισχύσετε και τον δεσμό σας με τον σύντροφό σας. Έχοντας μοιραστεί μαζί του αυτές τις τόσο σπουδαίες στιγμές στην κοινή σας ζωή, αφενός θα έρθετε πιο κοντά, αφετέρου θα σας σέβεται πλέον ακόμα περισσότερο και θα νιώθει θαυμασμό για όσα μπορείτε να κάνετε.

8. Η σχέση με την μαμά μας

Όταν η γυναίκα γίνεται για πρώτη φορά μητέρα, είναι πολύ πιθανό να αλλάξει σημαντικά και η σχέση της με την δική της μητέρα. Καθώς ήταν εκείνη που την έφερε στον κόσμο, με τον ίδιο τρόπο που και η ίδια απέκτησε το μωρό της, η γυναίκα νιώθει σαν να «βλέπει» τη μητέρα της πραγματικά για πρώτη φορά και να κατανοεί πράγματα που μέχρι τότε της φαινόντουσαν ανεξήγητα ή και εκνευριστικά. Η μητρότητα, λοιπόν, μπορεί να σας δώσει μία ιδανική ευκαιρία να έρθετε πιο κοντά με τη μητέρα σας.

9. Η σχέση μας με τις άλλες μαμάδες

Ίσως η πιο απρόβλεπτη αλλαγή που φέρνει η μητρότητα είναι ότι δημιουργεί, από το μηδέν, έναν βαθύ πνευματικό δεσμό με άλλες μαμάδες. Έχοντας μοιραστεί κοινές εμπειρίες, αγωνίες και προβληματισμούς, οι γυναίκες που γίνονται μαμάδες γίνονται αυτόματα μέλη μιας μυστικής ομάδας ονόματι «μητρότητα», μέσα στην οποία δεν αποκλείεται να προκύψουν και πολλές φιλίες. Είναι πιθανό, τον πρώτο καιρό μετά το μωρό, να μη συναντάτε τόσο πολύ τις φίλες σας που δεν έχουν ακόμα παιδιά, αλλά να νιώθετε πιο κοντά με -ίσως όχι τόσο- φίλες που έχουν παιδιά, καθώς πλέον έχετε περισσότερα κοινά. Η γέννα είναι μία ισχυρή και προσωπική εμπειρία, την οποία μόνο εσείς και οι υπόλοιπες μαμάδες γνωρίζουν τόσο καλά.

10. Όλα δείχνουν ασήμαντα μπροστά στη μητρότητα

Η καριέρα, τα χρήματα, η πολυτέλεια, όλα δείχνουν ασήμαντα μπροστά στα παιδιά. Και δείχνουν και είναι!

Από την Carol Harding for Your Baby Today

πηγη:http://www.imommy.gr/

ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ : CUPCAKES PIZZA!

Published Φεβρουαρίου 3, 2014 by sofiaathanasiadou

PIZZA CUPCAKES

Ποιός είπε ότι τα cup cakes ειναί μόνο γλυκά?

Βρήκα μια υπέροχη συνταγή για τον μπουφέ των πάρτυ σας και όχι μόνο που θα ξετρελάνει όλους τους καλεσμένους!!!

CUPCAKES PIZZA

Υλικά

2 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2 κουταλιές της σούπας λευκή ζάχαρη
1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
2 κουταλάκια του γλυκού μπέικιν πάουντερ
1/3 φλιτζάνι ελαιόλαδο
1 αυγό
1/3 φλιτζάνι γάλα
1 φλιτζάνι pepperonis ή ζαμπόν(μπορείτε να χρησιμοποιήσετε οτι αλλαντικό θέλετε)

1 φλιτζάνι τριμμένο τυρί μοτσαρέλα

1. Προθερμαίνετε το φούρνο στους 180 βαθμούς

2. Ανακατεύουμε το αλεύρι, τη ζάχαρη, το αλάτι και το μπέικιν πάουντερ. Προσθέτουμε το αυγό ,το τυρί ,τα αλλαντικά και το γάλα μέσα στο μείγμα με το αλεύρι και ανακατεύουμε μέχρι να γίνει μια μαλακή ζύμη.

Τοποθετούμε την ζύμη στα ειδικά ταψάκια για muffins

Growing to Four: Cupcake Pizzas

3. Ψήνουμε για περίπου 20λεπτά μέχρι το μαχαίρι να βγαίνει καθαρό όταν τα τρυπάμε.

Πρίν σερβίρουμε καλύπτουμε την κορυφή με μπόλικο τυρί και κυβάκια ντομάτας και ψήνουμε για 3-4 λεπτά για να λιώσει το τυρί μας…

Cupcake Pizzas  Ingredients Pillsbury Refrigerated Pizza Dough Pizza Sauce Shredded Cheese Pepperoni Cupcake Tin  Directions Preheat oven to  Click for full recipe.

Είναι τέλεια ιδέα για παιδικά πάρτυ,τραπέζια ,ακόμα και για μια ήρεμη οικογενειακή βραδιά με τα αγαπημένα μας ζιζάνια ή με φίλους!!!

Εάν σας άρεσε η συνταγή μας κάντε share και μοιραστείτε την με τους φίλους σας…

Φιλάκια στα μουτράκια σας

Σοφία

Εγώ Φταίω!

Published Φεβρουαρίου 3, 2014 by sofiaathanasiadou

Ένα καταπληκτικό κείμενο με υπέροχα λόγια!Μια κατάθεση ψυχής από μια μανούλα που πραγματικά με συγκίνησε!Τη πρώτη φορά που το διάβασα ήμουν στη δουλειά,έκλεισα τον υπολογιστή ,πήρα τηλέφωνο  στο boss και είπα πως κάτι μου έτυχε και έφυγα. Μόλις πήγα σπίτι έσφιξα το παιδί μου πολύ δυνατά στην αγκαλιά μου και του είπα …εγώ φταίω μωρό μου … όχι εσύ..

Το έχω  διαβάσει πάνω από 20 φόρες!
Εγώ φταίω..Ένα κείμενο από τη Μαμά Κατερίνα που θα τη βρείτε στο προσωπικό της blog http://kapaworld
Νομίζεις πως είναι κάπου μακριά και δεν ακούν.
Νομίζεις πως είναι απασχολημένα  και δεν σε βλέπουν.
Νομίζεις πως είναι μικρά και δεν θα καταλάβουν…
…..
Η μαμά γύρισε αργά από τη δουλειά. Είναι κουρασμένη.
Κάνει δουλειές και είναι θυμωμένη.
Εγώ φταίω αν  είχα μαζέψει τα παιχνίδια μου, δεν θα χρειαζόταν να κουραστεί για να τα μαζέψει εκείνη…
Η αλήθεια είναι πως είναι εκεί. Κρυμμένα ή απλά αόρατα.
Μέσα στον μικρό χρωματιστό τους κόσμο, εκεί που εσύ είσαι πελώριος.
Ο γονιός, ο τροφός, ο δάσκαλος, ο αρχηγός…
Ο Πελώριος!
Η μαμά ξέχασε το φαγητό. Το φαγητό κάηκε κι η μαμά είναι λυπημένη γιατί πρέπει να κάνει άλλο.
Εγώ φταίω. Αν είχα κάνει μόνος τα μαθήματα μου δεν θα χρειαζόταν η μαμά να με βοηθήσει  και δεν θα καιγόταν το φαγητό…
Ακούν, νιώθουν, οσφραίνονται την αγωνία, το φόβο, το θυμό, την κούραση, την ένταση…
Τα νιώθουν χωρίς να το θέλουν.
Ο μπαμπάς φτιάχνει τη βρύση που χάλασε και εγώ παίζω με τα κατσαβίδια του…Έσπασε όμως ο σωλήνας και πλημμύρισε η κουζίνα με νερά. Είναι θυμωμένος και φωνάζει και η μαμά μαλώνει μαζί του. Εγώ φταίω, αν δεν ήμουν μέσα στα πόδια του όλη την ώρα δεν θα είχε γίνει αυτό!
Χωρίς να το επιδιώκουν, τα κάνουν όλα «δικά τους».
Φταίνε αυτά…
Για όλα.
Για τα πάντα.
Για τα αδύνατα.
Για τα αδιανόητα.
Φταίνε αυτά!
Η μαμά μάλωσε με τον μπαμπά. Φωνάζουν κι είναι πολύ θυμωμένοι. Εγώ φταίω, αν είχα πάει πιο νωρίς για ύπνο, δεν θα ήταν τόσο κουρασμένοι και δεν θα θύμωναν, τόσο πολύ!
Οι μικροί, άγουροι άνθρωποι. Νέοι σε έναν κόσμο παλιό κι ακατανόητο.
Κι αν όλα αυτά πια είναι για εσένα απλά. Κι αν είσαι ο μόνιμα κουρασμένος ενήλικας, με τις μεγάλες ευθύνες και τη δύσκολη καθημερινότητα
Θυμήσου…
Θυμήσου εσένα κρυμμένο στις σκιές.
Να ακούς, να νιώθεις, να παλεύεις, με τα «θηρία» και να νομίζεις , να πιστεύεις, για κάποιο ανεξήγητο λόγο πως είναι δικά σου… Κι εσύ να πρέπει  να αλλάξεις! Εσύ να βρεις τη λύση στα δικά τους προβλήματα…
Ο μπαμπάς μετράει τα λεφτά και δεν φτάνουν. Είναι λίγα. Θύμωσε και είναι νευριασμένος. Εγώ φταίω αν δεν του είχα ζητήσει να μου πάρει κρουασάν… Δεν θα ξαναζητήσω να μου πάρουν τίποτα…
Θυμήσου πως είναι να νιώθεις ότι πρέπει να αλλάξεις χωρίς να ξέρεις το γιατί, χωρίς να ξέρεις το πώς…
Πως;
Θυμήσου πως είναι να νιώθεις συνέχεια πως είσαι «το λάθος»… πως «εσύ φταις».
Απλά θυμήσου…
Η αδερφή μου έχασε το αρκουδάκι της και δεν μπορεί να κοιμηθεί. Κλαίει κι η μαμά κι ο μπαμπάς την μαλώνουν που όλο το χάνει. Εγώ φταίω αν δεν είχα μπει στο δωμάτιο της να παίξω, σίγουρα δεν θα είχαν ανακατευτεί τα παιχνίδια και θα έβρισκαν το αρκουδάκι της!
Θυμήσου: Τα λόγια που σε πλήγωσαν για να μην τα ξαναπείς.
Ο μπαμπάς δεν έχει καθόλου χρόνο για να με βοηθήσει στα Μαθηματικά. Η μαμά είναι στη δουλειά και πρέπει να τα κάνει όλα μόνος του.
Κλαίω στο δωμάτιο μου γιατί δεν καταλαβαίνω και με μαλώνει.
Εγώ φταίω, αν ήμουν καλή κι άκουγα την δασκάλα στο σχολείο θα καταλάβαινα τα μαθηματικά μου…Ο μπαμπάς μου λέει ότι είμαι ανόητη και χαζή…Είμαι χαζή!
Θυμήσου: Τις πράξεις που σε πόνεσαν για να μην τις ξανακάνεις.
Στο σχολείο έχασα την κασετίνα μου. Δεν μπορώ να την βρω πουθενά. Φοβάμαι να το πω γιατί θα με μαλώσουν. Εγώ φταίω…είμαι απρόσεχτος, αν πρόσεχα τα πράγματα μου δεν θα έχανα την κασετίνα. Τώρα μπορεί να μου τραβήξουν το αυτί ή τα μαλλιά και θα μπω τιμωρία στο δωμάτιο μου. Φοβάμαι.
Κι ύστερα θυμήσου τον ήχο του παιδικού σου γέλιου και σκέψου ποιοι ήταν οι λόγοι που εκείνο το γέλιο έπαψε!
 Παίζουμε και χτυπάμε τα παιχνίδια μας στο πάτωμα και γελάμε. Η μαμά και ο μπαμπάς μας λένε να σταματήσουμε. Δεν κάνουμε τίποτα μόνο γελάμε. Μας φωνάζουν να σταματήσουμε να κάνουμε βλακείες και να κάνουμε επιτέλους ησυχία…γελάμε κρυφά και μετά εκείνοι θυμώνουν γιατί τους κοροϊδεύουμε. Μας έπιασαν δυνατά  από το χέρι και μας έκλεισαν στα δωμάτια μας. Μόνους…
Εμείς φταίμε γιατί γελούσαμε τόσο δυνατά…δεν κάνει να γελάμε τόσο δυνατά…δεν κάνει να γελάμε!!
Χιλιάδες λόγοι.
Σε ένα πελώριο στα μάτια του κόσμο, υπάρχουν χιλιάδες λόγοι για να φταίει. Σε μια ζωή της οποίας δεν έχει τον έλεγχο.
Δίπλα σε ανθρώπους από τους οποίους εξαρτάται απόλυτα.
Υπάρχουν εκατοντάδες παράλογες στιγμές στις οποίες φταίει.
Δεκάδες παράλογα λάθη τα οποία δεν έκανε, δεν προέβλεψε, δεν γνώριζε και για τα οποία φταίει…
Αυτός ο μικρός άνθρωπος με τα λεπτά χέρια και τα πελώρια μάτια.
Φταίει για όλα και ζει την καθημερινή αγωνία…για όλα αυτά για τα οποία θα φταίει μέχρι το τέλος της ημέρας…
Προσπαθεί σκληρά να ελαχιστοποιήσει τα λάθη μα είναι αδύνατον να γίνει αυτό.
Άλλωστε πώς να σταματήσεις να φταις για κάτι που δεν φταις;
Σε κάθε φωνή, σε κάθε ένταση, μια σκιά είναι πίσω.
Ένα προσωπάκι σιωπηλό, χλωμό, παρακολουθεί με αγωνία και δεν προσπαθεί πια να καταλάβει…Το έχει πάρει απόφαση πως φταίει!!!
Όχι. Στόχος δεν είναι η ενοχή. Στόχος είναι η ευθύνη.
Πως γίνεται αυτό με εμένα;…
Αλλάζω και προσπαθώ να αλλάξω όχι από τη στιγμή που έγινα γονιός αλλά, από τη στιγμή που το συνειδητοποιώ.
Από τη στιγμή που νιώθω την ανάγκη να κάνω χαρούμενο, όχι μόνο το παιδί μου αλλά να ξανακάνω χαρούμενο το παιδί εκείνο.
Το μικρό μπερδεμένο ανθρωπάκι που νόμιζε πως φταίει για όλα…
Εμένα!Εσένα!
Πριν θυμώσεις, πριν μιλήσεις, πριν σηκώσεις τη φωνή σου ή το χέρι σου, στάσου λίγο και σκέψου…Σκέψου την δύναμη που έχεις. Εσύ ο πελώριος γονιός. Σκέψου την εξουσία! Την εξουσία σου πάνω του…Τον έλεγχο σε έναν άλλο άνθρωπο.
«Θα σε πάρω αγκαλιά και θα σε σφίξω όπως σου αξίζει.
Μην φοβάσαι μικρέ άνθρωπε. Δεν σου έχω πει ποτέ ψέματα και σήμερα θα σου πω μια μεγάλη και δύσκολη για εμένα αλήθεια…
Να θυμάσαι λοιπόν, δεν φταις εσύ, εγώ φταίω!»
…Σε όλους τους μικρούς μας ανθρώπους. Σε αυτούς που μεγαλώνουμε και σε αυτούς που ζουν ακόμη μέσα μας…Σε εσάς αγαπημένοι…
ΠΗΓΗ :Kappaworld