Αρχείο

All posts for the month Δεκέμβριος 2013

Δεν πρεπει να σε νοιαζει τιπιστευουν οι αλλοι για σενα!

Published 30 Δεκεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

Δεν πρέπει να σε νοιάζει τί πιστεύουν οι άλλοι για σένα!

Δεν πρέπει να σας νοιάζει η γνώμη των άλλων για εσάς ούτε τι πιστεύει και τι λέει ο καθένας και όταν λέω «ο καθένας» εννοώ τον οποιονδήποτε. Και υπάρχουν πολλά περιστατικά που αποδεικνύουν ότι αυτή η πεποίθηση, είναι 100% πραγματική.

Καταρχάς, ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά προσπαθείτε, είναι σχεδόν αδύνατον να μην σας επηρεάσει η αρνητική γνώμη των άλλων για εσάς. Όσο σκληρόπετσοι και όσο ανεπηρέαστοι πιστεύετε πως είστε στους αρνητικούς ανθρώπους, τα σκληρά σχόλια των άλλων λίγο ή πολύ, όλους τους λυγίζουν. Και όσο δυναμώνετε και μαθαίνετε να κρατάτε τη γνώμη των άλλων έξω από τη ζωή σας, τόσο αυτές οι φωνές θα βρίσκουν το εαυίσθητο σημείο σας προκειμένου να σας κάνουν να αντιδράσετε. Δεν πιστεύω πως υπάρχει κάποιος με πλήρη ανοσία στη γνώμη των άλλων. Γενικότερα είμαι άνθρωπος με αυτοπεποίθηση χωρίς να είμαι «καβαλημένος». Πιστεύω πως είμαι καλός άνθρωπος, γοητευτικός και έξυπνος αλλά παράλληλα θεωρώ πως υπάρχουν καλύτεροι από μένα και πως αρκετές γυναίκες με έχουν απορρίψει απλά επειδή δεν τις άρεσα.

Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό! Πρίν λίγο καιρό επισκέφθηκα τον αδερφό μου στη πόλη που μένει με την οικογένειά του. Ο αδερφός μου και η γυναίκα του είναι τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα. Πρίν το ταξίδι, πήρα τηλέφωνο τον αδερφό μου και του είπα μήπως έχει κάποια κοπέλα να μου γνωρίσει για να βγούμε όλοι μαζί. Μου ανέφερε την Ειρήνη, μια πολύ όμορφη κοπέλα και φίλη της γυναίκας μου, που είχα δεί μια φορά οπότε του είπα να το κανονίσει. Όταν έφτασα στο σπίτι του διαπίστωσα ότι ο αδερφός μου δεν είχε κανονίσει τίποτα ούτε το είχε πεί στη γυναίκα του, οπότε πήρα το θάρρος και είπα από μόνος μου στη κουνιάδα μου να το κανονίσει. Η απάντησή της ήταν λίγο αγενής, συγκεκριμένα μου είπε «Εσύ και η Ειρήνη; Χαχα..μμμ…δεν νομίζω!». Ένιωσα σαν να έφαγα κλωτσιά στον καβάλο. Όλη μου η αυτοπεποίθηση σκόρπισε μέσα σε δευτερόλεπτα. Άρχισα να αμφισβητώ την εμφάνισή μου, το χαρακτήρα μου, την οξυδέρκειά μου, την ικανότητά μου να μπορώ να βγάλω ένα όμορφο κορίτσι έξω. Ξαφνικά άρχισα να νιώθω ότι δεν ήμουν αρκετά καλός, έξυπνος ή άξιος. Όσο σκληρά και αν προσπάθησα να το προσπεράσω, όσες φορές κι αν η κουνιαδα μου, μου ζήτησε συγγνώμη για την αγενή και γρήγορη απάντησή της, η ζημιά είχε γίνει.

Ήξερα πλέον τι σκεφτόταν για μένα και τώρα αυτό επηρέαζε τον τρόπο που σκεφτόμουν εγώ για εκείνη. Πιθανόν να επηρέαζε τη στάση μου και τον τρόπο που θα αντιδρούσα στο ραντεβού με την Ειρήνη (αν τελικά βγαίναμε) και πιθανόν-από δω και στο εξής- να άλλαζε τον τρόπο που θα ένιωθα σε όλα μου τα ραντεβού με γυναίκα. Και επειδή η αυτοπεποίθησή μου απέναντι στη συγκεκριμένη κοπέλα, είχε φτάσει λίγο πιο πάνω από τα τάρταρα, σταμάτησα να πιέζω καταστάσεις για να γνωριστούμε και σταμάτησε να με νοιάζει αν θα γινόταν ποτέ κάτι ή όχι.

Την επόμενη μέρα όμως το σύμπαν είχε άλλα σχέδια. Η Ειρήνη πήρε τηλέφωνο  τη κουνιάδα μου και μας κάλεσε σπίτι της να γιορτάσουμε τη πρόσληψή της σε μια νέα και πολλά υποσχόμενη θέση, οπότε για να μην τα πολυλογώ, εκείνο το απόγευμα πήγαμε όλοι μαζί να τη συγχαρούμε! Τη στιγμή που πλησίασε να με χαιρετίσει, έπρεπε να πάρω μια σοβαρή απόφαση: Ή θα σταματούσα να σκέφτομαι το σκηνικό με τη κουνιάδα μου ή θα άκουγα τις φωνές της στο κεφάλι μου και θα περνούσα σε μια γωνιά του σπιτιού όλη την υπόλοιπη βραδιά. Μπορούσα να προσποιηθώ ότι δεν είχε γίνει τίποτα ή μπορούσα αυτές τις φωνές να τις αφήσω να επηρεάσουν τη γνωριμία μου με την Ειρήνη και να μην προσπαθήσω να την εξελίξω σε τίποτα περισσότερο. Τελικά διάλεξα το πρώτο και δεν το μετάνιωσα.

Περάσαμε όλη την υπόλοιπη βραδιά μιλώντας και γελώντας και χάρηκα πολύ όταν φεύγοντας από το σπίτι της, μου ζήτησε το τηλέφωνό μου να βγούμε. Άλλος ένας λόγος που δεν θα έπρεπε να σας νοιάζει τι πιστεύουν ή τι σκέφτονται οι άλλοι για εσάς, έχει να κάνει με το φιλτράρισμα κάθε ανθρώπου. Κάθε άνθρωπος έχει δικό του σύστημα αξιών και φιλτράρει τα γεγονότα με το δικό του τρόπο. Έχει τα δικά του συναισθήματα, τους δικούε του φόβους, τα πιστεύω και τις ανασφάλειές του. Και η κουνιάδα μου φιλτράροντας τη πιθανότητα να κάνω σχέση με τη φίλη της, θεώρησε ότι το ραντεβού μας θα ήταν σκέτη αποτυχία ότι εμείς οι δυο δεν ταιριάζαμε, ότι δεν θα τα πηγαίναμε καλά, ότι οτιδήποτε… Τα φίλτρα των ανθρώπων είναι αστεία.

Επιτρέπουν στα ερεθίσματα που συμφωνούν με τις πεποιθήσεις μας να εισέλθουν στο μυαλό με ευκολία, και απορρίπτουν επι τόπου οτιδήποτε άλλο. Αυτό δεν σημαίνει πως οτιδήποτε άλλο δεν μπορεί να φιλτραριστεί και να εισέλθει στο μυαλό, αντιθέτως. Ύστερα από λίγα λεπτά, και αφού η ζημιά είχε γίνει, η κουνιάδα μου άρχισε να συνειδητοποιεί ότι τελικά το ραντεβού μου με την Ειρήνη μπορεί να εξελίσσονταν μια χαρά και πως μπορεί τελικά να έκανε λάθος. Τρίτο και πιο σημαντικό: Μόνο εσείς έχετε και θα έχετε ολοκληρωμένη εικόνα όσων σας αφορούν. Μόνο εγώ έχω και θα έχω ολοκληρωμένη εικόνα όσων με αφορούν.

Κανείς επάνω στη γή δεν μπορεί να ξέρει τα πάντα για εσάς ή τη περίπτωσή σας, ή τους παράγοντες που οδήγησαν σε ένα συγκεκριμένο γεγονός, τις σκέψεις ή τις απόψεις σας για το παρελθόν και το παρόν, και όταν λέμε κανείς εννοούμε ακόμη και τα πιο κοντινά σας πρόσωπα. Εσείς γνωρίζετε τη κατάστασή σας, καλύτερα από τον καθένα και ποτέ μα ποτέ μην πιστέψετε, ούτε για δύο δευτερόλεπτα, ότι υπάρχει κάποιος που ξέρει εσάς και τη κατάστασή σας καλύτερα από εσάς. Πιστέψτε το αυτό. Κανείς δεν ξέρει τι είναι καλύτερο για εσάς, εκτός από εσάς τους ίδιους.

Τέταρτο, οι άνθρωποι πιστεύουν αυτά που πιστεύουν ανεξάρτητα από το τι πιστεύετε εσείς ή τι θέλετε να πιστεύουν εκείνοι. Για παράδειγμα, σε όλες τις επιχειρήσεις, υπάρχει ο κανόνας του 2%. Αυτό σημαίνει ότι ανεξάρτητα από το τι κάνεις και πώς το κάνεις, θα υπάρχει πάντα ένα 2% που θα είναι αντίθετο σε αυτό. Μπορεί π.χ. ένα ταξιδιωτικό γραφείο να προσφέρει στους καλούς πελάτες του δωρεαν ταξίδια με όλα τα έξοδα πληρωμένα και ένα 2% αυτών των πελατών να αντιδράσει άσχημα με σχόλια όπως «Τα ταξίδια στα συγκεκριμένα μέρη είναι χάλια» ή «Τις συγκεκριμένες ημερομηνίες δεν μπορώ να πάρω άδεια» κλπ. Πιστεύω ότι το ίδιο συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους αν και θεωρώ, από προσωπική και καθαρά υποκειμενική εμπειρία, πως το ποσοστό αυτό είναι μεγαλύτερο του 5%.

Μπορώ να γράψω κάτι που θα αγαπήσει το 95% των ανθρώπων αλλά θα υπάρξει και ένα 5% που θα το μισήσει ή θα βρίσει ή θα κράξει ή θα ενοχληθεί. Μπορεί να προσφέρετε μπισκότα σε 100 διαφορετικούς γείτονες, και ενώ οι περισσότεροι θα τα καλοδεχτούν και θα σας ευχαριστήσουν, θα υπάρξουν και κάποιοι που θα ενοχληθούν από την επίσκεψή σας ή από το γεγονός ότι έπρεπε να διακόψουν το μαγείρεμα για να ανοίξουν τη πόρτα. Η ουσία λοιπόν είναι ότι οι άνθρωποι πιστεύουν, σκέφτονται και γνωρίζουν πράγματα με τον τρόπο που θέλουν και που ταυτίζεται με τα δικά τους φίλτρα αξιών. Και εσείς μπορείτε να σπαταλήσετε όλη σας την ενέργεια για αυτό το 2% ή το 5% ή μπορείτε να σπαταλήσετε την ίδια ενέργεια για να τους αποδείξετε πόσο λάθος κάνουν! Επομένως, θα με ρωτήσετε, πώς μπορώ να κάνω έτσι τα πράγματα ώστε να μην με αφορά τι πιστεύουν οι άλλοι; Πώς μπορώ να σωπάσω τη φωνή τους από το μυαλό μου; Καταρχάς, μην προσπαθείτε πάση θυσία να μάθετε τη γνώμη των ανθρώπων. Υποθέστε πως κανείς δεν διαφωνεί μαζί σας, όλοι έχουν τις ίδιες απόψεις και πιστεύω με εσάς και ότι δεν χρειάζεστε δεύτερη γνώμη για τίποτα. Ειδικά σε ό,τι αφορά τη προσωπική σας ζωή, προσπαθήστε να μη ρωτάτε τους άλλους «Γιατί δεν πήγε καλά το ραντεβού με αυτόν που βγήκα;» ή «Μήπως είμαι άσχημος/η;» ή «Ντύνομαι χάλια;» ή «Σ’ αρέσει η κοπέλα μου;» κλπ. Οι απαντήσεις των άλλων σε ερωτήσεις που κάνετε για πράγματα τα οποία ουσιαστικά γνωρίζετε μόνο εσείς, είναι υποθετικές και σας κάνουν να αμφιβάλλετε ακόμη κι όταν δεν πρέπει. Στη πραγματικότητα, δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τη γνώμη των άλλων. Εάν εγώ νιώθω καλά με μία συγκεκριμένη μπλούζα, τότε πρέπει να τη φορέσω. Εάν εγώ θεωρώ ότι η κοπέλα μου είναι όμορφη, δεν πρέπει να αφήνω τους άλλους να μου λένε το αντίθετο. Αποφεύγοντας σκόπιμα τη γνώμη και τις σκέψεις των άλλων, αποφεύγω να αποπροσανατολίζω τον εαυτό μου από πράγματα που μου αρέσουν και με αφορούν!

Επίσης, καλό είναι να μην πιέζετε τους ανθρώπους να σας λένε τους λόγους της γνώμης τους ή να επαναλαμβάνουν κάτι που όταν στη πορεία καταλάβουν ότι δεν κάνει να το πούν, θα σας αφήσουν μετέωρους με ένα «άσε τίποτα…». Μη ρωτάτε τους ανθρώπους, τους λόγους που διαφωνούν. Θα έπρεπε απλώς να αποδέχεστε την αντίθετη γνώμη των άλλων χωρίς εξηγήσεις, σαν κάτι φυσικό και προπάντων ανεξάρτητο από το πώς πρέπει να σκέφτεστε και να πράττετε. Όταν η κουνιάδα μου γέλασε και μου είπε πως η Ειρήνη δεν ήταν για μένα, η αναμενόμενη αντίδραση ήταν να τη ρωτήσω γιατί πίστευε αυτό που πίστευε. Αλλά δεν το έκανα γιατί αν μου έλεγε τους λόγους, το πράγμα θα χειροτέρευε.

Επομένως, μπορείτε να βγάλετε τις «κακές» φωνές των άλλων από το κεφάλι σας, απλώς ζητώντας να σταματήσουν και βάζοντας στους άλλους τα όριά σας. Για παράδειγμα, στο παραπάνω περιστατικό και λίγο πρίν πάμε στο σπίτι της Ειρήνης, είπα στη κουνιάδα μου μεταξύ αστείου και σοβαρού πως καλό είναι να μην πεί στη φίλη της πως είναι πολύ καλή για μένα διότι πιθανόν να μην το γνώριζε…όπως δεν το γνώριζα κι εγώ μέχρι που μου το είπε! Ανεξάρτητα από το τι λένε ή τι πιστεύουν οι άλλοι για εμάς, μπορούμε να κάνουμε αυτά που εμείς θέλουμε δείχνοντάς τους έτσι πόσο λάθος κάνουν.

Τη στιγμή που η Ειρήνη πλησίασε να με χαιρετίσει, επέλεξα να της μιλήσω σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα πρίν από αυτό. Κι έτσι κατάφερα να τη «κερδίσω» και να κάνουμε μια σχέση που κρατάει μέχρι και σήμερα, αποδεικνύοντας στους άλλους πόσο λάθος είχαν κάνει. Αν είχα ακούσει τη κουνιάδα μου, πιθανόν να μην τα είχα φτιάξει ποτέ με την Ειρήνη και σήμερα να με θυμόταν από τις φωτογραφίες ενός πάρτι. Το τι πιστεύουν οι άλλοι για σας, δεν πρέπει να σας αφορά. Όπως η ζωή σας, δεν πρέπει να αφορά τους άλλους!

πηγη:http://singleparent.gr

ΤΑ ΠΙΟ ΑΣΤΕΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗ

Published 28 Δεκεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

images (6)

Αυτά είναι τα πιο αστεία γράμματα προς τον Άγιο Βασίλη, όπως τα έστειλαν στα ΕΛ.ΤΑ. παιδάκια απ’ όλη την χώρα.
Τα περισσότερα γράμματα, δεν ανέγραφαν ευκρινή στοιχεία… παραλήπτη, πολύ απλά η διοίκηση των ΕΛ.ΤΑ. είχε δώσει εντολή όλα τα γράμματα να συγκεντρώνονται σε κάποιο ειδικό γραφείο και σε όποιες περιπτώσεις μπορούν να κάνουν ότι μπορούν.
Τα πιο αστεία γράμματα στον Άγιο Βασίλη

Όμως, πριν λίγες ημέρες τα ΕΛ.ΤΑ. εξέδωσαν λεύκωμα με παλαιά γράμματα μικρών παιδιών. Διαβάστε μερικά αποσπάσματα, όπως τα ξεχώρισε η «Ελευθεροτυπία»:

«Ήμουν καλό παιδάκι αλλά όχι και αγγελούδι. Μην με αδικήσεις και δεν μου φέρεις δώρο θα κλαίω 2 μέρες».

«Αγαπητέ Αι-Βασίλη,

Πάνω απ’ όλα το… Νευροκόπι

Σήμερα έμαθα τη διεύθυνση σου και αποφάσισα να σου στείλω το γράμμα μου, κατευθείαν στο σπίτι σου. Δώρο; Εδώ σε θέλω κάβουρα!! Λοιπόν Αϊ-Βασίλη μου το καλύτερο δώρο για εμάς τα παιδιά είναι η ειρήνη! Κατά βάθος Όμως, όλα θέλουμε ένα δώρο. Ότι και να είναι! Εγώ λοιπόν, φέτος, Αϊ-Βασίλη, Θα ήθελα να μου φέρεις ένα ωραίο λογοτεχνικό βιβλίο, με πολλές σελίδες και πολλά μυστήρια που δεν πρέπει να μείνουν ανεξιχνίαστα. Αλλά και να μη μου στείλεις τίποτα δεν θα παρεξηγηθώ, φτάνει να μην αποκλειστούμε στην Καβάλα και δεν πάμε στο Νευροκόπι!!!»
images
Το νου σου Αϊ-Βασίλη

«Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Θα ήθελα για την Πρωτοχρονιά να μου φέρεις ένα σκύλο ξανθό Labrador μέσα σε ένα μωβ κουτί με ροζ κορδέλα και το κουτί να έχει δυο τρύπες για να ανασαίνει. Α! μέσα στο κουτί να βάλεις νερό και κομμένες εφημερίδες. Στο ζήτησα και πέρσι αλλά δεν μου τον έφερες. Δεν παραπονέθηκα.

Όμως φέτος δεν θέλω αηδίες Άγιε Βασίλη. Φέρε μου το σκύλο αλλιώς αλίμονο σου!»

Η στιγμή της αλήθειας

«Αγαπητέ μου Αϊ-Βασίλη,

Να σου πω κάτι:

Εκείνα τα ωραία γράμματα που έβλεπες στα γράμματα που σου έστελνα όταν ήμουν 4ων χρονών δεν ήταν δικά μου ήταν της μαμάς μου.»

Πάντα υπάρχει μία εναλλακτική

«Αι Βασίλη άμα τύχει και δεν δουλεύει το ασανσέρ ανέβα με τις σκάλες»
images (4)
Υπάρχει μεζές για όλους

«Επίσης να μπεις από το μπαλκόνι, εκεί θα έχουμε βάλει 10 καρότα για τους ταράνδους σου και άλλα 10 κουλούρια για σένα.»

Προπάντων οργάνωση

«… Αλλά για να σε διευκολύνω μέσα στο φακελάκι έχει μια λίστα και έχω σημειώσει ένα Χ σε αυτά που θέλω».

«Αη-Βασίλη

«Θέλω κι εγώ ένα δορω

Θέλω μια μπορτόζα»

… και μία σοκολάτα»

«Άγιε Βασίλη,

Ελπίζουμε το γράμμα μας να σε βρει καλά. Εμείς θα θέλαμε αν μπορείς να μας φέρεις: Θα ήθελα ένα πόνι με φτερά, μια κούκλα με φόρεμα και παπούτσια. Εγώ θα ‘θελα ένα σκυλάκι, που έχει, ένα, κουμπάκι, που το πατάμε, και γαβγίζει, και τη μπάρμπι του μαγικού νησιού, και θα ήθελα ένα μικρόφωνο, που θα έχει ένα κουμπάκι, που το πατάο και ανοίγει,και όταν το ξαναπατάο,να κλείνει. Η μαμά μου θέλει μια σοκολάτα. Θα ήθελα και ένα σιντί με μουσική μπαλέτου.

Υστερογράφημα: Θα ξέρεις ότι πάω έκτη όμως δεν θα ξέρεις ότι θα καταθέσω στεφανι»

Μην με ξεχάσεις…

«Αγαπημένε μου Αη-Βασίλη.

Είμαι ένα μικρό κοριτσάκι 6,5 χρόνων και πηγαίνω δευτέρα δημοτικού. Ξέρω ότι είσαι πολύ γέρος αλλά πολύ γερός.

Στέλνω χαιρετίσματα σ’ όλους τους νάνους σου που φτιάχνουν τα δώρα.

Θέλω μέσα στη σακούλα σου να βάλεις ένα πάρα πολύ μεγάλο δώρο. Και για μένα. Να πας σ’ όλα τα παιδάκια του κόσμου όλλα και σε εμένα».

Μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις του λευκώματος των ΕΛΤΑ «Γράμμα στον Αϊ Βασίλη», από το οποίο και αντιγράψαμε μερικές επιστολές, θα διατεθούν σε ιδρύματα για τα παιδιά.

ΠΗΓΗ : newsmessinia

ΤΟ »ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ» ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Published 28 Δεκεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

Πώς θα ήταν κάθε ιστορία, αν τη βλέπαμε και από την πλευρά του άλλου;
Και δεν εννοώ μόνο τα παραμύθια, αλλά γενικότερα τη ζωή…..
Το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του λύκου….
Διαβάστε το «διαφορετικό» παραμύθι:

Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι’ αυτό.
Προσπαθούσα να το διατηρώ τακτικό και καθαρό. Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι
σκουπίδια που είχε παρατήσει ένας κατασκηνωτής, άκουσα βήματα.
Πήδηξα πίσω από ένα δέντρο και είδα ένα μικρό κορίτσι να έρχεται από ένα μονοπάτι, κρατώντας ένα καλάθι. Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή γιατί φορούσε αστεία ρούχα ολοκόκκινα, και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με μια κουκούλα σαν να μην ήθελε να την αναγνωρίσουν.
Φυσικά, την σταμάτησα για να ερευνήσω το ζήτημα.
Την ρώτησα ποια ήταν, πού πήγαινε, από πού ερχόταν κλπ. Μου είπε μια ιστορία για κάποια γιαγιά, που πήγαινε να την επισκεφθεί και να της πάει φαγητό. Έδειχνε βασικά έντιμο άτομο, αλλά βρισκόταν στο δάσος μου και έδειχνε ύποπτη μ’ αυτά τα ρούχα. Έτσι αποφάσισα να της δείξω πόσο σοβαρό ήταν να εισβάλλει έτσι, χωρίς ειδοποίηση, ντυμένη αστεία.
Την άφησα να συνεχίσει αλλά έτρεξα πριν από αυτήν στο σπίτι της γιαγιάς της. Όταν συνάντησα την συμπαθητική γριούλα, της εξήγησα το πρόβλημά μου και συμφώνησε ότι η εγγονή της χρειαζόταν ένα μάθημα. Η γριούλα συμφώνησε να κρυφτεί ώσπου να την φωνάξω. Έτσι, κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι. Όταν έφτασε το κορίτσι, την κάλεσα να μπει στην κρεβατοκάμαρα
όπου βρισκόμουν στο κρεβάτι ντυμένος σαν τη γιαγιά. Το κορίτσι ήλθε, με τα κόκκινα μαγουλά της, και είπε κάτι άσχημο για τα μεγάλα μου αυτιά.
Με είχαν προσβάλει κι άλλοτε και έτσι προσπάθησα να πω κάτι θετικό. Είπα ότι, ίσως, τα μεγάλα μου αυτιά, μου επέτρεπαν να την ακούω καλύτερα.
Δηλαδή έδειχνα ότι την συμπαθούσα και ήθελα να προσέχω αυτά που λέει. Αλλά έκανε άλλο ένα καλαμπούρι για τα γουρλωτά μου μάτια. Τώρα καταλαβαίνετε πώς άρχισα να αισθάνομαι γι’ αυτό το κορίτσι, που έβαζε ένα ευγενικό προσωπείο, αλλά ήταν τόσο κακοήθης.
Παρ’ όλα αυτά, έχω την τακτική να γυρίζω και το άλλο μάγουλο, και της είπα ότι τα γουρλωτά μου μάτια με βοηθούν να την βλέπω καλλίτερα.
Η επόμενη προσβολή στ’αλήθεια με νευρίασε. Έχω κάποιο σύμπλεγμα για τα μεγάλα μου δόντια κι αυτό το κορίτσι έκανε μία προσβλητική παρατήρηση.
Ξέρω ότι θα έπρεπε να μην χάσω την ψυχραιμία μου, αλλά πήδηξα από το κρεβάτι και της φώναξα πως τα μεγάλα μου δόντια ήταν χρήσιμα για να την φάω καλύτερα. Τώρα ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς λύκος δεν θα έτρωγε ποτέ ένα
κορίτσι, όλοι το ξέρουν αυτό, αλλά αυτό το τρελοκόριτσο άρχισε να τρέχει γύρω-γύρω ουρλιάζοντας κι εγώ προσπαθούσα να την φτάσω για να την ηρεμήσω.
Έβγαλα και τα ρούχα της γιαγιάς, αλλά αυτό φάνηκε να χειροτερεύει τα πράγματα.
Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε με δυνατό κρότο και ένας μεγαλόσωμος τύπος στεκόταν εκεί με το τσεκούρι του. Τον κοίταξα και κατάλαβα ότι είχα βρει τον μπελά μου. Υπήρχε ένα ανοιχτό παράθυρο
πίσω μου και την κοπάνησα.
Θα ήθελα να μπορούσα να πω πως εδώ τελειώνει η ιστορία.
Όμως, αυτή η γριούλα γιαγιά ποτέ δεν είπε την δική μου πλευρά της κατάστασης. Σύντομα κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήμουν κακός και μοχθηρός. Όλοι άρχισαν να με αποφεύγουν.
Δεν ξέρω τι έγινε το κοριτσάκι με τα αστεία κόκκινα ρούχα, όμως, εγώ δεν έζησα από τότε καλά. Έτσι αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μου.
Με εκτίμηση
Λύκος

ΠΗΓΗ : i-diadromi

Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΤΩΝ SUPER ΜΑΜΑΔΩΝ

Published 28 Δεκεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

αρχείο λήψης

Οι εργαζόμενες μητέρες που προσπαθούν να συνδυάσουν απαιτητική καριέρα και ενεργή οικογενειακή ζωή είναι λιγότερο χαρούμενες από εκείνες που απλά αποδέχονται πως δεν μπορούν να τα έχουν όλα, σύμφωνα με τα πορίσματα πρόσφατης έρευνας.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε 1.600 παντρεμένες γυναίκες, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι εκείνες που δούλευαν ήταν λιγότερο πιθανό να υποφέρουν από κατάθλιψη σε σχέση με εκείνες που έμεναν στο σπίτι για να φροντίζουν την οικογένεια.

Ανάμεσα, όμως, στις γυναίκες που δούλευαν, πιο χαρούμενες ήταν εκείνες που αποδέχονταν πως δεν μπορούν να τα κάνουν όλα, και έκαναν συμβιβασμούς στην επαγγελματική ή την οικογενειακή ζωή τους. Θυσιάζοντας κάποιους επαγγελματικούς στόχους, ή αναθέτοντας κάποιες γονεϊκές ευθύνες στους συζύγους τους, κατάφερναν να επιτυγχάνουν υγιή ισορροπία δουλειάς-ζωής, με αποτέλεσμα να είναι χαρούμενες.

Αντιθέτως, εκείνες που προσπαθούσαν να ακολουθήσουν λαμπρή καριέρα ενώ ταυτόχρονα εκπλήρωναν τον ρόλο τους ως θεές της οικογενειακής εστίας, απογοητεύονταν όταν δεν κατάφερναν να ανταποκριθούν στο μοντέλο της «σούπερ μαμάς».

αρχείο λήψης (1)

Η Katrina Leupp, μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, ανέλυσε τις απαντήσεις των νεαρών γυναικών στην έρευνα, η οποία επικεντρωνόταν στην επαγγελματική και την οικογενειακή τους ζωή. Στις συμμετέχουσες ζητήθηκε να αξιολογήσουν μία σειρά προτάσεων σχετικά με την ισορροπία δουλειάς και ζωής, όπως «μία γυναίκα που εκπληρώνει τις οικογενειακές της υποχρεώσεις δεν έχει χρόνο για δουλειά εκτός σπιτιού» και «η γυναίκα είναι πιο ευτυχισμένη όταν μένει στο σπίτι με τα παιδιά της», ανάλογα με το πόσο συμφωνούσαν ή διαφωνούσαν.

Εν συνεχεία, η κ. Leupp αξιολόγησε τα επίπεδα κατάθλιψης των γυναικών αυτών, στην ηλικία των 40 ετών. «Οι γυναίκες ακούν από παντού αυτήν την ιστορία, ότι μπορούν να τα κάνουν όλα, αλλά οι περισσότεροι χώροι εργασίας εξακολουθούν να είναι φτιαγμένοι για υπαλλήλους χωρίς γονεϊκές ευθύνες. Μπορείς μια χαρά να συνδυάσεις μητρότητα και καριέρα, αν είσαι διατεθειμένη να αφήσεις ορισμένα πράγματα να πάνε πίσω» δήλωσε η ίδια στην Telegraph.

Η έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι νεαρές γυναίκες που πίστευαν ακράδαντα ότι θα μπορούσαν να συνδυάσουν μητρότητα και καριέρα ήταν πιθανότερο να υποφέρουν από κατάθλιψη αργότερα στη ζωή τους, σε σχέση με εκείνες που ήταν λιγότερο φιλόδοξες. Οι ενοχές που αισθάνονται όταν πρέπει να κάνουν θυσίες στο εργασιακό ή το οικογενειακό περιβάλλον, για να τα προλάβουν όλα, και η αυστηρή κριτική που ασκούν στον εαυτό τους όταν δεν τα καταφέρνουν είναι οι συνηθέστερες αιτίες της κατάθλιψης των «σούπερ μαμάδων», σύμφωνα με την έρευνα, η οποία παρουσιάστηκε στις 20 Αυγούστου στην ετήσια συνάντηση του Αμερικανικού Κοινωνιολογικού Συλλόγου στο Λας Βέγκας. «Η εργασία είναι τελικά ευεργετική για την υγεία των γυναικών.

Οι εργαζόμενες γυναίκες που περίμεναν ότι η ισορροπία ζωής-καριέρας θα ήταν δύσκολη, έχουν μάλλον περισσότερες πιθανότητες να δεχτούν πως δεν μπορούν να τα κάνουν όλα» καταλήγει η κ. Leupp.

ΠΗΓΗ : in2life

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΞΕΓΕΛΑΣΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ!

Published 28 Δεκεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

Το «παιδί-θαύμα» που ξεγέλασε το θάνατο

Γεννήθηκε πρόωρα, έπαθε μηνιγγίτιδα και έμφραγμα αλλά επέζησε

Δεν είναι ούτε ενάμιση έτους, αλλά ο μικρός Κόνορ Αναστασόπουλος έφτασε πολύ κοντά στο θάνατο, αφού γεννήθηκε πρόωρα, νόσησε από μηνιγγίτιδα και υπέστη μέχρι και έμφραγμα.

Το «παιδί-θαύμα» όπως το αποκαλούν -κι όχι άδικα- στη Μελβούρνη όπου ζει με τους γονείς του, είναι ήδη θρύλος στην Αυστραλία, γράφει η Espresso.

Γεννήθηκε στις 24 Οκτωβρίου του 2011, πέντε εβδομάδες νωρίτερα από την προσδοκώμενη ημερομηνία. Μπήκε αμέσως στη θερμοκοιτίδα, αλλά νόσησε από μηνιγγίτιδα λίγες ημέρες μετά, με αποτέλεσμα να επηρεαστούν όλα τα βασικά του όργανα. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πριν κλείσει δέκα ημέρες ζωής υπέστη και καρδιακή προσβολή.

Οι γιατροί τότε ενημέρωσαν τους γονείς του, Στιβ και Κάθι, ότι δε θα κατάφερνε να επιζήσει και πως είχε μόλις δύο ώρες ζωής μπροστά του.

Ο Κόνορ όμως είχε άλλα σχέδια…

Συντετριμμένοι οι γονείς του πήραν την απόφαση να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους προκειμένου να ζήσει το μωράκι τους. Έδωσαν εντολή να διασωληνωθεί παρότι οι γιατροί ήταν απαισιόδοξοι, ξεκαθαρίζοντάς τους ότι δεν υπήρχε περίπτωση ο μικρός να βγει νικητής από τη μάχη, λέγοντάς τους ότι το μόνο που κάνουν είναι να παρατείνουν τη ζωή του και τα βάσανά του μερικά εικοσιτετράωρα.

Αναζήτησαν βοήθεια εκτός νοσοκομείου και χώρας και τελικά με τη συμβολή επιστημόνων από τη Σουηδία έγινε το θαύμα, προσθέτει το δημοσίευμα.

Ο Κόνορ επέζησε, αφήνοντας άναυδους όλους όσοι παρακολουθούσαν την περίπτωσή του.

Ο μικρός έμεινε τους τέσσερις πρώτους μήνες της ζωής του στο νοσοκομείο Παίδων της Μελβούρνης και οι γονείς του, αναγνωρίζοντας το σπουδαίο ρόλο των γιατρών, αποφάσισαν να συγκεντρώσουν χρήματα για να ενισχύσουν τον έρανο του νοσοκομείου.

Ο Κόνορ λαμβάνει ακόμη θεραπευτική αγωγή, όμως οι γιατροί πλέον αναφέρουν ότι η υγεία του εξελίσσεται θαυμάσια.

ΠΗΓΗ : newsbeast

Ήταν Άνθρωπος

Published 28 Δεκεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα. Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δεν σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα.

Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσεξαν τη γριούλα. Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή. Ένας παπάς είχε το νου του σε ουράνια θέματα και δεν την πρόσεξε.

Αν πρόσεχαν όλοι αυτοί, θα έβλεπαν ότι η γριά δεν φορούσε παπούτσια. Περπατούσε ξυπόλητη στον πάγο και το χιόνι. Με τα δυο της χέρια η γριούλα μάζεψε το χωρίς κουμπιά παλτό της στο λαιμό. Φορούσε ένα χρωματιστό φουλάρι στο κεφάλι· σταμάτησε στη στάση σκυφτή και περίμενε το λεωφορείο. Ένας κύριος που κρατούσε μια σοβαρή τσάντα περίμενε κι αυτός στη στάση, αλλά κρατούσε μια απόσταση. Μια κοπέλα περίμενε κι αυτή, κοίταξε πολλές φορές τα πόδια τής γριούλας, δεν μίλησε.

Ήρθε το λεωφορείο και η γριούλα ανέβηκε αργά και με δυσκολία. Κάθησε στο πλαϊνό κάθισμα, αμέσως πίσω από τον οδηγό. Ο κύριος και η κοπέλα πήγαν βιαστικά προς τα πίσω καθίσματα. Ο άντρας που καθόταν δίπλα στη γριούλα στριφογύριζε στο κάθισμα κι έπαιζε με τα δάχτυλά του. «Γεροντική άνοια», σκέφτηκε. Ο οδηγός είδε τα γυμνά πόδια και σκέφτηκε: «Αυτή η γειτονιά βυθίζεται όλο και πιο πολύ στη φτώχεια. Καλύτερα να με βάλουν στην άλλη γραμμή, της λεωφόρου». Ένα αγοράκι έδειξε τη γριά. «Κοίταξε, μαμά, αυτή η γριούλα είναι ξυπόλυτη». Η μαμά ταράχτηκε και του χτύπησε το χέρι. «Μη δείχνεις τους ανθρώπους, Αντρέα! Δεν είναι ευγενικό να δείχνεις». «Αυτή θα έχει μεγάλα παιδιά», είπε μια κυρία που φορούσε γούνα. «Τα παιδιά της πρέπει να ντρέπονται». Αισθάνθηκε ανώτερη, αφού αυτή φρόντισε τη μητέρα της.

Μια δασκάλα στη μέση του λεωφορείου στερέωσε τα δώρα που είχε στα πόδια της. «Δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους, για να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές;» είπε σε μια φίλη της που ήταν δίπλα της. «Φταίνε οι δεξιοί», απάντησε η φίλη της. «Παίρνουν από τους φτωχούς και δίνουν στους πλούσιους». «Όχι, φταίνε οι άλλοι», μπήκε στη συζήτηση ένας ασπρομάλλης. Με τα προγράμματα πρόνοιας κάνουν τους πολίτες τεμπέληδες και φτωχούς». «Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να αποταμιεύουν», είπε ένας άλλος που έμοιαζε μορφωμένος. «Αν αυτή η γριά αποταμίευε όταν ήταν νέα, δεν θα υπέφερε σήμερα». Και όλοι αυτοί ήταν ικανοποιημένοι για την οξύνοιά τους που έβγαλε τέτοια βαθιά ανάλυση.

Αλλος ένας έμπορος αισθάνθηκε προσβολή από τις εξ αποστάσεως μουρμούρες των συμπολιτών του. Έβγαλε το πορτοφόλι του και τράβηξε ένα εικοσάρι. Περπάτησε στο διάδρομο και το έβαλε στο τρεμάμενο χέρι της γριούλας. «Πάρε, κυρία, να αγοράσεις παπούτσια». Η γριούλα τον ευχαρίστησε κι εκείνος γύρισε στη θέση του ευχαριστημένος, που ήταν άνθρωπος της δράσης.

Μια καλοντυμένη κυρία τα πρόσεξε όλα αυτά και άρχισε να προσεύχεται από μέσα της. «Κύριε, δεν έχω χρήματα. Αλλά μπορώ νΌ απευθυνθώ σε σένα. Εσύ έχεις μια λύση για όλα. Όπως κάποτε έριξες το μάννα εξ ουρανού, και τώρα μπορείς να δώσεις ό,τι χρειάζεται η κυρούλα αυτή για τα Χριστούγεννα».

Στην επόμενη στάση ένα παληκάρι μπήκε στο λεωφορείο. Φορούσε ένα χοντρό μπουφάν, είχε ένα καφέ φουλάρι και ένα μάλλινο καπέλο που κάλυπτε και τα αυτιά του. Ένα καλώδιο συνέδεε το αυτί του με μια συσκευή μουσική. Ο νέος κουνούσε το σώμα του με τη μουσική που άκουε. Πήγε και κάθισε απέναντι στη γριούλα. Όταν είδε τα ξυπόλυτα πόδια της, το κούνημα σταμάτησε. Πάγωσε. Τα μάτια του πήγαν από τα πόδια της γιαγιάς στα δικά του. Φορούσε ακριβά ολοκαίνουργια παπούτσια. Μάζευε λεφτά αρκετό καιρό για να τα αγοράσει και να κάνει εντύπωση στην παρέα. Το παληκάρι έσκυψε και άρχισε να λύνει τα παπούτσια του. Έβγαλε τα εντυπωσιακά παπούτσια και τις κάλτσες. Γονάτισε μπροστά στη γριούλα. «Γιαγιά, είπε, βλέπω ότι δεν έχεις παπούτσια. Εγώ έχω κι άλλα». Προσεκτικά κι απαλά σήκωσε τα παγωμένα πόδια και της φόρεσε πρώτα τις κάλτσες κι ύστερα τα παπούτσια του. Η γριούλα τον ευχαρίστησε συγκινημένη.

Τότε το λεωφορείο έκανε πάλι στάση. Ο νέος κατέβηκε και προχώρησε ξυπόλυτος στο χιόνι. Οι επιβάτες μαζεύτηκαν στα παράθυρα και τον έβλεπαν καθώς βάδιζε προς το σπίτι του. «Ποιος είναι;», ρώτησε ένας. «Πρέπει να είναι άγιος», είπε κάποιος. «Πρέπει να είναι άγγελος», είπε ένας άλλος. «Κοίτα! Έχει φωτοστέφανο στο κεφάλι!» φώναξε κάποιος. «Είναι ο Χριστός!» είπε η ευσεβής κυρία. Αλλά το αγοράκι, που είχε δείξει με το δάχτυλο τη γιαγιά, είπε: Όχι, μαμά τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ».

(Από την Ξένια Σώντερς)

πηγη:http://antikleidi.com