Αρχείο

All posts for the day 23 Δεκεμβρίου 2013

Η ζωή του με άλλα μάτια

Published Δεκέμβριος 23, 2013 by sofiaathanasiadou
Η ζωή του με άλλα μάτια

Το 2002, στα 14 χρόνια του, διαγνώσθηκε με καρκίνο. Σήμερα, απολύτως υγιής πλέον, ο φωτογράφος Στέλιος Παπαρδέλας (μετά από ένα ταξίδι αυτογνωσίας μέσα του) γυρίζει τον κόσμο με τη φωτογραφική του μηχανή. «Δεν είναι τίποτα να πεθαίνεις, αλλά είναι τρομακτικό να μη ζεις», δηλώνει –ανοίγοντας σε όλους μας τα μάτια…

Η διάγνωση το έγραφε καθαρά: όγκος στην κοιλιακή χώρα. Οκτώβριος του 2002, ήμουν παιδί τότε, δεκατεσσάρων ετών. Κατά την εισαγωγή μου στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» ρώτησα ένα γιατρό πότε θα βγω.

«Αν όλα πάνε καλά, σε έξι μήνες…», απάντησε.

Η κατάσταση ήταν, πραγματικά, πολύ σοβαρή, με περίμενε μια σκληρή και επίπονη «μάχη». Παρόλα αυτά ποτέ δεν έχασα την ελπίδα μου, την πίστη μου. Ακόμα και τις στιγμές που όλα έμοιαζαν μάταια, έλεγα μέσα μου «Όλα θα πάνε καλά, Στέλιο, θα το κερδίσεις».

Έτσι ένιωθα. Ότι έπρεπε να το κερδίσω.Όχι μόνο για μένα, αλλά και για τους γονείς μου, που εγκατέλειψαν τα πάντα στο Ηράκλειο για να σταθούν πλάι μου σε αυτό τον αγώνα ζωής.

Η δική τους μάχη ήταν επίσης σκληρή: Η θεραπεία σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πολύ δαπανηρή, μπορεί κυριολεκτικά να εξοντώσει μια φτωχή οικογένεια. Διότι πρέπει να βρεις σπίτι να νοικιάσεις κοντά στο νοσοκομείο, ενώ τα νοσήλεια και οι αγωγές είναι αφόρητο οικονομικό βάρος –σκέφτομαι πώς μπορούν και ανταπεξέρχονται σήμερα οι οικογένειες, που τα ασφαλιστικά ταμεία είναι διαλυμμένα…

Στην περίπτωσή μας, ευτυχώς, την κατάλληλη στιγμή πληροφορήθηκαμε για τους ξενώνες και τις παροχές του Ιδρύματος «Ελπίδα». Δίχως τη βοήθεια και τη συμπαράστασή τους δεν θα τα είχαμε καταφέρει.

00MG 4087

«Το πρώτο μου ταξίδι, εκτός Ευρώπης, στην Ουγκάντα, άλλαξε ριζικά πολλά πράγματα τα οποία, γαλουχημένος στο δυτικό τρόπο σκέψης, θεωρούσα έως τότε δεδομένα». Εδώ με μια οικογένεια στην Κampala της Uganda.

Έπειτα από έξι μήνες η θεραπεία μου ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία. «Ο γιος σας ανταποκρίθηκε πλήρως στην αγωγή, είναι πλέον καλά…», είπαν οι γιατροί στους γονείς μου στις 3 Φεβρουαρίου 2003.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μέρα, το βλέμμα των δικών μου, την ανακούφισή τους. Έκτοτε, πολλά πράγματα άλλαξαν μέσα μου. Τα μικρά και ασήμαντα έγιναν σημαντικά, η πραγματικότητα ήταν ξανά προνόμιο, τα πάντα απλοποιήθηκαν… Κατάλαβα ότι δεν είναι τίποτα να πεθαίνεις, αλλά είναι τρομακτικό να μη ζεις…

Δυο χρόνια μετά την περιπέτεια της υγείας μου, μίλησα στο τηλέφωνο με τον κοινωνικό λειτουργό του Ιδρύματος «Ελπίδα», Δημήτρη Νάνη –έναν άνθρωπο που έχει βοηθήσει εκατοντάδες παιδιά– ο οποίος μου πρότεινε να επισκεφτώ, αν ήθελα, μια κατασκήνωση στην Ιρλανδία για παιδιά με καρκίνο, η οποία ανήκε στο δίκτυο του Ιδρύματος «Serious Fun Children’ s Network» του ηθοποιού Πολ Νιούμαν.

Ευαισθητοποιήθηκα αμέσως, ήθελα να μοιραστώ την εμπειρία μου, να πω σε αυτά τα παιδιά ότι μπορούν να βγουν νικητές από αυτή τη δύσκολη δοκιμασία. Το ταξίδι εκείνο εξελίχθηκε σε μια εμπειρία ζωής για μένα. Την επόμενη χρονιά πήγα ως εθελοντής, το ίδιο και τη μεθεπόμενη. Με τον καιρό οι επισκέψεις μου γίνονταν ολοένα και συχνότερες.

Σήμερα τα καλοκαίρια εργάζομαι στην κατασκήνωση του «Barretstown» ως φωτογράφος.

00MG 3126

Κορίτσι στο Darjeeling τις Ινδίας.

Η επαφή με τα παιδιά που έπασχαν από καρκίνο μου δίδαξε πολλά πράγματα. Κατάλαβα ότι στα μάτια τους τα θαύματα του κόσμου δεν είναι εφτά, αλλά εκατομμύρια. Και ότι, ενώ εσύ προσπαθείς να τους δείξεις τη ζωή, σου τη μαθαίνουν εκείνα… Περνώντας οι μέρες «εθίζεσαι» στο καλό κλίμα που επικρατεί, στη θετική ενέργεια, στο χαμόγελο των παιδιών.

Αναπτύσσεται μέσα σου, δίχως να το καταλάβεις, η ανάγκη της προσφοράς. Ξέρω ανθρώπους που έχουν δέκα μέρες διακοπές το χρόνο και έρχονται να τις περάσουν εκεί. Δουλεύοντας, ως εθελοντές, για 15 ώρες τη μέρα.

00451

Η προσωποποίηση της ευτυχίας στην Uganda.

Μέσα από τις εκατοντάδες γνωριμίες και συζητήσεις που έκανα στην κατασκήνωση, με ανθρώπους απ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης, κάποια στιγμή γεννήθηκε μέσα μου μια ακόμα ανάγκη: Να ταξιδέψω, να δω τον κόσμο με τα δικά μάτια.

Έως τότε είχα στο μυαλό μου ότι κάποια στιγμή η ζωή μου «έπρεπε» να ακολουθήσει συγκεκριμένα κοινωνικά καλούπια: να βρω μια δουλειά, να κάνω καριέρα, να, να, να…

Όμως όλα αυτά τα «πρέπει» εξαφανίζονταν τα καλοκαίρια δίπλα στα παιδιά και στους εθελοντές της κατασκήνωσης. Σιγά, σιγά ξεκίνησα να μαζεύω λεφτά και να κάνω κάποια πρώτα ταξίδια στην Ευρώπη. Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Τουρκία, Ολλανδία, Τσεχία, Αγγλία…

00MG 7318

«Με δυο «φίλες» μου στην Μπλέ Πόλη, στο Jodhpur της Ινδίας».

Το πρώτο μου ταξίδι, εκτός Ευρώπης, ήταν στην Ουγκάντα. Ένας νέος, «σκονισμένος» κόσμος ανοιγόταν μπροστά μου. Κάθε δέκα μέτρα σταματούσα και κοίταζα εκστασιασμένος. Κάθισα δύο ολόκληρους μήνες στη χώρα, βιώνοντας μοναδικές εμπειρίες.

Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν μια μέρα, σε μια φτωχογειτονιά της πρωτεύουσας Καμπάλα, όπου, τριγυρίζοντας με τη φωτογραφική μου μηχανή, πέτυχα μια πολυμελή οικογένεια σε μια καλύβα. Πιάσαμε την κουβέντα, κάθισα μαζί τους όλο το απόγευμα.

Αν έβλεπες πού ζούσαν, δεν θα πίστευες στα μάτια σου. Κι όμως, περνώντας η ώρα και βλέποντας τον πατέρα και τη μητέρα να παίζουν και να γελούν με τα παιδιά τους, αισθάνθηκα ότι ποτέ στη ζωή μου δεν είχα δει πιο ευτυχισμένη οικογένεια. Και ζούσαν σε μια καλύβα…

Η διαπίστωση αυτή άλλαξε ριζικά πολλά πράγματα τα οποία, γαλουχημένος στο δυτικό τρόπο σκέψης, θεωρούσα έως τότε δεδομένα.

00MG 4349

Παιδιά στα στενά δρομάκια της παλιάς πόλης του Βαρανάσι, στην Ινδία.

Μετά από εκείνο το ταξίδι μού άνοιξε την όρεξη για ακόμα περισσότερες περιπέτειες. Έκανα το γύρο της Λατινικής Αμερικής, διασχίζοντας τη Βραζιλία, την Αργεντινή, τη Χιλή, το Περού, τη Βολιβία, την Κολομβία… Μετά πήρε σειρά η Ασία: επί μήνες τριγύριζα στο Λάος, την Καμπότζη, το Βιετνάμ, την Ταϋλάνδη…Κάθε χιλιόμετρο και μια νέα εικόνα, μια νέα εμπειρία. Και πάνω απ’ όλα ένα νέο «μάθημα ζωής».

Το πιο σημαντικό «μάθημα ζωής» μού το έδωσε μια γυναίκα στο Βιετνάμ. Είχα αγοράσει από το πρακτορείο της ένα εισιτήριο λεωφορείου, το οποίο θα χρησιμοποιούσα σε μια γειτονική πόλη. Φτάνοντας, ωστόσο, εκεί, κανείς δεν μιλούσε αγγλικά: επί τέσσερις ολόκληρες ώρες δεν μπορούσα να συννενοηθώ, να μάθω από πού φεύγει το λεωφορείο μου. Ήμουν χωρίς λεφτά, εγκλωβισμένος σε μια άγνωστη πόλη όπου έβρεχε καταρρακτωδώς, καταριόμουν την τύχη μου…

Με τα πολλά, βρήκα το τηλέφωνο του πρακτορείου της γυναίκας, την κάλεσα κι άρχισα να της φωνάζω, να της λέω ότι με κορόιδεψε. «Όχι, από εκεί φεύγει, λέω αλήθεια», μου απαντούσε εκείνη με σπαστά αγγλικά. «Περίμενε, θα έρθω να σε πάω εγώ στο λεωφορείο», μου είπε στο τέλος.

Δεν την πίστεψα. Το πρακτορείο της απείχε τουλάχιστον 45 λεπτά από εκεί που βρισκόμουν και η βροχή είχε κυριολεκτικά πλημμυρίσει τους δρόμους –ήταν αδύνατον να καταφέρει να φτάσει ως εδώ με το αυτοκίνητο. Έπειτα από μια ώρα περίπου είδα από μακριά ένα μηχανάκι (!), μέχρι τη μέση μέσα στο νερό, να προσπαθεί να φτάσει στο σημείο που είχαμε δώσει ραντεβού.

Μπροστά από τη γυναίκα, που το οδηγούσε (βρεγμένη ως το κόκαλο), καθόταν ένα κοριτσάκι με ένα σκισμένο αδιάβροχο. Ήταν το παιδί της. Έμεινα άφωνος. «Δεν είχα κάπου να το αφήσω…», μου εξήγησε απλά εκείνη.

00MG 0377

Στις φαβέλες του Pίο.

Αυτή η γυναίκα, η οποία με είχε γνωρίσει μόλις λίγες ώρες νωρίτερα πουλώντας μου ένα εισιτήριο λεωφορείου, ξεκίνησε με ένα σκουριασμένο μηχανάκι υπό καταρρακτώδη βροχή (όσοι έχουν πάει στο Βιετνάμ καταλαβαίνουν τι εννοώ), οδήγησε κοντά μια ώρα σε καρόδρομους, μαζί με το εφτάχρονο παιδί της, για να φτάσει στη γειτονική πόλη και να πάει έναν άγνωστο δυτικό στο λεωφορείο του.

Ήθελα να βάλω τα κλάματα, να της ζητήσω συγγνώμη, να αρχίσω να φωνάζω πως είμαι ένας άθλιος άνθρωπος, όμως εκείνη ήρθε κοντά μου χαμογελαστή και το μόνο που μου είπε ήταν: «Ηρέμησε, όλα θα πάνε καλά τώρα». Ξεμακραίνοντας με το λεωφορείο, τις κοίταζα πίσω να με χαιρετούν, χαρούμενες και οι δυο τους, μες στη βροχή και, με την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά, έπαψα να αναρωτιέμαι πού έχει πάει η αλληλεγγύη και η καλοσύνη των ανθρώπων.

Ήξερα πλέον πως ζούσαν, με την απλότητα και την απροσποίητη γενναιοδωρία που τους αρμόζει, σε ένα φτωχικό πρακτορείο λεωφορείων στο Βιετνάμ. Μόλις είχα πάρει το πιο σημαντικό μάθημα της ζωής μου. Μακάρι να νοιαζόμαστε όλοι μας έτσι ο ένας για τον άλλον.

http://www.stylianospapardelas.com/

https://www.facebook.com/Stylianospapardelas

00IMG 1656

Στο λεωφορείο, ταξιδεύοντας προς την έρημο της Jaisalmer.

00MG 8051

Παιδιά στο σχολείο.

00MG 5399

Παιδιά που έχουν χαθεί από τους γονείς τους, στο Βαρανάσι της Ινδίας.

00MG 7708

Μικρό κορίτσι στην Kαμπότζη.

00155

Uganda: ένας μικρός χαίρεται το μπάνιο του.

00431649 10151352491195624 894198433 n

Παίζοντας με παιδιά στο Ρίο.

00MG 8177

Μια μικρή Ινδή ντυμένη θεά Σίβα στο Pushkar της Ινδίας.

00background 007

Βολιβία: Ενώ οι τουρίστες τραβούσαν αναμνηστικές φωτογραφίες στη μεγαλύτερη φυσική αλυκή στο κόσμο…

Πηγή: andro.gr

Advertisements

Τα δεκα μεγαλύτερα ψεμματα που λεν οι γονεις στα παιδια

Published Δεκέμβριος 23, 2013 by sofiaathanasiadou

Ο μέσος γονιός λέει περί τα 3.000 «λευκά ψέματα» κατά την διάρκεια της παιδικής ηλικίας των παιδιών του, σύμφωνα με έρευνα που έγινε πρόσφατα στη Μεγάλη Βρετανία. Αν ο αριθμός αυτός σας ακούγεται μικρός, τότε σίγουρα είστε γονείς. Οι γονείς λένε ψέματα στα παιδιά τους για αμέτρητους λόγους: Για να τα προστατεύσουν από τον έξω κόσμο, για να μην βλάψουν τον εαυτό τους και για να τα κάνουν -ή να κάνουν τους εαυτούς τους- να νιώσουν καλύτερα.

Οι νεώτερες θεωρίες παιδοψυχολογίας λένε πως το να λένε οι γονείς οποιουδήποτε είδους ψέμα στα παιδιά τους, μικρό ή μεγάλο, είναι κακό. Συμβουλεύουν, λοιπόν, να μιλούν όσο το δυνατόν πιο ειλικρινά στα παιδιά για τον Άγιο Βασίλη, τις νεράιδες και πολλά ακόμα θέματα που απαριθμούνται παρακάτω, καθώς τα παιδιά πρέπει να μάθουν από μικρή ηλικία πως τα ψέματα είναι μέρος της ζωής. Αυτό, βέβαια, δεν έχει καθόλου πλάκα για κανέναν…

«Υπάρχει Άγιος Βασίλης, αλλά πηγαίνει δώρα μόνο στα καλά παιδιά»

Η απειλή του Άγιου Βασίλη αρκεί για να κρατήσει υπό έλεγχο την συμπεριφορά των παιδιών καθ’όλη την διάρκεια του έτους. Οι γονείς λένε στα παιδιά ότι βρίσκονται σε επαφή με τον Άγιο Βασίλη συνεχώς, π.χ. ότι μιλούν στο τηλέφωνο μαζί του, προκειμένου να τα συνετίσουν. Όταν έρχεται η ώρα που τα παιδιά μαθαίνουν την αλήθεια για τον Άγιο Βασίλη η απογοήτευση που νιώθουν είναι μεγάλη. Τόσο μεγάλη που μπορεί να τα οδηγήσει να αμφισβητήσουν οτιδήποτε τους έχουν πει οι γονείς μέχρι εκείνη τη στιγμή.

«Εγώ θα πονέσω περισσότερο από εσένα»

Ψέμματα γονιών

Από τα πιο ανόητα ψέματα που λένε πολλοί γονείς όταν το παιδί πρόκειται να κάνει το επόμενο εμβόλιο, για να το κάνουν νοιώσει καλύτερα. Πώς είναι δυνατόν να πονέσει περισσότερο ο γονιός, όταν το παιδί είναι αυτό που «τρώει» την ένεση; Σίγουρα, το να βλέπεις κανείς το πιτσιρίκι του να κλαίει με μαύρο δάκρυ μόλις βλέπει το εμβόλιο, ή όταν το τιμωρείς, ή όταν του παίρνουν κάτι από τα χέρια, είναι δυσάρεστο, αλλά τον πονάει περισσότερο απ’ό,τι εκείνο; Μάλλον όχι…

«Η μαμά και ο μπαμπάς κοιμούνται τώρα»

Ψέμματα γονιών

Μισό ψέμα και μισή αλήθεια: Ναι, η μαμά και ο μπαμπάς είναι στην κρεβατοκάμαρα, αλλά όχι, δεν κοιμούνται πραγματικά. Όταν η πόρτα της κρεβατοκάμαρας είναι κλειστή, τα περισσότερα παιδιά ξέρουν ότι δεν πρέπει να μπουν χωρίς να χτυπήσουν. Ό,τι γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες δεν χρειάζεται να αφορά τους μικρότερους της οικογένειας, σωστά; Φυσικά, καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν συνήθως υποψιάζονται τι κάνουν η μαμά και ο μπαμπάς όταν η πόρτα είναι κλειστή. Και η πρώτη τους σκέψη είναι «μπλιαχ!».

«Αν μου πεις την αλήθεια δε θα σε μαλώσω»

Ψέμματα γονιών

Σχεδόν κάθε γονιός έχει πει στο παιδί του κάτι τέτοιο. Και ναι, μπορεί η αλήθεια να βάζει τα παιδιά σε λιγότερους μπελάδες από το να πουν ψέματα και να μαθευτεί η αλήθεια αργότερα, αλλά την τιμωρία τους θα την υποστούν, όπως και να’χει. Όταν τα παιδιά έχουν μεγαλώσει αρκετά ώστε να το καταλάβουν, θα έχουν πλέον γίνει και τα ίδια επαγγελματίες ψεύτες.

«Τρώγοντας λαχανικά θα μεγαλώσεις και θα γίνεις δυνατός»

Ψέμματα γονιών

Προκειμένου να κάνουμε τα παιδιά μας να φάνε τα λαχανικά ή τα φρούτα τους «αναγκαζόμαστε» να τους λέμε έναν σωρό ψέματα. Ένα από τα πλέον κλασικά είναι ότι τρώγοντας σπανάκι (ή άλλα λαχανικά) θα μεγαλώσουν και θα δυναμώσουν, όπως ο Ποπάϋ. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι τα λαχανικά μπορούν να ενισχύσουν την ανάπτυξη μέχρι ενός βαθμού. Τα γονίδια είναι αυτά που θα παίξουν τον βασικότερο ρόλο στο πόσο μεγάλο και δυνατό θα γίνει ένα παιδί. Ευτυχώς, βέβαια, τα παιδιά δεν το γνωρίζουν ακόμα αυτό, διαφορετικά δεν θα καταφέρναμε ποτέ να τα κάνουμε να φάνε υγιεινά φαγητά.

«Αν παίζεις συνέχεια με τα απόκρυφά σου θα τυφλωθείς»

Ψέμματα γονιών

Το ψέμα αυτό ακουγόταν συχνότερα πριν από μερικές δεκαετίες και όχι τόσο σήμερα, ωστόσο οι περισσότεροι οι γονείς θα προτιμούσαν ο γιος τους να μην ασχολείται με το μόριό του διαρκώς, ιδιαίτερα σε δημόσιους χώρους. Ακόμα χειρότερα, δεν θα ήθελαν να μπουν στο δωμάτιό του μικρού Δημητράκη και να τον πετύχουν να παίζει με τον… Μήτσο του. Και αυτός είναι ο λόγος που το ψέμα αυτό δεν έχει εκλείψει εντελώς.

«Αν συνεχίσεις να κάνεις αυτή την έκφραση, το πρόσωπό σου θα μείνει έτσι»

Ψέμματα γονιών

Ένα παρεμφερές ψέμα είναι το «αν αλληθωρίζεις θα μείνεις αλλήθωρος». Οι γονείς το χρησιμοποιούν απλά και μόνο για να πείσουν τα παιδιά να σταματήσουν να κάνουν γελοίες γκριμάτσες. Σπάνια, όμως, τα καταφέρνουν.

«Η μαμά και ο μπαμπάς δεν κάπνιζαν ποτέ ως παιδιά/δεν έπιναν αλκοόλ πριν τα 21/ δεν έκαναν ποτέ σεξ πριν τον γάμο»

Ψέμματα γονιών

Στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν τα παιδιά από το να κάνουν τα ίδια λάθη μ’εκείνους στην εφηβεία, πολλοί γονείς λένε ψέματα ή ανακρίβειες σχετικά με το τι έκαναν και τι όχι εκείνοι, ως νέοι. Φυσικά και δεν είχαν κάνει σεξ πριν τον γάμο, δεν κάπνισαν ποτέ μαριχουάνα, ούτε ήπιαν αλκοόλ πριν τα 21 –μετά τα 21 δε, έπιναν πολύ σπάνια. Αυτή η κατηγορία ψεμάτων περιλαμβάνει μάλλον τα περισσότερα και πιο δημοφιλή που λένε οι γονείς στα παιδιά.

«Δεν έχει Μπομπ αυτή την εβδομάδα / η τηλεόραση χάλασε»

Ψέμματα γονιών

Δυστυχώς για τους γονείς, τα περισσότερα παιδιά είναι αρκετά έξυπνα για να καταλάβουν πόσο μεγάλο ψέμα είναι αυτό, όσο πειστικοί κι αν είναι οι πρώτοι λέγοντάς το. Προκειμένου να περάσουν λίγες στιγμές ησυχίας στο σπίτι, οι γονείς λένε στα παιδιά ότι η αγαπημένη τους τηλεοπτική σειρά ακυρώθηκε ή διακόπηκε, ότι η τηλεόραση χάλασε, ότι δεν έχει ρεύμα… Και ξαφνικά: Ταράν! Τα πιτσιρίκια, πρόθυμα να διορθώσουν το πρόβλημα, επαναφέρουν τον Μπομπ στην παρέα και το σαλόνι γεμίζει με τα ουρλιαχτά τους, «Μπομπ Σφου-γγαράκης! Μπομπ Σφου-γγαράκης!»

«Ο πελαργός σε έφερε σ’εμάς»

Ψέμματα γονιών

«Από πού έρχονται τα μωρά;» ή ακόμα χειρότερα «από πού ήρθα εγώ;» είναι μία από τις πλέον συνηθισμένες ερωτήσεις παιδιών προσχολικής ηλικίας. Οι γονείς επιλέγουν να απαντήσουν με διάφορους τρόπους, και παρόλο που η ειλικρινής προσέγγιση είναι μάλλον η καλύτερη, δεν είναι λίγοι αυτοί που ακόμα ανατρέχουν στον μύθο του πελαργού. Ανάλογα με την ηλικία του, το παιδί μπορεί να «χάψει» ή μην «χάψει» τη μεταφορά. Όπως και να’χει, δεν είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς κάτι πιο ευφάνταστο όταν θέλει να μιλήσει στο παιδί για την αναπαραγωγική διαδικασία.

πηγη:http://www.mama365.gr

Η ιστορια μιας βιαιης οικογενειας μεσα απο 34 φωτογραφιες

Published Δεκέμβριος 23, 2013 by sofiaathanasiadou

Η περίοδος φλερτ μεταξύ του Shane και της Maggie ήταν σύντομη αλλά έντονη. Ο Shane τηλεφωνούσε καθημερινά από τη φυλακή και όταν αποφυλακίστηκε άρχισαν να βγαίνουν ραντεβού

Ένα πολύ ενοχλητικό φωτορεπορτάζ της Sara Naomi Lewkowicz

To 2012 η Sara Naomi Lewkowicz εργαζόταν ως φωτορεπόρτερ, προσπαθώντας να αποτυπώσει το στίγμα των ανθρώπων που προσπαθούν να ενσωματωθούν στην κοινωνία μετά την παραμονή τους στη φυλακή. Το ζευγάρι που παρακολουθούσε ήταν ο Shane και η Maggie μαζί με τα δύο της παιδιά από άλλο άντρα. Όμως η φωτογράφος αντί να κάνει το πορτρέτο ενός 22χρονου πρώην κατάδικου βρέθηκε εν μέσω μιας ιστορίας ενδοοικογενειακής βίας.

 Η Maggie και τα δύο της παιδιά, Memphis, 2 χρονών, και Kayden, 4 χρονών. Η Maggie είχε χωρίσει με τον πατέρα τους αρκετούς μήνες πριν συνδεθεί με τον Shane

Magnify Image

Μια νύχτα, με αφορμή τη ζήλια της Maggie, η φωτορεπόρτερ βρέθηκε μπροστά στην επίθεση που δέχτηκε από τον Shane. Δεν σταμάτησε να φωτογραφίζει, φέρνοντας στο φως μια ιστορία που συνήθως είναι πολύ καλά κρυμμένη. Η φωτογράφος έχει δεχτεί κριτική για τη στάση της, για το ότι φωτογράφιζε αντί να επέμβει. Η ίδια υπερασπίζεται τον εαυτό της λέγοντας ότι όπως της επιβεβαίωσε και η αστυνομία, η ενδεχόμενη επέμβασή της θα έκανε τα πράγματα χειρότερα, βάζοντας τον εαυτό της αλλά και τη Maggie σε κίνδυνο. Οι λεζάντες είναι σχόλια της φωτογράφου και η σειρά των φωτογραφιών δημοσιεύτηκε στο Time.

Magnify Image

Ένα μήνα μετά την έναρξη της σχέσης τους, ο Shane έκανε στο λαιμό του τατουάζ με το όνομα της Maggie

Magnify Image

Ο Shane ενώ φρόντιζε τη Maggie και τα παιδιά της προσπαθούσε να κάνει καριέρα ως τραγουδιστής σε χριστιανική ροκ μπάντα

Magnify Image

Η σχέση του Shane με τη μικρή Memphis ήταν πιο εύκολη απ’ ότι με τον Kayden, αλλά ο νέος του ρόλος ως πατέρας δυο μικρών παιδιών δοκίμαζε την υπομονή του

Magnify Image

Μερικούς μόνο μήνες μετά τη γνωριμία τους ο Shane μετακόμισε τη Maggie και τα παιδιά σε ένα τροχόσπιτο στο Οχάιο. Η Maggie δεν είχε ποτέ απομακρυνθεί περισσότερο από την οικογένειά της

Magnify Image

Shane και ο Kayden είχαν τεταμένες σχέσεις από την αρχή, με τον Shane να προσπαθεί να αποτελεί αυστηρό αντρικό πρότυπο και τον Kayden να αντιστέκεται

Magnify Image

Η Maggie έλεγε συχνά ότι έβλεπε τον ανταγωνισμό μεταξύ Kayden και Shane και ένιωθε ότι βρισκόταν ανάμεσα στον πόλεμό τους για την δική της τρυφερότητα και προσοχή

Magnify Image

Το άγχος του Shane λόγω της ανεργίας και της έλλειψης χρημάτων επηρέαζε την πορεία της σχέσης του με τη Maggie. Άρχισαν να μαλώνουν όλο και πιο συχνά, συνήθως για τα λεφτά ή για το ότι η Maggie είχε περισσότερη ενέργεια για τα παιδιά παρά για τη σχέση τους

Magnify Image

Μια νύχτα, μετά από τον εορτασμό των γενέθλιων της Memphis το ζευγάρι άρχισε να μαλώνει. Ο Shane είπε ότι ο κύριος λόγος του θυμού του ήταν ότι η Maggie πρόσεχε τα παιδιά της περισσότερο από τον ίδιο

Magnify Image

Magnify Image

Η Maggie και ο Shane σε μια από τις λίγες βραδιές που πέρασαν μόνοι τους, σε ένα τοπικό μπαρ με καραόκε

Magnify Image

Μετά από μια βραδιά σε ένα τοπικό μπαρ η Maggie έφυγε θυμωμένη επειδή κάποια άλλη γυναίκα φλέρταρε με τον Shane. Όταν έφτασαν στο σπίτι στο οποίο φιλοξενούνταν εκείνη τη νύχτα ο Shane ήταν έξαλλος που η Maggie «τον εγκατέλειψε». H Maggie του είπε να φύγει από το σπίτι, ότι ήταν υπερβολικά θυμωμένος και ότι θα ξυπνούσε τα παιδιά.

Magnify Image

Magnify Image

Κάποια στιγμή, κι ενώ η Maggie προσπαθούσε να φύγει τρέχοντας από το δωμάτιο, ο Shane την άρπαξε και την πέταξε πάνω στην κουζίνα

Magnify Image

Ενώ ο καυγάς συνεχιζόταν ο Shane είπε στη Maggie ότι μπορούσε να διαλέξει μεταξύ του να φάει ξύλο στην κουζίνα ή του να πάει μαζί του στο υπόγειο για να μιλήσουν

Magnify Image

Όταν η Maggie αρνήθηκε ο Shane την άρπαξε από το πρόσωπο και το λαιμό και άρχισε να την πνίγει. Πηγή: 

Magnify Image

Όσο ο Shane και η Maggie μάλωναν, η Memphis ήρθε τρέχοντας στο δωμάτιο και άρπαξε την μητέρα της, ουρλιάζοντας και χτυπώντας τα πόδια της.

Magnify Image

Memphis προσπαθούσε να χωθεί ανάμεσά τους ενώ ο Shane συνέχιζε να φωνάζει. Κάποια στιγμή το κοριτσάκι σταμάτησε να κλαίει και προσπαθούσε να ηρεμήσει την μητέρα της.

Magnify Image

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα κατέφθασε η αστυνομία μετά από τηλεφώνημα ενός από τους κατοίκους του σπιτιού.

Magnify Image

Ο Shane αγκάλιασε τη Memphis πριν τη σύλληψή του. Είπε ότι δεν είναι κακός άνθρωπος και ότι η Maggie προσπαθούσε να φύγει μεθυσμένη από το σπίτι με τα παιδιά στο αυτοκίνητο.

Magnify Image

Magnify Image

Μια αστυνομικός φωτογραφίζει τις μελανιές στο λαιμό της Maggie. «Ξέρεις, δεν πρόκειται να σταματήσει να το κάνει» είπε στη Μaggie ενώ αυτή έκλαιγε. «Ποτέ δε σταματάνε. Σταματάνε μόνο όταν σε σκοτώνουν».

Magnify Image

Η αστυνομικός έπεισε τη Maggie να κάνει καταγγελία. «Δεν θέλω να του προκαλέσω πρόβλημα» , έλεγε κλαίγοντας. «Δεν θα του προκαλέσεις εσύ πρόβλημα. Μόνος του προκάλεσε το πρόβλημα» απάντησε η αστυνομικός.

Magnify Image

Εξαντλημένη από τα γεγονότα και από το σοκ, η Maggie έκανε εμετό.

Magnify Image

Η Maggie προσπάθησε να συνέλθει για να οδηγήσει με τα παιδιά μέχρι το σπίτι της καλύτερης της φίλης. Πηγή: 

Magnify Image

O Kayden, ο οποίος κοιμόταν κατά τη διάρκεια της επίθεσης, όταν ξύπνησε άρχισε να κλαίει. Η Memphis ήταν ήρεμη και προσπαθούσε κυρίως να ηρεμήσει την μητέρα της. «Μην κλαις μαμάκα, σ’ αγαπώ», έλεγε ξανά και ξανα

Magnify Image

Magnify Image

την ημέρα μετά την επίθεση η Maggie έπρεπε να πάρει αποφάσεις σχετικά με τη ζωή της. Δεν είχε εισόδημα και φοβόταν να επιστρέψει στο σπίτι που μοιραζόταν με τον Shane. Φοβόταν ότι ο Shane θα πλήρωνε εγγύηση και θα την έβρισκε. Τηλεφώνησε πολλές φορές στη φυλακή για να σιγουρευτεί ότι ο Shane ήταν ακόμα μέσα

Magnify Image

Magnify Image

Magnify Image

Τις μέρες μετά την επίθεση η Maggie σκέφτηκε και αποφάσισε να κάνει επίσημη καταγγελία στην αστυνομία. Έχοντας αποκαταστήσει επικοινωνία με τον πατέρα των παιδιών της αποφάσισε να πάει με τα παιδιά της στην Αλάσκα, όπου αυτός υπηρετεί σε βάση του στρατού.

Magnify Image

Ο παππούς της Maggie στο αεροδρόμιο για την πτήση προς Αλάσκα, προσπαθώντας να βοηθήσει με τα παιδιά

Magnify Image

Η Memphis στο αεροδρόμιο Port Columbus, περιμένοντας την πτήση προς την Αλάσκα. «Θέλω να ξαναγίνουμε οικογένεια» είπε η Maggie. «Έχει δείξει τόση κατανόηση για όλα, θέλει να μας φροντίσει. Είμαι πολύ τυχερή

Η Lewkowicz εξακολουθεί να παρακολουθεί την εξέλιξη της ζωής της Maggie, η οποία έχει επανασυνδεθεί με τον άντρα των παιδιών της, προσπαθώντας να βάλει τη ζωή της σε τάξη.

Πηγή: www.lifo.gr