Αρχείο

All posts for the day 5 Δεκεμβρίου 2013

μαρακες cookies γεμιστα με smarties ! η τελεια ιδεα για το παιδικο παρτυ

Published Δεκέμβριος 5, 2013 by sofiaathanasiadou

Candy-γεμάτο μπισκότα maraca

Εντάξει με αυτή την ιδέα θα ξετρελαθείτε!Όπως ξετρελάθηκα και εγώ!μαράκες cookies γεμιστά με smarties!!!Μια τέλεια ιδέα απο το αμερικανικο blog SHEKNOWS ! Πάμε να δούμε πως φτιάχνονται???

περιπου για  μπισκότα

ζυμη για μπισκότα θα δείτε εδώ

 1 φλυνζανι πρασινη καραμελα λιωμενη

1 φλυντζανι μαυρη καραμελα λιωμενη

1 φλυνζανι κοκκινη καραμελα λιωμενη

1 φλυντζανι ασπρη καραμελα

πουρακια

smarties

κοκκινα ζελεδακια

Ετοιμάζουμε τη ζύμη

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 220 βαθμούς  . Ψήνουμε για 8-10 λεπτά. Αφαιρουμε από το φούρνο και αφήνουμε να κρυώσουν για λίγα λεπτά.

Candy-γεμάτο μπισκότα maraca

2

Πλάθουμε τη ζύμη

Με ένα σκουπ, πιέστε ελαφρά το εσωτερικό του κάθε μπισκότου για να ισιώσει και να γίνει όπως της φωτογραφίας. Αφήστε να κρυώσουν τα μπισκότα  για 5 λεπτά. Χρησιμοποιώντας ένα κοφτερό μαχαίρι, χαλαρώστε προσεκτικά και να αφαιρέσετε τα cookies. Επαναλάβετε τα βήματα ψησίματος με την υπόλοιπη ζύμη.

Candy-γεμάτο μπισκότα maraca

3

Γεμίστε με smarties

Πέρνουμε τα μισα cookies, και τα  γεμίζουμε με  smarties καραμέλες. Βαζουμε τη καραμελα να  λιώνει στο φούρνο μικροκυμάτων σε μπολ, 30 δευτερόλεπτα κάθε φορά, ανακατεύοντας μετά από κάθε θέρμανση, μέχρι να λιώσει. Βυθίζουμε το ακρο απο τα μπισκοτα που θα βαλουμε στη κορυφη

Candy-γεμάτο μπισκότα maraca

4

Διαμορφώστε τη κουδουνίστρα maraca

Συνδέουμε . Αφήνουμε να κρυώσει και να σκληρύνει. Αμα στάζει μπορούμε  να καθαρισουμέ με ένα μαχαίρι αφού είναι σταθερή.

Candy-γεμάτο μπισκότα maraca

5

Δημιουργήστε τη λαβή maraca

. Τοποθετήστε ένα κόκκινο ζελεδακι καραμέλα στην άκρη από το κάθε πουράκι

Candy-γεμάτο μπισκότα maraca

6

Βαφτε τις μαράκες 

Λιώστε τη πράσινη καραμέλα στο φούρνο μικροκυμάτων. Βυθίστε το κάτω (1/3 του κάθε  μπισκότου) στη πράσινη καραμέλα.

Candy-γεμάτο μπισκότα maraca

7

Συνδέστε τη λαβή στο κουδουνίστρα

Τα γυρνάμε ανάποδα τα ενώνουμε όπως στη παρακάτω φωτογραφία και τα αφήνουμε να στεγνώσουν

Candy-γεμάτο μπισκότα maraca

8

Κοντευουμε!!!!

λιώνουμε την λευκή  καραμέλα  στο φούρνο μικροκυμάτων. Βουτήξτε τις μπάλες μπισκότου μέσα στη λευκή όπως δείχνει η φωτογραφία

Candy-γεμάτο μπισκότα maraca

9

Αφήστε τα να στεγνώσουν

Τα γυρίζουμε σε όρθια θέση και τα  τοποθετουμε μέσα σε μικρά ποτήρια για να κρυώσουν και να σκληρύνουν.

Candy-γεμάτο μπισκότα maraca

10

Προσθέστε τις τελευταίες πινελιές

Λιώστε στο φούρνο μικροκυμάτων τη κόκκινη καραμέλα. Βουτήξτε στην κορυφή το 1/3 απο τη μπάλα μπισκότο στη κόκκινο καραμέλα. Το γυρνάμε σε όρθια θέση  και το  τοποθετούμε σε ενα γυαλινο μικρο ποτηρακι  για να κρυώσει και να σκληρύνει. Λιώνουμε τη μαύρη και τηλευκη καραμέλα .Χρησιμοποιώντας ένα πινέλο, προσθέστε διακοσμητικά ρίγες και στίγματα στα cookies maraca σας.

Candy-γεμάτο μπισκότα maraca

Ανακινήστε και να φάτε!!!!!

Candy-γεμάτο μπισκότα maraca

Δεν είναι υπέροχη ιδέα???Αν σας άρεσε  like  και share για να το κοινοποιήσετε!

Φιλάκια στα μουτράκια σας

Σοφία

Advertisements

surfers4life o ηλιας κατητσιργιανογλου μας εξηγει για το νοημα της ζωης του

Published Δεκέμβριος 5, 2013 by sofiaathanasiadou

CC7C5013

Τους «Surfers4Life» τους είχαμε γνωρίσει και ΕΔΩ .Ο Ηλίας Κατηρτσιγιανόγλου  δινει συνεντευξη στο andro και μας εξηγει για το νόημα της ζωής του και τον εθελοντισμό!

Ο Ηλίας Κατηρτσιγιανόγλου ήταν πετυχημένος εμπορικός διευθυντής μιας μεγάλης πολυεθνικής. Όταν προσβλήθηκε από καρκίνο, συνειδητοποίησε ότι δεν είχε προσφέρει στους συνανθρώπους του κάτι ουσιαστικό, που θα ζούσε μετά το θάνατό του. Και τότε, σαν πυγολαμπίδα μες στο πιο βαθύ σκοτάδι, άστραψε στο νου του η ιδέα των «Surfers4Life»…

Ο Ηλίας Κατηρτσιγιανόγλου σήμερα, τέσσερα χρόνια από τον Δεκέμβριο του 2009, είναι πολύ καλά στην υγεία του («πιο πλήρης και ζωντανός από ποτέ»). «Να δίνεις στους συνανθρώπους σου περισσότερα από αυτά που μπορείς και να έχεις την περηφάνια να παίρνεις λιγότερα από αυτά που χρειάζεσαι… Αυτό είναι γενναιοδωρία, αλληλεγγύη στην πράξη», λέει σεμνά, με τη φλόγα της ζωής και της προσφοράς να καθρεφτίζονται στα μάτια του

Το Δεκέμβριο του 2009, στην κρύα αίθουσα ενός νοσοκομείου, ήρθα για πρώτη φορά στη ζωή μου αντιμέτωπος με το φόβο του άγνωστου. Δίχως καν να έχω κάποια διάγνωση στα χέρια μου κατάλαβα ότι τα πράγματα είναι σοβαρά μόνο και μόνο από το βλέμμα της μητέρας μου. Με κοιτούσε δακρυσμένη, σαν να ’θελε αυτή η στιγμή να κρατήσει για πάντα: θαρρείς και στα μάτια της κρυβόταν μια φωτογραφική μηχανή που γύρευε τον τρόπο να απαθανατίσει τη μορφή μου. Λίγη ώρα αργότερα οι γιατροί με ενημέρωσαν ότι είχα ένα μεγάλο όγκο στα γεννητικά όργανα, ο οποίος είχε κάνει μετάσταση στην κοιλιακή χώρα. Δεν είχα πολλές ελπίδες. Δυο σκέψεις πέρασαν αυτόματα από το μυαλό μου. Η πρώτη ήταν: «Τι κάνω τώρα;». Κατέληξα στο ότι δεν αξίζει να αγχωθώ περισσότερο για κάτι που υπερβαίνει τις δυνάμεις μου –έπρεπε μόνο να είμαι δυνατός και να το παλέψω μέχρι τέλους. Η δεύτερη, σχεδόν ταυτόχρονη, σκέψη, ήταν: «Γιατί εγώ; Γιατί σε εμένα;». Αυτή είναι μια ερώτηση-παγίδα που κάνουν στον εαυτό τους όλοι όσοι έχουν περάσει από ανάλογες καταστάσεις –ευτυχώς αμέσως με παρηγόρησε η ιδέα ότι ήμουν εγώ και όχι κάποιος δικός μου. Είναι πολύ πιο δύσκολο να παρακολουθείς ανήμπορος τη μάχη των ανθρώπων που αγαπάς, απ’ το να δίνεις εσύ ο ίδιος τη μάχη… «Η ιδέα του θανάτου με τρομάζει λιγότερο απ’ ό,τι μια ανεπαρκής ζωή…»
Σύμφωνα με τους γιατρούς υπήρχε πολύ σοβαρό ενδεχόμενο να «φύγω» από τη ζωή μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα κι έτσι από την πρώτη κιόλας στιγμή άρχισα να «ιχνηλατώ» το παρελθόν μου, αναζητώντας αυτό που λέμε «το σύνολο της ζωής μου». «Ποιο ήταν το έργο μου;», «Τι αφήνω πίσω μου;». Πριν από την περιπέτεια της υγείας μου ήμουν εμπορικός διευθυντής μιας μεγάλης πολυεθνικής: είχα φτάσει να διαχειρίζομαι συμβόλαια ύψους 45 εκατομμυρίων ευρώ. Ναι, αισθανόμουν πετυχημένος και γεμάτος εμπειρίες –έχοντας εργαστεί για βιομηχανικούς κολοσσούς, όπως η BMW στο Μόναχο, ή ως αντιπρόσωπος μιας μεγάλης αυστραλιανής εταιρείας στην Αγγλία. Κάθε τόσο ταξίδευα σε όλο τον κόσμο, έμενα σε καλά ξενοδοχεία, ένιωθα ότι η ζωή είναι μπροστά μου… Μετά τη διάγνωση συνειδητοποίησα βίαια ότι όλες αυτές οι εμπειρίες, οι εικόνες, θα πέθαιναν μαζί μου. Δεν αφορούσαν κανέναν άλλον. Αισθάνθηκα μοναξιά: ξάφνου το σύνολο της ζωής μου έμοιαζε με ένα μεγάλο μηδενικό. Δεν είχα προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στους συνανθρώπους μου. Ο ορμέμφυτος αυτός απολογισμός, εν τέλει, λειτούργησε σαν μια «επιφοίτηση»: έκτοτε η ιδέα του θανάτου με τρόμαζε λιγότερο απ’ ό,τι μια ανεπαρκής ζωή…

CC7C4972

«Όταν άκουσα τη διάγνωση, σκέφτηκα ‘’Γιατί εγώ; Γιατί σε εμένα;’’. Με παρηγόρησε η ιδέα ότι ήμουν εγώ και όχι κάποιος δικός μου. Είναι πολύ πιο δύσκολο να παρακολουθείς ανήμπορος τη μάχη των ανθρώπων που αγαπάς, απ’ το να δίνεις εσύ ο ίδιος τη μάχη…»
Την περίοδο των θεραπειών, τα βράδια στο νοσοκομείο φαντασιωνόμουν ότι είμαι ξανά υγιής και πλέω με το kitesurf μου στην ανοιχτή θάλασσα. Η σκέψη αυτή με ηρεμούσε, μου έδινε δύναμη, κουράγιο. Περνώντας οι εβδομάδες και καθώς ο οργανισμός μου ανταποκρινόταν καλά στις χημειοθεραπείες αισθανόμουν ότι μπορώ να βγω νικητής από αυτή τη δύσκολη μάχη. Τότε ήταν για πρώτη φορά που άρχισε να σχηματοποιείται στο μυαλό μου η ιδέα της σύστασης μιας ομάδας η οποία, μέσα από τις δράσεις της, θα προσπαθούσε να ενδυναμώσει τη θέληση των συνανθρώπων μας που εμπλέκονται με τον καρκίνο. Ο σπόρος των «Surfers4life» είχε μόλις φυτευτεί. Μοναχικά, στην αρχή. Στην πορεία, βέβαια, προστέθηκαν πολλοί πρόθυμοι φίλοι και «συνοδοιπόροι». Σήμερα οι «Surfers4life» αριθμούν περισσότερα από 40 μέλη.

IMG_1110

«Οι ‘’Surfers4life’’ είναι μια ομάδα που, μέσα από τις δράσεις της, προσπαθεί να ενδυναμώσει τη θέληση των συνανθρώπων μας που εμπλέκονται με τον καρκίνο», λέει ο Ηλίας Κατηρτσιγιανόγλου (τρίτος από αριστερά).

Η πρώτη δράση των «Surfers4life» ήταν ο διάπλους του Ευβοϊκού –ενάμισι χρόνο αφ’ ότου είχα βγει από το νοσοκομείο. Ξεκινήσαμε από το Μαρμάρι με τελικό προορισμό τη Λούτσα: συνολικά 23 αθλητές, άλλοι με kitesurf, άλλοι με windsurf, άλλοι με καγιάκ. Καθένας από εμάς ήθελε με τον τρόπο του να στείλει ένα συμβολικό μήνυμα αλληλεγγύης στους καρκινοπαθείς όλου του κόσμου που δίνουν καθημερινά τη δική τους μάχη. Εξ ου και επιλέξαμε να πραγματοποιήσουμε τον διάπλου την «Ημέρα Επιζώντων Καρκίνου». Τερματίζοντας, δεν θα ξεχάσω ποτέ το αίσθημα πληρότητας που είχε πλημμυρίσει ολόκληρο το κορμί μου. Για πρώτη φορά στη ζωή μου αισθανόμουν πως έκανα κάτι που πραγματικά είχε νόημα. Έως τότε ούτε που είχα φανταστεί ότι μπορούσα να βιώσω τόσο έντονα συναισθήματα. Το γεγονός αυτό μου δημιούργησε ορισμένα, σημαντικά, ερωτήματα. Τι ήταν άραγε αυτό που με έκανε να αισθάνομαι πιο πλήρης και ζωντανός από ποτέ; Άρχισα να γυρεύω απαντήσεις, ρωτώντας, περισσότερο από περιέργεια, εξειδικευμένους ψυχολόγους. Οι απαντήσεις όλων κατέληγαν στο εξής συμπέρασμα: Ότι οι άνθρωποι που είναι ευτυχισμένοι, είναι αυτοί που βρήκαν κάποιο νόημα στη ζωή τους. Κι όταν έλεγαν «νόημα», γιατί μιλάμε για μια αφηρημένη έννοια, εννοούσαν να βρει ο καθένας από εμάς τι είναι αυτό που αγαπά και να το προσφέρει όχι στον εαυτό του, αλλά στους συνανθρώπους του. Αυτό είναι γενναιοδωρία, αλληλεγγύη στην πράξη. Να δίνεις περισσότερα από αυτά που μπορείς, και να έχεις την περηφάνια να παίρνεις λιγότερα από αυτά που χρειάζεσαι…
maxresdefault

Ο Ηλίας Κατηρτσιγιανόγλου στο TEDMED. «Έχω μιλήσει σε πολλά συνέδρια, σε σχολεία, σε κολέγια, για την ανάγκη της προσφοράς στον συνάνθρωπο. Για τον ‘’ιό της αλληλεγγύης’’, όπως συνηθίζω να λέω».

Σήμερα είμαι υγιής –κάνοντας, ασφαλώς, συχνά εξετάσεις για να παρακολουθώ την κατάστασή μου. Στις αρχές Δεκεμβρίου φεύγω για ένα μεγάλο ταξίδι σε Ινδία, Νότιο Κορέα και Κίνα προκειμένου να συναντήσω κάποιους πνευματικούς ανθρώπους, οι οποίοι ευελπιστώ ότι θα με διαφωτίσουν στα υπόλοιπα ερωτήματα που φέρω μέσα μου μετά την περιπέτεια της υγείας μου. Κατά καιρούς έχω μιλήσει σε πολλά συνέδρια, όπως το «TEDMED», ή ακόμα και σε σχολεία και κολέγια, για την ανάγκη της προσφοράς στον συνάνθρωπο, για τον «ιό της αλληλεγγύης» όπως συνηθίζω να λέω, όμως κάθε φορά νέες απορίες προκύπτουν στη λίστα της ζωής μου. Για ένα πράγμα μόνο είμαι σίγουρος πια: Το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε στους γύρω μας είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας…
CC7C4995

«Για ένα πράγμα μόνο είμαι σίγουρος πια: Το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε στους γύρω μας είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας».

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/drasi/to-noima-tis-zwis-tou/ ]

το φωτογραφικο προτζεκτ μιας εγκυμοσυνης!

Published Δεκέμβριος 5, 2013 by sofiaathanasiadou

Magnify Image

Μια φωτογραφία για κάθε μήνα εγκυμοσύνης.

Η Βραζιλιάνα φωτογράφος Σόφι Σταρζένσκι δείχνει πόσο αλλάζουν τα σώματα των γυναικών χρησιμοποιώντας για μοντέλο τον ίδιο της τον εαυτό. Η σειρά αυτή ονομάζεται 40 εβδομάδες και ένας καθρέφτης. Μια καταπληκτικη φωτογραφιση που είδαμε στο lifo

Magnify Image

Magnify Image

Magnify Image

Magnify Image

Magnify Image

Magnify Image

Magnify Image

Magnify Image

Magnify Image

Magnify Image