Αρχείο

All posts for the day 26 Νοεμβρίου 2013

ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΝΑ ΛΑΜΠΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΩΣΦΟΡΙΖΕΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Published Νοέμβριος 26, 2013 by sofiaathanasiadou

Το παιδί σας φοβάται το σκοτάδι; Για να κοιμάται κάθε βράδυ το παιδί σας και να βλέπει όνειρα γλυκά είναι ώρα να κάνετε το παιδικό δωμάτιο να λάμπει και να φωσφορίζει στο σκοτάδι! 

Η ώρα του ύπνου θα είναι μαγική! Θα κοιτάει το δωμάτιό και θα κάνει τόσα όνειρα. Μπορείτε να βρείτε όλους τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος και να μετατρέψετε το ταβάνι σε έναστρο ουρανό!

Ξέρετε ότι υπάρχουν σπρέι με χρώμα που φωσφορίζουν στο σκοτάδι; Γιατί δεν δοκιμάζετε να φτιάξετε παρέα μια πόλη που να λάμπει στο φως του φεγγαριού και των άστρων;  

Σκεφτείτε ένα βράδυ, να σβήσετε τα φώτα και να παίξετε μ’ αυτά τα παιχνίδια στο δωμάτιο! Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα υπέροχα παιχνίδια μπορείτε να παίξετε με το παιδί σας, αγκαλιά, στο σκοτάδι! 

Δείτε, ακόμα, υπάρχει μία μαγική, πράσινη, σκόνη που λάμπει στο σκοτάδι! Την ανακατεύετε με χρώμα τοίχου, παίρνετε πινέλο και βάφετε τα όνειρά σας!Με αυτήν την σκόνη μπορούμε, εκτός από να βάψουμε, να την ανακατέψουμε με πλαστελίνη και να φτιάξουμε γλυκά που φωσφορίζουν! Μην ξεχνάτε βρισκόμαστε σ’ έναν άγνωστο πλανήτη με εξωγήινους!

Μπορείτε να την βρείτε σε ότι χρώμα φανταστείτε ! 

Kαντε απλα κλικ εδω

Δεν φαντάζεστε την χαρά που θα κάνει το παιδί σας με αυτό το παιχνίδι!

Και το παιχνίδι χωρίς φώτα, δεν σταματάει ποτέ! Δείτε αυτά τα μπαλόνια είναι μοναδικά γιατί φωσφορίζουν όταν τα φουσκώσετε την νύχτα! 

Τα παραπάνω προϊόντα μπορείτε να τα βρείτε στο amazon

Όταν τα φώτα κλείνουν αρχίζει το πάρτι! Και μετά από όλα αυτά, ένα, είναι σίγουρο, το παιδί σας δεν θα φοβάται πια το σκοτάδι αλλά θα το φοβάστε, εσείς, γιατί θα το κάνει να μένει ξύπνιο όλη την νύχτα! Καλή διασκέδαση! 

ΠΗΓΗ : paizoumemazi

 

Advertisements

Τατουαζ μωρο ! Το στηθος της μανας ανηκει στο μωρο!Ολη η ιστορια το παρασκηνιο και η αληθεια για το Τατουαζ που απασχολησε περισσοτερο απο ολα ολον τον κοσμο!

Published Νοέμβριος 26, 2013 by sofiaathanasiadou

5967_10151651050683856_2018435402_n

Τοσος ντορος για ενα Τατουαζ ε αυτο δεν το φανταζομουν!

Οκ το να εχεις κανει ενα τρισδιαστατο μωρο σε αληθινο μεγεθος και να σημαδεψεις το σωμα σου για παντα με κατι τετοιο ειναι λιγο τραβηγμενο.

Κοσμοθεωριες αναπτυχθηκαν γυρω απο αυτο το τατουαζ αλλα και στρατοπεδα…

Ιστοριες για αγριους ανακριβειες αλλα και πολλοι «μπαμπαδες» εσπευσαν να το υιοθετησουν.

Η ταυτοτητα αλλα και η ιστορια του ειχε καλυφθει με ενα πεπλο μυστηριου αλλα και με πολλα πιθανα σεναρια.

Ειναι μια μαμα που εχασε το παιδι της και εκανε τατουαζ για να να το νιωθει για παντα επανω της..

Αυτο ηταν το πολυφορεμενο story και τα στρατοπεδα δεν αρχισαν να δημιουργουνται…

Μα καλα δεν σκεφτεται τι θα γινει σε λιγα χρονια οταν μεγαλωσει?

Αυτο θα σημανει το τελος της σεξουαλικης της ζωης ελεγαν αλλοι…

Αλλοι υποστηριζοντας την κοπελα  μιλουσαν για το  δικαιωμα  να εκφραζει ο καθενας την αποψη του και να κανει οτι θελει με το σωμα του…

Σεβασμος σε μια μανα που εχασε το παιδι της ελεγαν αλλοι..

Υπηρχαν φυσικα και οι απιστοι Θωμαδες …

Ειναι photoshop…

Μα ποια ειναι η αληθεια?

Και ποιος ειναι επιτελους ο δημιουργος αυτου του Τατουαζ την στιγμη που τουλαχιστον 3 καταστηματα με τατουαζ το διεκδικουν?

Την αληθεια αγανακτισμενος ποσταρε ο φωτογραφος Noel Bass o ανθρωπος που ομολογει με χιουμορ πως εμαθε το μαθημα του και αλλη φορα θα βαζει logo πανω στις φωτογραφιες του!

Ο μοναδικος λογος που εμπνευστηκε να δημιουργησει αυτο το τρισδιαστατο μωρο επανω στο στηθος της κοπελας ηταν για να περασει ενα μυνημα απαραιτητο στην εποχη μας!

Το στηθος δεν ειναι σεξουαλικο εργαλειο και δεν ανηκει σε κανεναν αλλο περα απο τα παιδια που φερνουμε στον κοσμο.

Ηθελε να απενοχοποιησει τον δημοσιο  θηλασμο και να δηλωσει την υποστηριξη του με τον δικο του καλλιτεχνικο τροπο!

Το στηθος εχει δημιουργηθει για εναν συγκεκριμενο σκοπο τονισε…

Να θηλασει η μανα  το παιδι που θα φερει στον κοσμο!

Και εχει τοσο δικιο !

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ

Published Νοέμβριος 26, 2013 by sofiaathanasiadou

Αρχές δεκαετίας του ’90. Η φινλανδή υπουργός Παιδείας επισκέπτεται τον σουηδό ομόλογό της, ο οποίος θα της πει ότι μέχρι το 2000 το σουηδικό εκπαιδευτικό σύστημα θα βρισκόταν στην κορυφή του κόσμου. Εκείνη θα του απαντήσει πως ο στόχος της δικής της χώρας είναι πολύ πιο μετριοπαθής. Της αρκεί να βρεθεί μπροστά από τη Σουηδία. Πράγματι, βάσει όλων των διεθνώς αποδεκτών κριτηρίων, μέσα σε λίγα χρόνια η Φινλανδία ξεπέρασε τη Σουηδία. Παρεμπιπτόντως, στους περισσότερους κρίσιμους δείκτες κατέκτησε κι εξακολουθεί να κατέχει την πρώτη θέση παγκοσμίως.

Εάν ενδιαφέρει και την Ελλάδα η περίπτωση της σκανδιναβικής χώρας, δεν είναι επειδή το εκπαιδευτικό της σύστημα, με έμφαση στο σχολείο, έχει καταστεί αντικείμενο συστηματικής μελέτης από όλες τις χώρες που αποδίδουν αξία στην παιδεία, δεν είναι επειδή πρόκειται για μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα -είναι επειδή πρόκειται για μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα που αντιμετώπισε πολύ σοβαρή οικονομική κρίση το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90 και παρ’ όλα αυτά, ή ακριβέστερα, επιχειρώντας να την ξεπεράσει, δημιούργησε ένα αξιοζήλευτο εκπαιδευτικό πρότυπο.

Βεβαίως, δεν υπάρχει κάποια «μαγική» φινλανδική φόρμουλα, την οποία απλώς μπορούμε να αντιγράψουμε. Έτσι κι αλλιώς αρκετά στοιχεία της δικής της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης για αντικειμενικούς λόγους δεν είναι είτε επιθυμητό είτε εφικτό να υιοθετήσουμε.

Άλλωστε, αν κάτι κάνει τόσο ξεχωριστή την επιτυχία των φινλανδών είναι ότι αγνόησαν ορισμένες από τις χαρακτηριστικότερες επιταγές μιας εκπαιδευτικής ορθοδοξίας που έχει διαμορφωθεί διεθνώς κι αντ’ αυτού λειτούργησαν με πνεύμα εκλεκτισμού, συναρθρώνοντας στοιχεία που είχαν ήδη και χρειάζονταν ενίσχυση ή αναπροσαρμογή με στοιχεία που υπήρχαν σε άλλα εκπαιδευτικά συστήματα, τα οποία ωστόσο εισήγαγαν στο δικό τους με πολύ στοχευμένους και προσεκτικούς χειρισμούς.

Σ’ αυτήν τη μικρή σκανδιναβική χώρα επιμένουν να καλλιεργούν στο σχολείο τη συνεργασία, αντί για τον ανταγωνισμό, να συγκροτούν ένα χαλαρό περιβάλλον μάθησης, αντί να δίνουν προτεραιότητα στις εξετάσεις, να αδιαφορούν για κάθε είδους τυποποίηση και να μην αξιολογούν τους εκπαιδευτικούς ούτε να εξαρτούν τη χρηματοδότηση των σχολείων από τις επιδόσεις των μαθητών.

Και, βέβαια, δε μπήκαν στον πειρασμό των ιδιωτικοποιήσεων. Η εκπαίδευση θεωρείται, αυτονόητα, δημόσιο αγαθό. Το 97,5% των πόρων που διατίθενται για αυτήν είναι δημόσιοι. Ως αποτέλεσμα, η Φινλανδία διαθέτει τους πιο μορφωμένους πολίτες στον κόσμο, παρέχει ίσες ευκαιρίες μόρφωσης κι αξιοποιεί με μεγάλη αποτελεσματικότητα τους σχετικούς πόρους.

Πρόκειται, λοιπόν, για μια συναρπαστική ιστορία. Και μας αφορά -πώς συγκροτείται η δημόσια πολιτική, πώς εμπλέκεται ενεργά η ίδια η εκπαιδευτική κοινότητα, πώς δημιουργείται ευρεία κοινωνική συναίνεση ως προς τους στόχους και τις μεθόδους κ.ο.κ.- ιδίως καθώς στη δική μας περίπτωση η πιο γνωστή και σημαντική μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση εξακολουθεί να είναι «η μεταρρύθμιση που δεν έγινε» (κατά την ομότιτλη κλασική μελέτη του Αλέξη Δημαρά).

Αυτήν την ιστορία αφηγείται στα Φινλανδικά Μαθήματα ο Pasi Sahlberg, μια σημαίνουσα προσωπικότητα της εκπαίδευσης στη χώρα του, την οποία κι επί μακρόν υπηρετεί με διάφορες ιδιότητες. Και μας προειδοποιεί από τις πρώτες σελίδες: «Σε αυτή την εποχή των άμεσων αποτελεσμάτων, η εκπαίδευση απαιτεί μια διαφορετική νοοτροπία. Η μεταρρύθμιση των σχολείων αποτελεί μια σύνθετη και αργή διαδικασία. Η επίσπευση αυτής της διαδικασίας σημαίνει την καταστροφή της».

Εδώ δε θα αναφερθούμε ούτε στην ιστορική εξέλιξη της φινλανδικής εκπαίδευσης, ούτε στις επιμέρους δομές της και συναφή ζητήματα ειδικότερου ενδιαφέροντος που αναλύει με μεθοδικό τρόπο ο συγγραφέας, αλλά θα επιμείνουμε στο βασικό πνεύμα της, στις αρχές στις οποίες θεμελιώνεται και στις αξίες που θέλει να μεταδώσει. Εάν επιθυμούσαμε να συμπυκνώσουμε τη γενική εικόνα εστιάζοντας στους μαθητές, η σύγκριση με τη χώρα μας θα ήταν αποκαρδιωτική.

Οι φινλανδοί αρχίζουν το σχολείο ένα χρόνο αργότερα, στα επτά τους, αφιερώνουν λιγότερο χρόνο στη μελέτη (περιττό να ειπωθεί: δεν ξέρουν τι θα πει φροντιστήριο) -κι επομένως παίζουν περισσότερο- αγχώνονται πολύ λιγότερο καθώς δίνουν ελάχιστες εξετάσεις στις οποίες εξίσου ελάχιστη σημασία αποδίδεται, μετέχουν ενεργητικά σε ένα ανοιχτό, διαδραστικό μαθησιακό περιβάλλον που δίνει έμφαση στη συνεργασία και τη δικαιοσύνη.

Το σχολείο τους είναι ένα όμορφο, «ζεστό» περιβάλλον που υποβάλλει την αίσθηση της οικειότητας. Αφήνουν τα παπούτσια τους στην είσοδο και προσφωνούν τους δασκάλους τους με το μικρό τους όνομα. Τελικά μορφώνονται, με την ουσιαστική έννοια του όρου, ως άνθρωποι κι ως πολίτες, αλλά επιπλέον και «χρήσιμες» δεξιότητες αναπτύσσουν.

Και στην Ελλάδα, πάντως, μπήκε στις ράγες, λέει, μια (ακόμη) μεταρρύθμιση του Λυκείου, η οποία βεβαίως-βεβαίως έχει και πάλι να κάνει με το αγαπημένο μας θέμα, δηλαδή τις εξετάσεις στο Λύκειο και τον τρόπο εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. Εάν δεν το πήρατε χαμπάρι, ανατρέξτε στα μονόστηλα των εφημερίδων, πριν από κάνα δίμηνο, όταν πέρασε ο σχετικός νόμος στη Βουλή.

Ας σοβαρευτούμε. Ένας θεμελιώδης παράγοντας της φινλανδικής επιτυχίας είναι -πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά;- οι εκπαιδευτικοί. Προσοχή όμως. Σύμφωνα τουλάχιστον με τον Sahlberg, το σημαντικότερο, για μια κοινωνία που στ’ αλήθεια μπορεί να συλλάβει ένα μεταρρυθμιστικό σχέδιο, δεν είναι η επιστημονική κατάρτιση των εκπαιδευτικών (που κι αυτή απαραίτητη συνθήκη είναι), αλλά «να εξασφαλίσουμε ότι η δουλειά τους στα σχολεία βασίζεται στην επαγγελματική αξιοπρέπεια και τον κοινωνικό σεβασμό, ώστε να μπορούν να εκπληρώσουν το σκοπό να ακολουθήσουν τη διδασκαλία ως επάγγελμα ζωής».

Αυτά δεν είναι λόγια του αέρα. Σύμφωνα με τις σχετικές έρευνες, για τους φινλανδούς το επάγγελμα του δασκάλου είναι αυτό με το υψηλότερο κοινωνικό κύρος από κάθε άλλο! Για να γίνει κάποιος δάσκαλος θα πρέπει να φοιτήσει σε μια παιδαγωγική σχολή και κατόπιν οπωσδήποτε να κάνει ένα διετές μεταπτυχιακό πρόγραμμα.

Όντας δάσκαλος πια, δε διδάσκει πολλές ώρες, αλλά αφιερώνει σημαντικό τμήμα του χρόνου του, από κοινού με τους συναδέλφους του, στο σχεδιασμό ή στην αποτίμηση του αναλυτικού προγράμματος και γενικότερα στο διαρκή αναστοχασμό κάθε πτυχής της εκπαιδευτικής διαδικασίας που, ευτυχώς, δεν ελέγχεται ασφυκτικά από το Υπουργείο Παιδείας (υπενθύμιση: άλλο δημόσιο αγαθό, άλλο κρατισμός).

Η σύγκριση με αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι συντριπτική. Η καταβαράθρωση του μισθού των εκπαιδευτικών έρχεται πια να συνδυαστεί -με τη διαθεσιμότητα και τα παρακολουθήματά της- με συνθήκες ακραίας επαγγελματικής ανασφάλειας και τη συνακόλουθη απαξίωση του επαγγέλματος, την οποία παρακολουθεί ανήμπορη ή αδιάφορη μια κοινωνία που ανέκαθεν αντιμετώπιζε λίγο-πολύ εργαλειακά την εκπαίδευση (ως μέσο για επαγγελματική αποκατάσταση και κοινωνική άνοδο).

Η συγκρουσιακή κατάσταση στην οποία λαμβάνουν χώρα οι όποιες αλλαγές πλήττουν ακόμη περισσότερο την έτσι κι αλλιώς χαμηλή εμπιστοσύνη που χαρακτηρίζει τις κοινωνικές ομάδες μεταξύ τους, και βεβαίως με το κράτος. Το κοινωνικό κόστος που θα έχει αυτή η διαλυτική κατάσταση θα φανερωθεί στην πληρότητά του στο μέλλον. Προφανώς, το ίδιο πράγμα απεικονίζεται στα καλοσχεδιασμένα powerpoint των σοφών τεχνοκρατών της Τρόικας ως εξοικονόμηση κι εξορθολογισμός.

Στην πιθανή ένσταση ότι ένα κράτος υπό χρεοκοπία δεν έχει πολλά περιθώρια, ακόμη κι ένα αμιγώς οικονομικίστικο σκεπτικό αν ακολουθήσουμε, η απάντηση έρχεται και πάλι από τη Φινλανδία.

Όταν τη δεκαετία του ’90 χτυπήθηκε από την κρίση (ανεργία 20%, μείωση ΑΕΠ 13%, υψηλό δημόσιο χρέος, κλυδωνισμός τραπεζικού συστήματος) η κοινωνία αντέδρασε με σύνεση, αυτοπεποίθηση και συναίνεση κι επέλεξε να αλλάξει οικονομικό μοντέλο: από την ξυλεία και την παραδοσιακή βιομηχανία έδωσε πια έμφαση στην τεχνολογία και την καινοτομία (π.χ. Nokia), που θα πει έδωσε μέγιστη προτεραιότητα στην εκπαίδευση και την έρευνα, αυξάνοντας τους σχετικούς πόρους (και βεβαίως επανασχεδιάζοντας την κατανομή τους), την ίδια στιγμή που έκανε δραματικές περικοπές αλλού.

«Η εκπαίδευση θεωρήθηκε απαραίτητη επένδυση -όχι απλώς δαπάνη- για να βοηθήσει στην ανάπτυξη της καινοτομίας, παίζοντας το ρόλο του τρίτου παράγοντα στο φινλανδικό τρίγωνο της γνώσης και της καινοτομίας». Εμείς κάνουμε το αντίστροφο: η περικοπή των πόρων γίνεται κατεξοχήν σε όλες τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος και στην επιστημονική έρευνα, λες και θέλουμε να ευτοεγκλωβιστούμε σε ένα μοντέλο χαμηλού εργασιακού κόστους, χαμηλής ειδίκευσης κι αμορφωσιάς. Όσο περισσότερο συνεχίζουμε σ’ αυτήν την κατεύθυνση, τόσο πιο πιθανό γίνεται κάποια στιγμή να γραφτούν τα ελληνικά μαθήματα. Μαντεύετε το περιεχόμενό τους.

Πηγή: Book Press

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ:http://www.doctv.gr

ΓΟΝΕΙΣ ΥΠΕΡΗΡΩΕΣ

Published Νοέμβριος 26, 2013 by sofiaathanasiadou

down-syndrome-boy-gp

Όταν διάβασα το συγκεκριμένο άρθρο της Αλεξίας Μπακοπούλου ΕΔΩ, δεν σας κρύβω ότι έκλαψα και θύμωσα με τον εαυτό μου!

Για όλες εκείνες τις στιγμές που ένιωσα θυμωμένη για απλά ασήμαντα πράγματα,για όλες εκείνες τις στιγμές που έχασα την υπομονή μου με τα παιδιά.

Οι γονείς που έχουν αυτά τα ξεχωριστά παιδιά είναι πράγματι υπερηρώες…

Και τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο!!!!!

Μπράβο για τη δύναμη,το κουράγιο και την αστείρευτη αγάπη που έχουν μέσα στη καρδιά τους.

Ένα άρθρο που αξίζει να κοινοποιήσουμε

Σοφία

«Με λένε Σταμάτη. Είμαι 6 χρονών και πηγαίνω στο νηπιαγωγείο. Όχι, δεν έμεινα στην ίδια τάξη.  Απλά μια χρωμοσωματική ανωμαλία, που δεν εντοπίζεται στον προγεννητικό έλεγχο με κρατάει λίγο πίσω. Η μητέρα μου από την αρχή ένιωθε ότι κάτι συμβαίνει με μένα.  Αλλά η γιατρός την καθησύχαζε αποδίδοντας την αγωνία της σε υπέρμετρο μητρικό ζήλο.  Μεγαλώνοντας τον έντονο μητρικό ζήλο συμμερίστηκε τελικά και η γιατρός, αφού διαγνώσθηκα φορέας ενός χρωμοσώματος, που θα μου έκανε τη ζωή δύσκολη.

Τελικά η μαμά είχε δίκιο. Μάλλον οι μαμάδες έχουν πάντα δίκιο.  Είναι αυτή η διαίσθηση που καθοδηγείται από τη λατρεία και την απέραντη αγάπη που σου δίνει δώρο και μια έκτη αίσθηση.

Όταν ανακοινώθηκε το πρόβλημα μου η μάμα και ο μπαμπάς μάλλον ένιωσαν ότι βρίσκονταν σε ένα παράλληλο σύμπαν.  Σε ένα κακό όνειρο που κάποιος, κάποια στιγμή θα τους έβγαζε και όλα θα ήταν όπως πριν. Όμως μάταια. Το κακό όνειρο ήταν μια πραγματικότητα. Οι γιατροί έκαναν εξετάσεις επί εξετάσεων. Έστειλαν φιρμάνια σε άλλους γιατρούς. Μίλησαν με άλλους γιατρούς στο εξωτερικό και το συμπέρασμα ήταν, ότι για το υπόλοιπο της ζωής μου θα έπρεπε όλοι να με προσέχουν με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Δεν κινδύνευε η ζωή μου.  Αλλά η ποιότητα της ζωής μου. Τότε ξεκίνησαν όλα. Ταξίδια –όχι στη Disneyland- τηλέφωνα και ξανά εξετάσεις και ξανά ταξίδια.
Η μαμά και ο μπαμπάς χαμογελούσαν και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να δείχνουν ήρεμοι.  Αλλά δεν ήταν. Το καταλάβαινα. Όλα τα καταλαβαίνω. Ακόμα και αν δεν το λένε, ένα βλέμμα, μια σκυθρωπή στιγμή αρκούν.

Όμως, σε καμιά στιγμή δεν αισθάνθηκα τους ήρωες μου να εγκαταλείπουν. Όχι εμένα. Τον αγώνα, την προσπάθεια, τον ανήφορο προς οτιδήποτε θα μπορούσε να κάνει τη ζωή μου καλύτερη, την εξέλιξη της δυσκολίας μου ηπιότερη.

Οι δυνατοί στα παραμύθια  πολεμούν με θεριά. Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου πολεμούσαν με την καθημερινότητα. Αυτό ήταν το θεριό μας. Έψαχναν, διάβαζαν, αναζητούσαν οτιδήποτε θα έκανε καλύτερη τη μέρα μου. Τη μέρα τους. Και σε όλο αυτό είχαν ο ένας τον άλλο και …κανέναν άλλο.

Στη χώρα μου η μοναξιά της διαφορετικότητας είναι ο μεγαλύτερος πόνος.

 Μόνος ζητάς την αυτονόητη βοήθεια. Μόνος παλεύεις για ίσες ευκαιρίες που τις αξίζεις.  Όμως ανακάλυψα ότι η μαμά μου και ο μπαμπάς μου είναι οι δικοί μου υπερήρωες. Βρίσκουν δύναμη εκεί που κανείς δεν την βλέπει, μάχονται με όλη τους τη θέληση.

Νικάνε δράκους, που κάθονται σε γραφεία και υδροκέφαλα τέρατα με παρωπίδες. Δεν πέφτουν. Στέκονται δυνατοί έτοιμοι για τον επόμενο αγώνα.

Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου δεν έχουν ιπτάμενες μπέρτες ούτε laser βλέμμα. Αλλά με κάνουν να πετάω όταν με αγκαλιάζουν και ζεσταίνεται η καρδούλα μου όταν με κοιτάνε. Και τότε όλα είναι πιο εύκολα»

Αφιερωμένο με υπέρμετρο θαυμασμό, τρυφερότητα και ειλικρινή αγάπη

σε όλους τους γονείς που παλεύουν για τα δικαιώματα των παιδιών τους

, που η φύση τα προίκισε με διαφορετικό τρόπο.

Στις μητέρες  και τους πατέρες που παλεύουν με το τέρας του δημοσίου και την τυφλή  γραφειοκρατία.

Η δύναμή τους, το πάθος τους και η μεγάλη αγκαλιά τους,

ας είναι παράδειγμα για όλους εμάς που γκρινιάζουμε με τα εύκολα και απογοητευόμαστε με τα ανόητα.

ΣΟΚΟΛΑΤΕΝΙΑ ΚΟΥΤΑΛΙΑ ΠΟΥ ΛΙΩΝΟΥΝ Η ΑΛΛΙΩΣ…DIY HOT CHOCOLATE SPOON

Published Νοέμβριος 26, 2013 by sofiaathanasiadou

Chocolate Party Spoons via Sweetapolita

Βρήκα και αυτή την πολύ πρωτότυπη κατασκευή που σίγουρα θα ξετρελάνει τα μικρά σας αλλα και τους καλεσμένους σας!!!

Πρόκειται για κουταλάκια σοκολάτας που μπορείτε να λίωσετε σε ζεστά ροφήματα (γάλα, σοκολάτας και καραμέλας).

Η βασική συνταγή είναι εύκολη. Το μόνο που χρειάζεστε είναι φαντασία για να φτιάξετε διάφορες παραλλαγές  απο τα κουταλάκια. Εγώ θα σας δώσω την βασική συνταγή και μετά θα δείτε διάφορες  ιδέες σε φωτογραφίες.

Συνταγή για 24 κουταλάκια

Υλικά
180 γρ σοκολάτα (προτείνω κουβερτούρα) αλλά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε κάθε είδους σοκολάτα που μπορείτε να λιώσετε σε μπεν μαρί
24 κουταλάκια μιας χρήσης καλήτερα
τρούφα, χρωματιστά καραμελάκια, χρωματιστή τρούφα, μικρά ζαχαρώτα, ινδοκάρυδο, ξηρούς καρπούς, θρυμματισμένα γκοφρετάκια και γενικά  με ότι θέλετε να διακοσμήσετε να κουταλάκια σας
χαρτί ψησίματος – αντικολλητικό
ναυλον σακουλάκια (για να τα συσκευάσετε)
κορδέλα για την συσκευασία
Chocolate%20Spoon%20Supplies.jpg
Εκτέλεση
Spoon%20Dipped%20in%20Chocolate.jpg
1. Λιώστε την σοκολάτα σας σε μπεν μαρί ή μικροκύματα. Όταν η σοκολάτα έχει λιώσει προσπαθήστε να την διατηρέσετε στην σωστή θερμοκρασία ανακατέβοντας συνεχώς.
2. Τώρα βουτήξτε ενα- ενα κάθε κουταλάκι στην σοκολάτα προσεκτικά.
3. Ριξτε ή πασπαλίστε αν θέλετε το κουταλάκι με τα ζαχαρώτα ή την τρούφα ή οτι έχετε επιλέξει να γαρνίρετε πάνω.
4. Βάλτε το κουταλάκι στην αντικολλητική κόλα και στην συνεχεια μεταφέρετε τα κουταλάκια μαζί με το χαρτί στο ψυγείο για περίπου 30 λεπτά
Τα κουταλάκια είναι έτοιμα και αν θέλετε μπορείτε να τα συσκευάσετε σε ναυλον σακουλάκια και να προσθέσετε και την ανάλογη κορδέλα.
Δεν ειναι πραγματικα φανταστικα?
Εαν σας αρεσε πατηστε share και μοιραστειτε το με τους φιλους σας!
Φιλακια στα μουτρακια σας
Σοφια
Καλή επιτυχία!
ΠΗΓΗ : beautyharmony