Αρχείο

All posts for the day 25 Νοεμβρίου 2013

Αν ξεσπουσαμε σαν μωρα…η αλλιως αν ειχαν και οι μαμαδες Tantrum!

Published Νοέμβριος 25, 2013 by sofiaathanasiadou

tantrum2

Tanrum?

Εμεις οι μαμαδες?

Οχι καλε χιιχιχιχιχ…

Νομιζω πως ο τροπος που ξεσπανε τα μωρα το πολυ γνωστο Tantrum ειναι σαν να λεμε το προεμμηνορροϊκό συνδρομο για εμας τις γυναικες…

Ξερεις οταν ολα σου φταινε σου ερχεται να τα σπασεις και με το ζορι κρατιεσαι να μην πεσεις κατω και να κοπανηθεις..

Μια ελευθερια των παιδιων που μπορω να πω πως ζηλευω !

Ναι και γω θα ηθελα να κοπανηθω μετα που ο Αντωνακος μου για εκκατομυριοστη φορα εχει ξεχασει να παρει μπατονετες οδοντοκρεμα νερο η οτιδηποτε αλλο απαραιτητο ξεχνανε παντα οι αντρες!

Ναι θα ηθελα να εχω την ελευθερια οταν ολα μου πανε στραβα και παραγγελνω σουβλακι πατατα σκετο και το παραλαμβανω με τζατζικι να αρχισω να τσιριζω και να κλωτσαω… τον παγκο…

Και ειδικα αγαπημενες οταν παραλαμβανω λογαριασμους  και ξερω πως ειναι κατι που θα με καταλαβετε ολες…

Τοτε θελω να εχω την ελευθερια και να αρχισω να τσιριζωωωωω υστερικα και να παρω και παγωτακι για να ηρεμησω χιχιχιχι…

Τα μωρουλια μας αντιδρουν ετσι γιατι απογοητευονται και δε εχουν αλλο τροπο να το εκφρασουν…

Τι θα γινοταν αν το παθαιναν και οι μαμαδες?

Η απαντηση στο παρακατω βιντεο  ισως σας φανει ξεκαρδιστικη….

Εγω παλι ξερετε ζηλευω χιχιιχχιχι

Φιλακια στα μουτρακια σας

Σοφια

Advertisements

Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΓΙΟΥΣ ΤΟΥΣ..

Published Νοέμβριος 25, 2013 by sofiaathanasiadou

Η βία δεν αφορά ποτέ σε μεμονωμένες περιπτώσεις ανθρώπων και συμπεριφορών, αλλά ολόκληρα κοινωνικά σώματα.

Ακόμη και όταν αυτή ασκείται πίσω από κλειστές πόρτες, αυτό συνιστά σύμπτωμα μιας συνολικότερης κοινωνικής παθογένειας που ξεπερνά τα στενά όρια του οίκου. Η καταπολέμησή της είναι υπόθεση συλλογική και μας αφορά όλους.

Αυτό είναι το μήνυμα πίσω από τις ανά τον κόσμο διαφημιστικές εκστρατείες με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών αυτή τη Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2013.

Από αυτές ξεχωρίζει η παρακάτω που κάνει το γύρο του διαδικτύου και η οποία θα πρέπει να αποτελέσει οδηγό των νέων γονέων, ωθώντας τους να σκεφτούν πάνω στην ανατροφή των παιδιών τους και τις μελλοντικές συνέπειές της:

«ΔΙΔΑΞΤΕ ΤΟΥΣ ΓΙΟΥΣ ΣΑΣ ΝΑ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ»

ΠΗΓΗ : iefimerida

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΦΤΙΑΓΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΑΚΙΑ ΣΑΣ!!!

Published Νοέμβριος 25, 2013 by sofiaathanasiadou

Όλοι έχουμε ήδη αρχίσει να μετράμε αντίστροφα, ανυπομονώντας για τις γιορτινές μέρες. Γιατί λοιπόν να μην δημιουργήσετε το δικό σας αυτοσχέδιο ημερολόγιο, όπου κάθε μέρα του Δεκέμβρη μπορεί να κρύβει και μια έκπληξη για εσάς ή τα παιδιά σας; Να μερικές ιδέες που μπορείτε να φτιάξετε μόνοι σας!

Σχηματίστε με σπιρτόκουτα,που θα κολλήσετε μεταξύ τους το σχήμα ενός δέντρου. Μέσα τους βάλτε χαρτάκια με ευχές, ή μικρά δωράκια.

Βάψτε ένα κομμάτι ξύλο με λευκό χρώμα και χρωματίστε μερικά ξύλινα μανταλάκια για τα ρούχα. Κολλήστε τα στο ξύλο και γράψτε απο πάνω τις ημέρες. Κρεμάστε σε κάθε μέρα ένα δωράκι.

Ένα ημερολόγιο από κουτάκια με μαγνητάκια, το οποίο μπορείτε να βάλετε σε κάποια μεταλλική επιφάνεια και μέσα τους πάλι να κρύψετε ευχές και γλυκάκια.

 Εάν τα πάτε καλά με την ραπτική, φτιάξτε γιορτινές υφασμάτινες σημαιούλες που θα είναι σαν τσέπες, μια για κάθε μέρα του Δεκέμβρη, και βάλτε μέσα δωράκια

 Φτιάξτε το δικό σας εναλλακτικό δέντρο που θα είναι και ημερολόγιο. αντί για μπάλες κρεμάστε χάρτινα κουτάκια που θα κρύβουν εκπλήξεις για τα παιδιά σας.

Άλλη μια εντυπωσιακή ιδέα είναι αυτό το ημερολόγιο απο μικρά μεταλλικά κουβαδάκια, μια όμορφη ιδέα για το παιδικό δωμάτιο.

ΠΗΓΗ : www.jenny.gr

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ…

Published Νοέμβριος 25, 2013 by sofiaathanasiadou

Ο κόσμος μέσα από τα μάτια ενός παιδιού (4)

Η εικονογράφος Pierrette Diaz, συνδυάζει την αθωότητα και τη φαντασία των παιδιών σε αυτά τα υπέροχα illustrations.

Τι γίνεται μέσα σε έναν αναμμένο  φούρνο;

Ο κόσμος μέσα από τα μάτια ενός παιδιού (3)

Oι μαγικές σαπουνόφουσκες την ώρα του μπάνιου!

Ο κόσμος μέσα από τα μάτια ενός παιδιού (1)

Τι κάνει ο μπαμπάς στην μαμά και εκείνη ξεκαρδίζεται;

Ο κόσμος μέσα από τα μάτια ενός παιδιού (2)

Έτσι ζεί το μωρό μέσα στην κοιλιά της μαμάς!

Ο κόσμος μέσα από τα μάτια ενός παιδιού (5)

ΠΗΓΗ : otherside

 

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ…

Published Νοέμβριος 25, 2013 by sofiaathanasiadou
Τι σημαίνει να είσαι άστεγος στο Παρίσι…

Το σκληρό πρόσωπο του ατομισμού μιας κοινωνίας, που όχι απλά αδιαφορεί για τους ανθρώπους του περιθωρίου, αλλά φροντίζει να κάνει και τη ζωή τους δύσκολη, φαίνεται μέσα από το ακόλουθο φωτογραφικό αφιέρωμα.

Οι φωτογραφίες είναι από δρόμους του Παρισιού, όπου για να εξαλειφθεί το φαινόμενο των αστέγων, η πόλη του φωτός προέβη σε μια παράδοξη τακτική, φράζοντας κάθε μέρος όπου θα μπορούσε να κοιμηθεί ένας άστεγος, με κάγκελα και πέτρες.

ΠΗΓΗ : iefimerida

Κερδιστε μια Χριστουγεννιατικη φωτογραφηση απο την ομαδα του Mommy&me!

Published Νοέμβριος 25, 2013 by sofiaathanasiadou

1426716_549397631814537_462179553_n

Η στιγμη που ολες περιμενατε με μεγαλη αγωνια εφτασε!

Πλησιαζουν τα Χριστουγεννα και η ομαδα του Mommy&me φορεσε τα γιορτινα της και σας περιμενει να «κλεισετε» τις δικες σας φωτογραφησεις με Χριστουγεννιατικο mood!

Με πολυ αγαπη προσφερουν

Η φωτογράφιση θα πραγματοποιηθεί στις 7 ή 8/12/2013, στα πλαίσια του χριστουγεννιάτικου event φωτογραφίσεων του «Μοmmy & Me

To event θα βρειτε κανοντας κλικ εδω!

Η τιμή του πακετου δωρου που μας προσφερουν με πολυ αγαπη η ομαδα του Mommy &me είναι 200 ευρώ και περιλαμβάνει και έναν καμβά 40χ50 αρχικής αξίας 170 ευρώ-ΜΟΝΟ 100 ευρώ (συν το αναλογικό άλμπουμ, 20 επεξεργασμένες φωτο) και το ημερολόγιο του 2014 με την αγαπημένη φωτο!

Για να πάρετε μερός στο διαγωνισμό κάντε ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Πονεμενα παιδικα χρονια… Η ιστορια της Κ.

Published Νοέμβριος 25, 2013 by sofiaathanasiadou

κακοποίηση_παιδιών_261111-e1322347581443

Γεια σας, Είμαι ένα κορίτσι 29 χρόνων πλέον με ένα πανέμορφο πλασματάκι 2 ετών.

Η ιστορία μου αρκετά πολύπλοκη, με πολλά προβλήματα, με έντονα βιώματα ήδη από τα πολύ πρώιμα παιδικά μου χρόνια. Μεγάλωσα σε ένα όχι και τόσο ιδανικό περιβάλλον με έναν «πατέρα» βάναυσο, βίαιο, τραμπούκο και εντελώς λανθασμένο πρότυπο «πατέρα».

Ήδη από την τρυφερή ηλικία των 4 με 5 ετών οι μνήμες έχουν αποτυπωθεί τόσο έντονα στο μυαλό μου, σαν εφιάλτες που όσο προσπαθώ να μην τα σκέφτομαι, να μην με επηρεάζουν πραγματικά είναι ακατόρθωτο να τις σβήσω…

Ακόμα και αν σε κάποιες στιγμές της ζωής μου δεν το κάνω υποσυνείδητα πάντα με κυριεύουν και με ακολουθούν μέχρι και σήμερα.

Η μητέρα μου ένας φιλήσυχος άνθρωπος, καλοπροαίρετος και με πολύ αγάπη …

Τα παιδικά μου χρόνια τα θυμάμαι φοβισμένα… φοβόμουν για τη ζωή της μαμάς μου, φοβόμουν για τη ζωή της αδερφής μου και της δικής μου…

Τις νύχτες κρυβόμουν κάτω από το κρεβάτι κρατώντας το χεράκι της μικρής μου αδερφής για να προφυλαχτούμε από τα βίαια ξεσπάσματα του «πατέρα» μου που ενώ μεθούσε και γλένταγε με τις εκάστοτε φιλενάδες του επέστρεφε σπίτι και χτύπαγε άσχημα τη μητέρα μου…

Ηταν φορές που την κυνηγούσε ακόμα και με μαχαίρι μέσα στο σπίτι τις νύχτες και εμείς τα παιδιά κλαίγοντας και να παρακαλάμε να μην τις κάνει κακό…

Και άλλα πολλά παρόμοια περιστατικά γινόντουσαν επί καθημερινής βάσεως μπροστά στα αθώα γεμάτα δάκρυα μάτια εμένα και της μικρής μου αδερφής.

Η ιστορία επαναλαμβανόταν για πολλά πολλά χρόνια με μεσοδιαστήματα ηρεμίας..

Γιατί δεν χώριζε θα αναρωτηθεί κάποιος…

Επειδή φοβόταν, Επειδή δεν είχε κάπου να πάει με 2 μικρά παιδιά, Επειδή δεν είχε δουλειά, Επειδή πίστευε ότι όλα αυτά θα σταματήσουν κάποια στιγμή… Επειδή, Επειδή, Επειδή ……

Τελικά αφού πέρασαν κάπως έτσι τα χρόνια και όλα αυτά συνεχιζόντουσαν πάρθηκε η μεγάλη απόφαση πριν 3 χρόνια από την μητέρα μου να χωρίσει ενώ εγώ ήμουν 26 χρόνων παντρεμένη και έγκυος στο παιδάκι μου και η αδερφή μου 23 χρονών συζούσε με τον αρραβωνιαστικό της.

Ακολούθησαν 2 χρόνια πολύ δύσκολα για την μητέρα μου με απειλές, ξύλο, φωνές και άλλα τραγικότατα γεγονότα….

Ώσπου έγινε το δικαστήριο και δικαιώθηκε επιτέλους αυτή η γυναίκα και ηρέμησε εν μέρει ζώντας πλέον χωρίς τον φόβο… Γιατί τα λέω όλα αυτά όμως???

Που θέλω να καταλήξω??? Όλες αυτές οι καταστάσεις, όλα αυτά τα παιδικά μου βιώματα με στιγμάτισαν …με στιγμάτισαν και υποσυνείδητα, ασυναίσθητα αποτυπώθηκαν και μου διαμόρφωσαν μια εντελώς λανθασμένη εικόνα για το πρότυπο του πατέρα.. Ήμουν μόλις 17 χρόνων και εκείνος 10 χρόνια μεγαλύτερος από εμένα.

Τον Γνώρισα, τον αγάπησα, τον παντρεύτηκα και έκανα ένα παιδί με ένα ίδιο «πρότυπο» σαν αυτό του «πατέρα» μου ίσως και ακόμα λίγο πιο εξελιγμένο από εκείνον.

Η μόνη διαφορά ήταν ότι εκείνος δεν με χτυπούσε ( η βία του ήταν ψυχολογική και συναισθηματική που κατά την ταπεινή μου άποψη είναι χίλιες φορές πιο πικρή). Έμεινα έγκυος σε μία συνάντηση επανασύνδεσης και έντονου ψυχολογικού πόλεμο ενώ είχαμε χωρίσει..

Όταν το έμαθα ότι είμαι έγκυος δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να «χαλάσω» αυτό το θαύμα που μεγάλωνε μέσα μου, αυτήν την ψυχούλα που έπαιρνε σάρκα και οστά από τη δική μου σάρκα, από την δική μου ανάσα. Αποφάσισα να δώσω μία ακόμη ευκαιρία σε εκείνον και να δεχτώ να ζήσω κάτω από την ίδια στέγη μαζί με τους γονείς του. Ακολούθησαν 9 μήνες οι οποίοι θα έπρεπε να είναι οι ομορφότεροι της ζωής μου..

Αντ’ αυτού η κάθε μέρα που ξημέρωνε ήταν ένα μαρτύριο, ένας αγώνας να τα προλάβω όλα, ένας αγώνας να αποδείξω σε όλους μέσα σε εκείνο το σπίτι ότι είμαι η καλύτερη νοικοκυρά..

Προσπαθούσα μέχρι την τελευταία στιγμή να τα έχω όλα τακτοποιημένα. Ταυτόχρονα με την δουλειά μου γιατί μέχρι 8 μηνών εργαζόμουν. Οι μέρες κυλούσαν βασανιστικές, δεν άκουγα ούτε μία καλή κουβέντα, δεν με βοηθούσε κανείς σε τίποτα, δεν άκουσα μια λέξη επιβράβευσης ποτέ από τον σύζυγο μου παρά μόνο προσβολές.

Κάθε βράδυ έκλαιγα και χάιδευα την κοιλίτσα μου… μόνο εκείνη είχα… μόνο για εκείνη έκανα υπομονή.. μόνο για εκείνη είχα κουράγιο… έπαιρνα δύναμη από κάθε σκίρτημα.

Χρειάστηκε να νοσηλευτώ 3 φορές στο νοσοκομείο λόγω ανεβασμένης πίεσης ώσπου Ήρθε η μέρα να γεννήσω επιτέλους γιατί με όλα αυτά τα προβλήματα που είχα η κατάσταση της υγείας μου ήταν αρκετά επιβαρυμένη… απλά θα αναφέρω ότι η πίεση εν ώρα χειρουργείου ήταν 19 η μεγάλη και 11 η μικρή.

Δεν μπορούσα να γεννήσω φυσιολογικά ο κίνδυνος ήταν πολύ μεγάλος και για εμένα και για το μωρό μου. Γέννησα όλα πήγαν καλά και επέστρεψα πάλι μετά από 5 μέρες που έμεινα στο νοσοκομείο πίσω στη φυλακή μου αλλά όχι μόνη μου είχα και το μικρό μου ανθρωπάκι μαζί που κάθε της βλέμμα μου έδινε δύναμη να παλέψω και να σταθώ όρθια.

Νόμιζα πως τώρα που ήρθε αυτό το θαύμα θα άλλαζαν τα πράγματα όμως γινόντουσαν μέρα με τη μέρα όλο και πιο ανυπόφορα.. Βοήθεια από πουθενά , από κανέναν , την μητέρα μου δεν την ήθελαν γιατί μου «έβαζε λόγια» πίστευαν..

40 μέρες μόνη μου σε έναν αγώνα να τα καταφέρω όλα, δουλείες σπιτιού, μωρό, σύζυγο, πεθερικά, φαγητό τα πάντα!! Ενδεικτικά να αναφέρω ότι η τομή μου έκλεισε στους 4 μήνες από την κούραση και τις δουλειές και τα βάρη που σήκωνα.

Η μητέρα μου ανεπιθύμητη δεν είχε δει ποτέ το δωμάτιο της μικρής μου, τα ρουχαλάκια της, την κούνια της, δεν την είχε πάρει αγκαλιά… εγώ δεν είχα κοντά μου τη δική μου μαμά να με βοηθήσει έστω και με μια κουβέντα της. Τα ανεχόμουν όμως όλα και έμενα εκεί.

Κάθε μέρα τσακωμοί, κάθε μέρα μου έλεγε ο άντρας μου ότι τίποτα δεν κάνω καλά, ότι δεν ξέρω να σκουπίζω, να σφουγγαρίζω κτλπ.. Εκείνος όλη μέρα γυρνούσε σε φίλους του για καφέδες με χρήματα δικά μου γιατί δεν δούλευε..

Με χρήματα δικά μου ψώνιζα για το σπίτι τρόφιμα, με χρήματα δικά μου τάιζα το παιδάκι μου, με χρήματα δικά μου γέννησα και πλήρωσα το νοσοκομείο, με χρήματα δικά μου τα πάντα…

Ώσπου πήρε την απόφαση μια μέρα ενώ εγώ ήμουν στη δουλειά να με διώξει για όλα αυτά με ένα μωρό 10 μηνών τότε και το έκανε.

Με έδιωξε… γύρισα από τη δουλειά μου και είδα σε σακούλες σκουπιδιών τα ρούχα μου έπειτα από ένα οικογενειακό συμβούλιο που είχαν.

Τώρα ζω με την μητέρα μου και την μικρή μου, έχει περάσει κάτι παραπάνω από ένας χρόνος. Ένας χρόνος γεμάτος απειλές, βρισιές, φωνές, κόντρες από μέρους του και άλλα πολλά.

Δύσκολα τα βγάζουμε πέρα με 700 ευρώ (γιατί εκείνος δεν έχει λέει τίποτα να προσφέρει στο παιδί και εφόσον η επιμέλεια είναι δική μου είμαι εγώ υποχρεωμένη να μεγαλώσω το παιδί), δύσκολο όλες οι ευθύνες και το άγχος να είναι πάνω μου, αλλά κορίτσια το παλεύω..

Χαίρομαι που έχω την υγεία μου, χαίρομαι που το παιδάκι μου είναι καλά, χαίρομαι που έχουμε έστω ένα σπίτι να μείνουμε και η μεγαλύτερη επιβράβευση είναι αυτά τα ματάκια όταν σε κοιτάνε με αγνότητα …όταν αυτά τα χεράκια σε αγκαλιάζουν γεμάτα αγνή και καθαρή αγάπη…

Ηρέμησα εν μέρει και λυτρώθηκα. Βρήκα την ψυχική μου ηρεμία.. Εκείνος δηλώνει τώρα μετανοιωμένος αλλά όχι δεν θα δώσω άλλη ευκαιρία δεν θα επιτρέψω σε κανέναν και για κανέναν λόγο να κάνει κακό στην ψυχούλα της μονάκριβης μου, δεν έχω αυτό το δικαίωμα , δεν είναι σωστό να μεγαλώσει με ένα λανθασμένο πρότυπο πατέρα που συνεχώς φωνάζει και υποβιβάζει στη μαμά της… από προσωπική πείρα ο άνθρωπος δεν αλλάζει.. ο άνθρωπος γεννιέται δεν γίνεται..

Γι’ αυτό λοιπόν δεν έχω το δικαίωμα να αφήσω το παιδί μου να ζήσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον, δεν έχω το δικαίωμα να τραυματίσω την αθώα της ψυχούλα όπως συνέβη και με εμένα. Γράφοντας όλα αυτά νοιώθω ήδη την ψυχή μου να γαληνεύει, να ηρεμεί και να λυτρώνομαι. Δεν είναι ταμπού … δεν είναι ντροπή να είσαι μια χωρισμένη μανούλα…

Δεν είναι σωστό να νοιώθουμε μειονεκτικά όπως δεν είναι και σωστό να μένουμε σε μία τέτοια σχέση που έχει φθαρεί … πρέπει πάντα να πράττουμε με γνώμονα το καλό των παιδιών μας .. πρέπει να δίνουμε ευκαιρίες και στον εαυτό μας όχι μόνο στους άλλους.. Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που αφιερώσατε να με διαβάσετε..

Κ.