Αρχείο

All posts for the month Οκτώβριος 2013

Διατροφή της εγκύου… Μια διαφορετική προσέγγιση……

Published Οκτώβριος 25, 2013 by sofiaathanasiadou

Πρόσφατες έρευνες φέρνουν συνεχώς στο φως στοιχεία που αποδεικνύουν ότι:
οι διατροφικές συνήθειες της μητέρας πριν και κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορούν να επηρεάσουν άμεσα αλλά και μακροπρόθεσμα
την υγεία του παιδιού της. Η προδιάθεση για ορισμένες παθήσεις όπως καρδιοπάθειες, διαβήτης, παθήσεις των αγγείων ξεκινάει από τη διατροφή και τις συνήθειες διαβίωσης της μητέρας μας.

  • Φροντίστε το παιδί σας, φροντίζοντας τον εαυτό σας.
  • Η σωστή διατροφή επιπλέον βοηθάει τη μητέρα ώστε να έχει μία υγιή εγκυμοσύνη και έναν ευκολότερο τοκετό.
  • Η δίαιτά σας πρέπει να συμπεριλαμβάνει όλες τις βιταμίνες και θρεπτικά συστατικά, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να τρώτε για δύο.
  • Η υπερβολική αύξηση του βάρους θα κάνει την εγκυμοσύνη και τον τοκετό σας πιο δύσκολο.

ΒΑΣΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

  • Τρώτε μικρά και συχνά γεύματα ώστε να αποφεύγεται η δυσπεψία και οι καούρες.
  • Τρώτε ήρεμα χωρίς να βιάζεστε. Δώστε σε κάθε γεύμα σας ½ έως ¾ της ώρας.
  • Μασάτε καλά μέχρι να γίνει χυλός η κάθε μπουκιά και αφού καταπιείτε και αδειάσετε το στόμα, τότε πάρτε   την επόμενη.
  • Σταματήστε το φαγητό με το πρώτο αίσθημα κορεσμού.
  • Μην πίνετε νερό ή άλλα υγρά κατά το γεύμα και αμέσως μετά. Όμως κατά την διάρκεια της ημέρας πίνετε άφθονα. Η αφυδάτωση μπορεί να συμβάλει σε διάφορα προβλήματα της εγκυμοσύνης.
  • Τρωτε φρέσκιες τροφές της εποχής,  φρεσκοκομμένες σαλάτες και φρούτα,  ή δυνατόν από βιολογικές καλλιέργειες.

Μία τελευταία μελέτη με χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση στην οποία συμμετείχαν 33 Ευρωπαϊκά πανεπιστημιακά ιδρύματα έδειξε ότι τα βιολογικά τρόφιμα έχουν περισσότερα θρεπτικά στοιχεία από τα συμβατικά, όπως βιταμίνες, ιχνοστοιχεία (π.χ. Fe, Cu, Zh ) και αντιοξειδωτικές ουσίες ως και κατά 40% στα λαχανικά, φρούτα και δημητριακά και κατά 90% στο γάλα. Τα κατεψυγμένα και ακόμα περισσότερο τα κονσερβοποιημένα χάνουν μεγάλο ποσοστό των θρεπτικών τους συστατικών (βιταμίνες, μέταλλα).

Τρωτε τροφές με τη μικρότερη δυνατή επεξεργασία, δηλ. ρύζι με τη φλούδα του δημητριακά και ψωμί ολικής άλεσης ζάχαρη από την οποία, δεν έχει αφαιρεθεί η μελάσα λάδια από ψυχρή έκθλιψη. Όσο μικρότερη είναι η επεξεργασία μιας τροφής, τόσο πιο πλούσια είναι σε βιταμίνες και μέταλλα

Δείτε πόσα συστατικά χάνονται από το αλεύρι κατά την άλεση και επεξεργασία του για να γίνει λευκό:

40%  chromium        48% molybdenum            80% riboflavin

86% manganese       60% calcium                    81 % nicotamide

76% iron                  60 % phosphorus             71 % pyridoxine

89% cobalt               85% magnesium             50% pantothenate

68 % copper             77% potassium               67% folate

78% zinc                  77% thiamine                 86% VitaminE

Μουλιάστε στο νερό μερικές ώρες:

  • Τους σπόρους,
  • Τα δημητριακά,
  • Τους ξηρούς καρπούς και τα όσπρια πριν τα χρησιμοποιήσετε στο γεύμα σας ή τα μαγειρέψετε.

Με αυτή τη διαδικασία οι βιταμίνες και τα μέταλλα τους απορροφώνται καλύτερα και πιθανόν αυξάνουν και σε ποσότητα, ενώ ελαττώνεται η πιθανότητα το πίτουρο τους να εμποδίσει την απορρόφηση του σιδήρου και του ασβεστίου.

Προτιμάτε το  άσπρο κρέας από το κόκκινο.
Λένε ότι η σωστή ανάπτυξη του εγκεφάλου του εμβρύου περνά από την ψαραγορά.
Τα λιπαρά οξέα τύπου Ωμέγα-3 που περιέχουν
είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη:
Του εγκεφάλου,
Της όρασης του, αλλά και για μια υγιή εγκυμοσύνη.
Ψάρια ιδιαίτερα πλούσια σε αυτά τα λιπαρά οξέα(προσιτά από οικονομικής άποψης και σχετικά ασφαλή όσον αφορά την επιβάρυνση με βαρέα μέταλλα)
είναι οι σαρδέλες, και το σκουμπρί.

Αποφεύγετε:
Τροφές κονσερβοποιημένες ή συντηρημένες με χημικά συντηρητικά.

  • Την άσπρη ζάχαρη διότι:
  • Προκαλεί κατανάλωση μετάλλων από τις αποθήκες του οργανισμού.
  • Μειώνει την άμυνα του οργανισμού.
  • Κουράζει το συκώτι.
  • Δρα ανασταλτικά σε απαραίτητες βιοχημικές μετατροπές στον οργανισμό.
  • Πιθανόν επιδρά στην συμπεριφορά μας (μελέτη φυλακής ανηλίκων).
  • Τον καφέ, την cocacola και άλλα προϊόντα με cola. Η υπερβολική κατανάλωσηκαφείνης ευθύνεται για τη γέννηση λιποβαρών εμβρύων.
  • Την κατανάλωση αλκοόλ. Το αλκοόλ όταν καταναλώνεται συστηματικά ευθύνεται για αποβολές, πρόωρο τοκετό, λιπόβαρη έμβρυα ή  μόνιμα προβλήματα στην υγεία του μωρού σωματικά και διανοητικά
  • Ωμά ή μισοψημένα κρέατα και σαλατικά όχι καλά πλυμένα – κίνδυνος τοξοπλάσμωσης.
  • Φαγητά ή γλυκά που περιέχουν ωμά αυγά- κίνδυνος σαλμονέλας.
  • Ξένα μαλακά τυριά με λευκή επιδερμίδα  π.χ. Brie και όσα έχουν μπλε γραμμώσεις π.χ. Roquefort και γενικότερα μαλακά τυριά από μη παστεριωμένο γάλα –  κίνδυνος τοξοπλάσμωσης-λιστερίαση
  • Οστρακοειδή – κίνδυνος δηλητηριάσεων.

ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΤΩΝ ΤΡΟΦΩΝ ΠΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ

Φολικό οξύ
Είναι απαραίτητο αμέσως πριν τη σύλληψη και τους πρώτους τρεις μήνες για τη σωστή ανάπτυξη του μωρού,και αργότερα στην εγκυμοσύνη για την αντιμετώπιση της αναιμίας. Να ένα υπόδειγμα διατροφής με 400 μg φολικού οξέως που θεωρείται η ενδεδειγμένη ημερήσια δόση.

 ΤΡΟΦΗ ΦΟΛΙΚΟ ΟΞΥ
 ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ  30gr  100
 ΓΑΛΑ (ΦΛΙΤΖΑΝΙ)  12
 ΜΠΑΝΑΝΑ (ΜΕΤΡΙΟΥ ΜΕΓΕΘΟΥΣ)  33
 ΧΥΜΟΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΟΥ (1 ΦΛΙΤΖΑΝΙ)  62
 ΨΩΜΙ ΟΛΙΚΗΣ ΑΛΕΣΕΩΣ (2 ΦΕΤΕΣ)  26
 ΚΑΡΟΤΟ (1 ΜΕΤΡΙΟΥ ΜΕΓΕΘΟΥΣ)  26
 ΜΠΡΟΚΟΛΑ (1/2 ΦΛΙΤΖΑΝΙ)  52
 ΠΑΤΑΤΑΒΡΑΣΤΗ  19
 ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ   60
 ΣΥΝΟΛΟ  390

Block G. and Abrams B. (1993), Maternal Nutrition and Pregnancy outcome,Annals of N.Y. Academy of Sciences Vol. 678:252.

Το φολικό οξύ καταστρέφεται στις υψηλές θερμοκρασίες,  γι’ αυτό για να διατηρηθεί μαγειρεύετε τα λαχανικά στον ατμό για 10 λεπτά το πολύ.

Ο σίδηρος

Δεν περιέχεται μόνο:στο κόκκινο κρέας, το συκώτι ή τον κρόκο του αυγού,
αλλά και στα φασόλια, το σπανάκι, τις φακές, τα ξερά φρούτα και πολλές άλλες φυτικές τροφές. Την απορρόφηση σιδήρου διευκολύνει η σύγχρονη λήψη τροφής πλούσιας σε βιταμίνη C (π.χ. λεμόνι), ενώ την δυσκολεύουν η έλλειψη μαγγανίου, η σύγχρονη λήψη καφείνης (τσάι, καφές, cocacola) και το πίτουρο. Υπάρχουν δε ενδείξεις ότι η απορρόφηση του Fe αλλάζει στην εγκυμοσύνη και ότι μάλιστα γίνεται πιο μεγάλη όσο η εγκυμοσύνη προχωράει.

Περιεκτικότητα σε mgs σιδήρου ανά 100 grams τροφής:

  • Κεχρί                      6,8
  • Κολοκυθόσποροι      11,2
  • Βρώμη                    4,6
  • Μοσχάρι                  2,5
  • Φακές                     6,8
  • Αυγά                      1,3
  • Ραδίκια                   3,8
  • Κοτόπουλο              1,6

ΤΡΟΦΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ΜΑΓΓΑΝΙΟ

Φύτρο σιταριού 10mg
Φουντούκια ωμά 6mg
Φιστίκια ωμά 6mg
Δημητριακά ολικής 4mg
Νιφάδες βρώμης 1,6mg
Ζυμαρικά, καφέ ρύζι 0,8mg
Σόγια 0,6mg
Καρότα βραστά 0,5mg
Τσάι μαύρο 0,2mg

Το ασβέστιο
Το ασβέστιο βρίσκεται: στο γάλα και τα προϊόντα του, σε ζωικές τροφές και είναι επίσης άφθονο: στο μπρόκολο, τα αγγούρια, τα λάχανα, τους ξηρούς καρπούς, σε προϊόντα της σόγιας.

Περιεκτικότητα σε mgs ασβεστίου ανά 100 grams τροφής:

Αγελαδινό γάλα                      118
Αμύγδαλα                              282
Σαρδέλες με το κόκαλο τους    300
Μπρόκολο                             1390
Σουσάμι (ταχίνι)                      630
Γίγαντες                                 130

Η απορρόφηση του Ca επηρεάζεται θετικά από τη βιταμίνη Dπου την λαμβάνουμε από τροφές (γάλα με ολικά λιπαρά, αυγό, βούτυρο, ψάρια), όσο και από την έκθεση του σώματος στο φως του ηλίου, ενώ η έλλειψη Μαγνησίου η καφείνη και το πίτουρο δρουν όπως και στο σίδηρο, ανασταλτικά.

ΤΡΟΦΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ΜΑΓΝΗΣΙΟ

Ηλιόσποροι ψίχα 390mg
Ταχίνι 380mg
Σουσάμι 370mg
Αμύγδαλα 270mg
Κουκουνάρια 270mg
Σιτάρι φύτρο 270mg
Σόγια 250mg
Φιστίκια καβουρντισμένα 190mg
Μάραθος 230mg
Καρύδια ψίχα 160mg
Φουντούκια ψίχα 160mg
Φασόλια 140mg
 Μπιζέλια ξερά 130mg
 Ρεβίθια 130mg
 Αλεύρι ολικής άλεσης  120mg
 Φακές  110mg
 Ρύζι καστανό  110mg
 Σύκα ξερά  80mg
 Ψωμί ολικής άλεσης  76mg
Φιστίκια Αιγίνης  71mg
 Σοκολάτα γάλακτος  55mg
 Σπανάκι ωμό  54mg
 Σαρδέλες κονσέρβα  52mg
 Ψωμί σικάλεως  48mg

Βιταμίνη C
Βοηθάει ώστε οι ιστοί του σώματος να είναι υγιείς  να ανθίστανται στην είσοδο ιών, τοξινών, δηλητηρίων κτλ την επούλωση τους αν έχουν τραυματιστεί. Βοηθάει στην απορρόφηση του Fe. Βρίσκεται σε αφθονία στα εσπεριδοειδή,ντομάτες, πράσινες πιπεριές, πράσινα λαχανικά και φρέσκα φρούτα.

Βιταμίνη E
Βοηθάει επίσης στην επούλωση και υγεία των ιστών. Βρίσκεται σε:  λάδια που έχουν προέλθει από ψυχρή πίεση, δημητριακά, αβοκάντο, πράσινα φύλλα,κρόκο αυγού, μαγιά μπύρας.

Ψευδάργυρος
Βρίσκεται σε: θαλασσινά, δημητριακά, μαγιά μπύρας

Οι πρωτείνες
Μεγάλη σημασία για την πορεία της εγκυμοσύνης και τη σωστή ανάπτυξη του παιδιού παίζει και η ποσότητα πρωτείνης στη διατροφή της μητέρας.

Οι πρωτείνες είναι η βασική τροφή για τη δομή των νέων ιστών, και βρίσκονται βεβαίως:

  • στο κρέας,
  • τα αυγά,
  • τα γαλακτοκομικά αλλά και
  • σε σπόρους,
  • ξηρούς καρπούς,
  • όσπρια,
  • δημητριακά.

Περιεκτικότητα σε γραμ. Πρωτείνης ανά 100 γραμ. Τροφής
Κοτόπουλο            20g
Φασόλια               20g
Ξηροί καρποί        12g
Βρώμη                 20g

Οι Υδατάνθρακες
Οι υδατάνθρακες είναι η κυριότερη πηγή γλυκόζης στο αίμα μας και επομένως ενέργειας. Για να λειτουργούμε και να αισθανόμαστε καλά αυτά τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα πρέπει να κρατιούνται σε ορισμένα επίπεδα, ούτε πολύ χαμηλά, ούτε πολύ ψηλά. Αυτό επηρεάζεται από το είδος των υδατανθράκων, τον τρόπο μαγειρέματος, τη σύγχρονη ή όχι λήψη πρωτείνης.

Δηλαδή μας ενδιαφέρει:

Ο «γλυκαιμικός δείκτης» του υδατάνθρακα. Όσο ο γλυκαιμικός δείκτης για μία τροφή είναι υψηλότερος, τόσο γρηγορότερα θα αυξάνει τα επίπεδα σακχάρουστο αίμα.  Προτιμούμε τροφές με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, όπως: τη βρώμη, το κριθάρι, τα φρούτα και λαχανικά που κρατούν το ζάχαρο σε υγιή επίπεδα. Όσο πιο μαγειρεμένη είναι η τροφή τόσο γρηγορότερα αυξάνει το σάκχαρο στο αίμα ενώ με προσθήκη λίπους (π.χ. ελαιόλαδο) γίνεται πιο σταδιακή η αύξηση.Ο συνδυασμός με πρωτεΐνη επιδρά επίσης στην εξομάλυνση του επιπέδου σακχάρου.

Το Λίπος
Το λίπος χρειάζεται στη διατροφή μας για τη σωστή λειτουργία του σώματος, ωστόσο υπάρχουν λίπη που είναι επιβλαβή και για τη μητέρα και για το μωρό, όπως εκείνα: του κόκκινου κρέατος, τα τηγανισμένα σπορέλαια και τα έλαια που θερμαίνονται πολλές φορές.

Ωστόσο: το ελαιόλαδο, οι ελιές, το αβοκάντο, οι ξηροί καρποί  και από το ζωικό βασίλειο  τα ψάρια  μας δίνουν λίπη απαραίτητα για την υγεία μας

Τροφές που είναι ευεργετικές στην εγκυμοσύνη και λιγότερο γνωστές:

  • Το κεφίρ όπως και το φυσικό γιαούρτι είναι πλούσια σε γαλακτοβάκιλους.
  • Οι βάκιλοι αυτοί αποτελούν μέρος της φυσικής χλωρίδας του εντέρου και του κόλπου,
  • η λήψη τους ενισχύει:
  • την υγεία του εντέρου,
  • του κόλπου,
  • του ουροποιητικού,
  • την άμυνα του οργανισμού γενικότερα.

Η μελάσα, το κατακάθι από την επεξεργασία της άσπρης ζάχαρης πολύ πλούσια σε Fe, Ca, άλλα ιχνοστοιχεία και βιταμίνες, χρησιμοποιείται σαν γλυκαντικό.
Η τσουκνίδα, τα φύλλα της είναι πλούσια σε Fe, Ca και άλλα μέταλλά, φρέσκα προστίθενται σε σαλάτες και πίτες, ξερά σε τσάγια. Το σκόρδο, ωμό κυρίως βοηθάει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης, του σακχάρου αλλά και στην ενίσχυση της άμυνας του οργανισμού.
Δημητριακά της Ν. Αμερικής κινόα και αμάρανθος που περιέχουν σημαντικές πρωτείνες και μέταλλα.

Ασφαλή Πρόσθετα

Colourings
( yellow )
E 162
E 100
E 101 (i)
E 101 (ii)
E 335 (i)

Colourings
( Green )
E 350
E 140 (i)
E 140 (ii)
E 234

Colourings
(Plant Extracts)
E 263
E 160 (a) (i)
E 160 (a) (ii)
E 160 (b)
E 160 (c)
E 160 (e)
E160  (f)
E161
E 161 (a)
E161  (c)
E161  (d)
E161  (e)
E 161  (f)
E 161 (g)
E 322
E 163

other colourings
E 170
E 172

Preservatives
E 260
E 262 (i)
E 297

Antioxidants
E 301
E 302
E 304
E306
E307
E 308
E 309

Emulsifiersetc.
E 331 (i)
E 331 (ii)
E 331 (iii)
E 335 (ii)
E 337

Σήμερα γίνεται πολύς λόγος για την επιβάρυνση του οργανισμού μας από βαρέα μέταλλα και διάφορα συνθετικά χημικά. Οι ουσίες αυτές αποδεδειγμένα επηρεάζουν αρνητικά την υγεία τη δική μας και των παιδιών μας. Ενώ φαίνεται η επιβάρυνση αναπόφευκτη καθώς είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον τρόπο ζωής μας, μπορεί να περιορισθεί κατά προτίμηση πριν την εγκυμοσύνη αλλά και κατά τη διάρκεια της και μετά στο θηλασμό.

Το πρώτο βήμα είναι να μάθουμε περισσότερα για τα χημικά που υπάρχουν στο σπίτι και στο εργασιακό μας  περιβάλλον ή αυτά που απορροφούμε λόγω των συνηθειών μας (π.χ. κάπνισμα ενεργητικό ή παθητικό), για τα χημικά που περιέχουν τα καλλυντικά που χρησιμοποιούμε, τα φάρμακα που παίρνουμε, τα τρόφιμα που τρώμε (συντηρητικά, ραντίσματα, τεχνητά χρώματα κτλ) και αν υπάρχει ανάγκη να ψάξουμε εναλλακτικές λύσεις.

Πριν την εγκυμοσύνη η νηστεία και οι αποτοξινωτικές δίαιτες μπορεί να προσφέρουν μεγάλη βοήθεια. Στη διάρκεια της εγκυμοσύνης και μετά με τον θηλασμό όμως ενδιαφέρουν ιδιαίτερα η τόνωση των φυσικών μηχανισμών του οργανισμού μας για αποτοξίνωση: η καλή λειτουργία του συκωτιού, των νεφρών, του εντέρου, αλλά και η λήψη τροφών που έχουν αποτοξινωτική δράση όπως αυτές που περιέχουν βιταμίνηC, βιταμίνη E, ψευδάργυρο, και τροφών που παραδοσιακά θεωρούνται προστατευτικές: το σκόρδο, το γιαούρτι (πηγμένο με φυσική καλλιέργεια), το μήλο, οι φακές.

Διατροφή της θηλάζουσας μητέρας

  • Η θηλάζουσα μητέρα ακολουθεί τις ίδιες διατροφικές συνήθειες με την έγκυο. Δεν είναι εποχή για δίαιτα.
  • Να θυμάστε: ότι τρώει η μαμά περνάει στο γάλα. Γι’ αυτό αν παρατηρήσετε ότι κάτι από αυτό που φάγατε πειράζει το μωρό να το αποφεύγετε.
  • Κίνδυνος τοξοπλάσμωσης και λιστερίασης δεν υπάρχουν πλέον αλλά οι βασικοί κανόνες υγιεινής ισχύουν πάντα.
  • Η καφείνη περνάει σε μικρό ποσοστό στο γάλα, ωστόσο το αλκοόλ επηρεάζει  και την παραγωγή και την έκκριση του γάλακτος.   Πηγή:http://www.aristsigris.gr
Advertisements

«Εισαι μαμα στο σπιτι? Μα ΤΙ κανεις ολη μερα?»

Published Οκτώβριος 24, 2013 by sofiaathanasiadou

what-i-do

Μου συνέβη 2 φορές μέσα σε μια εβδομάδα, και ήταν και οι δύο από γυναίκες. Οποιοσδήποτε θα έπρεπε να έχει λίγο περισσότερο τακτ απ’ αυτό, αλλά οι γυναίκες –ειδικά οι γυναίκες-  θα έπρεπε, να πάρει, να ξέρουν καλύτερα.

Την προηγούμενη εβδομάδα, ήμουν στο φαρμακείο και με πλησίασε μια χαρωπή  γυναίκα.

«Ματ! Πως τα πάνε τα μικρά σου?»

 

«Τέλεια! Τα πάνε μια χαρά, ευχαριστώ για το ενδιαφέρον.»

 

«Χαίρομαι που τ’ ακούωΚαι η γυναίκα σου?  Έχει γυρίσει στη δουλειά ή ακόμη?»

 

«Ε, βασικά δουλεύει σκληρά στο σπίτι, προσέχοντας τα παιδιά. Αλλά όχι δεν έχει πάει πίσω στον εργασιακό χώρο, αν αυτό εννοείς.»

«Τέλεια περνάειΠρέπει να είναι ωραία

 

«ΤέλειαΕίναι πολύ σκληρή δουλειάΈχει γερή ανταμοιβήΝαιΑλλά περνάει τέλειαΌχι πάντα

 

Και σ’ αυτή την περίπτωση δεν της την είπα και πολύ άγρια. Ήμουν μόνο λίγο αυθάδης και υπομονευτικά καταδεκτικός.

 

Το επόμενο επεισόδιο συνέβη σήμερα σε ένα καφέ. Ξεκίνησε με παρόμοιο τρόπο. Μια φιλική ανταλλαγή ειδήσεων, για το πώς πάνε τα πράγματα με τα μωρά. Η συζήτηση γρήγορα εκτροχιάστηκε όταν η γυναίκα μου πέταξε ένα:

«Και λοιπόν, η γυναίκα σου θα μείνει στο σπίτι μόνιμα?»

«Μόνιμα? Ε, στο άμεσο μέλλον, θα μεγαλώνει τα παιδιά full time, ναι!»

 

«Ναι, εμένα είναι 14 τώρα. Αλλά είχα και την καριέρα μου όλα τα χρόνια. Δεν μπορώ να με φανταστώ στο σπίτι. Θα ήμουντόσο νευρόσπαστη. [ΓελάειΜα ΤΙ κάνει όλη μέρα

 

«Ααπλάτα πάνταΕσύ τι κάνεις όλη μέρα?»

 

«…ΕγώΧαΔΟΥΛΕΥΩ

 

«Η γυναίκα μου δεν σταματάει ποτέ να δουλεύει. Εντωμεταξύ, είναι μέρα μεσημέρι και είμαστε και οι δύο σε ένα καφέ. Είμαι σίγουρος πως και η γυναίκα μου θα τρελαινόταν για λίγο χρόνο να κάτσει να πει έναν καφέ. Είναι καλά να μπορείς να κάνεις ένα διάλλειμα, σωστά?

Η συζήτηση τέλειωσε λιγότερο φιλικά από όσο ξεκίνησε.

Κοιτάξτε, δεν κάθομαι να κριτικάρω τις γυναίκες που δουλεύουν εκτός σπιτιού. Καταλαβαίνω ότι πολλές είναι αναγκασμένες να το κάνουν γιατί είναι single μαμάδες, ή απλά γιατί ένας μισθός δεν φτάνει για τις ανάγκες της οικογένειάς τους. Ή απλά το επέλεξαν, γιατί αυτό θέλουν να κάνουν. Μια χαρά. Επίσης γνωρίζω πως οι περισσότερες «business women” δεν είναι τόσο αγενείς, με αυτάρεσκο τουπέ, όσο οι δύο που γνώρισα πρόσφατα.

Αλλά δεν θα αρχίσω τις ψαλμωδίες τώρα. Αυτό που θέλω να κάνω, είναι να κλωτσήσω την στραβή υλιστική μας κοινωνία στο καλάμι και να πω, «ΞΥΠΝΑ, ΔΙΑΟΛΕ!»

Αυτή η συζήτηση δεν θα έπρεπε να είναι καν απαραίτητη. Δεν θα έπρεπε να εξηγώ τον λόγο που είναι παρανοϊκό το οποιοσδήποτε –πόσο μάλλον άλλες γυναίκες- να εκφράζεται με περιφρόνηση και εχθρικότητα για τις μαμάδες που μένουν στο σπίτι. Είμαστε στ’ αλήθεια τόσο ρηχοί? Είμαστε στ’ αλήθεια τόσο μπερδεμένοι? Είμαστε στ’ αλήθεια ο πρώτος πολιτισμός στην ιστορία της ανθρωπότητας που έχει αποτύχει να κατανοήσει την σοβαρότητα και την λαμπρότητα της μητρότητας? Οι παγανιστές ανύψωσαν την Μητρότητα και την ανήγαγαν σε Θεότητα. Εμείς πήραμε την αντίθετη κατεύθυνση. Της συμπεριφερόμαστε σαν μια ασθένεια ή σαν εμπόδιο.

Τους ανθρώπους αυτούς που αφοσιώνονται ολοκληρωτικά σ’ αυτή την κουραστική, δίχως ευχαριστίες, και τόσο εξαιρετικά σπουδαία δουλειά του να μεγαλώνεις παιδιά, θα έπρεπε να τους κάνουμε άγαλμα! Θα έπρεπε να τους βλέπουμε με ευλάβεια και να τους θαυμάζουμε με τον ίδιο τρόπο που θαυμάζουμε τους μεγάλους επιστήμονες ή τους ήρωες πολέμου. Αυτές οι γυναίκες κάνουν κάτι υπέροχο και περίπλοκο, απαιτητικό και τρομακτικό, επίπονο, χαρωπό και απαραίτητο. Ότι και να είναι αυτό που ΚΑΝΟΥΝ, κάνουν ΚΑΤΙ, και από το πόσο καλά το κάνουν, ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ  ο πολιτισμός μας. Ποιος άλλος μπορεί να πει το ίδιο? Ποια άλλη δουλειά «κουβαλάει» τόση σπουδαιότητα?

Είναι αλήθεια – το να είσαι μαμά δεν είναι «δουλειά». Δουλειά είναι κάτι το οποίο κάνεις μέρος της μέρας σου και μετά σταματάς να το κάνεις. Πληρώνεσαι. Μπορείς να είσαι μέλος σε συνδικαλιστικά σωματεία , είσαι ασφαλισμένος και έχεις ώρα διαλλείματος. Είχα πολλές δουλειές. Δεν ήταν κάτι φοβερό ή μυστηριώδες. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έχουμε «αγιάσει» το εργασιακό περιβάλλον. Από πού μας ήρθε αυτή η ιδέα? Από το Κουμουνιστικό Μανιφέστο? Το να έχεις μια δουλειά είναι απαραίτητο για κάποιους -είναι για μένα- αλλά δεν είναι απελευθερωτικό ή ενδυναμωτικό. Όποια και να είναι η δουλειά σου – ουδείς αναντικατάστατος. Είσαι ένας αριθμός. Ένας υπολογισμός. Είσαι ένας υπηρέτης. Μπορείς να αντικατασταθείς και θα αντικατασταθείς τελικά. Είμαι σκληρός? Όχι, είμαι κάποιος που έχει μια δουλειά. Είμαι πραγματιστής.

Αν η μητέρα σου αποφάσιζε μια μέρα να παραιτηθεί από τον ρόλο της αυτό, ζωές ολόκληρες θα έρχονταν τα πάνω κάτω. Η κοινωνία θα υπέφερε τρομερά. Οι κυματισμοί αυτής της τραγωδίας θα ήταν αισθητοί για γενιές. Αν αποφάσιζε να παραιτηθεί από προγραμματιστής, θα έβρισκαν άλλον μέσα σε τέσσερις μέρες και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Το ίδιο ισχύει και για σένα και για μένα. Η ελευθερία και η δύναμή μας, βρίσκεται μέσα στο σπίτι μας, όχι στο γραφείο. Αλλά είμαστε σαν ζόμπυ, οπότε δε λέμε να το καταλάβουμε.

Ναι, η γυναίκα μου είναι ΑΠΛΑ μαμά. ΑΠΛΑ. Φέρνει ΑΠΛΑ την ζωή στο σύμπαν, και ΑΠΛΑ αναθρέφει, πλάθει και μεγαλώνει αυτή τη ζωή. ΑΠΛΑ μανατζάρει και κουμαντάρει και συντηρεί της δουλειές του σπιτικού μας, καθώς ταυτόχρονα φροντίζει τα παιδιά τα οποία ΑΠΛΑ βασίζονται για τα πάντα σ’ αυτήν. ΑΠΛΑ διδάσκει στα δίδυμά μας πώς να είναι ανθρώπινα πλάσματα και καθώς θα μεγαλώνουν ΑΠΛΑ θα τα προπονεί για όλα.  Από θέματα ηθικής μέχρι καλούς τρόπους, από την Αλφαβήτα μέχρι την υγιεινή τους, κλπ. Είναι ΑΠΛΑ  τα πνευματικά μου θεμέλια και ο βράχος πάνω στον οποίο έχει χτιστεί η οικογένειά μας. Είναι ΑΠΛΑ τα πάντα για τους πάντες. Και η κοινωνία ΑΠΛΑ θα καταγκρεμιζόταν  αν αυτή και οι υπόλοιπες συμμαμάδες της, αποτύχαιναν σε οποιοδήποτε από αυτά που υπογράμμισα πιο πάνω.

Ναι, είναι απλά μητέρα. Στο στιλ του να κοιτάξουμε τον ήλιο και να πούμε,

«κοίτα, είναι απλά ο ήλιος.»

Εννοείται πως δεν μπορούν όλες οι γυναίκες να είναι στο σπίτι full time. Αλλά,  άλλο είναι απλά να αναγνωρίσεις  αυτό το γεγονός και άλλο το να το αναγάγεις και ως το ιδανικό. Όταν λες ότι είναι το ιδανικό, στην ουσία λες πως τα παιδιά ΙΔΑΝΙΚΑ θα έπρεπε να περνάνε ΛΙΓΟΤΕΡΟ χρόνο με την μητέρα τους. Κι αυτό είναι τρέλα. Σκέτη τρέλα. Ούτε ιδανικό είναι, ούτε φυσιολογικό. Όσο περισσότερο καιρό μπορεί μια μητέρα να μεγαλώσει τα παιδιά της, τόσο το καλύτερο. Τόσο το καλύτερο γι αυτά, για την ψυχή τους, τόσο το καλύτερο για την κοινωνία, τόσο το καλύτερο για την ανθρωπότητα. Τελεία και παύλα!

Και τέλος, πολύ πιθανόν να είναι αλήθεια πως οι μαμάδες στο σπίτι, έχουν και περιόδους απραξίας. Πολλοί που δουλεύουν εκτός σπιτιού έχουν επίσης περιόδους απραξίας. Για να λέμε και την αλήθεια, υπάρχουν και πολλές, πολλές δουλειές που βασικά πιο πολύ καιρό, έχουν περιόδους απραξίας, με μικρές εκρήξεις βαρβάτης δουλειάς μοιρασμένη στο εργασιακό δυναμικό. Αλλά όπως και να ‘χει δεν ψάχνομαι για καβγά για το ποιος είναι «απασχολημένος» πιο πολύ ώρα. Μου φαίνεται πως εκτιμούμε τον χρόνο μας τόσο λίγο, που φτάσαμε να μετράμε την αξία βάσει του πόσο λίγος –χρόνος- μας μένει. Με άλλα λόγια, έχουμε εξιδανικεύσει το «είμαι απασχολημένος» και το ανταλλάξαμε με το «είμαι σημαντικός» . Μπορείς να είσαι απασχολημένος αλλά ασήμαντος, όπως επίσης μπορείς να είσαι σημαντικός, αλλά όχι απασχολημένος. Δεν έχει καμία σημασία. Νομίζω πως κανείς μας δεν είναι τελικά όσο απασχολημένος νομίζει πως είναι και βασικά, όσο απασχολημένοι κι αν είμαστε πραγματικά, είναι περισσότερο από όσο θα έπρεπε να είμαστε.

Ο άνθρωπος σήμερα έχει πάρει γενικά πολύ στραβά κάποια θέματα. Αλλά, σε τελική ανάλυση, και όταν ολόκληρος ο πολιτισμός μας θα έχει καταρρεύσει, αυτό που θα μετανιώνουμε πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο, είναι ο τρόπος που συμπεριφερθήκαμε στις μαμάδες και τα παιδιά.

ΠΗΓΗ: http://mamalydia.wordpress.com

Αυτοκτονική διάθεση. Πως να βοηθήσεις τον εαυτό σου ή ένα αγαπημένο σου πρόσωπο να ξεπεράσει τις τάσεις αυτοκτονίας.

Published Οκτώβριος 24, 2013 by sofiaathanasiadou

550823_10151216822382513_415499359_nΗ αυτοκτονία μας τρομάζει και μας φαίνεται παράδοξη, ανόητη και τρελή πράξη. Στην πραγματικότητα όμως σε πολύ δύσκολες φάσεις της ζωής μας όλοι έχουμε κάνει αρνητικές σκέψεις όπως: «Δεν αντέχω άλλο», «Δεν πρόκειται να το ξεπεράσω», «Μακάρι να πεθάνω να ησυχάσω». Οι σκέψεις αυτές είναι απόλυτα φυσιολογικές και εκφράζουν την εμπειρία της οδύνης και του αδιέξοδου που βιώνουμε εξ αιτίας των εξωτερικών αντιξοοτήτων και των εσωτερικών μας αδυναμιών. Δεν σημαίνει ότι θέλουμε όντως να βάλουμε τέρμα στη ζωή μας αλλά ότι η σκέψη του θανάτου μας προσφέρει μια βιωματική προοπτική λύτρωσης. Αυτοί οι υγιείς, επιφανειακοί και περαστικοί λογισμοί περί αυτοκτονίας δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με την παθολογική, επίμονη, αυτοκτονική διάθεση.
Αυτός που πραγματικά επιδιώκει να αυτοκτονήσει είναι βέβαιος ότι είναι εγκλωβισμένος σε ένα αδιέξοδο από το οποίο δεν πρόκειται να ξεφύγει. Τις περισσότερες φορές πάσχει από κλινική κατάθλιψη και δεν έχει τη δυνατότητα να χαρεί ή να απολαύσει κάτι. Θεωρεί ότι έχει εξετάσει όλες τις πρακτικές δυνατότητες εξόδου από την οδύνη χωρίς αποτέλεσμα. Πιστεύει ότι η αυτοκτονία είναι ο μόνος τρόπος για να σταματήσει να υποφέρει και κουβαλάει μέσα του αυτή τη βεβαιότητα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η αυτοκτονία φαίνεται στα μάτια του σαν μοναδική δυνατότητα λύτρωσης από την οδύνη, σαν μια πράξη βίαιης εξόδου από τον ασταμάτητο ψυχικό πόνο.

Οι περισσότεροι έχουμε σκεφτεί κάποια στιγμή στη ζωή μας το ενδεχόμενο της αυτοκτονίας όμως λιγότερο από το 2% των θανάτων οφείλονται στην αυτοκτονία.

Ποιες είναι οι ανησυχητικές ενδείξεις που θα πρέπει να μας βάλουν σε υποψίες ότι ένα αγαπημένο μας πρόσωπο είναι πιθανόν να αποπειραθεί να αυτοκτονήσει:

Συνεχείς συζητήσεις και σκέψεις σχετικά με το θάνατο .

Παθολογική κατάθλιψη.

Ευχές σχετικά με το θάνατο ή δραστηριότητες που βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή του όπως επικίνδυνη οδήγηση, κατάχρηση αλκοόλ ή ναρκωτικών.

Αδιαφορία για προηγούμενα ενδιαφέροντα.

Το άτομο αναφέρει ότι είναι απελπισμένο, αβοήθητο, άχρηστο ή ότι όλα θα ήταν καλύτερα αν έλειπε.

Τακτοποιεί εκκρεμότητες ώστε να μην προκληθεί πρόβλημα με την απουσία του.

Απότομη και αδικαιολόγητη βελτίωση της ψυχικής του διάθεσης. Φαίνεται πιο ήρεμος και ανακουφισμένος.

Επισκέπτεται ή τηλεφωνεί σε αγαπημένα πρόσωπα για να τα αποχαιρετήσει.

Πως μπορούμε οι ίδιοι να βοηθήσουμε κάποιον ο οποίος έχει
αυξημένες πιθανότητες να κάνει απόπειρα αυτοκτονίας;

Πάρε στα σοβαρά την αναφορά του στην αυτοκτονία.

Μην τον κοντράρεις.

Μην του λες τι να κάνει και τι να μην κάνει.

Άκουσέ τον προσεκτικά.

Ζήτησε τη βοήθεια ειδικού.

Πιο αναλυτικά:
Είναι σημαντικό να πάρεις στα σοβαρά τις αναφορές του στην αυτοκτονία. Έρευνες δείχνουν ότι 75% των ατόμων που αυτοκτόνησαν είχαν από πριν δώσει ενδείξεις με διάφορους τρόπους σχετικά με την απόγνωση και την απελπισία τους. Μην θεωρείς ότι σε απειλεί με την αυτοκτονία για να σε εκβιάσει και να σε χειριστεί. Ακόμη και πίσω από υπερβολικές και μελοδραματικές συμπεριφορές κρύβεται αλήθεια. Λάβε υπόψη σου ότι αρκετοί άνθρωποι πέθαιναν τυχαία παίρνοντας κάποια φάρμακα ενώ ο στόχος τους ήταν απλά να πείσουν τους γύρω τους ότι χρειάζονται βοήθεια.

Μόνο το 10% όσων αυτοκτονούν πάσχει από ψυχωσική διαταραχή με συμπτώματα παραληρητικών ιδεών, παραισθήσεων και ψευδαισθήσεων. Πολλά άτομα με αυτοκτονική διάθεση πάσχουν από κατάθλιψη. Αν και οι περισσότεροι ενώ πάσχουν από κατάθλιψη διαχειρίζονται πολύ σωστά τα αρνητικά τους αισθήματα και ποτέ δεν φτάνουν στην απόπειρα.

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε την πιθανότητα απόπειρας κάποιου με βάση τις αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Διότι το ζήτημα δεν είναι πόσο σοβαρά είναι τα προβλήματά του αλλά η ένταση με την οποία βασανίζεται από αυτά.

Να θυμάσαι ότι η απόπειρα αυτοκτονίας
είναι μια κραυγή για βοήθεια.

Το ότι σου εκμυστηρεύεται την πρόθεσή του να βάλει ένα τέρμα στην οδύνη του σημαίνει ότι σε εκτιμά και θεωρεί ότι με κάποιον τρόπο μπορείς να τον βοηθήσεις.

Το άτομο με αυτοκτονικές τάσεις χρειάζεται άμεσα στήριξη από ειδικό ψυχικής υγείας. Πρότρεψέ τον ευγενικά να ζητήσει τη βοήθεια κάποιου ειδικού. Ακόμη και αν τον άτομο διαφωνεί και αρνείται πήγαινε μόνος σου σε κάποιον ειδικό για να τον συμβουλευθείς.

Αν ήδη τον παρακολουθεί κάποιος ειδικός ενημέρωσέ τον ότι το άτομο έχει πρόθεση αυτοκτονίας. Αν έχει ήδη αποφασίσει τον τρόπο και την ώρα βρίσκεται σε υψηλό κίνδυνο και χρειάζεται οπωσδήποτε τη βοήθεια των ειδικών ακόμη και αν χρειαστεί να τους δει με τη βοήθεια της αστυνομίας. Μην αναλάβεις να τον βοηθήσεις μόνος σου. Είναι βέβαιο ότι έχει κάποια ψυχολογικά θέματα που πρέπει να διαχειριστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Συνήθως το άτομο αποφεύγει τη βοήθεια του ειδικού διότι θεωρεί κι αυτός όπως όλοι οι άλλοι μέχρι τώρα στη ζωή του θα τον κρίνει ή θα απαιτήσει κάτι από αυτόν. Δεν έχει βιώσει μια σχέση στην οποία ο άλλος θα τον αποδεχθεί και θα τον σεβαστεί έτσι όπως είναι με όλες τις ιδιαιτερότητες και τις αδυναμίες του.

Πώς να επικοινωνήσεις μαζί του.

Αν ανησυχείς για κάποιον που βασανίζεται από έντονα καταθλιπτικά αισθήματα ρώτησέ τον αν έχει πρόθεση να αυτοκτονήσει. Μην φοβάσαι ότι θα του βάλεις εσύ την ιδέα. Έχει ήδη ακούσει αρκετά σχετικά με αυτό το θέμα από διάφορες πηγές. Με την ερώτησή σου δείχνεις ότι τον παίρνεις πολύ στα σοβαρά και ότι ενδιαφέρεσαι να μάθεις για όσα περνάει. Ίσως του προσφέρεις τη δυνατότητα να εξωτερικεύσει αυτό που τον πνίγει μέσα του.

Προσπάθησε να δεις την πραγματικότητα μέσα από τα δικά του μάτια. Άφησέ τον να μιλήσει με άνεση, να εκφραστεί ελεύθερα με τον τρόπο που θέλει. Μην τον κατευθύνεις. Ενθάρρυνε τον να πει περισσότερα. Εφάρμοσε τη μέθοδο της ενεργητικής ακρόασης: Πες του: Καταλαβαίνω ότι νιώθεις ένα αδιέξοδο, είναι φυσικό να νιώθεις έτσι, βοήθησέ με να σε καταλάβω καλύτερα.
Άγγιξέ τον, αγκάλιασέ τον. Επέτρεψέ του να εκφράσει τα συναισθήματά του. Άφησέ τον να κλάψει, να ουρλιάξει, να θυμώσει να είναι ελεύθερα και αυθόρμητα ο εαυτός του.

Δείξε ότι ενδιαφέρεσαι πραγματικά, ότι νοιάζεσαι γι αυτό που αισθάνεται. Δώσε του την ευκαιρία να ξεφορτώσει από μέσα του αυτό που τον βαραίνει. Μην προσπαθείς να τον πείσεις για κάτι και μην του δίνεις συμβουλές.

Να είσαι ευγενικός, τρυφερός και υποστηρικτικός. Δείξε υπομονή, συμπάθεια, κατανόηση και αποδοχή, ζεστασιά, εκτίμηση, υποστήριξη, καθησυχασμό, ενθάρρυνση

Μίλησε ανοιχτά για το ζήτημα της αυτοκτονίας.
Ρώτησέ τον:
«Αισθάνεσαι τόσο άσχημα ώστε να σκέπτεσαι την αυτοκτονία;»
«Σκέφτηκες τον τρόπο με τον οποίο θα το κάνεις;»
«Έχεις αποφασίσει το πότε θα το κάνεις;»

Πάρε υπόψη σου ότι είναι παθολογικά ευαίσθητος και μπορεί να νιώσει άσχημα αν του πεις κάτι που τον πληγώνει ή τον μειώνει .

Δώσε του να διαβάσει κάποιο υποστηρικτικό κείμενο σχετικό με την αυτοκτονία.

Συνέχισε να είσαι σε επαφή μαζί του ιδιαίτερα αν δεν δεχθεί να συνεργαστεί με κάποιον ειδικό.

Ξεκαθάρισέ του ότι σε ενδιαφέρει να συνεχίσεις να επικοινωνείς μαζί του.

Προστάτεψε τον εαυτό σου κρατώντας υγιείς αποστάσεις. Είναι δύσκολο και επώδυνο να επικοινωνείς με κάποιον που βιώνει απογοήτευση και απόγνωση.Ζήτησε ο ίδιος στήριξη από αγαπημένα άτομα ή από ειδικό ψυχικής υγείας.

Αν το άτομο που απειλεί να αυτοκτονήσει βρίσκεται μακριά σου, φρόντισε να το συναντήσεις ή να στείλεις κάποιον που μπορεί να βοηθήσει.

Αν σου ομολογήσει εμπιστευτικά την πρόθεσή του και σου ζητήσει να μην μιλήσεις εσύ δεν πρέπει να τον υπακούσεις. Στην περίπτωση που κινδυνεύει η ζωή του δεν ισχύει η εχεμύθεια. Μην κρατάς ένα εμπιστευτικό μυστικό το οποίο μπορεί να προκαλέσει το θάνατό του.

Όταν επικοινωνείς μαζί του απέφυγε να τον κρίνεις, να θυμώνεις μαζί του, να τον φορτώνεις με ενοχές ή να αδιαφορείς γι αυτό που νιώθει.

Δέξου με σεβασμό ότι αυτό που αισθάνεται. Ότι νιώθει είναι αυθεντικό και αληθινό ακόμη κι αν σου φαίνεται παράξενο και λανθασμένο. Μην αμφισβητείς και αναιρείς αυτό που αισθάνεται.

Αφού παραδεχθείς την σοβαρότητα της κατάστασής του δώσε του ελπίδα και εξήγησέ του ότι αυτό που νιώθει δεν είναι μόνιμο αλλά περαστικό.

Βοήθησέ τον αν χρειάζεται να φάει, να κάνει ντους, να ντυθεί όμορφα και καθαρά, να χτενιστεί κλπ. Άκουσε μαζί του την μουσική που αγαπά ή δες μαζί του ένα αγαπημένο του video.

Αν βρίσκεσαι στο σπίτι του, αφαίρεσε κάθε αντικείμενο που θα μπορούσε να το χρησιμοποιήσει ώς όργανο (μέσο) για να βλάψει τον εαυτό του.

Αν το άτομο που δηλώνει ότι θα αυτοκτονήσει έχει κάποιο παιδί υπό την επίβλεψή του φρόντισε αν είναι δυνατόν να το απομακρύνεις.

Άλλο φοβία αυτοκτονίας και άλλο αυτοκτονική πρόθεση
«Να διευκρινίσουμε ότι το να φοβάσαι μήπως αυτοκτονήσεις είναι κλασικό σύμπτωμα της αγχώδους, φοβικής ή ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής και δεν έχει καμιά σχέση με την τάση αυτοκτονίας. Αυτός που φοβάται μήπως αυτοκτονήσει δεν αυτοκτονεί ποτέ».

Πώς να βοηθήσεις τον εαυτό σου, αν έχεις τάσεις αυτοκτονίας:

Με την κατάλληλη υποστήριξη οι πιθανότητες της αυτοκτονίας μειώνονται σε μεγάλο βαθμό. Τα αρνητικά συναισθήματα που προκαλούσαν την διάθεση της αυτοκτονίας περνούν και στη θέση τους έχουμε αυτοεκτίμηση, ενεργητικότητα και όρεξη για ζωή.

Στην πραγματικότητα δεν θέλεις να πεθάνεις αλλά να βάλεις ένα τέλος στην οδύνη που βιώνεις.
Αν αισθάνεσαι έντονα και επίμονα την ανάγκη να βάλεις ένα τέλος είναι πιθανόν να βασανίζεσαι από κατάθλιψη, διπολική διαταραχή ή κάτι παρόμοιο. Αυτό σημαίνει ότι πάσχεις από μια θεραπεύσιμη, χημική ανισορροπία στον εγκέφαλό που σου προκαλεί τα αρνητικά συναισθήματα. Είναι κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις μόνο με τις δικές σου δυνάμεις όσο κι αν προσπαθείς. Δεν είσαι αδύνατος και ταλαίπωρος αλλά ασθενής που χρειάζεσαι φαρμακευτική αγωγή και ψυχολογική υποστήριξη .

Να έχεις υπόψη σου ότι το υγιές κομμάτι του εαυτού σου θέλει να μιλήσεις σε κάποιον για την πρόθεση της αυτοκτονίας ενώ το παθολογικό σου λέει να το κρατήσεις μυστικό.

Είναι πιθανόν να αντιμετωπίζεις ένα ιατρικό πρόβλημα (θυρεοειδή, υπόφυση) το οποίο χρειάζεται άμεση, θεραπευτική αντιμετώπιση. Αλλά και ο εγκέφαλος είναι ένα όργανο το οποίο αρκετές φορές χρειάζεται θεραπεία.

Δώσε την υπόσχεση στον εαυτό σου ότι για κανένα λόγο ότι και αν συμβεί και ότι κι αν νιώθεις δεν θα κάνεις απόπειρα. Είναι επιστημονικά βέβαιο ότι έχεις τη δυνατότητα να ζήσεις νέες ευχάριστες και δημιουργικές εμπειρίες στο μέλλον. Και δεν χρειάζεται να προκαλέσεις τόσο πόνο στους δικούς σου ανθρώπους.

 Κάνε κάτι που μπορεί να σου προσφέρει μια στοιχειώδη ευχαρίστηση: Ένα ζεστό ντους, ένα καλό φαγητό, ποιοτική μουσική.

 Μην ξεχνάς ότι είσαι υπέροχος και ο Θεός σε αγαπά έτσι όπως είσαι.

Ο θεραπευτής οφείλει να αγκαλιάσει με σεβασμό, τιμή και αγάπη τον ιδιαίτερο-πονεμένο τρόπο με τον οποίο ο ασθενής αντιμετωπίζει την πραγματικότητα.


Ποιοι παράγοντες αυξάνουν την πιθανότητα
να επιχειρήσει κάποιος απόπειρα αυτοκτονίας;

Προηγούμενες απόπειρες: 20%-50% των ατόμων που αυτοκτόνησαν είχαν επιχειρήσει απόπειρες στο παρελθόν.

Οικογενειακό ιστορικό ψυχολογικών διαταραχών, αυτοκτονιών ή χρήσης ναρκωτικών.

Κατάθλιψη.

Εμπειρίες κακοποίησης.

Χρόνιες, σωματικές ασθένειες που συνοδεύονται από πόνο ή αναπηρίες.

Απώλεια εργασίας.

Νέοι και ηλικιωμένοι (άνω των 65).

Ηλικιωμένοι που έμειναν μόνοι μετά από διαζύγιο ή θάνατο του-ης συζύγου.

Άτομα των οποίων ένας φίλος ή συνεργάτης αυτοκτόνησε.

Κατάχρηση ναρκωτικών ή αλκοόλ.

Διαζύγιο, χωρισμός, έντονα οικογενειακά προβλήματα.

Άτομα με εκρήξεις βίας που παρουσιάζουν παρορμητικές συμπεριφορές.

Στατιστική
Τα ποσοστά των αυτοκτονιών επηρεάζονται από πολλούς παράγοντες: ψυχολογικούς, βιολογικούς,  κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτισμικούς.
Η αυτοκτονία είναι η έβδομη κατά σειρά αιτία θανάτου μεταξύ των ανδρών και η δέκατη έκτη μεταξύ των γυναικών. Στους νέους 15-24 ετών η αυτοκτονία ευθύνεται για το 12% των θανάτων. Κάθε χρόνο ένα εκατομμύριο άτομα αυτοκτονούν σε όλο τον κόσμο. Παρατηρείται ένας θάνατος κάθε 40 δευτερόλεπτα. 34.000 άτομα αυτοκτονούν κάθε χρόνο στις ΗΠΑ, δηλαδή 91 θάνατοι την ημέρα ή ένας θάνατος κάθε 16 λεπτά.
more statistics

Οικονομική κρίση και κατάθλιψη

Οι επιστήμονες λένε ότι είναι ξεκάθαρη η συσχέτιση φτώχειας και ψυχικών διαταραχών και επισήμαναν ότι σε αρκετές χώρες ως συνέπεια της οικονομικής κρίσης παρατηρήθηκε, σε συνάρτηση με την ανεργία, σημαντική αύξηση αυτοκτονιών, κατά καιρούς. Η ανεργία πυροδοτεί αγχογόνες καταστάσεις όπως οικονομική δυσχέρεια και προβλήματα σχέσης τα οποία αυξάνουν τις πιθανότητες απόπειρας.

Σε περιόδους οικονομικής κρίσης παρατηρούνται αυξημένα ποσοστά αυτοκτονιών σε ηλικίες 25-65 ετών.

Έρευνα που πραγματοποιήθηκε από την Εταιρεία Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας μας φανερώνει ότι 7 στους 10 Έλληνες βρίσκονται στα όρια της κατάθλιψης λόγω οικονομικής κρίσης. Στην κατάθλιψη παρατηρούνται πολλά σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα, όπως επίμονη κούραση, έλλειψη ενέργειας, ανηδονία, αίσθημα αναξιότητας, δυσκολία συγκέντρωσης, ακόμα και αυτοκτονικές τάσεις.

Οι λιγότερες αυτοκτονίες διεπράχθησαν κατά τη διάρκεια του Β παγκοσμίου πολέμου 1939-1945 και κατά τη διάρκεια της περιόδου 1991-2001 όπου η οικονομία πήγαινε καλά και η ανεργία ήταν μειωμένη.

Αύξηση των αυτοκτονιών παρατηρήθηκε με το κραχ του ’29 στις ΗΠΑ,  την οικονομική κατάρρευση των πρώην σοβιετικών χωρών στις αρχές του ’90, ασιατική οικονομική κρίση στο τέλος του ’90.

Έρευνα, σε 26 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έδειξε ότι σε κάθε αύξηση κατά 1% της ανεργίας αντιστοιχεί αύξηση κατά 0,79% στις αυτοκτονίες και κατά 0,79% στις ανθρωποκτονίες. Αντίθετα, τα τροχαία ατυχήματα μειώνονται κατά 1,39%.

Με ποιο τρόπο επηρεάζει τον σύγχρονο άνθρωπο ψυχολογικά
η ανεργία, η υποαπασχόληση, η μείωση του μισθού; 

Οι οικονομικές δυσκολίες επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο τα άτομα αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους, το μέλλον τους, τις σχέσεις τους με την οικογένεια και τους φίλους.

Ποια αισθήματα και ποια προβλήματα προκαλεί;

Απογοήτευση από την αδυναμία ανταπόκρισης στις υποχρεώσεις.

Φόβο και η αβεβαιότητα για το μέλλον.

Δυσφορία.

Νευρικότητα.

Συγκρούσεις στην οικογένεια.

Ψυχοσωματικά συμπτώματα.

Μείωση ερωτικής και σεξουαλικής διάθεσης.

Χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Υπερβολικό και αδικαιολόγητο άγχος.

Κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών.

Κατάθλιψη.

Πεσμένη διάθεση.

Πρόληψη.

Οικονομική και ψυχολογική στήριξη σε άνεργους και άστεγους.

Προσφορά ευκαιριών ένταξης σε μικρές κοινωνικές ομάδες. Συνεχείς ευκαιρίες διαπροσωπικής επικοινωνίας. Θεατρικές ομάδες, ψυχοθεραπευτικές ομάδες, εκκλησιαστικές συνάξεις, κοινοφελείς δραστηριότητες κλπ

Πνευματική Διάσταση

Το άτομο που έχει την πρόθεση να αυτοκτονήσει στην πραγματικότητα δεν θέλει να πεθάνει αλλά να απαλλαγεί από την οδύνη. Αισθάνεται ότι το να ζειισοδυναμεί με το να υποφέρει. Δεν επιθυμεί να πεθάνει διότι ο θάνατος ως άγνωστη εμπειρία η οποία βάζει ένα βίαιο τέρμα στη ζωή είναι τρομακτική για όλους. Αισθάνεται όμως την ανάγκη να βάλει ένα τέλος στην επώδυνη βίωση του αδιέξοδου.
Στις περισσότερες πολιτισμικές-πνευματικές παραδόσεις ο θάνατος θεωρείται ένα πέρασμα σε μια άλλη μορφή ζωής και όχι ένα οριστικό τέλος.

Ιδιαίτερα στον χριστιανισμό ο θάνατος θεωρείται ένα πέρασμα σε έναν άλλο τρόπο ζωής.
Πρόκειται για την έξοδο από το χώρο και το χρόνο και την είσοδο σε μια άλλη υπαρξιακή κατάσταση. Μετά θάνατο ο άνθρωπος συνεχίζει να υπάρχει ως ψυχή-συνειδητότητα απαλλαγμένος από τους εγκόσμιους, βιολογικούς και κοινωνικούς δεσμούς και ρόλους.
Έτσι ενώ στην εγκόσμια διάσταση ο άνθρωπος είναι πατέρας, σύζυγος, γιος, τραπεζικός υπάλληλος, ηλικιωμένος, νέος ή οπαδός ενός πολιτικού κόμματος, μετά θάνατο αποταυτίζεται από όλους αυτούς τους ρόλους και είναι μόνο ψυχή-συνειδητότητα έξω και πέρα από όλες τις εγκόσμιες συνθήκες.

Σύμφωνα με την εκκλησιαστική κοσμοθεώρηση η ψυχή μετά θάνατον εισέρχεται στην πνευματική διάσταση και βλέπει πρόσωπο με πρόσωπο τον Θεό. Αν ο άνθρωπος στην εγκόσμια ζωή είχε αγαπήσει και ομοιωθεί με τον Θεό, μετά θάνατον χαίρεται και απολαμβάνει την προσωπική σχέση με τον Θεό ενώ αν είχε εγκλωβιστεί στην φιλαυτία και τον εγωκεντρισμό βασανίζεται και υποφέρει.
Αν κάποιος αυτοκτονήσει εγκαταλείπει αυτή τη ζωή μέσα στην οδύνη και την απόγνωση χωρίς να μετέχει στην χαρά της Παρουσίας σου Θεού. Στην περίπτωση αυτή συνεχίζει να υπάρχει έξω από το χώρο και το χρόνο χωρίς να έχει τη δυνατότητα να αλλάξει την κατάσταση του μέσα από πράξεις και εμπειρίες (αφού οι πράξεις μετά θάνατον είναι αδύνατες). Συνεχίζει δηλαδή να βιώνει την οδύνη και το αδιέξοδο της στιγμής του θανάτου για πάντα.
Αυτή η συναίσθηση της απόγνωσης και της απελπισίας χωρίς καμιά ελπίδα ή δυνατότητα αλλαγής ονομάζεται στη θεολογική γλώσσα κόλαση. Η κόλαση δεν είναι τόπος ούτε τιμωρία αλλά η φυσική κατάσταση της απεγνωσμένης ψυχής η οποία δεν έχει καμιά δυνατότητα να κάνει κάτι για να βελτιώσει την κατάστασή της.

Πηγή:http://www.psyche.gr

Ο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΤΑΚΗΣ

Published Οκτώβριος 22, 2013 by sofiaathanasiadou

autismos613_415732441

Ο Τάκης…

Όταν ήμουν στην Έκτη Δημοτικού έγινε κάτι μαγικό….γνώρισα τον Τάκη! Ο Τάκης ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, κάποια χρόνια μεγαλύτερος μου. Ήταν η μασκότ της περιοχής με την κακή, κάκιστη έννοια…. Τα παιδιά τον κορόιδευαν…Οι μεγάλοι τον κορόιδευαν, όλοι τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν κι έκαναν πλάκα με τον Τάκη.
Με τον τρόπο που μιλούσε ή προσπαθούσε να μιλήσει, με τις άναρθρες κραυγές του, με τις άτσαλες κινήσεις και τους μανιερισμούς του, με το γέλιο του και το ορθάνοιχτο στόμα του. Κι εκείνος γελούσε ακόμη περισσότερο προκαλώντας ακόμη περισσότερο τις κοροϊδίες και τα πειράγματα.

Ήταν η πρώτη ημέρα στην Έκτη τάξη και θυμάμαι την μαμά του Τάκη, να τον κρατά από το χέρι ολόκληρο άντρα και να μιλά με το δάσκαλο.
Έκλαιγε, έκλαιγε γοερά και θυμάμαι μια φράση που άκουσα στα κλεφτά «Θα γονατίσω εδώ μπροστά σας, να σας φιλήσω τα πόδια. Σας ικετεύω, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ»….Δεν το ήξερα τότε, μα έβλεπα μια Ικέτιδα…

Αμέσως μετά ο Τάκης μπήκε στην τάξη με το δάσκαλο κι έγινε χαμός. Γέλια, φωνές, λες κι ήρθε το τσίρκο…Ο δάσκαλος δεν μας μάλωσε, δεν είπε τίποτε…έβαλε τον Τάκη να καθίσει στο πρώτο θρανίο και μας ανακοίνωσε πως κάθε λίγες ημέρες ένα νέο παιδί από όλους εμάς θα καθόταν δίπλα στον Τάκη και θα είχε την ευθύνη του, έτσι ώστε ο Τάκης να μην χάνει τα μαθήματα, να βρίσκει τα μολύβια και να μαζεύει τα πράγματα του, να έχει βοήθεια στο διάβασμα….
Φρίξαμε! Θα καθόμασταν μαζί με τον Τάκη; Μα ο Τάκης έχει σάλια. «Θα του μάθετε να τα σκουπίζει.»
Μα ο Τάκης μας πειράζει, μας χτυπάει, μας ενοχλεί. «Θα σταματήσετε να τον πειράζετε, να τον χτυπάτε, να τον ενοχλείτε.»
Μα ο Τάκης δεν ξέρει να διαβάζει καν…»Θα τον βοηθήσετε εσείς, να μάθει να διαβάζει…»

Κι έτσι εκείνη η τάξη στην Έκτη Δημοτικού εκείνη την αξέχαστη χρονιά…ανέλαβε τον Τάκη. Κάθισα κι εγώ μαζί του σαν ήρθε η σειρά μου και τον θυμάμαι τόσο χαρούμενο και γελαστό, τόσο γενναιόδωρο για τη βοήθεια, τόσο αγωνιστή και τόσο ευτυχισμένο…για πρώτη φορά!
Θυμάμαι να προσπαθώ να τον κάνω να πει το όνομα μου κι όταν τα κατάφερε τι απίθανο ήταν εκείνο το χειροκρότημα και το άναρθρο δυνατό του γέλιο με το λαμπερό πρόσωπο θα μου μείνει αξέχαστο!
Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης είχε μάθει να διαβάζει, μάζευε τα πράγματα του και πάντα ερχόταν προετοιμασμένος για την επόμενη ημέρα και το πιο σημαντικό είχε φίλους. Έπαιζε μαζί με τα αγόρια ποδόσφαιρο και με τα κορίτσια κυνηγητό κι αν και ήταν άτσαλος και αργός πάντα ήταν μαζί μας στα ομαδικά παιχνίδια. Έκανε για πρώτη φορά παρέλαση, περήφανος κι όλοι τον χειροκροτούσαν παρόλο που έχανε το βήμα του, επιτέλους αποδεκτός μπροστά σε όλους εκείνους που τον είχαν σαν παιχνίδι.
Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης ήταν ο προστατευόμενος μας, κανείς δεν τον πείραζε, κανείς δεν τον ενοχλούσε, δεν ανεχόμασταν λέξη για εκείνον…Ο Τάκης είχε γίνει από ιδιαίτερος ξεχωριστός…Σπάνιος κι ήταν δικός μας και νιώθαμε κι εμείς ξεχωριστοί μαζί του.

Την τελευταία ημέρα στο σχολείο, θυμάμαι την μαμά του Τάκη. Κρατούσε στα χέρια της τα χέρια του δασκάλου, είχε το πρόσωπο της κολλημένο σε εκείνα τα ντροπαλά του χέρια, τα φιλούσε κι έκλαιγε κι έκλαιγε με λυγμούς, ψιθυρίζοντας «ευχαριστώ, ευχαριστώ…».

Ήταν η τελευταία του χρονιά στο σχολείο…η Έκτη Δημοτικού. Δεν πήγε ποτέ στο γυμνάσιο ο Τάκης…Η μαμά μου ακόμη τον θυμάται και κλαίει κι ακόμη θυμόμαστε εκείνον το δάσκαλο, τον καταπληκτικό εκείνο άνθρωπο που μας έκανε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε να κάνει ένας δάσκαλος…Μας έκανε υπεύθυνους ανθρώπους. Μας έκανε ανθρώπους!!!Εκείνον τον απίθανο μπουρλοτιέρη που έβαλε φωτιά στα όνειρα μας…Δραγανίδης ήταν το όνομα του. Δεν έχω γράψει ποτέ μου ονόματα μα θα κάνω μιαν εξαίρεση για αυτόν τον ξεχωριστό παιδαγωγό. Ο κύριος Δραγανίδης…νέος, ξανθός, μουσάτος, ψηλός, αδύνατος κι όμορφος, σαν το Χριστό τον ίδιο. Όπου κι αν είσαι δάσκαλε, καλή σου ώρα και σε ευχαριστώ!

Πριν λίγα χρόνια γεννήθηκαν τα παιδιά μας κι ήμασταν ευτυχισμένοι πολύ….μα για ένα αγαπημένο μας ζευγάρι η ευτυχία είχε πίκρα και πόνο όταν διαπιστώθηκε πως ο πανέμορφος γιος τους μεγαλώνοντας ανέπτυσσε κάποιες ιδιαιτερότητες στην νοητική και κινητική του ανάπτυξη…
Ο δρόμος είναι ατελείωτος για το γονιό…μα όλα τα μπορεί για το παιδί του. Μαθαίνει πως ο δρόμος έχει αγώνα και προχωρά προσπερνώντας εμπόδια…ιδιαίτερα στη χώρα μας κι εκεί που όλα μπαίνουν σε ένα ρυθμό και ο γονιός χαλαρώνει λίγο, έρχεται η ώρα το παιδί να μπει στην Δημόσια Εκπαίδευση…και ο γονιός να γίνει, η μαμά του Τάκη!

Έτσι με φρίκη διαπιστώσαμε εν έτη 2.000 και πολύ κάτι…γονείς να μαζεύουν υπογραφές για να φύγει από τα νήπια το ιδιαίτερο παιδί που ρίχνει το επίπεδο Χάρβαρντ των παιδιών τους…Ένα παιδί γελαστό κι ήσυχο, χωρίς ίχνος επιθετικότητας, που το μόνο του έγκλημα ήταν πως ήταν αργό και καθυστερούσε το ρυθμό στην τάξη. Και ξαφνιαστήκαμε ακόμη περισσότερο, γιατί αυτοί οι γονείς που έβαλαν τις υπογραφές τους…δεν μας ήταν άγνωστοι.
Ζήσαμε τους φίλους μας να αντιστέκονται, να παλεύουν με ένα θηρίο…Το σύστημα και το σύστημα να νικά…ξανά και ξανά!
Ζήσαμε δασκάλους μικρούς, μικρότερους των περιστάσεων, να μην θέλουν να παλέψουν για ένα παιδί που έχει ανάγκη, πολλή μεγαλύτερη από τα υπόλοιπα νήπια του επιπέδου Χάρβαρντ, που ήξεραν κιόλας να κόβουν, να κολλούν και να λένε βου – α, βα! πολύ πιο γρήγορα από εκείνον…τον μικρό ξεχωριστό γιο των φίλων μας…

Και τα κατάφεραν! Τον έδιωξαν…
Κι οι γονείς συντετριμμένοι σαν τη μαμά του Τάκη έψαχναν να βρουν κάποιον…κάποιον γενναίο, κάποιον με όραμα…κάποιον άνθρωπο…Και βρήκαν.
Βρήκαν πολλούς!Γιατί υπάρχουν…

Θυμάμαι τη φίλη μου, τη μαμά, με πόση αξιοπρέπεια να στέκεται μπρος μου με τα μάτια θολά λέγοντας μου » Κάθε αρχή της χρονιάς ο ίδιος αγώνας…Κάθε αρχή της χρονιάς τρέμω…»
Τρέμει γιατί στην χώρα αυτή δεν υπάρχει σχέδιο ή πρόγραμμα για τους ιδιαίτερους ανθρώπους.

Ελπίζεις να πέσεις σε καλό δάσκαλο, σε καλό διευθυντή, σε καλό άνθρωπο…
Το αγόρι μας τα κατάφερε κι έμαθε να γράφει και να διαβάζει και να μιλάει και να λύνει μαθηματικές ασκήσεις, γιατί έχει για μαμά, «την μαμά του Τάκη»…και για δασκάλους ανθρώπους μα Α κεφαλαίο….
Όμως… όλα αυτά τα έγραψα για άλλο λόγο…γιατί έρχεται η ώρα του θερισμού και μπορεί να γεννήσεις ένα φυσιολογικό υγιέστατο πανέμορφο στα μάτια σου παιδί μα να είσαι προσεκτικός και ταπεινός…γιατί η ζωή έχει γυρίσματα πολλά.
Τα παιδιά βρίσκουν τον τρόπο να περιθωριοποιήσουν, να κοροϊδέψουν, να ταπεινώσουν…και σήμερα μπορεί να είναι διαφορετικός ο Τάκης, μα αύριο ποιος ξέρει ίσως να είναι διαφορετικό το δικό μας παιδί….
Για πολλούς και ασήμαντους λόγους…Δεν χρειάζεται να είναι κάτι σοβαρό, μην νομίζουμε πως μόνο τα σοβαρά μας κάνουν ιδιαίτερους…Στα μάτια των παιδιών, το δικό μας παιδί, μπορεί να είναι διαφορετικό ή ιδιαίτερο γιατί έχει μακριά μαλλιά, γιατί μιλά πολύ αργά ή πολύ γρήγορα, γιατί τσεβδίζει, γιατί κλαίει πολύ ή γιατί είναι φωνακλάδικο, γιατί είναι φαφούτικο, γιατί είναι γκρινιάρικο, γιατί παριστάνει το μάγκα, γιατί είναι κοντύτερο ή ψηλότερο από τα παιδιά της ηλικίας του, γιατί είναι παχουλό, ή πολύ αδύνατο, γιατί δεν μπορεί να τρέξει γρήγορα, γιατί δεν μπορεί να βάλει καλάθι στο μπάσκετ, γιατί το θεωρούν άσχημο, γιατί δεν μπορεί να διαβάσει το ίδιο καλά ή γρήγορα με τα υπόλοιπα παιδιά, γιατί δυσκολεύεται στα μαθήματα, γιατί είναι πιο σκούρο το δέρμα του ή πιο ανοιχτό…ποιος ξέρει;
Τα παιδιά βρίσκουν λόγους για να γίνουν σκληρά με τη διαφορετικότητα και τότε…θα έρθει η σειρά μας να νιώσουμε το περιθώριο μέσω του παιδιού μας….Θα νιώσουμε τον πόνο και την απόγνωση και τότε θα γίνουμε «η μαμά του Τάκη»! κι ίσως αυτό να είναι παροδικό μιας και το παιδί μας μπορεί να αλλάξει, να ψηλώσει, να αδυνατίσει, να κόψει τα μαλλιά του και να μην είναι πια διαφορετικό…όμως ο Τάκης θα είναι για πάντα Τάκης κι η μαμά του θα έχει για πάντα να αντιμετωπίζει γονείς σαν εμάς που θεωρούμε τα παιδιά μας ανώτερα και σημαντικότερα και μπορεί να ξεχάσουμε πως είμαστε άνθρωποι και να γίνουμε…κάτι άλλο. Τότε θα έχει έρθει για εμάς η ώρα του θερισμού…

Όχι, η ζωή δεν εκδικείται, η ζωή εκπαιδεύει και για κάποιους, ήρθε…η ώρα της εκπαίδευσης. Η ζωή θα βρει τρόπο να μας εκπαιδεύσει…κι ας μην χρειαστεί αυτό να γίνει με πόνο. Οπότε ας κάνουμε χρήσιμη μια σκληρή εμπειρία, ας εκπαιδευτούμε κι ας εκπαιδεύσουμε κι εμείς τα παιδιά μας στο να αποδέχονται την διαφορετικότητα. Μόνον έτσι θα μάθουν να αναγνωρίζουν την περιθωριοποίηση για να την αποφεύγουν είτε ως θύτες, είτε ως θύματα, είτε ως απλοί παρατηρητές.
Έχε το νου σου λοιπόν, γιατί όλα στη ζωή αλλάζουν…Να το θυμάσαι κάθε φορά που δεν θέλεις έναν Τάκη να σταθεί δίπλα στο τέλειο πλάσμα σου… Να θυμάσαι πως ίσως έρθει η στιγμή να δοκιμαστείς και να δοκιμαστείς σκληρά, πολύ σκληρότερα από όσο αξίζει σε άνθρωπο και σε γονιό και… τι θα γίνει τότε; Τι θα γίνει αν το πλάσμα σου σταματήσει να είναι «τέλειο»; Τι θα γίνει αν η ζωή θελήσει εσύ αύριο να είσαι η «μαμά του Τάκη»; Ικέτιδα στα πόδια ενός ξένου;

Με τεράστιο σεβασμό στις μαμάδες του κάθε Τάκη και πάνω από όλα σε εσένα…φίλη, γενναία μαμά του γενναίου σου παιδιού….
Καλό μήνα αγαπημένοι…Αισθάνομαι πελώρια συγκίνηση σήμερα με αυτό το θέμα που ανακίνησε μνήμες και συναισθήματα πολλά…Είμαστε όλοι γονείς του Τάκη…

  Κατερίνα Κapa. Me without you tea without a biscuit!

Κοριτσια τα φωτα σας οι διδυμες μου ζηλευουν η μια την αλλη!

Published Οκτώβριος 22, 2013 by sofiaathanasiadou

100919-newborn-twins-photographer

Εχω διδυμα κοριτσακια 16 μηνων.

Απο πολυ μικρες που ηταν αυτη που γεννηθηκε πρωτη απαιτουσε να παιρνω αγκαλια μονο εκιενη κλπ.

Το δευτερο ειναι πολυ καλοβολο πολυ χαμογελαστο πηγαινει σε ολους.

Αυτη ειναι πιο δυσκολη και στην επικοινωνια ειναι κλειστος χαρακτηρας

.Κατα καιρους τις αφηνω και στη γιαγια τους, η οποια ειναι πολυ νεα ασχολεται πολυ μαζι τους και παιζει μαζι τους ολη μερα.

Η 2η πηγαινει με χαρα και δε θελει να φυγει,η 1η οχι παντα.

Πριν λιγες μερες που γυρισε απο τη γιαγια της η 2η, η πρωτη δεν την ηθελε με τιποτα, τη ζηλευε φοβερα, τη δαγκωνε της τραβουσε τα μαλλια, οταν την ειχα αγκαλια επεφτε σε καταθλιψη της μιλουσα και δεν γυρνουσε καν να με κοιταξει.

Ανησυχω και λυπαμαι που στενοχωριεται το μωρο μου, πως μπορω να το βοηθησω να το ξεπερασει?
Σας ευχαριστω εκ των προτερων

Σοφια Κ.

Μεγαλωνοντας μονη το παιδι

Published Οκτώβριος 20, 2013 by sofiaathanasiadou

monogoneikes

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες οικογένειες είναι μονογονεϊκές. Ο ένας γονιός δηλαδή, γυναίκες στην πλειονότητά τους, αναλαμβάνουν μόνες τους την ανατροφή των παιδιών τους,

χωρίς την παρουσία και στήριξή του πατέρα.

Η απουσία του συντρόφου τους και ταυτόχρονα πατέρα του παιδιού ή των παιδιών, μπορεί να οφείλεται σε διαζύγιο, σε θάνατο ή να πρόκειται για ανύπαντρη μητέρα που αποφάσισε ή αναγκάστηκε να αναλάβει την πλήρη και αποκλειστική επιμέλεια των παιδιών της.

Tης Δήμητρας Μαυρίδου

Φυσικά, δεν αποκλείεται τον ρόλο του «μόνου» γονέα, να τον έχει αναλάβει ο πατέρας, που για παρόμοιους λόγους έχει την ευθύνη των παιδιών ή του παιδιού του. Σε κάθε περίπτωση, ο γονέας αυτός έχει επιφορτιστεί με μεγάλη ευθύνη πολλές φορές εκτός από τα καθημερινά προβλήματα έχει να αντιμετωπίσει και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Είναι θλιβερό το γεγονός ότι για πολλούς ανθρώπους η μονογονεϊκή οικογένεια θεωρείται απλά ως διαλυμένη οικογένεια. Ως απόρροια της αντίληψης αυτής, ο μόνος γονέας έρχεται αντιμέτωπος με την περιφρόνηση και την αδιαφορία και για ακόμη μια φορά, μόνος προσπαθεί να αντεπεξέλθει στις πολλαπλές υποχρεώσεις του ρόλου, που εξ επιλογής ή όχι έχει αναλάβει.

Την ίδια στιγμή, το παιδί που μεγαλώνει σε μια μονογονεϊκή οικογένεια, εκτός από την έλλειψη του γονέως του (συνήθως του πατέρα), αντιμετωπίζει τον κοινωνικό ρατσισμό (π.χ. παιδί χωρισμένων γονιών), αλλά και τη συναισθηματική φόρτιση της μητέρας του που προσπαθώντας να αναπληρώσει τα κενά της πατρικής απουσίας, αρκετές φορές προσκολλάται σε υπερβολικό βαθμό στο παιδί, αναπτύσσοντας μια σχέση εξάρτησης.

Μεγαλώνοντας με έναν «μόνο» γονέα:

Οι ψυχικές επιπτώσεις

Το φλέγον ερώτημα είναι ένα: Ποιες είναι οι ψυχικές επιπτώσεις σε ένα παιδί που μεγαλώνει μόνο με τον ένα γονιό, την μητέρα του δηλαδή στην συντριπτική πλειονότητα των μονογονεϊκών οικογενειών στην Ελλάδα…

Σύμφωνα με τον Dr. Petri (2003), «το σοβαρότερο πρόβλημα που δημιούργησε η σύγκρουση ανάμεσα στα δύο φύλα, είναι η στέρηση του πατέρα, κάτι που μπορεί να λυθεί μόνο αν αντιμετωπιστεί ως κοινωνικό πρόβλημα».

Σίγουρα και οι δυο γονείς είναι εξίσου σημαντική για την ολοκληρωμένη ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού. Στο τριγωνικό σχήμα μητέρας-πατέρα-παιδιού, το παιδί έχει στη διάθεσή του δύο χωριστούς ανθρώπους που το αγαπούν και του προσφέρουν την δυνατότητα ταύτισης με ένα πρόσωπο γένους θηλυκού και με ένα πρόσωπο γένους αρσενικού. Με αυτόν τον τρόπο προάγεται η διαδικασία ωρίμανσης του παιδιού και μπορεί να αναπτύξει μια πλήρη αρσενική ή θηλυκή ατομική ταυτότητα. Για να είναι επιτυχημένο το παραπάνω τρίγωνο είναι απαραίτητο όμως, να αναπτύσσονται θετικές σχέσεις ανάμεσα στις τρεις κορυφές του. Τι γίνεται λοιπόν, όταν δεν υφίσταται ανδρικό πρότυπο μέσα στο σπίτι;

Η στέρηση του πατέρα: έλλειψη, απώλεια, απουσία

Πριν δούμε την επίδραση που μπορεί να έχει κάτι τέτοιο στο παιδί, θα πρέπει να διευκρινίσουμε τις διαφορετικές μορφές που μπορεί να πάρει η στέρηση του πατέρα. Κατά τον Dr Petri, «ένας πατέρας μπορεί να χαθεί με διαφορετικούς τρόπους». Από ψυχολογική σκοπιά, υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην έλλειψη, την απώλεια και την απουσία του πατέρα. Η έλλειψη του πατέρα, θα πρέπει να οριστεί ως την κατάσταση κατά την οποία το παιδί δεν έχει καθόλου συνειδητή εμπειρία του πατέρα του. Περιλαμβάνει δε, όλες τις περιπτώσεις στις οποίες το παιδί δεν θα έχει την ευκαιρία ούτε και καθυστερημένα να γνωρίσει τον πατέρα του. Αντίθετα όταν μιλάμε για απώλεια του πατέρα, προϋποθέτουμε ότι έστω και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα υπήρξε η παρουσία του, στη ζωή του παιδιού. Και απώλεια σημαίνει ότι το παιδί δεν θα έχει ξανά την ευκαιρία να τον συναντήσει αργότερα.

Σύμφωνα με τον Dr. Petris, η απώλεια μπορεί να αποτελέσει για το παιδί εξαιρετικά οδυνηρή εμπειρία. Όσο πιο νωρίς το παιδί έρχεται αντιμέτωπο με την απώλεια και αναγκάζεται να παραιτηθεί από το σταθερό θεμέλιο που του προσφέρει ο πατέρας, τόσο πιο πολύ κινδυνεύει η εξέλιξή της προσωπικότητάς του. Ειδικά δε, αν το παιδί βρίσκεται στην εφηβεία κατά την απώλεια του πατέρα, μπορεί να υποστεί σοβαρή ψυχική καταστροφή. Τα νεαρά αγόρια και κορίτσια στην εφηβεία αναζητούν νέους στόχους στη ζωή τους και ο πατέρας τους λειτουργεί ως ένας σημαντικός συνδετικός κρίκος με τον έξω κόσμο. Τους υποδεικνύει τις κοινωνικές και πολιτιστικές αξίες, τους στηρίζει στις επαγγελματικές τους επιλογές και τους βοηθά στην εύρεση της ψυχοσεξουαλικής τους ταυτότητας. Με την απώλεια του πατέρα αυτά τα στηρίγματα χάνονται, με συνέπεια να αυξάνεται η σύγχυση των νέων (Dr. Petri, 2003).

Όσον αφορά δε την απουσία του πατέρα, την τρίτη μορφή που μπορεί να έχει η στέρηση, ο πατέρας μπορεί να υπάρχει στη ζωή του παιδιού, αλλά παρόλα αυτά να απουσιάζει λόγω επαγγελματικών λόγων ή να μην βλέπει συχνά τα παιδιά του. Στην περίπτωση των μονογονεϊκών οικογενειών που εξετάζουμε πρόκειται για τον διαζευγμένο πατέρα, που δεν ζει με το παιδί του και μπορεί να έχει μικρή έως και μηδαμινή παρουσία στη ζωή του. Ο Dr. Petri (2003, σελ.93) τονίζει ότι, «ενώ στις περιπτώσεις της απώλειας και της έλλειψης του πατέρα, η θλίψη μπορεί κάποτε να λάβει τέλος και να ανοιχτούν καινούργιοι ορίζοντες, στην περίπτωση της απουσίας του πατέρα τα έντονα συναισθήματα δεν κοπάζουν ποτέ. Η αβεβαιότητα και η αμφιβολία σχετικά με τον ερχομό του πατέρα δημιουργούν δυσβάσταχτη αγωνία στο παιδί και μάλιστα σε βαθμό που καταβάλει μεγάλες προσπάθειες για να μην καταρρεύσει».

Σε αυτές τις περιπτώσεις το παιδί πλήττεται από αντίθετα μεταξύ τους συναισθήματα. Από τη μια δηλαδή νιώθει μοναξιά, λύπη, απογοήτευση και νοσταλγία, την ίδια στιγμή όμως ελπίζει ότι ο πατέρας του θα επιστρέψει και διατηρεί την ψυχική του σταθερότητα, γεφυρώνοντας έτσι τα κενά της απουσίας του πατέρα.

«Σε όλες τις περιπτώσεις στέρησης του πατέρα παρουσιάζεται πρωταρχικά ένα τραύμα. Οι συνθήκες του περιβάλλοντος θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό το πόσο βαθύ θα είναι αυτό το τραύμα και πόσο σοβαρές θα είναι οι βλαβερές επιπτώσεις» (Dr. Petri, 2003, σελ. 104).

 Πηγή: familylife

Γραμμα μιας μαμας προς τον υπουργο υγειας για την αθλια κατασταση στα Παιδων

Published Οκτώβριος 19, 2013 by sofiaathanasiadou

when to call baby

Oλα αυτα που περιγραφει η Κωσταντινα τα εχω ζησει χιλιαδες φορες με τον Σταθη…

Μονο που εμεις.. εχουμε περασει και χειροτερα .

Ως ποτε κυριε Αδωνη θα φερεστε σε γονεις και παιδια  χειροτερα απο ζητιανους?

Κύριε Άδωνι, Υπουργέ μας, Υπουργέ μου…

Δεν γνωρίζω ποια είναι η κατάλληλη προσφόνηση ούτε και τι προστάζει το πρωτόκολλο για τέτοιου είδους αλληλογραφία. Θα ήθελα απλά να να σας παραθέσω κάποιες σκέψεις μου που προέκυψαν από την σύντομη νοσηλεία του μικρού μου γιου στο δημόσιο νοσοκομείο “Παίδων, Αγία Σοφία”…

Αναρωτιόμουν αν έχετε επισκεφτεί ποτέ αυτό το Νοσοκομείο. Οχι με συνοδεία κάμερας και πλήθος χειροκροτητών, αλλά κάποιο βράδυ, αργά το βράδυ, τρέχοντας με alarm στους δρόμους αγκαλιά με τον δικό σας γιο σε πλήρη αναισθησία. Χωρίς να σας ξέρει κανείς και να σας «περάσει» πρώτους για εξέταση. Χωρίς να χρησιμοποιήσετε κάποια γνωριμία για να έχετε διαφορετική αντιμετώπιση, και κυρίως, χωρίς να χρησιμοποιήσετε κάποια ιδιωτική ή προνομιούχα ασφάλεια αλλά το ταπεινό ΕΟΠΥΥ. Επειδή είμαι σχεδόν βεβαία πως η απάντηση σε όλες μου τις ερωτήσεις θα είναι «όχι», επιτρέψτε μου να σας ταξιδέψω για λίγο στα ενδότερα αυτού του συστήματος που υπάρχει & του πώς το βιώνουμε εμείς.

Παρασκευή βράδυ, φτάνουμε στο κατάμεστο εφημερεύον νοσοκομείο, αγκαλιά με τον 15 μηνών γιο μας, ο οποίος μόλις έχει συνέλθει από πλήρη «απώλεια συνειδήσεως» και μετά από 15λεπτη τρελή κούρσα στους δρόμους της Αθήνας… Το περιστατικό κρίθηκε εξαιρετικά επείγον και σε λιγότερο από 5-6 λεπτά μας εξέτασε η παιδίατρος και μας παρέπεμψε σε άμεση νοσηλεία. Οδηγηθήκαμε στον 5ο όροφο (σε Πανεπιστημιακή πτέρυγα), σε 5κλινο δωμάτιο και σε ελάχιστο χρόνο όλοι οι εφημερεύοντες γιατροί (ειδικευόμενοι) και νοσηλευτές βρέθηκαν δίπλα μας να μας συμβουλέψουν, να μας καθησυχάσουν και να μας καθοδηγήσουν για τα επόμενα 24ωρα. Η πρώτη διάγνωση ήταν «πυρετικοί σπασμοί». Κάτι απόλυτα αντιμετωπίσημο και συχνό σε μικρά παιδάκια, αλλά παρ’όλα αυτά ιδιαίτερα άγριο και έντονο ως θέαμα.
Σε λίγες μόλις ώρες, το δωμάτιο ήταν πλήρες κατά τα 4/5 από παιδάκια και 5 γονείς κουλουριασμένοι στην καρέκλα τους, άλλοι να προσπαθούν να κοιμηθούν, άλλοι να καθησυχάζουν τα παιδάκια τους που έκλεγαν και εγώ να κρατάω τσίλιες μην επαναλληφθεί το σοκαριστικό επεισόδιο του παιδιού μου…
Παρατήρησα πως όλο το προσωπικό έκανε δουλειά που αναλογούσε τουλάχιστον στον διπλάσιο αριθμό ατόμων. Αγόγγυστα. Καλότροποι, χαμογελαστοί αλλά και πολύ κουρασμένοι.

Ολο το Σαββατοκύριακο, οι ρυθμοί δεν έπεσαν καθόλου. Δεν κατάλαβα πότε σταματούσε και ποτε ξεκινούσε η εφημερεία, αφού έβλεπα συνεχώς παιδάκια να διανέμονται στα δωμάτια και τους ίδιους γιατρούς και νοσηλευτές να τρέχουν πάνω-κάτω. Εγώ συνέχισα να είμαι άυπνη από τον φόβο μου, αφού το παιδάκι μου είχε και 2ο επεισόδιο, λίγο πιο «σκληρό» αυτή τη φορά. Κοιμόμουν μόνο 2 ώρες το πρωί, αφού γινόταν η επίσκεψη των γιατρών, και παρακαλώντας την δίπλα μαμά να ρίχνει και ένα μάτι στο παιδάκι μου που κοιμόταν μη δει κάτι περίεργο να με ειδοποιήσει…

Ξημερώνοντας Δευτέρα πρωί, και αφού βολεύτηκα στην καρέκλα μου για τον πολυτελή πρωινό ύπνο μου, μια κυρία με ποδιά που δεν είχα ξαναδεί με «πρόσταξε» να σηκωθώ από την καρέκλα και να την τακτοποιήσω κοντά στην μπαλκονόπορτα (που ήταν η αρχική θέση της) μακριά από την κούνια του παιδιού μου γιατί θα περνούσε ο καθηγητής!!! Ετσι, όρθια πια, περιμενα κι εγώ τον καθηγητή. Αργούσε, ξαναπήρα την καρέκλα, ξαναεμφανίστηκε η κυρία και μου είπε χαρακτηριστικά «ας περάσει πρώτα και μετά κάθεστε»!
Ηρθε λοιπόν ο καθηγητής. Μαζί με όοοολους τους γιατρούς της εφημερείας και 5-6 ακόμα φοιτητές. Οσο του έδιναν αναφορά, παρατήρησα την φρέσκια όψη του σε αντίθεση με τα κουρασμένα μάτια των υπολοίπων αλλά και με το δικό μου κουφάρι, που έκλεινα πια άυπνη 3 βράδια με ένα μωρό που έσπασε τα θερμόμετρα φτάνοντας μέχρι και 40,4 βαθμούς. Προϋπόθεση του καθηγητή για να εξετάσει το μωρό, ήταν να βγει ο μπαμπάς του (που μόλις είχε αφήσει την δουλειά του για να έρθει μετά την δική μου προτροπή – ώστε να μιλήσουμε μαζί στον καθηγητή) έξω! Μόνο ένας γονιός ανά παιδί επιτρέπεται, λέει! Μας παρέπεμψε στο ΩΡΛ τμημα, γιατί κάτι είδε ότι δεν πάει καλά με το αυτάκι του.

Με συνοπτικές διαδικασίες… αποφασίζεται από τον ΩΡΛ ότι το παιδί θα μπει χειρουργείο τη ίδια μέρα περίπου στις 7 το απόγευμα… Γυρνάμε στο δωμάτιο σαν βρεγμένα γατιά, και βλέπουμε αναρτημένο στο κρεβάτι μας το «πρόγραμμα διατροφής» μέχρι το χειρουργείο που προστάζει ρητά ΜΟΝΟ νερό και χαμομήλι μέχρι την ώρα της μηνιγκοτομής. Με χίλια ζόρια, κρατάμε το παιδί νηστικό και όταν επιτέλους μας φωνάζουν, κατεβαίνουμε στα χειρουργεία.
Κατά την μεταφορά μας – για καλή μας τύχη – μας λέει η νοσηλεύτρια «φαντάζομαι δεν έχει πιει σταγόνα νερό το παιδάκι ε?»… Την ενημερώνουμε ότι είχαμε γραπτές οδηγίες που επέτρεπαν το νερό και σπεύδει να μας πει να ενημερώσουμε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ την αναισθησιολόγο.
Και την ενημερώσαμε… Και υποστήκαμε την μέγιστη ταπείνωση ως γονείς και ως άνθρωποι από τις κουβέντες της! Μάθαμε ότι είμαστε ανεύθυνοι, θέσαμε σε κίνδυνο τη ζωή του παιδιού μας, είμαστε απρόσεχτοι και χαζεύαμε όταν μας έδωσαν οδηγίες.. και ότι δεν βάζει το παιδί στο χειρουργείο, γιατί μετά από λίγο θα βγει και θα μας πει ότι πέθανε από αναρρόφηση-εισρόφηση και τελικά πνιγμό εξ’αιτίας μας!!!!!! Μάταια επιμέναμε με τον σύζηγό μου ότι άλλα μας είχανε πει… Δεν άκουγε κανέναν πάνω στον μονόλογό της. ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΈΡΩΝ, την θαύμασα για τον επαγγελματισμό και το αίσθημα μέγιστης ευθύνης, εκείνη τη στιγμή όμως δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί μου μιλάει κάποιος τόσο μα τόσο άσχημα, υποτιμητικά και με αγένεια για κάτι που θεωρούσα ότι έκανα σωστό… Αλλωστε, τον ίδιο στόχο είχαμε. Να γίνει καλά το παιδάκι μου!
Μας διώχνουν κακήν-κακώς, μας λένε συλλαβιστά και στην διαπασών «να μην πιει ού-τε νε-ρό μέ-χρι τις δέ-κα» σαν να είμαστε διανοητικά καθυστερημένοι και μας ανανεώνουν το ραντεβού μας. Ανεβήκαμε οργισμένοι (αλλά και τρομαγμένοι) στο δωμάτιο και ψάξαμε –μάταια- να βρούμε το χαρτί που ήταν αναρτημένο στο κρεβάτι μας… Είχε κάνει φτερά! Σε αίτησή μας σε νοσηλεύτρια να μας το δώσει, αρνήθηκε, λέγοντας πως θα αλλάξουμε θάλαμο μετά την εγχείρηση, οπότε το έχουν στείλει στην ΩΡΛ πτέρυγα και θα μας περιμένει στο καινούριο μας κρεβατάκι…

Τελειώνει το χειρουργείο. Βρισκόμαστε στο νέο μας δωμάτιο. Το χαρτί έχει αντικατασταθεί με ένα καινούριο, ολόλευκο! Ο σύζηγός μου, κάνοντας τον Σέρλοκ Χολμς και ψαχουλεύοντας στον φάκελό μας πάνω στον πάγκο των νοσηλευτών (εν απουσία τους) το βρίσκει και το φωτογραφίζει. Για εμάς. Για να μου δείξει ότι δεν είμαι ούτε τρελή ούτε ανεύθυνη, καθώς μετά από 3 συνεχείς μέρες ΧΩΡΙΣ ύπνο, είχα αρχίσει να πιστεύω ότι θα έκανα τόσο μεγάλο κακό στο παιδί μου από απροσεξία. Το κρατάμε ως «αποδεικτικό» και υποσχόμαστε να βρούμε την αναισθησιολόγο και να της το δείξουμε. Ετσι. Για αποκατάσταση.

Το νέο μας δωμάτιο ήταν η επιτομή του «εκσυγχρονισμού» στην υγεία και στις ασφαλιστικές παροχές.
Δωμάτιο «Ε» . Είχε μέγεθος 1.5x3m, και είχε τοποθετημένα στην σειρά στον τοίχο έναν μαρμάρινο νιπτήρα, μια κούνια-κρεβάτι και ένα τραπεζάκι. Ακριβώς μπροστά από την κούνια, βρισκόταν μια καρέκλα, που όταν κάθησα ανακάλλυψα ότι τα γόνατά μου σφήνωσαν πάνω στα κάγγελα της κούνιας. Δεξιά μου μια μπαλκονόπορτα που οδηγούσε σε ένα κοινόχρηστο μπαλκόνι (με άλλα πέντε δωμάτια-κουτιά) και αριστερά μου η πόρτα εισόδου. Η πόρτα άνοιγε ΜΟΝΟ με κλωτσιά. Δεν το γράφω με καμία δόση χιούμορ ή υπερβολής. Η πόρτα άνοιγε ΜΟΝΟ με κλωτσιά. Ετσι, τις 3-4 φορές που αναγκάστηκε η νοσοκόμα-καρατέκα να μπει στο δωμάτιο το βράδυ για να ελέγχει μετεγχειριτικά το παιδάκι, το ξυπνούσε κιόλλας από τον θόρυβο! Ολα τα δωμάτια αυτά, χωρίζονταν μεταξύ τους με τζάμι(!) και όπως καταλαβαίνετε κάθε ίχνος ιδιωτικότητας και ησυχίας πήγε περίπατο. Υγρασία, ξεβαμένοι τοίχοι, στρόφιγγες οξυγόνου στους τοίχους από εγκατάσταση του ’40 τουλάχιστον. Τα έξι δωμάτια-κουτιά (συνοδοί & παιδιά) μοιράζονταν μια τουαλέτα στην απέναντι μεριά του διαδρόμου, που παρά τις συνεχείς φιλότιμες προσπάθειες της καθαρίστριας.. παρέμεναν ακατάλληλες για επίσκεψη.
Πέρασα όλη την νύχτα:
– ακούγοντας τα άπαντα του Βασίλη Καρρά από τα κινητά των διπλανών Αθίγγανων γειτόνων μου (σε όλα τα υπόλοιπα κουτιά) που έγιναν αμέσως φίλοι μεταξύ τους και είπαν να το γλεντήσουν!
– φοβούμενη ότι κάποια νοσοκόμα θα ξαναμπεί και θα τιναχτεί το παιδί στον αέρα
– βλέποντας τον κοινό διάδρομο των δωματίων να γεμίζει από γιαγιάδες, θείες, ξαδέρφες και λοιπούς συγγενείς των δίπλα, που αποφάσισαν να διανυκτερέυσουν σε αυτοσχέδια κρεβάτια-στρωματσάδα
– κλαίγοντας συνεχώς, για το σύννεφο μιζέριας που με σκέπασε μέσα στο δωμάτιο-περίπτερο, ούσα μουδιασμένη την περισσότερη ώρα, αφού είχα μόλις 4 πλακάκια για να κινούμαι, πάλι άυπνη…

Είμαι ελεύθερη επαγγελματίας. Δουλεύω σε τρεις διαφορετικές δουλειές, ενώ παράλληλα μεγαλώνουμε μόνοι μας με τον άντρα μου τα δύο παιδιά μας. Δεν χρωστάω στο ΤΕΒΕ ούτε σεντ του ευρώ. Πληρωνα πάντα τις εισφορές μου, ακόμα και όταν μόλις είχα γεννήσει και η δουλειά μου ήταν σε μεγάλη κάμψη. Για κάποιο λόγο, το κράτος θεωρεί ότι όλοι οι «μπλοκάκηδες» είναι της τάξης της Αγγελοπούλου, του Πλούταρχου ή του Κοντομηνά… Ακούστε λοιπόν αυτό Υπουργέ μου: ΔEN EINAI! Είχα δύο εγκυμοσύνες με πολλά προβλήματα, αλλά ήμουν αναγκασμένη να εργάζομαι μέχρι και δύο μέρες πριν γεννήσω, αλλά και αμέσως μετά. Δεν είχα άδεια εξαμήνου, χρόνου ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο υπάρχει, με ΟΛΑ πληρωμένα ώστε να αφοσιωθώ στα μωρά μου. Δεν είχα ποτέ έξτρα παροχή, παρά μόνο μια μικρή ψευτο-μείωση του ΤΕΒΕ για ένα διάστημα. Την ίδια χρονική περίοδο, φίλη εργαζόμενη στην ΕΡΤ, έκανε διακοπές στην Χαλκιδική, επικαλούμενη επαπειλούμενη εγκυμοσύνη από τον πρώτο κιόλλας μήνα! 9 μήνες στην αρχή και ένας χρόνος μετά, ΟΛΑ πληρωμένα!!!

Εγώ λοιπόν, η νομοταγής, η εργαζόμενη, που ζω ήδη μια πολύ δύσκολη καθημερινότητα, βρέθηκα σε έναν χώρο ξεχασμένο από τον Θεό, να ακούω Καρρά και να αναρρωτιέμαι αν το δωμάτιο του Μιχαλολιάκου είναι μεγαλύτερο αυτή τη στιγμή ή όχι…
Ζήτησα αμεσα αλλαγή δωματιου – με το που ξημέρωσε – και με ενημέρωσαν πως στο ταμείο μου, αυτό το δωμάτιο μου αναλογεί! Αλλάξαμε τελικά, με επιπλέον χρέωση της τάξης των 55 ευρώ τη βραδιά. Τόσο κόστιζε εκείνη τη στιγμή η αξιοπρεπεια! Τα δώσαμε, αποφασίζοντας να μην πληρώσουμε κοινόχρηστα και ΔΕΗ αυτόν τον μήνα.. Εχει ο Θεός!

Και αναρωτιέμαι Υπουργέ μου, έχετε μπει ποτέ σε αΚ υτό το δωμάτιο? Εχει νοσηλευτεί ποτέ το γλυκήτατο αγοράκι σας σε αυτό το δωμάτιο-φέρετρο? Κάντε μου μια χάρη… Πάρτε μια μέρα την εφημερίδα και τον καφέ σας, και καθίστε στο “Δωμάτιο Ε” για 3-4 ώρες. Ισως εκεί μέσα, καταλάβετε καλύτερα τι είναι αναγκαίο να κάνετε και ποιες αλλαγές επιβάλλονται. Δεν μπορείτε να βασίζεστε μόνο στην ανθρωπιά και την ετοιμότητα του προσωπικού, που μας “πονάει” και προσπαθεί με κάθε τρόπο να μας εξυπηρετήσει. Ολες οι ζεστές καλημέρες της κρητικοπούλας υπεύθυνης για την καθαριότητα, όλος ο τσαμπουκάς για την επιβολή της τάξης από την προϊσταμένη, όλα τα χαμόγελα συμπόνιας από τους διπλανούς “ένοικους” δεν μπορούν να σβήσουν από την μνήμη μου τις άθλιες συνθήκες και το παράπονο μου για αξιοπρεπή αντιμετώπιση.
Καντε μου λοιπόν αυτή τη χάρη Υπουργέ μου.. Πάρτε τον μικρό σας γιο ένα βράδυ, να κοιμηθεί στο “Δωμάτιο Ε”, καθίστε δίπλα του στην σφινωμένη καρέκλα, βολτάρετε στα 4 ελεύθερα πλακάκια και το πρωί, σας προσκαλώ στο σπίτι μου, να πιούμε καφέ, να παίξουν τα παιδιά μας και να δείτε πως ζει μια μέση οικογένεια. Μια οικογένεια που δεν πεινάει (τουλάχιστον όχι ακόμα). Μια οικογένεια που τρέχει όλη την ημέρα να τα φέρει βόλτα, και όταν θα τύχει μια στραβή με την υγεία των παιδιών της ΑΠΑΙΤΕΙ να έχει συνθήκες που ανταποκρίνονται στον Δυτικό πολιτισμό του 2013.

Ελπίζω να μην σας κούρασα με την μακροσκελή περιγραφή μου, όμως έχω καταλάβει ότι κάθε Υπουργός έχει το χάρισμα να διαβάζει 500-600 σελίδες μέσα σε 3 ώρες με πολύ πιο δύσκολα κείμενα και να τα κατανοεί πλήρως (βλ. Μνημόνια, Προϋπολογισμούς κλπ…), οπότε το δικό μου κείμενο δεν θα σας πήρε πολύ χρόνο!

Εγώ.
Η Κωνσταντίνα.
Η μαμά του Κυριάκου και του Αναστάση.
Η άυπνη!