Το κοστος της σωματικης τιμωριας στα παιδια!

Published Οκτώβριος 31, 2013 by sofiaathanasiadou

ValiaPavlidou_image15-600x182

 

Δεν θα παθει και τιποτα αν φαει μια στον ποπο….. Η συνηθεια ομως στο να δερνεις για να συναιτιζεις ξεκιναει απο εκει… και φτανει στην σωματικη τιμωρια.. τα ορια ειναι πολυ ευκολο να ξεπεραστουν και αν νομιζετε πως δεν υπαρχουν συνεπειες τοτε πρεπει να διαβασετε αυτο το αρθρο το οποιο και βρηκαμε εδω

Στη συμβουλευτική γονέων έρχομαι συχνά αντιμέτωπη με την ακόλουθη απορία των γονιών:
«Είναι τόσο τραγικό να δίνω στο παιδί μου μια ξυλιά στον ποπό όταν κάνει ζημίες;»,
«Ένα χτύπημα στο χέρι όταν πάει να αγγίξει την πρίζα είναι κακό;».

Με αφορμή τέτοιου είδους απορίες αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω κάποια πράγματα για τη σωματική τιμωρία. Η απάντηση λοιπόν δεν έχει να κάνει με το τραγικό της υπόθεσης αλλά με το παιδαγωγικό. Οι περισσότεροι γονείς που χρησιμοποιούν τη σωματική τιμωρία παραδέχονται ότι δεν έχει αποτέλεσμα. Τα παιδιά δεν συμμορφώνονται και επαναλαμβάνουν τη συμπεριφορά που επιθυμεί ο γονιός να εξαλείψει. Γιατί επιμένουν να τη χρησιμοποιούν; Γιατί δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν. Καταλαβαίνετε όμως ότι αυτός δεν είναι επαρκής λόγος για να χειροδικούμε σε βάρος ενός παιδιού. Και η αλήθεια είναι πως κανένας λόγος δεν είναι επαρκής για να χειροδικούμε σε βάρος των παιδιών μας. Ακόμα όμως και στην περίπτωση που το ξύλο έχει αποτέλεσμα, αναρωτηθείτε τι μήνυμα περνάει στο παιδί.

  • Ότι μπορεί να επιβάλλει και το ίδιο τη θέληση του με τη βία, και είναι σίγουρο ότι όταν βρεθεί σε αντίστοιχη θέση θα το κάνει.

ValiaPavlidou_image18

  • Ότι οφείλει να υπακούει υπό την απειλή της βίας.

ValiaPavlidou_image17

  • Ότι είναι αποδεκτό από το γονέα να χειροδικεί και αυτό οφείλει να είναι το θύμα – αποδέκτης μιας τέτοιας συμπεριφοράς.

Αυτό από μόνο του δημιουργεί αισθήματα μειονεξίας και ντροπής στο παιδί και δεν του μαθαίνει να διαχειρίζεται αποτελεσματικά τις καταστάσεις της ζωής του.

ValiaPavlidou_image19Το χειρότερο είναι και το μήνυμα που περνάει στον ίδιο το γονέα «Το παιδί μου συμμορφώνεται όταν το χτυπάω». Άρα τι θα κάνω την επόμενη φορά που θα πάει να αγγίξει το μάτι της κουζίνας, που θα πιάσει το μαχαίρι, που θα αντιμιλήσει;

Η αποτελεσματικότητα του μέτρου αυτού ωθεί ασυναίσθητα το γονέα να το χρησιμοποιεί όλο και παραπάνω. Όμως οφείλει να αναρωτηθεί με τι κόστος για την ψυχική και πνευματική εξέλιξη του παιδιού του.

ValiaPavlidou_image21Αυτό που μπορεί να κάνει κάθε γονέας είναι αρχικά να αναγνωρίσει τα δικά του συναισθήματα που τον ωθούν σε αυτήν τη συμπεριφορά:

Θυμός, φόβος, απελπισία;

Οφείλει να διαχειριστεί ο ίδιος τα συναισθήματα αυτά και να μην τα εκτονώσει στο παιδί. Ο τρόπος που θα αντιμετωπίσει τη συμπεριφορά του παιδιού θα πρέπει να έχει έναν παιδαγωγικό χαρακτήρα, δηλαδή να βοηθήσει το παιδί να κατανοήσει γιατί η συμπεριφορά του αυτή δεν είναι αποδεκτή και ποια θα ήταν μια αποδεκτή συμπεριφορά από μέρους του.

Όταν τα παιδιά είναι μικρά (κάτω από 1,5 ετών) είναι ίσως δύσκολο να συμμορφωθούν στα λόγια μας. Όμως θα πρέπει εμείς ως γονείς να φροντίσουμε εκ των προτέρων για την ασφάλεια τους και να μην περιμένουμε από τα ίδια να το κάνουν. Να απομακρύνουμε αιχμηρά και επικίνδυνα αντικείμενα, να καλύπτουμε επιφάνειες που μπορεί να τα τραυματίσουν και φυσικά να τα έχουμε υπό την επίβλεψη μας.

Θα πρέπει να επαναλαμβάνουμε διαρκώς τις απαγορεύσεις μας και να φροντίζουμε να είναι όσο το δυνατόν λιγότερες για να αρχίσει το παιδί να τις κατανοεί και να συμμορφώνεται. Δεν πειράζει, σε αυτή την ηλικία, αν λερώνει τα τζάμια και τους καθρέπτες, αν κάνει ψίχουλα στο πάτωμα όταν τρώει. Αν απαγορεύουμε τα πάντα, φυσικά και θα αντιδρά στα πάντα.

Μεγαλώνοντας είναι καλό να έχουμε κάποιους γενικούς κανόνες στο σπίτι, στους οποίους θα έχουμε την απαίτηση να συμμορφώνονται. Η μη συμμόρφωση δεν είναι απαραίτητο να ακολουθείται από τη βία αλλά μπορεί να συνεπάγεται την στέρηση ενός προνομίου (το να μην βγει έξω να παίξει αν δεν τελειώσει τα μαθήματα του) ή το να υποστεί το παιδί τη λογική συνέπεια της πράξη του (αν δεν είναι στο τραπέζι την ώρα που τρώμε, δεν θα φάει μεσημεριανό).

Αυτές οι συνέπειες σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να επιβάλλονται από το γονιό με φωνές, απειλές και νεύρα αλλά να παρουσιάζονται ως οι φυσικές και λογικές συνέπειες της πράξης του παιδιού. Στόχος είναι να αρχίσει το παιδί να κατανοεί ότι έχει κάποιο έλεγχο της ζωής του και ότι μπορεί να αποφασίσει το ίδιο για κάποια πράγματα που το αφορούν.

ValiaPavlidou_image16

Για περισσότερες πληροφορίες αναφορικά με τη σωματική τιμωρία μπορείτε να επισκέπτεστε τοΔίκτυο για την πρόληψη και την καταπολέμηση της σωματικής τιμωρίας στα παιδιά.

Advertisements

2 comments on “Το κοστος της σωματικης τιμωριας στα παιδια!

  • Καλά οκ. Το κάψατε το εργαλείο. Σημασία έχει ο τρόπος που κανεις κάτι. Αν λες μή ξερά, χωρίς να εξηγείς είναι οντως λάθος. Τί γίνεται όμως όταν το παιδί κ’άνει κάτι για να σε κεντρίσει? Υπ’άρχουν φορές που ο μικρός μου τρεχει απο σκανταλια σε σκανταλια. (π.χ. διαδρομή σιδερο – πρίζα -υπολογιστής – συρτάρι με μικροαντικέιμενα σε λιγότερο από 2 δευτερόλεπτα) και όχι δεν ήταν δυνατόν να τα έχω όοοοολα ασφαλισμένα. Και του έχω πεί 1000 δες φορές ότι το σίδερο κάνει «τζιζ» (το ξέρει και το λέει και μόνος του και μάλιστα τον έχω αφήσει να αγγίξει το ζεστό σιδερόπανο για να καταλάβρει ακριβώς τι είναι το τζιζ) επίσης ξέρει οτι η πρίζα είναι μπουμ και πολύ πολύ κακό αλλά έχει μανία εγώ ΄Όμως ΚΆΠΟΥ έπρεπε να βάλω το σίδερο για να σιδερώσω. Και τέλος το συρτάρι αυτό με τα μικροαντικείμενα είναι του γραφείου και ΚΑΠΟΥ πρέπει να είναι και αυτά τα μικροαντικείμενα και Φυσικά του έχω πεί 10000 φορές ότι δεν το πειράζουμε αυτό είναι του μπαμπα κλπ. Μετά λοιπόν από όλα αυτά ο μικρός μου ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΝΗΡΌ ΥΦΟΣ παει από το ένα στο άλλο με αποτέλεσμα παραλίγο να σκοτωθω στη σιδερώστρα για να τον σταματήσω απο το να φάει συνδετήρα παραλίγο να καψω το καινουργιο πουκάμισο του άντρα μου γιατι το αφησα για να προλάβω τον μικρό και μετά να τον προλάβω από το σίδερο και μετά στην πρίζα και όλα αυτά ενώ ΞΕΡΕΙ ότι απαγορέυεται. Φύσικά και έφαγε ξυλιά και του είπα ότι κανει όλο διαολιές και ζημιές και θα κάνει μπουμ και άλλα τέτοια. Ειλικρινά μια χαρά είναι το παιδί μου. Το πιο γελαστό παιδάκι που έχω δει εγώ και ένα σωρό κόσμος που μου το λέει συνέχεια . Και οι μερικές ξυλιές που έχει φάει στον ποπό ή το χεράκι δεν του έκαναν κανένα κακό. Αν τον μαλώσω και κλάψει (συνήθως αν φωνάξω ΠΟΛΥ) Έρχεται ο μαλαγάνας και χώνεται στα πόδια μου και τότε τον παίρνω αγκαλιά και τον φιλάω και λέω δεν πειράζει αλλά δε θέλω να κάνεις μπουμ μωρό μου κλπ. Όλα θέλουν το μέτρο τους και οι ξυλιές όμως είναι μέσα στο πρόγραμμα. ….. Την τελειότητα την αφήνω στους Σουηδούς. (Λέμε τώρα)
    .

  • Σε ένα περιοδικό για γονείς (ούτε θυμάμαι επωνυμία, δεν παίρνω τέτοια, έτυχε), διάβασα κάτι που μου φάνηκε σωστό: 1. Ότι οι φωνές είναι το νέο ξύλο, άρα κακό και 2. Ότι το ξύλο δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό αρκεί να αφορά σοβαρά πράγματα και κίνδυνο για το παιδί, όπως οι περιπτώσεις που ανέφερε η Ράνια πιο πάνω. Δε χτυπάμε π.χ. το χεράκι του παιδιού επειδή , ξέρω ‘γω δεν πάει για ύπνο, αλλά το κάνουμε (ελαφρά φυσικά) όταν πάει να περάσει το δρόμο μόνο του για να καταλαβαίνει τη διαφορά. Δεν ξέρω αν είναι σωστό, καλώς ή κακώς τους φωνάζω εγώ, αλλά είπα να το αναφέρω.

  • Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s