Νιωθω οτι σαν μαμα χτιζω στην αμμο…

Published 18 Οκτωβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

1383414_588025137910605_803225557_n

 

Γι αυτο το πλασμα εχω πονεσει πολυ.

Αυτο εδω το παιδακι  εχει περασει πολλα για να ειναι στην αγκαλια μου γερο οχι μονο σωματια αλλα και συναισθηματικα.

Εχω δουλεψει στο επακρο μαζι του και εχω σκοτωθει και με τον περιγυρο για να ειμαι σαν μαμα απολυτως σωστη απεναντι του.

Σαν παιδι εχω βιωσει την «διαφορετικη αντιμετωπιση» θα ειμαι ευγενικη και ξερω απο πρωτο χερι τα συναισθηματα απορριψης κατωτεροτητας .

Ξερω πως μπορει να σε επηρεασουν στην μετεπειτα ζωη σου  αρνητικα ξερω ποσο πολυ αγωνα πρεπει να δωσεις για να πιστεις οτι αξιζεις και εσυ η για να μην μισεις αιωνια τον «αντιπαλο» σου…

Τα παιδια μου δεν θελω να νιωσουν ποτε πως τα αντιμετωπιζω διαφορετικα.

Τα λατρευω τα αγαπω και δινω το 100% μου για να μην κανω εστω αθελα μου διακρισεις.

Οταν το παιδακι μου χτυπησε την Αννυ μωρο ακομα εστησα καυγα για να μην κοιμαται στην  γιαγια που τοσο τον αγαπαει.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙ ΟΤΙ ΤΟΝ ΔΙΩΧΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ …

Εβαλα τις φωνες ρισκαρα να μην με συμπαθουν αλλα δεν με νοιαζει να με συμπαθουν με νοιαζει να ξερει το παιδι μου πως τον αγαπαω εξισου.

Οι νονες μας ισσοροπουν την κατασταση γιατι τα λατρευουν εξισου  και οταν κατι γινεται παραπανω για καποιον απο τους 2 τοτε απλα δεν το μαθαινει κανεις τους γιατι θα εχουν και οι 2 απο κατι.

Αγκαλιαζω και τα 2 οταν θηλαζω και εχω «δωσει» στον καθενα απο 1 μερια 1 ποδι 1 χερι 1 στηθος…

Στον δρομο οταν κανουν κοπλιμεντα στο 1 απο τα 2 τους τονιζω να χρησιμοποιουν πλυθηντικο.

Τα παιδακια μου ειναι εξισου ομορφα χαρισματικα με καθε αλλο παιδακι και σιγουρα μεταξυ τους.

Τα παιδια τα ποτιζεις αγαπη κοπλιμεντα για να απλωσουν τα φτερα τους και να πεταξουν…

Ακομα και οταν κανουμε κοριτσιστικα πραγματα πχ φωτογραφηση  ο Σταθης κανει αντιστοιχα αγοριστικα  ψαρεμα με τον μπαμπα του.

Οταν ειναι και τα 2 μαζι θα κανουν οτι θελει το καθενα ακομα και αν ειναι ψαρεμα η φωτογραφηση…

Και καπου εκει ερχεται το σχολειο οι διαφορετικες ταξεις και ερχονται τα πανω κατω!

Θυμαστε που σας ειπα πως ο Σταθης για ανεξηγητο λογο συμπεριφερετε απαισια στην μικρη?

Μου εκανε εντυπωση γιατι μολις επεστρεψα απο Θεσσαλονικη  ηταν τοσο χαρουμενος τοσο ευτυχισμενος τοσο αγαπημενος με την αδερφουλα του που τα εφτυνα…

Ξαφνικα ο Σταθης αρχισε να της φερεται περιεργα να την σπρωχνει και να μην την αφηνει να κανει τιποτα…

Το φορτωσαμε στην πιπιλα που εκοψε αλλα εμενα δεν μου εστεκε σαν   δικαιολογια …

Τελικα  αφου το χαος συνεχιστηκε παρα τα παιχνιδια μας την εξτρα προσοχη τις συζητησεις και τις κατασκευες μας σημερα ανακαλυψα πως ενω χτιζω….

Στο σχολειο μας γκρεμιζουν αθελα τους.

Τα παιδακια μου λογω της διαφορας ηλικιας τους  ειναι σε διαφορετικη ταξη και κανουν διαφορετικες δραστηριοτητες …

Η Αννυ καθε μερα  τις τελευταιες 3 μερες εχει να μας δειξει και μια κατασκευη ενω ο Σταθης ερχεται με αδεια χερια!

Στο αυτοκινητο της τα αρπαζει τις τα σκιζει και στο σπιτι ακολουθει ο χαμος!

Η Αννυ κλαιει χτυπιεται και αντιδρα καθως δεν καταλαβαινει γιατι της φερεται ετσι…

Στεναχωριεμαι…

Ειναι απο τις φορες που σκεφτεσαι αλλα και αποδεικνυεται πως εισαι λιγη…

Πως οτι και να κανεις πως οσο και να θελεις να προστατεψεις τα παιδια σου η να τα διδαξεις να συμπεριφερονται σωστα μεταξυ τους ερχεται η συγκυρια και ολα γκρεμιζονται…

Φωλιαζει η κοντρα η ζηλεια η ανασφαλεια ο φοβος και μαυριζει τις καρδουλες τους…

Νιωθω αδυναμη και ανισχυρη να προστατεψω τα παιδια μου.

Φοβαμαι …

Και μετα συνειδητοποιω.

Δεν ειμαστε Θεοι…

Μπορουμε να δωσουμε το καλυτερο να προσπαθησουμε να ειμαστε οσο πιο πολυ εκει γινεται..

Ναι θα παω να μιλησω με το σχολειο ναι θα δω αν γινεται να εχουν πιο πολυ τον νου τους ..

Να συνεργαστω για να το λυσω..

Σιγουρα  καποια πραγματα ειναι στο χερι του παιδιου πως θα τα βιωσει πως θα τα εκλαβει και πως θα τα βγαλει προς τα εξω …

Αλλα οσο περναει απο το χερι μας οφειλουμε να ειμαστε εκει και να προσπαθουμε για το καλυτερο.

Μικρακι μου πλασματακι μου ποσο σε αγαπαω να ξερες…

Αγαπημενες μου θα ηθελα την αποψη σας τις συμβουλες σας και τι αλλο θα μπορουσα να κανω πανω σε αυτο το θεμα…

Σας ευχαριστω προκαταβολικα

Σοφια

11 comments on “Νιωθω οτι σαν μαμα χτιζω στην αμμο…

  • Σοφάκι μου η αλήθεια είναι ότι δεν έχω να σου προτείνω κάτι άλλο κάτι καινούριο.…να συνεχίσεις να τους δίνεις την αγάπη σου και όσα έγραψες είναι πολύ σωστά….όταν μεγαλώνουν τα βλασταράκια μας έρχονται οι εξωγενείς παράγοντες και εκεί τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα…. Κάποιες φορές οι εντάσεις θα είναι αναπόφευκτες αλλά είναι και ο χρόνος που πρέπει να αφήσουμε να περάσει για να εξελιχθεί η κατάσταση και συνδυασμό με την αγάπη σου και όλα όσα κάνεις γιαυτά…… θα δεις θα υπάρξει το αποτέλεσμα που όλες οι μανούλες θέλουμε……πάντα στη σχέση που έχουν τα αδερφάκια να υπερτερεί η αγάπη….. φυσικά και να μιλήσεις στο σχολείο και να κάνεις ότι μπορείς….αυτά ήθελα να σου πω μέσα από την ψυχή μου…γιατί βιώνω και το αίσθημα της ζήλιας στο μεγάλο μου αντράκι….

  • Κοριτσι μου σε καταλαβενω απολιτααα…αν και τα δικα μου ειναι πιο μικρα και εμεις το βιωνουμε αυτο απο τη μερια της μικρις ομως που θελει οτι φερνει και αγγηζει ο μεγαλος της αδερφος…τοτε τον τραβαο πιο περα( κανει καλο και μια αποστασυ) και τον ρωταω για τη μερα του ,τι τραγουδι εμαθε αν εμαθε , πιο ποιημα η καποιο γραμμα ,εικαστικα τι κανανε , τελος παντον για να μην κουρασο ,αφτος εχει το προτερημα του λογου ενναντι της μικρις και του επησημανο πως οτι κανει και λεει ετσι ακριβος θα κανει και η μικρι , του επεισειμενω πως για αυτην ειναι δασκαλος και αν την χτηπα θα μαθει να τον χτηπα, αν δεν την αφησει να παιζει ομορφα θα ερθει και αυτη εξισου να του χαλασει το οποιο παιχνιδι …και εχει συμβει και το αφησα να εξελιχτει χωρις να ανακατευτο για να του εξηγησω ξανα και ξανα το ιδιο μεχρι να το καταλαβει και να ηρεμεισει σχετικα με αυτο…για τι και εγω στην αρχι τρελενωμουνα και δεν ηξερα πως να αντιδρασο και ρωτουσα τον εαυτο μου ποσο ακομα θα φωναζο και ολα αυτα… υπομονη να κανεις και αστα κ στασου λιγο πιο περα να δεις τι θα κανουν …παρακολουθα για λιγο και που ξερεις μπορει και να εκπλαγεις πως τελεικα μονοιι τους θα τα βρουν …μονος του θα επειδικνοιη αυτα που εμθε στην αδερφη του για να κοκορεβεται…αυτα δεν μπορουμε να τα αποφυγουμ και εμεις τα καναμε ειναι μερος της ζωης!!! χαμογελα !!!!

  • Μηπως ομως πρεπει το παιδι να μαθει οτι οκ σημερα εφερε η αδερφη μου εργασια αλλη μερα θα φερω εγω??Καπως θα πρεπει να καταπολεμηθει αυτη η συμπεριφορα εφοσον τα παιδια ειναι σε διαφορετικα τμηματα τι θα γινει θα πουμε στις δασκαλες να κανουν τα ιδια? δεν γινεται…. στα λεω με αγαπη φυσικα

    • To ιδιο ακριβως λεω αι εγω Μαριν … ειναι φορες που πρεπει να αποδεχτουμε πως καποια πραγματα δεν γινεται να ειναι ιδια ουτε ειναι στο χερι μας να τα αλλαξουμε.

      • Θα μαθουνε μωρε τα παιδακια μας…. Εμεις στεναχωριομαστε που απογοητευονται η ζηλευουν αλλα ειναι σαν αυτο που λενε οι παλιοτεροι…. Αν δεν πεσεις δεν μεγαλωνεις!!!

  • Νμίζω πως και η πειθαρχία μπορεί να παιξει ένα ρόλο εδώ. Τα παιδιά δεν ειναι χαζά. Ειναι απλώς μικρά. ΕΞΗΓΗΣΕ ΤΟΥ. ΠΕΣ ΤΟΥ ΟΤΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΜΙΚΡΗ Η ΑΔΕΡΦΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΛΟΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΟΤΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΕΧΕΙΣ ΠΑΙΞΕΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠ ΟΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΕΔΩ. ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΕΚΕΙΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΟΛΟΙ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ. ΟΤΙ ΠΡΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΥΝΑΤΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΤΗΣ. ΟΤΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΖΕΙ ΑΛΛΑ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙ. ΔΩΣΤΟΥ ΚΙΝΗΤΡΑ ΤΟΝΩΣΕ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΓΩΙΣΟ ΣΠΑΣΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΟΤΙ Η ΜΙΚΡΗ ΘΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΚΟΜΠΑΡΣΟ. ΑΥΤΑ μπορω να σκεφτω εγω. και επαναλαμβανω οτι πιστευω παρα πολυ στην ικανοντητα αντιληψης των παιδιων οταν τα ατνιμετωπιζουμε σαν ενηλικους τελικα ανταποκρινονται.
    !!!

  • Καλημέρα Σοφάκι, τα ίδια βιώνω και εγώ. Ο μεγάλος μου 5+ και ο μικρός μου 22 μηνών. Μόνο που δεν ζηλεύει ο μεγάλος τον μικρό αλλά ο μικρός τον μεγάλο, τον αντιγράφει και τον ζηλεύει τρελά. Δεν ειναι σε φάση ακόμη να παίξουν μαζί ο μικρός του τα παίρνει όλα τα παιχνίδια και τα πετάαει….και τώρα είμαστε στη φάση με τα blade που παίζει ο μεγάλος και ο μικρός δεν μπορεί να παίξει με αυτές και το πράγμα φτάνει σε αδιέξοδο …………..δεν ξέρω τι να κάνω κι εγώ πραγματικά.

  • ΣΟΦΙΑ ΜΟΥ ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΩ ΩΣ ΜΑΜΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ , ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ……….ΜΠΟΡΩ ΟΜΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΩ ΩΣ ΠΑΙΔΙ ΕΠΕΙΔΗ ΗΜΟΥΝ ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΤΑΘΟΥΛΗ …………..ΕΧΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΑ ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ……..ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΕΚΤΟΣ ΣΠΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΑΝ ΑΦΟΡΜΗ ,,,,,Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΚΑΙ Η ΜΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΑΛΛΟ …..ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΣΑΝ ΒΑΛΣΑΜΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΕΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ………………………………ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ,,ΜΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΝΑ ΤΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙΣ ΠΟΣΟ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙΣ ΣΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΚΦΑΝΣΗ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ……ΒΕΒΑΙΑ ΑΥΤΑ ΙΣΧΥΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΝΥ ΣΟΥ , ΜΗΝ ΤΥΧΟΝ ΓΥΡΙΣΕΙ ΜΠΟΥΜΕΡΑΝΓΚ ΤΟ ΘΕΜΑ………..ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΤΟ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΗΔΗ ΑΠΛΑ ΣΟΥ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΤΕΙΣ ΠΟΤΕ…………………ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΑΚΙ ΕΧΕΙ ΣΤΟ ΥΠΟΣΕΙΝΗΔΗΤΟ ΤΟΥ ΟΤΙ Η ΜΑΜΑ ΤΟ ΑΓΑΠΑΕΙ…… ΤΕΤΟΙΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΖΗΛΙΑΣ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΛΟ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ…………………………………….ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΕΙΧΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗΝ ΑΝΑΠΟΔΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΩΣ ΚΟΡΙΤΣΙ ΕΙΧΑ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ ΜΑΝΑΣ ΣΤΟ ΓΙΟ…………………Η ΕΝΤΟΝΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΒΙΩΣΑ …..ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΟΣΟ ΒΑΘΥ ΠΑΙΔΙΚΟ ΤΡΑΥΜΑ ΠΟΥ ΜΕ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΕΠΗΡΡΕΑΖΕΙ ΚΑΘΕ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ…….!!!!!!……………….ΜΑΝΕΣ ΠΡΟΣΟΧΗ ΛΟΙΠΟΝ!!!!! ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΩ ΠΙΚΡΑΜΕΝΗ…………….

  • καλησπέρα! θε΄λω νακαταθέσω και την δική μου εμπειρία που πολύ πρόσφατα εκδηλώθηκε. το πρώτο μου αγοράκι 5,5 υπερδραστήριο και κοινωνικό και το δεύτερο 4 τρυφερό, υπομονετικό και λιγότερο κοινωνικό. μέχρι περισυ δεν μπορούσα να φανταστώ οτι όταν παίζανε ξύλο και γελούσαν ή όταν τρέχαν όλη την ώρα μέσα στο σπίτι σαν σίφουνες, βγάζανε την ζήλια τους!!! ανταγωνισμός και ζήλια στο έπακρον. ποιος θα με καθηλώσει περισσότερη ώρα και σε πιοόν θα κάνω τα καλύτερα ή τα χειρότερα σχόλια. ποτέ δεν τα χώριζα πάντα και παντού μαζί!!!κολυμβητήριο, σχολείο, βόλτες. φυσικά και για πρακτικούς λόγους.όταν όμως φέτος άλλαξαν αναγκαστικά σχολείο (νήπειο, παιδικό σταθμό) και έπειτα απο μεγάλη ανησυχία δική μας για το θέμα της σύγκρισης αποφασίσαμε να χωρίσουμε τα παιδιά!!!ναι ναι!! ο καθένας σε διαφορετικές δραστηριότητες. όταν δουλεύω ποτέ δεν τα κρατάει μαζί η μια γιαγια πάνω απο 2 ώρες (εκτός απο τον πατέρα τους). πότε ο ένας στην μία πότε στην άλλη. ακόμα κάνουμε μικρές αποδράσεις ο ένας γονιός με το ένα παιδί.αυτό στην αρχή με είχε τρομοκρατήσει για το τι γινόταν σπίτι με τον άλλον. όταν επιστρέφω ή ο σύζυγος, τα παιδιά νιώθουν ανανεομένα και λαχταρούν οένας τον άλλον. έπειτα ο μεγάλος σταμάτησε να κρίνει τον μικρό σε αυτά που δεν τα καταφέρνει όσο αυτός γιατί δεν κάνουν τα ίδια. και ναι όταν κάποιες στιγμές φαινομενικά στα μάτια του ένα παιδί νιώθει αδικημένο ή ότι υπερτερεί σε σχέση με τόν άλλον πάντα του υπενθιμίζω οτι δεν είναι πάντα έτσι. άλλωστε να μην ξεχνάμε οτι σε κάθε αναπτυξιακό στάδιο τα παιδιά μας έχουν ανάγκη απο διαφορετική ψυχολογική ενίσχυση. άλλες φορές μας θέλουν συνέχεια δίπλα τους και να επενδύσουμε περισσότερο και άλλες φορές θέλουν άλλα πρόσωπα (ευτυχώς όχι για μεγάλο χρονικό διάστημα). εγω σαν παιδί είχα το παράπονο οτι οι γονείς μου δεν αφουγκραζόντουσαν τις ιδιαίτερες ανλαγκες μου και με έβαζαν στο ίδιο καζάνι με τις αδελφές μου… προσπαθούμε τουλάχιστον να προσανατολιστούμε με τα ενδιαφέροντα τους. και ω του θαύματος… υπάρχειαπίστευτη ηρεμία στο σπίτι! και τονίζω! επιθυμούν ο ένας τον άλλον!!!

  • εχω δυο παιδια, ενα κοριτσι περιπου 2,5 κι ενα αγορι 17 μηνων.Τον περισσοτερο χρονο ειναι αγαπημενα κια παιζουν ησυχα.Περνανε ομως καποιες φασεις απιστευτης ζηλειας κυριως απο την μεγαλυτερη.Στις φασεις αυτες τονβ σπρώχνει , του τραβαει τα μαλλια και καμια φορα εκσφενδονιζει αντικειμενα πανω του.Τωρα τελευταια και ο μικρος ανταποδιδει και αμλιστα εχει βαρυ χερι.Σ αυτεςτις ασχημες φασεις τος λοιπον εγω νιωθω η πιο αποτυχημενη μανα στον κοσμο.Γιατι οσο κι αν προσπαθω να κατευνασω τα παθη την επομενη στιγμη γινεται παλι σκηνη.Νομιζω οτι η κοντρα αναμεσα στα αδερφια υπάρχει παντα απλα εμεις οι γονεις ειμαστε που μπορουμενα τους δειξουμε τροπους για να τις ξεπερνανε ανωδυνα.Επισης παρατηρησα οτι καθε φορα που περνανε δυσκολη φαση κατι εχει γινει ή κατι τα παιευει οπως αρρωστια ή δοντακι.Ποτε μα ποτε δεν αποκαλεσα τον εναν μικρο και την αλλη μεγαλη, ουτε μπροστα τους ουτε σε τριτους.Παντα τους λεω οτι ειναι τα μωρα μου, αυτ που ηταν στην κοιλιτσα μου και μετα τα κατησα στην αγκαλια μου και ημουν το ιδιο ευτυχισμενη και την πρωτη και την δευτερη φορα.Αυτο ηρεμει λιγο την κορη μου οταν βρισκεται σε εντονη φαση.Αφου και απο μονη της καμια φορα που κλαιει ο αδερφος της μου λεει «μαμα ο Χαρουλης ηταν στην κοιλιτσα σου, οπως κι εγω, κλαιει ο καημενουλης»…

  • σίγουρα το κυριότερο είναι η αγάπη κ η αποδοχή της μητέρας για να νιώθει ένα παιδί συναισθηματικά ασφαλές, αλλά αν δεις ότι δεν βελτιώνεται η κατάσταση με όλα όσα κάνεις (κ μπράβο σου) μην φοβηθείς να συμβουλευτείς και έναν ομοιοπαθητικό παιδίατρο, γιατί αυτό που περιγράφεις είναι το πιό σύνηθες θέμα για αδερφάκια κι έχει τύχει να δώ στο φιλικό μου περιβάλλον πολύ καλά αποτελέσματα με την βοήθεια της ομοιοπαθητικής.. και φυσικά να τονίσω πως δεν έχει καμία σχέση με φάρμακα αλλά με φυτά.
    Εύχομαι απο καρδιάς ό,τι καλύτερο στην οικογένειά σου!

  • Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s