Αρχείο

All posts for the day 9 Οκτωβρίου 2013

Το πιο Chic Minnie Maous παρτυ γενεθλιων που εχετε δει ποτε! Γενεθλια η βαφτιση με θεμα την Μινυ την γλυκια ποντικινα!

Published Οκτώβριος 9, 2013 by sofiaathanasiadou

img_5490_edit_standard

Ειναι ενα απο τα πιο αγαπημενα θεματα για παιδικα παρτυ η βαπτισεις για κοριτσακια!

Αυτο το παρτυ ομως ειναι πολυ διαφορετικο απο ολα αυτα που εχουμε συνηθισει!

Ειναι απλα τελειο!!!!

Ειναι glamour , tres Chic και  θα εντυπωσιασετε τους παντες!

img_5486_edit_standard

Το στοιχειο που το κανει τοσο Chic ειναι η Vintage εκδοχη της Μινυ μαους !

Δηλαδη η δημοφιλης ποντικινα μοιαζει με Cameo εποχης!

Ξεφευγει απο τα τετριμενα παρτυ με το ιδιο θεμα και αποκτα αυτοματα class.

Moυ αρεσει πολυ σαν ιδεα να ζωγραφισουμε σε ενα χαρτονι την σκια της Minne και να τοποθετησουμε Vintage κορνιζα ζωγραφιστη η ακομα και κανονικη (θα βρειτε στα Ικεα) η οποια μπορει να σας μεινει και μετα το παρτυ για καδρακι στο δωματιο!

Σουπερ ιδεα?

Οσο για την τουρτα ειναι must να κανετε μια ιδια!

Την ειδα και ξετρελαθηκα η μανα!

img_5495_edit_standard

Οσο για τα μπισκοτα αυτα ειναι υπεροχα γιατι εκτος απο Chic ειναι και πανευκολα!

Τα φτιαχνετε με ζαχαροπαστα που μπορειτε να προμηθευτειτε και ετοιμη!

img_5476_edit_standard

Απο ενα τετοιο παρτυ δεν θα μπορουσαν να λειπουν τα marshmellows αλλα και τα περιτεχνα βαζακια καθε ειδους τα οποια διακοσμουν υπεροχα το γενεθλιο μπουφε μας και κανει τα πιτσιρικια να αλληθωριζουν απο εκσταση!

img_5466_edit_standard

Με τοσα πολυχρωμα γλυκα σε ποιον δεν θα ετρεχαν τα σαλια μου λες?

Μην παραλειψετε να τυπωσετε καρτες με την Μιννυ που θα περιγραφουν τι ειναι το καθε ενα ειναι μια τελεια ιδεα δεν συμφωνειτε?

img_5481_edit_standard

Στο συγκεκριμενο παρτυ ειναι βασικο να μην μπερδεψετε τα χρωματα!

Ολα ειναι αναμεσα στα 3 βασικα του θεματος ροζ λευκο και μαυρο!

img_5482_edit_standard

Σε μια αλλη γυαλα μπορειτε να τοποθετησετε τα απιστευτα γευστικοτατα Maccarons!

img_5496_edit_standard

Oσο για τα cupcakes αυτου του παρτυ ειναι απλα σε εμφανηση αλλα γευστικοτατα!

Δεν ξερω για εσας αλλα λατρευω τη  βουτηροκρεμα!

Σημαντικο tip ειναι να τοποθετησετε toppers πανω στα Cup cakes σας !

Μπορειτε απο την μια μερια να γραψετε το ονομα του παιδιου κατι που θα χρησιμευε εαν επιλεξετε αυτο το θεμα για την βαφτιση σας.

img_5467_edit_standard

Minnie Maous cake pops!

Δεν ξερω για εσας αλλα ειμαι ενα βημα πριν δαγκωσω την οθονη…

Μια χαψια θα τα εκανα μεμιας!

Toποθετηστε τα σε δισκο η σε δισκο  stand για τουρτα.

img_5497_edit_standard

Φανταστικο?

img_5508_edit_standard

Τι σερβιρεις σε ενα τετοιο ονειρεμενο ροζ παρτυ?

Μα γαλα φραουλα φυσικα!

Τοποθετηστε τα πανεμορφα καλαμακια σε πουα και  σημαιακια με την Minnie Maous η το ονομα του παιδιου!

img_5463_edit_standardΜια ακομα τελεια ιδεα ειναι τα γλυκακια σε βαζακια καντε το και να ειστε σιγουρες πως θα πρωτυπησετε!

Στολιστε τα με ομορφιους φιογκους και ροζ κορδελες η αγοραστε λαστιχακια για τα μαλλια με φιογκακια για να τα παρουν μαζι τους οι μικρες σας καλεσμενες!

img_5513_edit_standard

Και μιας που αναφερομαστε στο τι θα παρουν μαζι τους τα παιδακια μην παραλειψετε να ετοιμασετε σακουλακια στο ιδιο υφος με λιχουδιες για να παρουν μαζι τους φευγοντας.

Τοποθετηστε τα ειτε σε ξεχωριστο τραπεζακι για να τα παρουν καθως φευγουν η οπως εδω στο πλαι του μπουφε!

img_5461_edit_standard

Δεν ξερω για εσας αλλα το σκεφτομαι πολυ σοβαρα αυτο να ειναι το επομενο παρτυ γενεθλιων μας!

Ελπιζω να σας αρεσε η μαλλον να ξετρελαθηκατε οσο εγω!

Εαν ναι τοτε πατηστε share και μοιραστειτε το με τους φιλους σας!

Εαν η διοργανωση ολων αυτων σας αγχωνει και δεν το εχετε με τις κατασκευες τοτε σας προτεινω ανεπιφυλακτα την μαμα Πεννυ απο την σελιδα

Bubblicious events + styling

Να ειστε σιγουρες πως θα ξετρελαθειτε με την ποιοτητα της δουλειας της αλλα και τις τιμες της!

Μεχρι το επομενο σουπερ wow παρτυ ,

Φιλακια στα μουτρακια σας!

Σοφια

Γιατι, μαμα;

Published Οκτώβριος 9, 2013 by sofiaathanasiadou

Όταν το παιδί σας κλείσει τα τρία του χρόνια, αρχίζει το ανελέητο παιχνίδι των ερωτήσεων. Οπλιστείτε με φαντασία, ειλικρίνεια και υπομονή για να αντιμετωπίσετε τη βροχή των «γιατί» που σας περιμένει.

Το πρώτο πράγμα που θα κάνει το μωρό σας όταν έρθει στον κόσμο είναι να ανοίξει τα μάτια του. Αυτή είναι η πρώτη του γνωριμία με το νέο του περιβάλλον. Αργότερα θα προσπαθήσει να επικοινωνήσει και να εξερευνήσει τον κόσμο ζωγραφίζοντας και σχηματίζοντας τις πρώτες του αυτοσχέδιες λεξούλες. Μεγαλώνοντας όμως θα αντιληφθεί ότι αυτού του είδους η επικοινωνία δεν του είναι αρκετή για να λύσει όλες τις απορίες του και να δώσει τις απαντήσεις σε όλα όσα το απασχολούν. Έτσι, μόλις φτάσει περίπου στην ηλικία των τριών ετών, οπότε και θα είναι ικανό να σχηματίζει ολοκληρωμένες προτάσεις, θα σας βομβαρδίζει ασταμάτητα με ερωτήσεις που θα σας προβληματίζουν και ίσως σας κουράζουν. Πρέπει να είστε σε θέση να διακρίνετε πότε το παιδί σάς ρωτάει επειδή πραγματικά ενδιαφέρεται να πάρει μια απάντηση για κάτι που το απασχολεί ή κάνει ερωτήσεις γιατί πολύ απλά θέλει να αποφύγει κάποια υποχρέωση, τιμωρία ή απαγόρευση που του έχετε επιβάλει ή ακόμα γιατί θέλει με αυτό τον τρόπο να σας πλησιάσει για να ασχοληθείτε μαζί του. Πώς όμως θα διακρίνετε τα πραγματικά «γιατί» χωρίς να ηττηθείτε κατά κράτος από αυτή τη φυσιολογική για την ηλικία του συνήθεια; Για παράδειγμα, όταν έρθει η ώρα του μπάνιου και το παιδί σας ρωτήσει «γιατί, μαμά, πρέπει να κάνω μπάνιο κάθε μέρα;», αν ικανοποιηθεί από την απάντησή σας «γιατί έπαιζες όλη μέρα, λερώθηκες και πρέπει να πέφτεις στο κρεβάτι σου καθαρό χωρίς μικρόβια», σημαίνει ότι ήταν πραγματική η ερώτησή του και περίμενε από σας μια σωστή απάντηση. Αν όμως συνεχίσει με ερωτήσεις του τύπου «γιατί αυτό το σαμπουάν;», «γιατί το παπάκι είναι μπλε;» κ.λπ., σημαίνει ότι βαριέται και μάλλον προσπαθεί να αποφύγει το μπάνιο. Σε αυτή την περίπτωση, μην επιχειρήσετε να το κάνετε να λογικευτεί, είναι μάταιος κόπος. Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να εκνευριστεί και να γκρινιάξει. Κι αυτό γιατί κατά την άποψή του αποφασίσατε εσείς κάτι για εκείνο (στην προκειμένη περίπτωση να κάνει μπάνιο) χωρίς την «έγκρισή» του και θέλει να αλλάξει την κατάσταση. Αυτό που θα πρέπει να κατανοήσετε είναι ότι το παιδί δεν αντιδράει απαραίτητα γιατί είναι κακομαθημένο ή ιδιότροπο, απλά σε αυτή την ηλικία δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τι είναι καλό και τι όχι, τι είναι σωστό και τι λάθος. Όπως επίσης δεν μπορεί να αντιληφθεί την έννοια του χτες και του αύριο. Για εκείνο υπάρχει μόνο το σήμερα, το τώρα. Έτσι, για παράδειγμα, στην ερώτησή του «γιατί να μην πάμε στις κούνιες;» η απάντηση «γιατί θα πάμε αύριο που θα είναι καλύτερος ο καιρός» δεν θα το ικανοποιήσει, επειδή δεν μπορεί να κατανοήσει το «αύριο». Θα ήταν προτιμότερο να του πείτε «γιατί κάνει κρύο και δεν θα είναι κανένα άλλο παιδάκι για να παίξεις». Υπάρχουν φορές που –προκειμένου να αποφύγουμε τις πολλές ερωτήσεις, είτε γιατί είμαστε πολύ κουρασμένοι για να ασχοληθούμε είτε γιατί μας απασχολεί κάτι άλλο– γινόμαστε απότομοι και αυταρχικοί. Οι απαντήσεις του τύπου «γιατί έτσι», «γιατί το θέλω εγώ», «γιατί έτσι μου αρέσει» μπορεί να σας βγάζουν προσωρινά από την ταλαιπωρία, ωστόσο το παιδί δεν θα μείνει καθόλου ικανοποιημένο. Αν δεν συνεχίσει τα «γιατί», σημαίνει απλά ότι είναι φοβισμένο και απογοητευμένο, γιατί νιώθει ότι είναι για κάποιο λόγο αποκλεισμένο από την οικογένειά του.

Πριν απαντήσετε, σκεφτείτε…

Κάθε φορά που το παιδί σας αρχίζει μια φράση μ’ ένα «γιατί…», εσείς δεν έχετε παρά να του απαντήσετε με όσο το δυνατόν πιο απλό και κατανοητό τρόπο δίνοντάς του την εντύπωση ότι έχετε πάρει στα σοβαρά την ερώτησή του. Απαντήστε καθαρά και ολοκληρωμένα. Δεν θα πρέπει ωστόσο να πέσετε στην παγίδα να δώσετε πληροφορίες για πράγματα που δεν ρώτησε. Οι πολλές λεπτομέρειες δημιουργούν σύγχυση, θα το μπερδέψουν και ενδεχομένως να καταλήξουν σ’ ένα επόμενο «γιατί». Προσπαθήστε να δείχνετε υπομονή ακόμα κι όταν επαναλαμβάνει τις ίδιες ή κάνει τις πιο απίθανες ερωτήσεις. Πρέπει να μάθετε ότι έπειτα από ένα-δυο «γιατί», στα οποία θα πρέπει να απαντήσετε με ακρίβεια, είναι προτιμότερο να οδηγήσετε με διάφορα τεχνάσματα το διάλογο στο τέλος του. Για παράδειγμα, αν το παιδί ρωτάει «γιατί δεν κάνει να φάω όλες τις καραμέλες», εσείς θα του απαντήσετε «γιατί θα σε πονέσει η κοιλίτσα σου». Το πιο πιθανό είναι να σας πει: «Μα, γιατί; Αφού ποτέ δεν με πονάει η κοιλιά». Σε αυτό το σημείο χρειάζεται ευελιξία. Πάρτε το αγκαλιά και πείτε του: «Για δείξε μου το καινούργιο παιχνίδι που σου έμαθε ο παππούς». Το πιο πιθανό είναι να ξεχάσει τις ερωτήσεις και να αισθανθεί ικανοποίηση που θα σας μάθει ένα καινούργιο παιχνίδι. Μπορείτε επίσης να δοκιμάσετε να απαντήσετε στην ερώτησή του με ερώτηση. Αν, π. χ., ρωτήσει: «Γιατί, μαμά, η θάλασσα είναι μπλε;», πείτε του «εσύ τι νομίζεις;». Μην εκπλαγείτε από την απάντηση που θα σας δώσει, τα παιδιά έχουν πλούσια φαντασία και από την απάντησή τους μπορεί να κατανοήσετε καλύτερα και τον τρόπο σκέψης τους. Είναι ένα πολύ αποτελεσματικό σύστημα για να μάθει τα πρώτα βήματα προς τη σωστή επιχειρηματολογία. Όταν, για παράδειγμα, το βράδυ σας πει «γιατί δεν κάνει να δω τηλεόραση;», εσείς μπορείτε να το ρωτήσετε με τη σειρά σας: «Εσύ γιατί νομίζεις ότι τα μικρά παιδιά δεν πρέπει να βλέπουν τηλεόραση το βράδυ;» Μην εκπλαγείτε αν σας απαντήσει «γιατί η πολλή τηλεόραση κάνει κακό στα μάτια και τα παιδιά πρέπει να κοιμούνται νωρίς». Αυτή η μέθοδος των ερωτήσεων από τη μεριά σας, εκτός του ότι είναι ένας τρόπος να το κάνετε να υπακούσει και να του μάθετε τι είναι σωστό, λειτουργεί και ως πρόσχημα για να του δώσετε να καταλάβει ότι είναι περιττό να επανέρχεται σε θέματα που έχουν συζητηθεί διεξοδικά. Άλλωστε, μην ξεχνάτε ότι ο σκοπός των περισσότερων επαναλαμβανόμενων ερωτήσεών του δεν είναι άλλος από το να μετατρέψει ένα δικό σας «όχι» σε «ναι».

Δύσκολες ερωτήσειςκαι πώς να τις απαντήσετε

Μαμά, θα πεθάνεις κι εσύ; Όλοι οι άνθρωποι πεθαίνουν κάποια στιγμή. Απλώς αυτό συμβαίνει μετά από πάρα πολλά χρόνια. Όταν πια μεγαλώνουν πολύ, μα πάρα πολύ, πηγαίνουν ψηλά στον ουρανό, ενώ το σώμα τους το αφήνουν στη γη, απ’ όπου και δημιουργήθηκαν.

Μαμά, γιατί δεν είσαι μαζί με τον μπαμπά; Όταν γεννήσαμε εσένα αγαπιόμασταν πολύ. Θέλαμε και είχαμε αποφασίσει να μένουμε στο ίδιο σπίτι και να κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι. Τώρα δεν αγαπιόμαστε τόοοσο πολύ ώστε να μένουμε στο ίδιο σπίτι και να κοιμόμαστε μαζί όπως πριν. Έτσι, αποφασίσαμε να ζούμε σε διαφορετικά σπίτια, αλλά αυτό δεν σημαίνει όμως ότι και οι δυο μας δεν σε αγαπάμε πάρα πολύ.

Μπαμπά, γιατί φιλάς τη μαμά; Γιατί την αγαπώ πολύ και οι άνθρωποι όταν αγαπιούνται φιλούν και χαϊδεύουν ο ένας τον άλλον δείχνοντας έτσι τα αισθήματά τους.

Μαμά, γιατί αυτός ο κύριος δεν έχει χέρι; Γιατί, δυστυχώς, ίσως μετά από κάποια ασθένεια ή κάποιο ατύχημα χρειάστηκε οι γιατροί να του το κόψουν για να του σώσουν τη ζωή και να μπορέσει να ζήσει έστω κι έτσι.

Μπαμπά, αυτοί οι κύριοι γιατί φιλιούνται; Δεν είναι συνηθισμένο, αλλά κάποιοι άνθρωποι, όπως αυτοί οι κύριοι, αγαπιούνται μεταξύ τους όπως η μαμά σου αγαπάει εμένα, χωρίς να έχει σημασία αν είναι και οι δύο άντρες.

Γιατί γίνονται οι πόλεμοι; Γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι φέρονται ανόητα και εγωιστικά. Δεν ικανοποιούνται με ό,τι έχουν. Θέλουν να γίνουν ακόμα πιο πλούσιοι και προσπαθούν έτσι να πάρουν τη γη και τα αγαθά άλλων ανθρώπων με τη βία. Κι όταν βασιλεύει η βία κι όχι η αγάπη κι η φιλία, τότε δυστυχώς έχουμε πόλεμο, που είναι πολύ κακό πράγμα.

Πώς γεννιούνται τα μωρά; Από την αγάπη και την αγκαλιά του μπαμπά και της μαμάς. Τα μωράκια μεγαλώνουν στην κοιλιά της μαμάς τους και συνήθως μετά από εννιά μήνες, που έχουν μεγαλώσει λιγάκι, είναι έτοιμα να βγουν από την κοιλιά και να γνωρίσουν τον κόσμο. Όπως έκανες κι εσύ.

Μαμά, γιατί πρέπει να πας στη δουλειά; Γιατί μου αρέσει πολύ η δουλειά μου, είναι καλό που δουλεύω και επιπλέον κερδίζω κάποια χρήματα που μας επιτρέπουν να ζούμε καλύτερα, να αγοράζουμε όμορφα πράγματα, όπως ρούχα, παιχνίδια ή βιβλία.

Διαβάστε ακόμα

Τη σειρά Απορίες παιδιών της Βούλας Μάστορη, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα. Η σειρά αποτελείται από τέσσερα βιβλία που καταγράφουν τις απορίες των παιδιών για τη θάλασσα, τη γη, τον ηλεκτρισμό και το φως. Με το παραμύθι η συγγραφέας προσπαθεί να δείξει στα παιδιά τι συμβαίνει και να τους το διδάξει παραστατικά.

Γιατί, μαμά; της Ευγενίας Τσαλπαρά-Ασημακοπούλου, εκδόσεις Βεργίνα. Εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας, που απαντά με απλό τρόπο στις καθημερινές ερωτήσεις που κάνουν τα παιδιά, αλλά και καθοδηγεί τους γονείς στο να δίνουν σύντομες, κατανοητές και σωστές απαντήσεις.

Γιατί, μαμά; της Λίλα Πραπ, εκδόσεις Introbook. Σε αυτό το βιβλίο έχουν τεθεί απλά ερωτήματα στα οποία τα παιδιά δίνουν τις πιο απίθανες απαντήσεις και η συγγραφέας με τη σειρά της την επιστημονική εξήγηση. Ένα πραγματικά αστείο βιβλίο, που αποκαλύπτει το χιούμορ και τη φαντασία των παιδιών.

Πηγή: kids.in.gr

Συγκινηση, περηφανια, θαυμασμος

Published Οκτώβριος 9, 2013 by sofiaathanasiadou
Ως μαμά, ποτέ δεν έχω νιώσει περήφανη (αλλά ούτε  και μη-περήφανη) για τους μεγάλους βαθμούς ή για τους επαίνους από δασκάλους και καθηγητές. Γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει υποκειμενική διάσταση των πραγμάτων, ξέρω πόσο συμβατικά μετριέται η επίδοση στο σχολείο και πόσο η υποκειμενικότητα και οι πρότερες εμπειρίες επηρεάζουν την κρίση των ανθρώπων. Ετσι εξάλλου λειτουργώ κι εγώ η ίδια, κι από αυτή τη θέση γράφω πάντα.
Είναι φορές, λοιπόν, που  τα παιδιά μου με εκπλήσσουν και νιώθω περήφανη, πολύ περήφανη γι αυτά. Χτες-προχτές είχαν εκλογές για το 15-μελές στο γυμνάσιο της μεγάλης. Τώρα το κορίτσι αυτό είναι σε μία ηλικία που το βάρος της προσοχής πέφτει στις σχέσεις της με τους ανθρώπους, στην εξερεύνηση της σεξουαλικότητας, και στην ενδοσκόπηση. Είναι αυτή η κλειστή (για τους ενήλικες) περίοδος, που ο έφηβος απαντά μονολεκτικά (εάν δεήσει και σου απαντήσει, δηλαδή), που οι φίλοι και οι φίλες έχουν τον πρώτο λόγο στη ζωή της, που το σχολείο (και η μάθηση εν γένει) είναι απλά το φόντο όπου εκτυλίσσεται η κύρια δράση της  ζωής…
Αργά το βράδυ (μετά από διάφορες πρόβες στα ρούχα, και σχετικό ψάξιμο στις  μετεωρολογικές  προβλέψεις) μου είπε ότι θα βάλει υποψηφιότητα για τις εκλογές. Ηταν πολύ αργά και θεώρησα σοφότερο να μη ρωτήσω το γιατί και το πώς, και το άφησα… Η σκέψη μου ήταν ότι μπορεί να θέλει να «ρίξει» κάποιον που της αρέσει, ή κάτι τέτοιο. Την επόμενη το πρωί (μαύρο χάραμα) που την πήγαινα στη στάση, μου εξέφρασε την ανησυχία της ότι ναι μεν είχε πολλά να πει (για το νόημα των εκλογών, για το νόημα της εκπροσώπησης κτλ) αλλά δεν ήξερε πώς να αρχίσει και από πού. Σημειωτέον ότι είναι ένα εξαιρετικά ντροπαλό και λιγόλογο πλάσμα έτσι κι αλλιώς. Μέχρι να έρθει το πούλμαν δεν προλάβαμε να πούμε και πολλά λοιπόν. Γυρνώντας σπίτι έκανα τη σχετική συζήτηση με τον καλό μου, και του μίλησα για τον προβληματισμό μου σχετικά με το γιατί έβαλε υποψηφιότητα η νεαρά. Α, μου λέει, εμένα μου τα είπε! Το πρώτο της μέλημα, λέει, είναι να ακουστεί η φωνή της, να «αποκτήσει φωνή» μέσα στο σχολείο. Το δεύτερο είναι, λέει, ότι δυό χρόνια τώρα παρατηρεί ότι στο 15-μελές μπαίνουν κυρίως παιδιά της τρίτης, και τα παιδιά της πρώτης και της δευτέρας δεν εκπροσωπούνται, δεν ακούγονται οι δικές τους απόψεις. Και θέλει να δώσει βήμα και φωνή ακριβώς στα πρωτάκια και στα δευτεράκια που δεν ακούγονται. Αλλά δεν περιμένει, λέει, ότι θα βγεί γιατί δεν είναι ούτε ρήτορας ούτε πολύ γνωστή ή δημοφιλής.
Εκεί που νόμιζα ότι ήθελε απλά να ρίξει γκόμενο, η νεαρά είχε στόχο (και αυτογνωσία) μάλλον σοβαρότερα από τον μέσο έλληνα πολιτικό. Την ίδια μέρα που ορκιζόταν μία μη-εκλεγμένη κυβέρνηση στην Ελλάδα, ένα παιδί έβαλε υποψηφιότητα «για να δώσει φωνή σ’ αυτούς που δεν έχουν». Και παιδί μου να μην ήταν, πάλι περήφανη θα ένιωθα.
Τις προάλλες ο μικρός (τρίτη δημοτικού) είχε αγώνα ποδοσφαίρου, και από τη φροντίδα του ξύπνησε ώρες νωρίτερα. Ημέρα Σάββατο, και όλη η οικογένεια χαίρεται το ότι δεν έχει πρωινό εγερτήριο («μη με ξυπνάς απ’ τις έξι πριν  ακόμα η μέρα να φέξει» κτλ), αλλά ο νεαρός είναι σε υπερδιέγερση. Ξέρει ότι η μαμά θα ξυπνήσει καμιά ώρα πριν τον αγώνα για να φτιάξει πρωινό κτλ. αλλά αυτός δεν κρατιέται! Χωρίς να ξυπνήσει κανέναν, έβαλε κορνφλέικς στο μπωλάκι του, αλλά διαπίστωσε ότι το γάλα είχε σχεδόν τελειώσει. Κοίταξε τα λεφτά που είχε, ήταν κάτω από ένα ευρώ. Πήρε τα κλειδιά του αυτοκινήτου, ντύθηκε, κατέβηκε και βρήκε ψιλά στο πορτοφολάκι που έχουμε για διόδια, φανάρια, κτλ. Συμπλήρωσε την τιμή του γάλατος, και πήγε και αγόρασε ένα λίτρο από το περίπτερο της γειτονιάς. Και έκατσε κι έφαγε το πρωινό του. Οι υπόλοιποι ξυπνήσαμε όπως είπα, μιά ώρα και κάτι πριν τον αγώνα – ώρα που έφτανε για να πάρω γάλα, να φτιάξω πρωινό, και να τον πάω στο γήπεδο… Αλλά  αυτός ήταν ήδη, αθόρυβα κι υπομονετικά, έτοιμος!
Ξέρω ότι στην ηλικία του, σε άλλες εποχές και άλλα μέρη, τα παιδιά έκαναν (και κάνουν) περισσότερα πράγματα, και αναλάμβαναν (και αναλαμβάνουν) περισσότερες πρωτοβουλίες, κάποια εργάζονται κιόλας σκληρά… Αλλά δεν μπορώ να μην συγκρίνω με το δικό μου μέτρο: στην ηλικία του εγώ κάποτε αποφάσισα να πάω να δω την (ίδιας ηλικίας) ξαδέρφη μου (2-3 χιλιόμετρα μακριά, στο ίδιο προάστειο), βρήκα χρήματα για ταξί, περπάτησα μέχρι την πλατεία που είχε πιάτσα (ένα τέταρτο με τα πόδια), πήρα το ταξί (που δεν μου πήρε λεφτά λόγω του νεαρού  της ηλικίας μου!!!) και πήγα. Πήρα και τηλέφωνο τους γονείς μου (που ήταν στη δουλειά εκείνη την ώρα) και τους ενημέρωσα… Ηρθαν και με πήραν πάραυτα, φρικαρισμένοι και με φωνές, κι έφαγα τόσο πολύ ξύλο που δεν θέλω να το θυμάμαι πια (μέχρι πριν ένα χρόνο ένας θείος μου, ογδοηκοντούτης πια, το θυμόταν και είχε να το λέει, πώς τόλμησα να κάνω κάτι τέτοιο παιδάκι πράμα). Θέλω να πω, τέτοια πράγματα δεν ενθαρρύνονταν όταν εγώ ήμουν μικρή, κι απ’ ότι συζητάω με άλλες  μαμάδες, ούτε και τώρα…
Το καλικαντζαράκι, πάλι, είναι αλλιώς: με συγκινεί, και τη θαυμάζω. Με όλη τη διπλωματική ευγένεια που τη διακρίνει, δεν διστάζει να κοπανάει κανονιές του τύπου: «Λες για μας ότι είμαστε εθισμένοι με το ίντερνετ, αλλά κι εσύ δεν πάς πίσω! Μη σου πω ότι μας ξεπερνάς κιόλας!» Η, παλαιότερα, όταν τσακωνόμαστε με τον πατέρα της στεκόταν ανάμεσά μας με σταυρωμένα χέρια, και: «Σταματήστε να τσακώνεστε! Τι παράδειγμα νομίζετε ότι μας δίνετε! Τι μας λέτε μετά να μην τσακωνόμαστε εμείς;» Με πολλή φυσικότητα, χωρίς καμία επιθετικότητα, έτσι απλά. Οσο απλά μου είπε κάποτε που γκρίνιαζα για το βάρος μου «μαμά δεν είσαι χοντρή, είσαι μαμά».
Όταν έμαθε να φτιάχνει κρέπες το καλοκαίρι, σηκωνόταν (από μόνη της) νωρίτερα από όλους, για να έχει έτοιμες τις κρέπες για το πρωινό της οικογένειας. Η ήσυχη φροντίδα της για τα μικρά πράγματα, για τους ανθρώπους και τα ζώα, για τις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά, με συγκινεί βαθιά. Θαυμάζω τη δημιουργικότητα και τη θεατρική της εκφραστικότητα – ειδικά όταν κάνει μιμήσεις ημών των ιδίων, και (εσχάτως) και των καθηγητών της  στο σχολείο. Τι καταπληκτικό χάρισμα να κάνεις τον άλλον να γελάει με την καρδιά του! Θαυμάζω την καλαισθησία της, που εκφράζεται με χίλιους και έναν τρόπους: από τη ζωγραφική και τις κατασκευές της, την τάξη στη ντουλάπα της, μέχρι το απίστευτο γούστο της  στα ρούχα – ότι ρούχο έχω αγοράσει με δική της παραίνεση, ή συμβουλή, ή επικύρωση γούστου με κολακεύει αφάνταστα (εννοείται ότι εκείνη παίρνω μαζί μου όταν πάω να ψωνίσω ρούχα!). Μία Κοκό Σανέλ στο σπίτι, σε συνδυασμό με μια Κατίνα Παξινού, με ολίγη Γιαγιά Ντάλτον μέσα στο μείγμα. Θαυμάζεις και τρομάζεις, όλα σε ένα!
Γράφοντας (και σκεπτόμενη) για όλα αυτά εξερευνώ παράλληλα και  τη φύση των δικών μου συναισθημάτων. Κάνω διακρίσεις ανάμεσα στα παιδιά μου; Τι σημαίνει θαυμάζω; Τι σημαίνει είμαι περήφανη; Σε τι ανταποκρίνεται μέσα μου το κάθε παιδί, τι μου βγάζει; Τρείς διαφορετικοί άνθρωποι, τρείς διαφορετικοί καθρέφτες, τρείς διαφορετικές όψεις του εαυτού μου, τρείς διαφορετικοί κόσμοι. (Κι εγώ ένας, τέσσερεις). Τα ιεραρχώ όλα  αυτά, ή τα σέβομαι και τα τιμώ  το ίδιο; Τι είναι αυτό που κάνει κάποιους γονείς να «προτιμούν» (να προ-τιμούν) το ένα τους παιδί έναντι των άλλων, ή πάλι να το υποτιμούν; Κι ας μην το παραδέχονται ούτε και στον εαυτό τους πολλές φορές…
Ένα είναι το ηθικό δίδαγμα για μένα: ότι είναι απίστευτο δώρο να ζεις με παιδιά. Καθώς σαν άνθρωποι ζούμε το εδώ και το τώρα, η αντίληψή μας είναι περιορισμένη, και δεν έχουμε τη δυνατότητα να δούμε την «ευρύτερη εικόνα» της εξέλιξης των πραγμάτων. Βολευόμαστε και με τα στερεότυπα, επίσης. Τα παιδιά ξεβολεύουν τις αντιλήψεις μας, κι αυτός είναι ο τρόπος που μας κρατούν πάντα νέους. Ζώντας με παιδιά, μαθαίνεις να περιμένεις το απρόσμενο (και να το διαχειρίζεσαι κιόλας), μαθαίνεις να μη βγάζεις εύκολα συμπεράσματα: ένα παιδί μπορεί να ψοφάει για αγκαλίτσες και νανουρίσματα, και παράλληλα να μαζεύει χαρτζηλίκι και να παραγγέλνει τούρτα-έκπληξη για τη δασκάλα του από το ζαχαροπλαστείο χωρίς να το πει σε κανέναν. Μία έφηβη μπορεί να συζητάει ώρες στο φέισμπουκ για γκομενικά, και παράλληλα να φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει αυτούς που δεν έχουν φωνή. Ένα κορίτσι μπορεί να φοβάται τους σκοτεινούς δρόμους της γειτονιάς, αλλά να μη διστάζει να μιλήσει την τσουχτερή της αλήθεια στους μεγάλους. Μπορεί να φαίνεται το πιο εύθραυστο και τρυφερό πλάσμα στον κόσμο, και από την άλλη να μη διστάζει να βουτήξει με το κεφάλι σε νέες περιπέτειες και αλλαγές ζωής…
Πηγή: motheringdays.blogspot.gr

Τι εμαθα (και τι θυμηθηκα) τελειωνοντας με τον γιο μου την Α΄ Δημοτικου…

Published Οκτώβριος 9, 2013 by sofiaathanasiadou

illustration by confidentparentsconfidentkids.org

Δεν ξέρω πόσο συναισθηματικά φορτισμένο (και με τι είδους συναισθηματική φόρτιση) μπορεί να είναι ένα παιδί εξήμιση-επτά χρόνων που τελειώνει σήμερα την πρώτη δημοτικού. Βλέπω τον γιο μου να ανυπομονεί περισσότερο να τελειώσει το σχολείο και να κάνει διακοπές, παρά να συνειδητοποίει ότι ένας σημαντικός κύκλος στην ζωή του – αυτός της εισόδου του στο δημοτικό σχολείο – κλείνει. Και φαντάζομαι ότι είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο…

Εγώ, όμως, σαν μητέρα αισθάνομαι αυτή την φόρτιση έντονη, και διττή.

Από την μια πλευρά την βιώνω ως μητέρα που χαίρεται για το παιδί της που έκανε ένα ακόμα βήμα προς την ενηλικίωση, που φέτος απέκτησε την «επίσημη» ιδιότητα του μαθητή, που πλέον διαβάζει και γράφει, δηλαδή μπορεί και εκφράζεται (σχεδόν) σαν ενήλικας, που πήρε τους πρώτους του (καλούς) βαθμούς, που πήγε την πρώτη του ημερήσια εκδρομή, που έχει το δικό του φιλικό περιβάλλον και μοιράζεται μαζί του μυστικά, που έγραψε την πρώτη του έκθεση, που διάβασε ολομόναχος το πρώτο του εξωσχολικό βιβλίο, που έμαθε καινούργιες σκανταλιές, που μεγαλώνει, που, που, που….

Και από την άλλη, όλη αυτή η διαδικασία του «καλοκαιρινού σχολικού αποχαιρετισμού» με γυρίζει πίσω, και μετά από περισσότερα από τριάντα χρόνια με φέρνει ξανά αντιμέτωπη με τις δικές μου σχολικές εμπειρίες και τα δικά μου μαθητικά βιώματα. Και αισθάνομαι ότι αποχαιρετώ μαζί του και εγώ ξανά την αγαπημένη μου δασκάλα, την κυρία Βέτα, και αυτή την φορά όχι με την παιδική αφέλεια των επτά χρόνων, αλλά με την (όποια) ωριμότητα και συνειδητότητα των σχεδόν τριανταεπτά χρονών μου, και με διττό ρόλο: του ενήλικα που υπήρξε μαθητής και που τώρα είναι γονιός. Not that simple….

Αφορμή για όλα αυτά στάθηκε (πάλι) μια δασκάλα. Αυτή την φορά η κυρία Κατερίνα, η δασκάλα του γιού μου. Μια εξαίρετη εκπαιδευτικός και ένας ακέραιος άνθρωπος, από αυτούς που τιμούν το σημαντικότατο λειτούργημα που επιτελούν. Σύσσωμες, λοιπόν, οι μητέρες της τάξης οργανώσαμε τις τελευταίες μέρες διάφορα πράγματα εντός και εκτός σχολικής αίθουσας, θέλοντας, να ευχαριστήσουμε μαζί με τα παιδία μας την δασκάλα τους, τόσο γιατί αισθανόμαστε ευγνώμονες και τυχερές που αυτή η γυναίκα δίδαξε τα παιδιά μας, αλλά και γιατί θέλαμε τα παιδιά μας να καταλάβουν βιωματικά, ότι ο δάσκαλος που μας μορφώνει αξίζει και δικαιούται τον σεβασμό και την εκτίμηση μας.

Σε αυτό το «εορταστικό πλαίσιο» ανέλαβα να γράψω και μια επιστολή προς το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας του σχολείου μας, πιστεύοντας ότι η φωνή μας ως γονείς πρέπει να ακούγεται και για να καταγγέλλει τα κακώς κείμενα, αλλά και για να επαινεί ότι καλό και αξιόλογο συμβαίνει, κάτι που πολλές φορές «ξεχνάμε» να κάνουμε…

Γράφοντας, λοιπόν, την επιστολή, ανακάλεσα όχι μόνο τα όσα πρόσφερε η δασκάλα στο γιο μου φέτος, αλλά και όσα εγώ έλαβα από την δικιά μου πριν τόσα χρόνια, και φυσικά τα όσα βίωσα την φετινή σχολική χρονιά, για να καταλήξω σε δυο διαπιστώσεις: Πρώτον, ότι όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές και οι συνθήκες – που ναι, αλλάζουν ραγδαία, έως και καταιγιστικά – ευτυχώς κάποια δεδομένα παραμένουν αναλλοίωτα. Και δεύτερον, ότι όταν ο Ευάγγελος Παπανούτσος, εκ των σημαντικότερων Ελλήνων παιδαγωγών και φιλοσόφων, έλεγε ότι «μορφώνω δεν θα πει μόνο οπλίζω τον νέο άνθρωπο για τον αγώνα της ζωής, αλλά (προπάντων) ευγενίζω την ψυχή του, βαθαίνω την αντίληψή του για τον κόσμο … τον κάνω πιο άνθρωπο», είχε στο μυαλό ένα συγκεκριμένο είδος  εκπαιδευτικών που (και πάλι) ευτυχώς, αν και σπανίζει, δεν αποτελεί «είδος υπό εξαφάνιση»….

Σε έναν καθοριστικό σταθμό στην ζωή των παιδιών μας, αυτόν της εισόδου τους στο δημοτικό σχολειό, η δασκάλα τους, η κυρία Κατερίνα, προσέφερε, πολλές φορές υπερβάλλοντας εαυτόν, όχι στείρα συσσωρευμένη γνώση, αλλά αγάπη για την μάθηση, όχι απλά φροντίδα, αλλά ασφάλεια και ειλικρινές ενδιαφέρον για κάθε ένα παιδί ξεχωριστά, όχι μόνο τεχνικά εφόδια, αλλά ήθος και αξίες για να μπορέσουν να πορευτούν στον απρόβλεπτο δρόμο της ζωής τους. Τι άλλο, να ζητήσει ένας γονιός;

Και μέσα από τον τρόπο που προσέγγισε το κάθε παιδί ξεχωριστά, με τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του, συνειδητοποίησα και εγώ, όπως και άλλες μητέρες με τις οποίες έχουμε κοινή θεώρηση, ότι δεν μπορείς να πιέζεις ένα παιδί πέρα από τα όρια του, γιατί τότε, μπορεί μεν να προσπαθείς για το καλό του, αλλά τελικά, δεν κατανοείς τις δυνατότητες του και δεν σέβεσαι την προσωπικότητα του. Και διαπίστωσα, επίσης, ότι μερικές φορές, εμείς οι γονείς – πάντα με ευγενή, αλλά κάποιες φορές λάθος κίνητρα – προσδοκούμε από τα παιδία μας αυτά που ως ενήλικες μπορούμε μεν να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι σημαντικά, αλλά ως παιδιά και εμείς οι ίδιοι, πριν χρόνια, θεωρούσαμε περιττά ή ασήμαντα.

Έμαθα, ακόμα, ότι τα παιδιά μας μπορούν να τα καταφέρουν και μόνα τους, λίγο καλύτερα ή λίγο χειρότερα, κάνοντας λάθη, αλλά και σκεπτόμενα ή λειτουργώντας «out of the box», χωρίς αυτό να χρειάζεται να μας τρομάζει ή να μας εκνευρίζει. Γιατί στην πραγματικότητα, αυτό που έχουν ανάγκη είναι ένα περιβάλλον που να τα κατανοεί και να τα ενθαρρύνει, να τα συμμερίζεται και να τα στηρίζει. Και αν αξιωματικά υποθέσουμε ότι η οικογένεια τους προσφέρει αυτό το περιβάλλον, ενδεχομένως και με ελλείψεις ή και λάθη κάποιες φορές, είναι εξίσου σημαντικό να νιώθουν ότι και το σχολείο, που στην περίπτωση αυτών των μικρών παιδιών ταυτίζεται σαν έννοια με το πρόσωπο του δασκάλου, μπορεί να κατανοήσει αυτές τις ανάγκες τους.

Και κατέληξα να εύχομαι και να ελπίζω, ότι με την ίδια ευγνωμοσύνη και εκτίμηση που θυμάμαι την δικιά μου πρώτη δασκάλα του δημοτικού, την κυρία Βέτα, πως μετά από χρόνια, και ο γιος μου θα θυμάται την δικιά του δασκάλα. Δεν θα θελα να αναλωθώ σε ανούσιες μεγαλοστομίες, αλλά νομίζω ότι αν αυτό συμβεί, τότε θα είναι ακόμα πιο κερδισμένος. Γιατί θα έχει μάθει, ή καλύτερα θα έχει βιώσει, ότι η ευγνωμοσύνη και η εκτίμηση «δεν χαρίζονται» σε κανέναν και για κανένα λόγο, αλλά εμπνέονται και κερδίζονται. Όπως τα κέρδισε η δασκάλα του: με την συνεπή δουλειά της, με την αξιόλογη προσωπικότητα της, με την ακεραία στάση της και κυρίως, με τα πλούσια και ζεστά αισθήματα της…

Θέλω να τον φαντάζομαι, λοιπόν, αυτόν και τους συμμαθητές του, τον Σεπτέμβριο, λίγο πιο ψηλό και λίγο πιο μαυρισμένο, σε μια παραδίπλα τάξη από την φετινή του, αλλά και μετά από χρόνια, ως ενήλικα, κάπου σε μια άκρη του απέραντου κόσμου, να νιώθει πραγματικά τυχερός γιατί ο δρόμος του συναντήθηκε με αυτόν της συγκεκριμένης δασκάλας και έγινε, έστω και λίγο καλύτερος, χάρη σε εκείνη….

Είναι ωραίο, έως πολύτιμο, τέτοια εποχή που κλείνουν τα σχολεία να μπορείς να πεις «μια τέτοια δασκάλα είχα κάποτε και εγώ» ή «μια τέτοια δασκάλα (αν όχι την ίδια) θα ήθελα να έχει το παιδί μου και του χρόνου» και μια αίσθηση θαλπωρής και ασφάλειας να σε καταλύει….

Καλό καλοκαίρι σε όλους τους κουρασμένους μαθητές (και τους γονείς τους)!

 13-06-2013

Φωτεινή Κ. Χατζηευστρατίου

Πηγή: mamadesmpampades