Αρχείο

All posts for the month Οκτώβριος 2013

Φτιαξτε Χριστουγεννιατικα σκουφακια με παλια μπλουζακια! Αυτα τα Χριστουγεννα θα ειναι μοναδικα! Ευκολη κατασκευη για μικρους και μεγαλους!

Published Οκτώβριος 31, 2013 by sofiaathanasiadou

IMG_01191-670x516

 

Σας εχω ιδεες καταπληκτικες!

Κατασκευη για τα Χριστουγεννα που ειναι τοσο ευκολη που θα ξετρελαθειτε!

Εχουμε φυσικα φωτογραφιες βημα βημα για να δειτε ακριβως πως φτιαχνονται και ειμαι σιγουρη πως θα ξεπερασετε τον εαυτο σας!

Την υπεροχη ιδεα βρηκα στο υπεροχο blog Make it Love it!

Δεν ξερω για εσας αλλα ειναι μαγικο να μεταμορφωνεις κατι που δεν το χρειαζεσαι το εχεις βαρεθει σε κατι νεο και μοναδικο χειροποιητο αξεσουαρ!

Το σκοφι του ξωτικου  με 2 μονο παλια κομματια απο την ντουλαπα τους….

 Και βγηκε τελειοοοοο!

 Ο ταρανδος εχει φτιαχτει απο 1 παλιο πουλοβερ και μερικα  κομματια τσοχας!

 Φοβερο ε?

 Και για το χιονανθωπο που μοιαζει με πουλακι χρειαστηκε τον συνδυασμο απο 2 μπλουζακια κουμπια και τσοχα για την μυτη ειναι ισως λιγακι πιο περιπλοκο αλλα ειναι ιδιαιτερο και τσιου!!! χιχιχι

Ειναι υπεροχο να βλεπεις αυτα που εσυ εχεις φτιαξει φορεμενα απο τα ζουζουνια σου…

και σιγουρα θα τα ευχαριστηθουν και αυτα!

 Δεν συμφωνειτε?

 Και για να μην πολυλογω καθως ο χρονος τρεχει….

Voila αγαπημενες βημα βημα οι φωτογραφιες!

1. Σκουφι ξωτικο οι οδηγιες.

 Χρειαζομαστε ψαλιδι βελονα κλωστη και γεμιση για κουκλακια μαξιλαρια η βαμβακι και φυσικα 2 μπλουζακια για να καταστρεψουμε κατα προτιμηση το ενα με ριγες και το αλλο πλεκτο συνηθως απο το κατω μερος η αλλιως το «λαστιχο του πουλοβερ μας!

Τα χρωματα ειναι αυτα αλλα αν εσεις εχετε αλλα αναλογα μην σκατε!

Δημιουργηστε αυτα που εσεις και τα παιδακια σας θα λατρεψουν!

Κοβουμε 2 τριγωνα μακρια και 2 ορθωγωνια κομματια σαν της φωτογραφιας…

 Ραβουμε το κατω μερος με το τριγωνικο και μετα ενωνουμε τα 2 κομματια μεταξυ τους.

Στην συνεχεια κοβουμε ενα κυκλο και αφου το «τρυπωσουμε» γυρω γυρω το γεμιζουμε με την γεμιση και τραβαμε την κλωστη να σφιξει.

Κλεινοντας δημιουργειτε το φουντακι!

 Στην συνεχεια το ραβουμε σφιχτα το ενωνουμε με το σκουφι μας και ετοιμο!

Αλλα μισο λεπτακι θα το στολισουμε κιολας μην ξεχνιεστε!

Με τσοχα η με υφασμα φτιαχνουμε ενα φιογκακι απλα κοβωντας ενα ορθωγωνιο κομματι και ραβοντας το στην μεση!

Ετοιμο!!

Piece of cake σωστα?

Και τωρα ο ταρανδος που ισως σας φανει πιο δυσκολος αλλα ειναι απλα μια ιδεα χιχιχι

Πρωτα κανουμε τα αυτακια απλα διπωνοντας στην μεση το ορθογωνιο κομματι που εχουμε κοψει επι 2!

Αφου δημιουργησουμε το αυτακι διπλωνοντας το το ραβουμε οπως στην φωτο!

Κοβουμε την τσοχα μας σε σχεδιο ταρανδοκερατου επι 4  μακρια απο εμας!!! χιιχιχιχχι

Και στην συνεχεια ενωνουμε ραβοντας γυρω γυρω αφηνοντας ανοιχτα απο την κατω μερια για να γεμισουμε με την γεμιση!

Αφου ετοιμασουμε 2 αυτακια και 2ταρανδοκερατα τα ενωνουμε πανω στο σκουφο στον οποιο …

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ειναι πριν ενωσουμε να εχουμε αφησει 2 τρυπες απο καθε μερια σε ισα διαστηματα μεταξυ τους για να ραψουμε -ενωσουμε τα αυτακια και τα κερατακια. 

πανευκολο ε?

Μετα κοβουμε το κομματι για την μουσουσα απο τσοχα η αλλο υφασμα …

 και το ραβουμε επανω!

Για την μυτουλα θα κανουμε το ιδιο οπως πριν στο ξωτικο μας!

Δεν ειναι μια γλυκα?

 Τελος ραβουμε τα κουμπακια επανω και ετοιμο!!!

 Και τωρα παμε στον χιονανθρωπο σκουφακι!

Κοβουμε τα κομματια απο τα υφασματα  μας

και τα ραβουμε μεταξυ τους…

Μετα κοβουμε μια παραλληλη λωριδα και τα αυτακια μας !

Αφου τα ραψουμε μεταξυ τους τα σιδερωνουμε για να ειναι φλατ!

 Ραβουμε τα αυτακια επανω…

 Και αφου διπλωσουμε τα μακροστενα κομματια μας για να φτιαξουμε κορδονια για να το δενουμε!

 Ραβουμε αναποδα το μακρυ ορθογωνιο κομματι και το γυρναμε διπλωνοντας το .

 φοβερο?

Το ξαναδιπλωνουμε και ραβουμε δημιουργωντας ετσι το ‘εφε’ του διπλωμενου μπερε.

Ξανασιδερωστε!

Ραψτε  ανα διαστηματα για να ειναι σταθερο..

 Για την μυτουλα μας κοψτε ενα κυκλο και στην συνεχεια κοψτε τον σε 3 κομματια!

Ραψτε γεμιστε με γεμιση και ξαναραψτε το επανω στο σκουφι!

  

Τελος ραψτε επανω κουμπακια και φτιαξτε το φουντακι κοβωντας ισες λωριδες και ραψτε τες μεταξυ τους!

 Δεν ειναι πολυ ευκολο?

Και πανεμορφο βεβαιως βεβαιως αλλα παραδεχτειτε το δεν μοιαζει με πουλακι?

 Εαν σας αρεσε κλικ share και μοιραστειτε το με τους φιλους σας!

Εαν τα φτιαξετε μην ξεχασετε να μας ανεβασετε φωτογραφιες στην σελιδουλα μας!

Καλες κατασκευες αγαπημενες μου και πολλα φιλακια στα μουτρακια σας

Σοφια

Advertisements

Ταψακι με μονογραμμα η νουμερα για να κανετε φοβερες τουρτιτσες!

Published Οκτώβριος 31, 2013 by sofiaathanasiadou

Alphabet-Cake-Pan

  Τι σας βρηκα τι σας βρηκα?

Ενα φοβερο ταψακι που τοποθετωντας τους κυβους με την σειρα που σας βολευει δημιουργειτε τουρτες με την ηλικια η το μονογραμμα του ζουζουνιου σας!

Ο τροπος χρησης ειναι απλουστατος και θα το βρειτε στο Amazon !

Εαν φυσικα γνωριζετε που να το βρουμε στην Ελλαδα σχολιαστε ελευθερα!

Απο μενα πολλα φιλακια στα μουτρακια σας

Σοφια

Το κοστος της σωματικης τιμωριας στα παιδια!

Published Οκτώβριος 31, 2013 by sofiaathanasiadou

ValiaPavlidou_image15-600x182

 

Δεν θα παθει και τιποτα αν φαει μια στον ποπο….. Η συνηθεια ομως στο να δερνεις για να συναιτιζεις ξεκιναει απο εκει… και φτανει στην σωματικη τιμωρια.. τα ορια ειναι πολυ ευκολο να ξεπεραστουν και αν νομιζετε πως δεν υπαρχουν συνεπειες τοτε πρεπει να διαβασετε αυτο το αρθρο το οποιο και βρηκαμε εδω

Στη συμβουλευτική γονέων έρχομαι συχνά αντιμέτωπη με την ακόλουθη απορία των γονιών:
«Είναι τόσο τραγικό να δίνω στο παιδί μου μια ξυλιά στον ποπό όταν κάνει ζημίες;»,
«Ένα χτύπημα στο χέρι όταν πάει να αγγίξει την πρίζα είναι κακό;».

Με αφορμή τέτοιου είδους απορίες αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω κάποια πράγματα για τη σωματική τιμωρία. Η απάντηση λοιπόν δεν έχει να κάνει με το τραγικό της υπόθεσης αλλά με το παιδαγωγικό. Οι περισσότεροι γονείς που χρησιμοποιούν τη σωματική τιμωρία παραδέχονται ότι δεν έχει αποτέλεσμα. Τα παιδιά δεν συμμορφώνονται και επαναλαμβάνουν τη συμπεριφορά που επιθυμεί ο γονιός να εξαλείψει. Γιατί επιμένουν να τη χρησιμοποιούν; Γιατί δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν. Καταλαβαίνετε όμως ότι αυτός δεν είναι επαρκής λόγος για να χειροδικούμε σε βάρος ενός παιδιού. Και η αλήθεια είναι πως κανένας λόγος δεν είναι επαρκής για να χειροδικούμε σε βάρος των παιδιών μας. Ακόμα όμως και στην περίπτωση που το ξύλο έχει αποτέλεσμα, αναρωτηθείτε τι μήνυμα περνάει στο παιδί.

  • Ότι μπορεί να επιβάλλει και το ίδιο τη θέληση του με τη βία, και είναι σίγουρο ότι όταν βρεθεί σε αντίστοιχη θέση θα το κάνει.

ValiaPavlidou_image18

  • Ότι οφείλει να υπακούει υπό την απειλή της βίας.

ValiaPavlidou_image17

  • Ότι είναι αποδεκτό από το γονέα να χειροδικεί και αυτό οφείλει να είναι το θύμα – αποδέκτης μιας τέτοιας συμπεριφοράς.

Αυτό από μόνο του δημιουργεί αισθήματα μειονεξίας και ντροπής στο παιδί και δεν του μαθαίνει να διαχειρίζεται αποτελεσματικά τις καταστάσεις της ζωής του.

ValiaPavlidou_image19Το χειρότερο είναι και το μήνυμα που περνάει στον ίδιο το γονέα «Το παιδί μου συμμορφώνεται όταν το χτυπάω». Άρα τι θα κάνω την επόμενη φορά που θα πάει να αγγίξει το μάτι της κουζίνας, που θα πιάσει το μαχαίρι, που θα αντιμιλήσει;

Η αποτελεσματικότητα του μέτρου αυτού ωθεί ασυναίσθητα το γονέα να το χρησιμοποιεί όλο και παραπάνω. Όμως οφείλει να αναρωτηθεί με τι κόστος για την ψυχική και πνευματική εξέλιξη του παιδιού του.

ValiaPavlidou_image21Αυτό που μπορεί να κάνει κάθε γονέας είναι αρχικά να αναγνωρίσει τα δικά του συναισθήματα που τον ωθούν σε αυτήν τη συμπεριφορά:

Θυμός, φόβος, απελπισία;

Οφείλει να διαχειριστεί ο ίδιος τα συναισθήματα αυτά και να μην τα εκτονώσει στο παιδί. Ο τρόπος που θα αντιμετωπίσει τη συμπεριφορά του παιδιού θα πρέπει να έχει έναν παιδαγωγικό χαρακτήρα, δηλαδή να βοηθήσει το παιδί να κατανοήσει γιατί η συμπεριφορά του αυτή δεν είναι αποδεκτή και ποια θα ήταν μια αποδεκτή συμπεριφορά από μέρους του.

Όταν τα παιδιά είναι μικρά (κάτω από 1,5 ετών) είναι ίσως δύσκολο να συμμορφωθούν στα λόγια μας. Όμως θα πρέπει εμείς ως γονείς να φροντίσουμε εκ των προτέρων για την ασφάλεια τους και να μην περιμένουμε από τα ίδια να το κάνουν. Να απομακρύνουμε αιχμηρά και επικίνδυνα αντικείμενα, να καλύπτουμε επιφάνειες που μπορεί να τα τραυματίσουν και φυσικά να τα έχουμε υπό την επίβλεψη μας.

Θα πρέπει να επαναλαμβάνουμε διαρκώς τις απαγορεύσεις μας και να φροντίζουμε να είναι όσο το δυνατόν λιγότερες για να αρχίσει το παιδί να τις κατανοεί και να συμμορφώνεται. Δεν πειράζει, σε αυτή την ηλικία, αν λερώνει τα τζάμια και τους καθρέπτες, αν κάνει ψίχουλα στο πάτωμα όταν τρώει. Αν απαγορεύουμε τα πάντα, φυσικά και θα αντιδρά στα πάντα.

Μεγαλώνοντας είναι καλό να έχουμε κάποιους γενικούς κανόνες στο σπίτι, στους οποίους θα έχουμε την απαίτηση να συμμορφώνονται. Η μη συμμόρφωση δεν είναι απαραίτητο να ακολουθείται από τη βία αλλά μπορεί να συνεπάγεται την στέρηση ενός προνομίου (το να μην βγει έξω να παίξει αν δεν τελειώσει τα μαθήματα του) ή το να υποστεί το παιδί τη λογική συνέπεια της πράξη του (αν δεν είναι στο τραπέζι την ώρα που τρώμε, δεν θα φάει μεσημεριανό).

Αυτές οι συνέπειες σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να επιβάλλονται από το γονιό με φωνές, απειλές και νεύρα αλλά να παρουσιάζονται ως οι φυσικές και λογικές συνέπειες της πράξης του παιδιού. Στόχος είναι να αρχίσει το παιδί να κατανοεί ότι έχει κάποιο έλεγχο της ζωής του και ότι μπορεί να αποφασίσει το ίδιο για κάποια πράγματα που το αφορούν.

ValiaPavlidou_image16

Για περισσότερες πληροφορίες αναφορικά με τη σωματική τιμωρία μπορείτε να επισκέπτεστε τοΔίκτυο για την πρόληψη και την καταπολέμηση της σωματικής τιμωρίας στα παιδιά.

Το πιο συγκινητικο βιντεο που εχετε δει! Μωρο δακρυζει απο συγκινηση γιατι ακουει την φωνη της μαμας του!

Published Οκτώβριος 31, 2013 by sofiaathanasiadou

mwro-10-minwn-sygkineitai

Το τραγουδι είναι το «My Heart Can’t Tell You No» απο τον Rod Steward αλλα για αυτο το μωρο ο συνδυασμος των στιχων  με την φωνη της μαμας του ειναι καταλυτικο..

Καρδια μου δεν μπορω να σου πω οχι τραγουδαει  η μανουλα του και η μικρη πραγματικα θαυμαζει την φωνη και την ψυχη της ωσπου στο τελος ξεσπαει σε λυγμους απο συγκινηση…

Δεν  θελω να ερχεσαι απο εδω αλλο και σε ικετευω για ελεος.

Δεν ξερεις ποσο αδυναμη  νιωθω η ποσο με ποναει…

Οταν λες πως εχεις τελειωσει μαζι της θελω να σε πιστεψω..

Γι αυτο σε αφηνω να μπεις παλι ξερωντας πως αυριο
θα ξυπνησω και εσυ δεν θα εισαι εδω…

Ποσα να αντεξει και αυτη η ευσυγκινητη μικρουλα?

Παντως ειναι πολυ πολυ γλυκα!

Αγαπητε πρωην…κοιτα τι εχασες!

Published Οκτώβριος 30, 2013 by sofiaathanasiadou

agapite-proin-620x330

Τον επόμενο μήνα θα ήταν η 20η επέτειος των γάμων μας. Το «Θα» και το «Τι θα γινόταν αν» κυριαρχούν στη ζωή μου, από τότε που χωρίσαμε.

Τι θα γινόταν αν ο γάμος μας είχε κρατήσει. Εάν μπορούσα να δω πραγματικά τι συνέβαινε και ποιόν είχα απέναντί μου. Εάν ήσουν αρκετά δυνατός και καλός για να μου πείς όσα ένιωθες, τι σου έλειπε από τη σχέση μας και τι ήθελες.

Τι θα γινόταν, αν…

Τώρα η όλη κατάσταση, δεν έχει επιστροφή και οι αναμνήσεις ξεθώριασαν στο πέρασμα του χρόνου. Δεν θυμάμαι καν πως ήταν να είμαστε παντρεμένοι. Ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι δεν θυμάμαι τον ήχο της φωνής σου.

Δεν σε σκέφτομαι τόσο πολύ πια. Όχι τουλάχιστον, όσο όταν πρωτοέφυγες. Τώρα, όταν σε σκέφτομαι, αισθάνομαι τις αναμνήσεις σαν αναλαμπές μιας μεγάλης εκδρομής ή μιας παλιάς ταινίας. Σαν όλα αυτά να τα έζησε κάποιος άλλος. Όταν σκέφτομαι εσένα και τον τρόπο που έφυγες, δεν υπάρχουν πια «Γιατί;» αλλά μόνο «Ναι, έφυγε».

Δεν σου γράφω επειδή σε σκέφτηκα απόψε. Σου γράφω γιατί τα 4 παιδιά μας, έφηβοι πια, γέμισαν με τους φίλους τους, το τραπέζι που είχαμε αγοράσει όταν παντρευτήκαμε. Εκείνο το βαρύ το ξύλινο της τραπεζαρίας με τα σκαλιστά ποδαράκια. Γέμισε το σαλόνι μας φωνές και γέλια που έπεσαν στο χειροποίητο τραπέζι και ξεχύθηκαν στον αέρα αφήνοντας πίσω τους, τη μυρωδιά του καμμένου ξύλου το χειμώνα.

Για κάποιο λόγο, συγκεντρώσεις σαν αυτή, με κάνουν να σε θυμάμαι. Η θέα όλων μου των παιδιών συγκεντρωμένων στο τραπέζι, καθισμένων δίπλα δίπλα χωρίς να μαλώνουν, να τους ακούω να πειράζουν το ένα το άλλο και να αστειεύονται.  Είναι μια στιγμή που έχεις χάσει από όλα τα καθημερινά τραπέζια και είμαι σίγουρη ότι έχεις παρόμοιες στιγμές με τη νέα σου οικογένεια. Αλλά τις στιγμές αυτής της οικογένειας, αυτών των παιδιών, τις έχεις χάσει.

Έχεις χάσει αυτές τις στιγμές και τόσα άλλα. Έχεις χάσει τη θέα των γιών σου, άντρες πια, να κόβουν ξύλα για το τζάκι. Έχεις χάσει όλους τους ήχους από το ξυπνητήρι που κλείνει κάθε δύο λεπτά η κόρη μας, επειδή αρνείται να σηκωθεί. Έχεις χάσει την ευκαιρία να μπορείς να τα αποχαιρετάς καθώς στέκεσαι στην εξώπορτα και σου φωνάζουν «Σ΄αγαπώ μαμά» ή «Θα τα πούμε μετά!».Έχεις χάσει όλες τις πόρτες που χτύπησαν επάνω στον καυγά και όλες τις βαρύγδουπες δηλώσεις τους όπως «Σε μισώ» ή «Αυτό δεν είναι δίκαιο!» αλλά ξέρεις κάτι; Κι αυτό μέρος της ανατροφής τους είναι…και το έχασες!

Ξέρω ότι με τη νέα σου οικογένεια, η ζωή σου δίνει μια δεύτερη ευκαιρία στη πατρότητα. Και πιθανόν αυτή τη φορά να κάνεις καλή δουλειά. Μπράβο σου γιατί αυτό θα κάνει πολύ καλό στο καινούριο σου παιδί.

Αλλά έχεις χάσει τόσα πολλά. Έχεις χάσει χρόνια ζωής με αυτά τα παιδιά. Τα παιδιά μας. Τα παιδιά σου. Έχεις χάσει όλα όσα τους αρέσουν, δεν τα είδες να μεγαλώνουν, να μαθαίνουν, να θυμώνουν, να εκνευρίζονται, να ενοχλούν, όλα όσα τα έχουν κάνει τόσο αξιαγάπητα και ξεχωριστά.

Έχεις χάσει όλα αυτά τα δευτερόλεπτα, τις ώρες, τις μέρες, τα χρόνια.

Δεν θα είναι ποτέ ξανά σε αυτή την ηλικία. Η κόρη μας δεν θα είναι ποτέ ξανά 17 καθισμένη σε ένα παγκάκι στη παραλία. Ο μεσαίος μας γιός δεν θα είναι ποτέ ξανά 16 και εργαζόμενος σε μαγαζί με εποχιακά, για να μαζέψει χρήματα. Ο μικρός μας γιός δεν θα είναι ποτέ ξανά 12 και πρώτη φορά ερωτευμένος με μια συμμαθήτριά του. Ο μεγάλος μας γιος δεν θα αποφοιτήσει ποτέ ξανά από το Λύκειο και κανένα από αυτά δεν θα είναι ξανά 11 χρονών να μαλώνουν για το ποιος θα ανεβεί πρώτος στο στρώμα θαλάσσης.

Όταν μας άφησες, έγινα ράκος. Και όταν σταμάτησα να είμαι ράκος, έγινα έξαλλη. Και όταν ο θυμός έφυγε, αποφάσισα πως άξιζε να αγκαλιάσω, να στηρίξω και να αγαπήσω ό,τι άφησες πίσω σου, με όλη μου την καρδιά. Και σήμερα είμαι χαρούμενη που το έκανα!

ΠΗΓΗ: singleparent

Θα κοιμηθουμε καθολου;

Published Οκτώβριος 29, 2013 by sofiaathanasiadou

Το σκηνικό έχει κάπως έτσι.

Μια καημένη, αναμαλλιασμένη συνήθως, με μάτια πρησμένα, σηκώνεται για ακόμη μια φορά μέσα στη νύχτα, σέρνεται στους διαδρόμους του σπιτιού, σκοντάφτει σε κάτι παιχνίδια, πατάει για ακόμη μια φορά το αφημένο τουβλάκι και φτάνει στο δωμάτιο των παιδιών για να συμπαρασταθεί στο καμάρι της που ξύπνησε.

Η αιτία είναι ίδια ή και διαφορετική κάθε βράδυ, δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι πάλι δεν θα κοιμηθούμε.
Ίσως έχει κολικούς,
Ίσως πεινάει και θέλει γάλα, ίσως θέλει λίγο να θηλάσει, ίσως είδε ένα κακό όνειρο.
Ίσως το μωρό βγάζει δόντια, ίσως διψάει, ίσως χρειάζεται να πάει στη τουαλέτα και δεν μπορεί να κατεβάσει την πυτζάμα του, ίσως είναι λίγο μπουκωμένο και δεν μπορεί να ανασάνει, ίσως έχει πυρετό, ίσως απλά ξύπνησε και ουρλιάζει και θέλει απλά μια αγκαλιά.
Αν έχετε πάνω από ένα παιδί, είναι μαθηματικά σίγουρο, ότι κάτι από τα παραπάνω θα συμβαίνει τουλάχιστο σε ένα. Άσε που αν αποφασίσεις να αφήσεις λίγο το ένα να κλάψει, θα ξυπνήσουν και τα υπόλοιπα και θα κάνετε πρόβες για χορωδία βραδιάτικα. Δεν θα κοιμηθείτε όπως και να έχει.

Το πρώτο μας παιδί δε, από το πρώτο βράδυ στο μαιευτήριο, έδειξε τα σημεία. Δεν κλείσαμε μάτι, ούτε εμείς, ούτε οι άλλες κυρίες από δίπλα. Στο σπίτι μετά, μια από τα ίδια. Όλη μέρα το μάτι γαρίδα. Καλά αυτό το παιδί δεν νυστάζει; Αγοράσαμε βιβλία για να ενημερωθούμε, διαβάσαμε και ψάξαμε στο ίντερνετ, ρωτήσαμε την παιδίατρο, βάλαμε μουσική με ήχους της θάλασσας και της φύσης. Όλα τα κάναμε και όλα φαίνονταν ανούσια. Αποτυγχάναμε κάθε βράδυ, ακούγοντας πάραυτα τους ήχους των πουλιών από το cd player.
Για να μην γίνομαι υπερβολική, υπάρχουν κάποια διαστήματα, ημερών μην φανταστείτε, που κάτι πάει να γίνει και κοιμόμαστε όλο το βράδυ. Για λίγο όμως. Ποτέ δεν κρατάει πολύ.

Και οι συζητήσεις με τους συμπάσχοντες, άυπνους φίλους μας με παιδιά, συνεχίζονται. Ευτυχώς, που υπάρχουν κάποιοι που σε νιώθουν.  Οι απορίες και τα σχέδια δράσης όλο δίνουν και παίρνουν. Μήπως να μην τους κοιμίζουμε το μεσημέρι ή μήπως να τους δώσουμε την ελευθερία να κοιμούνται όποια ώρα θέλουν; Μήπως να του κόψω το γάλα το βράδυ ή μήπως να δίνω τσάι ή νερό;
Να κάνουμε πάλι ένα αγιασμό στο σπίτι μήπως το μωρό βλέπει όνειρα, μήπως κρυώνει, μήπως ζεσταίνεται, μήπως έχει πολύ υγρασία στο σπίτι;

Εκεί που πας να τρελαθείς, γιατί δεν βρίσκεις τι πάει τόσο λάθος και το δικό σου παιδί δεν κοιμάται, ξαφνικά κοιμάται όλο το βράδυ. Κοιμάσαι το πρώτο βράδυ και δεν το πιστεύεις, το δεύτερο βράδυ είσαι ευτυχής και μονολογείς πως το μωρό σου πάει μεγάλωσε και τώρα πια θα κοιμάστε. Πριν προλάβεις να χαρείς, πάλι τα ίδια.
Το πρωί, στην καλύτερη, σας βρίσκει όλους μαζί στο κρεβάτι της μαμάς και του μπαμπά. Άλλες θα σε βρει στον καναπέ, άλλες εσένα στο δωμάτιο των παιδιών και τον άντρα σου στο σαλόνι. Οι δυνατότητες των συνδυασμών είναι πολλές.

Μην ψάχνετε άλλο. Όπως λέει και ο άντρας μου, μην πολεμάτε τα δεδομένα. Απλά δεχτείτε το. Δεν υπάρχει ύπνος για σας.
Με το που τελειώσετε το μπάνιο σας, βάλετε τις πυτζάμες σας και πάτε να ξαπλώσετε, τότε είναι που θα ξυπνήσουν. Ή μόλις καταφέρετε να τους κοιμίσετε, μετά από κόπο και πολύ προσπάθεια, τότε είναι που θα κτυπήσει το τηλέφωνο.
Συνεχίστε να περπατάτε στις μύτες για να βγείτε από το δωμάτιό τους, αλλά πάλι θα πατήσετε το παιχνίδι που παίζει μουσική με το άγγιγμα και το παρκέ πάλι θα κάνει το γνωστό θόρυβο.

Νυστάζουμε πολύ αλλά δεν έχει σημασία.
Τα πρωινά, μετά τις πολύωρες βραδυνές μας βόλτες από δωμάτιο σε δωμάτιο, θα είναι σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε τους λόγους που το μωρό μας πάλι δεν κοιμήθηκε και θα κλείνουμε τα μάτια κλεφτά, στον καναπέ, όποτε μας δύνεται η ευκαιρία.

Καλά ξενύχτια!

ΠΗΓΗ: diplamoumama

Η νικηφορα μαχη μιας πενταχρονης με συνδρομο Down

Published Οκτώβριος 27, 2013 by sofiaathanasiadou

tezaukwaiv4f4e02f8cabdf

Το χαμόγελό της ραγίζει καρδιές και διαφημίζει ήδη ρούχα για δύο εταιρείες παιδικής ένδυσης. Η 5χρονη Natalia Goleniowski πάσχει από σύνδρομο Down αλλά αυτό δεν έχει σταθεί εμπόδιο στο να έχει μέχρι στιγμής μία φυσιολογική ζωή.

Τα πράγματα δεν ήταν εύκολα για το κοριτσάκι και τους γονείς του. Όταν γεννήθηκε δεν ήξεραν αν θα ζήσει. Στα δύο της χρόνια έδινε μάχη με την πνευμονία και υποβαλλόταν σε επέμβαση στην καρδιά.

Σήμερα η μικρή έχει πάρει το δρόμο της. Άρχισε να πηγαίνει σχολείο και μαθαίνει να διαβάζει. «Όταν γεννήθηκε δεν ξέραμε αν θα ζήσει, πόσω μάλλον αν θα μάθει να περπατά και να μιλά. Οπότε ένα όνειρό μας γίνεται σήμερα πραγματικότητά», λέει η μητέρα της Hayley.

Έχοντας ήδη ένα υγιές κοριτσάκι, η Hayley και ο Bob, οι γονείς της Natty- όπως τη φωνάζουν- περίμεναν πως όλα θα έρχονταν φυσιολογικά και με το δεύτερο παιδί τους.

«Εκτός από πρωινές ναυτίες η εγκυμοσύνη μου ήταν απόλυτα φυσιολογική», λέει η Hayley που είχε ήδη πέντε αποβολές. Ένας υπέρηχος στους τρεις μήνες είχε δείξει κάτι στο λαιμό της Natty και μας είπαν πως ίσως ήταν ένδειξη για σύνδρομο Down. Αλλά οι πιθανότητες να εμφανίσει το σύνδρομο η μικρή ήταν μία στις 300, πολύ λίγες για να γίνουν περαιτέρω εξετάσεις όπως αμνιοπαρακέντηση. «Καθώς όλα τα άλλα ήταν καλά, δεν το σκεφτόμασταν», προσθέτει.

Επέλεξαν μάλιστα το μωρό να γεννηθεί στο σπίτι. «Ήταν όλα όμορφα και ήρεμα. Ήμουν στο μπάνιο και οι μαίες ήρθαν λίγο πριν», λέει.

Αλλά μόλις το μωρό ήρθε στον κόσμο, όλα άλλαξαν. «Η Natty είχε γίνει μπλε και δεν ανέπνεε. Ήταν τρομακτικό. Καταλάβαμε πως κάτι πήγαινε εντελώς στραβά όταν η μαία άρχισε να της δίνει το φιλί της ζωής», λέει η μαμά της. Το ασθενοφόρο μετέφερε μωρό και γονείς στο νοσοκομείο.

Εκεί δόθηκε μάχη για να κρατηθεί το μωρό στη ζωή. Τέσσερις ώρες αργότερα οι γιατροί ανακοίνωναν στους γονείς πως το παιδί τους έπασχε από σύνδρομο Down.

«Ο Bob είπε αμέσως: «είναι το μωρό μας και θα την αγαπάμε ούτως ή άλλως». Η αδελφή της Mia τη λάτρεψε από την πρώτη στιγμή. Αλλά εγώ είχα μουδιάσει», θυμάται η Hayley.

«Τώρα ακούγεται φρικτό, αλλά δεν ήθελα ούτε να τη δω. Ήθελα μόνο να γυρίσω σπίτι και να ξεχάσω πως γέννησα ένα μωρό», παραδέχεται η μαμά της.

Τα πράγματα παρέμειναν άσχημα όταν πήγε να δει τη μικρή. «Την κοιτούσα στη θερμοκοιτίδα κι έλεγα δεν είσαι όμορφη. Δεν μοιάζεις καν σαν μωρό μου. Ένιωθα σαν να έχω γεννήσει ένα άλιεν», προσθέτει.

Οι γιατροί τους προειδοποίησαν πως το μωρό είχε δύο τρύπες στην καρδιά και οι επόμενες δύο ημέρες θα ήταν κρίσιμες. Η μικρή βαφτίστηκε στο νοσοκομείο καθώς όλα τα ενδεχόμενα ήταν πιθανά.

Το ζευγάρι επέστρεψε τη νύχτα στο σπίτι και η επόμενη ημέρα ήταν τελείως διαφορετική για τη Hayley και το μωρό. «Ήθελα να ζήσει. Την κοίταξα, μέσα στα σωληνάκια κι ένιωσα να με πλημμυρίζει αγάπη. Παρακαλούσα να ζήσει», λέει.

Τρεις εβδομάδες μετά το μωρό πήγε σπίτι του κι άρχισε άλλη μία δύσκολη περίοδος με συνεχείς αρρώστιες, νοσηλείες και φυσιοθεραπείες.

Μέρα με τη μέρα όμως η μικρή δυνάμωνε. Σε ηλικία ενός έτους η Natalia τους εξέπληξε όλους λέγοντας την πρώτη της λέξη: «Teddy». Και όταν ήταν είκοσι μηνών έκανε τα πρώτα της βήματα.

Η «καριέρα» της άρχισε όταν ένας φωτογράφος πλησίασε την οικογένεια ενώ βρίσκονταν σε διακοπές στη Τζαμάικα. «Ο φωτογράφος δεν πίστευε το πόσο φωτογενής ήταν η μικρή και πόσο της άρεσε να ποζάρει μπροστά στο φακό».

Οι εκπλήξεις συνεχίστηκαν και μετά το καλοκαίρι κι έγινε κάτι που η οικογένεια θεωρούσε απίθανο: η Natalia πήγε σχολείο.

«Είμαστε τόσο περήφανοι. Λάμπει και είναι καταπληκτικό που οι άλλοι βλέπουν σε εκείνη αυτό που βλέπουμε κι εμείς», λέει η μαμά της.

rjkrgaqtih4f4e02d796009

Πηγή: thebest