Αρχείο

All posts for the month Αύγουστος 2013

Επιλεγοντας τον Παιδικο Σταθμο

Published Αύγουστος 24, 2013 by sofiaathanasiadou

kindergarten

Πολλοί από εσάς αφήσατε το θέμα της επιλογής του παιδικού σταθμού προς διευθέτηση μετά το καλοκαίρι. Τώρα όμως, τέρμα τα ψέματα. Οι γονείς που έχουν μικρά παιδιά, προνήπια ή και μικρότερα, οι οποίοι εργάζονται και δεν έχουν άλλη βοήθεια για τη φύλαξή τους, αρχίζουν πλέον έντονα να αναζητούν τον κατάλληλο Παιδικό Σταθμό, που θα αναλάβει την παραμονή του παιδιού τους και μια πρώτη μορφή εκπαίδευσης στα βασικά. Η αναζήτηση μπορεί να διαρκέσει καιρό, καθώς εσείς θα προσπαθείτε για το καλύτερο δυνατό για το παιδί σας. Μην απογοητεύεστε. Ψάξτε, ρωτήστε, συγκρίνετε, σκεφτείτε και αποφασίστε. Γιατί, έπειτα ακολουθεί το στάδιο της προσαρμογής του παιδιού, το οποίο συνήθως δεν είναι και το πιο εύκολο, αφού ισοδυναμεί με «αποχωρισμό» για την παιδική ψυχή.
Ρωτήσαμε την παιδοψυχολόγο Σελίνα Μητσάκου για τα υπέρ και τα κατά της παραμονής ενός παιδιού στον παιδικό σταθμό, αλλά ζητήσαμε και κάποιες χρήσιμες συμβουλές για να είναι όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη η προσαρμογή του παιδιού στο νέο κοινωνικό του περιβάλλον.

«Αν και είναι γεγονός αδιαφιλονίκητο ότι τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη φροντίδα της μάνας για το παιδί της, ιδιαίτερα στα πρώτα και βασικότερα χρόνια της ζωής του, όπου θα μπουν τα θεμέλια για ένα ισχυρό και ισορροπημένο μελλοντικό οικοδόμημα, εν τούτοις σήμερα, η παραμονή των παιδιών σε έναν καλό παιδικό σταθμό φαντάζει συχνά ως αναγκαία, αλλά και επικοδομητική. Αυτό όμως συμβαίνει ιδίως όταν τα παιδιά δεν παραμένουν εκεί όλη τη μέρα, αλλά υπάρχει η δυνατότητα ο ένας γονιός ή κάποιος άλλος συγγενής να τα πάρουν νωρίτερα. Αυτό που πρέπει να γνωρίζει κάθε γονιός είναι ότι όσο πρότυπος όσο άρτιος και καλά οργανωμένος είναι ένας σταθμός, στην παιδική ψυχή δεν μπορεί να αντικαταστήσει ακόμα και τη λιγότερο μορφωμένη ή καθόλου μητέρα.

Από την άλλη, κανείς βέβαια δεν μπορεί να αρνηθεί το γεγονός ότι ο παιδικός σταθμός είναι η «σωτηρία» για εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο. Σίγουρα εξυπηρετεί τις ανάγκες των εποχών μας. Εκτός αυτού, μαθαίνει στα παιδιά να είναι κοινωνικά, να μοιράζονται, να κατανοήσουν ότι πρέπει να προσαρμόζονται και να συμβιβάζονται με τις εκάστοτε καταστάσεις.

Ποτέ δεν ξεχνάμε, σε κάθε περίπτωση, ότι το βασικότερο όλων είναι η ψυχική και πνευματική υγεία του παιδιού, αλλά και των γονιών. Και αν το παιδί μάθει, θα γνωρίζει και θα τηρεί για πάντα τους σωστούς «κανόνες» και τα πολύτιμα μυστικά της ύπαρξής του πάνω στη Γη.»

Βασικά Στοιχεία για Επιλογή Σταθμού
1. Να γνωρίσω το διευθύνοντα. Είναι σημαντικό να εκπέμπει θετική ενέργεια, να ενδιαφέρεται αληθινά για τα παιδιά και να εμπνέει γαλήνη και εμπιστοσύνη.
2. Να προετοιμάσω, αν μη τι άλλο, το παιδί για το νέο του περιβάλλον, «στολίζοντας» τη ζωή στο σταθμό με λέξεις και προτάσεις που να εμπεριέχουν το «παιχνίδι με τα άλλα παιδάκια», τη «γνωριμία με νέους φίλους», «το μοίρασμα γνώσεων και παιχνιδοεργασίας», όπως και την αναφορά σε δραστηριότητες μέσα στην τάξη, ζωγραφική, κατασκευές, μαγειρική κ.ά.
3. Να ελέγξω τους χώρους και τη φωτεινότητα του οικήματος και των αιθουσών.
4. Την ποιότητα των γευμάτων.
5. Τις υπεύθυνες των τάξεων.
6. Τον προαυλιακό χώρο. Είναι απαραίτητος για την αναγαιότητα των παιχνιδιών εκτός τάξης (μακριά από την κλεισούρα και το τσιμέντο). Η παιδική ψυχή έχει ανάγκη τον ήλιο, τις μυρωδιές απ” τα δέντρα, το ζουζούνισμα των εντόμων, το κελάιδισμα των πουλιών.
7. Τέλος, ένας καθημερινός διάλογος πριν να ενταχθεί το παιδί στον παιδικό σταθμό είναι απαραίτητος, τουλάχιστον ένα μήνα πριν. Και φυσικά η δυνατότητα προσαρμογής ίσως ακόμη και πριν τον Σεπτέμβριο, οπότε ξεκινούν κανονικά τα σχολεία, θα βοηθήσει ουσιαστικά και σημαντικά ώστε να εισαχθεί το παιδί ήρεμα σε αυτή τη νιόφερτη κατάσταση στη ζωή του.

Πηγή: infokids.gr

Advertisements

Οι σκεψεις ενος μπεμπη… Τι μου έμαθαν 3 χρόνια πρωινού ξυπνήματος!

Published Αύγουστος 24, 2013 by sofiaathanasiadou

cropped-magicbox1

Ενα σπαρταριστο κειμενο απο το Blog

bebisthoughts

 που ανακαλυψα χαρη στο μεγαλυτερο Portal για γονεις Bloggers Mικροι μεγαλοι

Το Blog αυτο ειναι σπαρταριστο εξυπνο και ειμαι σιγουρη πως θα το λατρεψετε και εσεις !

  1. Όσο πιο νωρίς σηκώνεσαι, τόσος περισσότερος χρόνος σου μένει για δράση. Ποιον κοροϊδεύω; Όσο πιο νωρίς σηκώνεσαι, τόσο περισσότερο την σπας στους άλλους. Που είναι το ίδιο.
  2. Όσες φορές κι αν έχεις ξυπνήσει ή σηκωθεί τη νύχτα, είσαι πάνταξεκούραστος το πρωί.
  3. Πάντα.
  4. Φυσικά, το ίδιο ΔΕΝ ισχύει και για τους μεγάλους.
  5. Οι μεγάλοι -άκου να δεις τώρα- δεν έχουν όρεξη για παιχνίδι το πρωί. Και για ομιλία. Ιδίως αν δεν έχουν πιει καφέ.
  6. Και μέχρι ο καφές να φτάσει στη μέση, επίσης.
  7. Προτίμησε, λοιπόν, να τους κάνεις ερωτήσεις που επιδέχονται μονολεκτικές απαντήσεις. Π.χ: Τι μέρα είναι σήμερα; Τι ώρα είναι; Και μόνο μέχρι τρεις φορές την ίδια ερώτηση. Μετά, γίνεται επικίνδυνο.
  8. Όχι, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα πάρεις απάντηση αν ρωτήσεις:Γιατί είναι Πέμπτη ή γιατί είναι 07.30; Και δεν θέλεις να δεις αυτό το βλέμμα στα μάτια τους…
  9. Πάντα.
  10. Μην τους αντιμετωπίσεις, όμως, τώρα. Είναι άοπλοι. Δώσε τους ακόμα ένα τέταρτο και αντιμετώπισε τους πια σαν ίσος προς ίσον.
  11. Αστειεύομαι. Αντιμετώπισέ τους τώρα που είναι άοπλοι. Δώσε τους τη χαριστική βολή. Δεν έχει σημασία η αιτία. Μπορεί να είναι ότι το μπιμπερό δεν έχει γεμίσει μέχρι απάνω, ότι μια σταγόνα γάλα χύθηκε στο χέρι σου, ότι το παιδικό διακόπηκε για διαφημίσεις. Δεν έχει σημασία…
  12.  Απλώς, κλάψε!

Η δυναμη της αγαπης

Published Αύγουστος 24, 2013 by sofiaathanasiadou

1001107_501833503225041_745419331_n

Ειστε ο  λογος που σηκωνομαι το πρωι και βρισκω κουραγιο και δυναμη να κανω τα παντα!

Για αυτα τα χαμογελα για αυτα τα ματακια για αυτες τις 2 ψυχουλες τα πλασματα μου…
Τα μωρουλια μου …
Η μανουλα σας αγαπαει τοσο πολυ… που θα εδινα και την ιδια μου την ζωη χωρις δευτερη σκεψη….
Δεν ξερω τι θα προκυψει στην πορεια της ζωης σας…
Δεν ξερω αν σαν εφηβοι θα νομιζετε οτι δεν με αγαπατε αν θα μου κρατατε μουτρα…
Θελω ομως να μην αμφισβητησετε ποτε την δυναμη με την οποια σας αγαπω… πως οτιδηποτε ειμαι , κανω, το κανω μονο για εσας…

Ειστε το σημειο εκκινησης στην ζωη μου το κεντρο ολου του κοσμου και οτι πιο σημαντικο εχω…

Πως να κοιταζω τον εαυτο μου πρωτα?

Πως να  μην υπολογιζω το καλο σας , πως να μην σκεφτομαι τις επιδρασεις το αντικτυπο των πραξεων μου στην δικη σας ζωη στην δικη σας καρδουλα?

Πως θα μπορω να σας κοιταζω στα ματια και να σας λεω σας αγαπω αν δεν σκεφτομαι πρωτα το καλο σας?

Μωρα μου γλυκα μου μωρα….

Δεν φανταζομουν ποτε στην ζωη μου πως θα τραγουδαω το ενα μικρο καραβι  παλι…

Πως θα χοροπηδαω σε τραμπολινο θα κατεβαινω τσουληθρες πως θα ανασαινω ελευθερη πως θα εκτιμαω την αληθεια της ζωης ωσπου ηρθατε εσεις στην ζωη μου…

Θελω μια χαρη να σας ζητησω ψυχες μου…

Μην με αδικησετε ποτε…

Δεν θα μου αξιζει…

Καθε χτυπος της καρδιας μου,,,καθε ανασα που παιρνω… καθε δακρυ που κυλαει καθε στροφη που παιρνει το μυαλο μου υπαρχει ενα και μονο πραγμα…

Εσεις οι δυο…

Η μανουλα

Μικρες ιστοριες, θαυματα, απο το Μητροπολιτικο Κοινωνικο Ιατρειο Ελληνικου

Published Αύγουστος 23, 2013 by sofiaathanasiadou
Σε αυτή την σελίδα σκοπεύουμε να αρχίσουμε να ανεβάζουμε εμπειρίες και συναισθήματα που είχαμε και νιώσαμε,  οι εθελοντές του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού, και μας συγκλόνισαν.  Θέλουμε με αυτόν τον τρόπο να μεταφέρουμε τις όμορφες και γεμάτες ελπίδα στιγμές που έχουμε βιώσει … μικρές στιγμές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες μέσα μας.

«Γεννήθηκε απόψε ένα παιδί…
Ελπίζει ακόμα στους ανθρώπους ο Θεός…»
Κ.Χ.

Στις 3 του Απρίλη ήρθε στον κόσμο ένα «ανοιξιάτικο» μωρό!
Είναι τόσο μικρούλι και ήσυχο, που «μετά» δεν μπορείς να το ξεχάσεις…
… σου’χει φτιάξει τη μέρα, σου΄χει ζεστάνει την καρδιά!

Και να σκεφτεί κανείς ότι η ΠΟΛΙΤΕΙΑ δεν είχε την διάθεση να το δεχθεί…
… ΔΙΟΤΙ δεν είναι ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟ … ΔΙΟΤΙ ο μπαμπάς του δεν έχει διάθεση για μωρά … ΔΙΟΤΙ η μαμά του είναι ανήλικη…

Κι όμως, αυτός ήρθε κ’ κοιμάται με μια εμπιστοσύνη ζηλευτή και αφοπλιστική.
Και η ανήλικη μαμά του όσο και η δυναμική του γιαγιά σε ξαφνιάζουν με την αξιοπρέπεια που τις διακρίνει.
Κι ας μην ξέρουν τι σημαίνει «αναδρομική ασφάλιση» …

Τους υποσχόμαστε ότι και εμείς θα κάνουμε ότι μπορούμε, σε πείσμα των καιρών …

Καλώς ήρθες μικρούλι 

 «Kι άλλο παιδί γεννήθηκε απόψε
κι άλλο λουλούδι βγήκε στην αυλή…» 
Κ.Χ

Στις 16 του Απρίλη στις  7.30΄το πρωί  γεννήθηκε ένα κοριτσάκι… μιά μπέμπα ρόζ… που τρώει λαίμαργα και κλαίει, γιατί κάτι  -μάλλον-  της φαίνεται άβολο  σ΄αυτόν τον Κόσμο. (Βγήκε , βλέπεις κι έξω απ΄τα «νερά» της).
Ο αδερφός της τη φωτογραφίζει… θαυμάζοντας.
Είναι από τα τυχερά μωρά, που και οι δυό γονείς του το ήθελαν… Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ βέβαια είχε – και πάλι- τις αντιρρήσεις της… ΔΙΟΤΙ … πού πάς , πουλάκι μου, με άνεργους γονείς? Ελπίζεις να τα χαρίσουνε τα έξοδα τού τοκετού? Ξέρεις  πόσοι πολλοί είναι οι άνεργοι?  Θα το κλείσουμε το Νοσοκομείο τότε…
(Και ΜΗΝ τολμήσεις και ρωτήσεις ΠΟΙΟΣ τους έκανε ΄Ανεργους…)
Κοιμήσου Εσύ… Η Αγάπη θα τα λύσει όλα σου τα προβλήματα…Οι γονείς σου αγωνίζονται.    Και μείς στο Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού  προσπαθούμε… Ο Κόσμος μάς βοηθάει γιά να μη ζήσετε εσείς τη στέρηση… ΄Οταν μεγαλώσετε να μη μάθετε τι θα πεί ΚΡΙΣΗ και ΜΙΖΕΡΙΑ, αλλά να νοιώσετε τι σημαίνει ΑΓΑΠΗ κι΄ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!
Προσπαθούμε ώστε η ΠΟΛΙΤΕΙΑ νάχει αλλάξει ως τότε και να βλέπει καθαρά κάτι πολύ απλό κι΄ ανθρώπινο …οτι ΟΛΑ τα παιδάκια τού Κόσμου είναι  παιδιά της…

Β.Σ.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ 2 συγκεκριμένες στιγμές ανθρώπινου μεγαλείου που έζησα στο ιατρείο.   
Η μία ήταν ένα απόγευμα Τρίτης, χειμώνας του ‘12, μόλις είχα μπει στο ιατρείο από την δουλειά μου.  Ήμουνα λίγο αλαφιασμένος, γινόταν και ένας μικρός χαμός από τους ασθενείς.  Πάνω στην δουλειά το βλέμμα πέφτει πάνω σε μια μητέρα που είχε φέρει τα δύο μικρά της αγόρια για να τα δει η παιδίατρος μας.  Μόλις είχε βγει από το εξεταστήριο και κρατούσε σακούλες με παιδικό γάλα και πάνες, δείγμα ότι έχει ανάγκη.  Όπως όλοι οι εθελοντές πήγα κοντά και ρώτησα τα μικρά εάν θα ήθελαν παιχνίδια.  Ο μικρός, κάπου στα 3 μου χαμογέλασε και είπε ένα γεμάτο ΝΑΙ … ο «μεγάλος», κάπου στα 5 … με κοίταξε με τα μεγάλα του μάτια και μου είπε, χωρίς να διστάσει, «… έχω πάρει κύριε ήδη ένα παιχνίδι, ας πάρει και κάποιο άλλο παιδάκι…».  Βούρκωσα με την μια, τραβήχτηκα πιο πέρα να μην με δουν, πήγα στην αποθήκη και έφερα όλη την σακούλα.  Ένιωθα τόσο μικρός μπροστά του, το μόνο που του είπα ήταν «…έχουμε πολλά παιχνίδια, πάρε ότι θέλεις».  Μου χαμογέλασε, χωρίς να πει λέξη … πήρε αγκαλιά ένα αρκουδάκι , το έβαλε σε μια σακούλα που είχαν τα γάλατα, πήρε το χέρι της μητέρας του και του μικρού αδερφού και τους οδήγησε προς την έξοδο.  Πρώτη φορά πήρα ένα τόσο μεγάλο μάθημα ανθρωπιάς από έναν τόσο «μικρό» άνθρωπο.  Σκέφτηκα ότι εάν ένα τόσο μικρό παιδί ήδη γνωρίζει την αξία του να μοιράζετε τα παιχνίδια του με άλλα παιδάκια που έχουν ανάγκη, τότε ΣΙΓΟΥΡΑ υπάρχει ελπίδα για όλους μας.
Η δεύτερη φορά, απόγευμα Πέμπτης … μόλις είχε τελειώσει η βάρδια, το ιατρείο είχε λίγο κόσμο.  Άκουσα την πόρτα να ανοίγει και ενστικτωδώς γύρισα να δω ποιος μπήκε.  Ήταν μια κυρία με εμφανή τα σημάδια της σοβαρής πάθησης της.  Καρκίνος λέγεται το τέρας που παλεύει να νικήσει.  Μιλούσα με έναν εθελοντή εκείνη την στιγμή και δεν έδωσα σημασία στον διάλογο που έκανε η ασθενής με τους εθελοντές της γραμματείας.  Άκουσα όμως να αναφέρεται το όνομα μου.  Γύρισα να τους δω όπως μιλούσαν και μου ανέφεραν ότι η κυρία ήθελε να βοηθήσει το ιατρείο … χαμογέλασα κάπως περίεργα, γιατί δεν το περίμενα.  Βλέπετε έχουμε συνηθίσει να μας ζητάνε βοήθεια, ειδικά άνθρωποι που βρίσκονται σε άσχημη φυσική κατάσταση.  Την πλησίασα και την ρώτησα πως θα μπορούσε να μας βοηθήσει.  «Διάβασα εδώ την ανακοίνωση σας ότι ζητάτε εθελοντές για την καθαριότητα του ιατρείου και θέλω να σας βοηθήσω, κάνετε τόσο πολλά για μένα, θέλω να δώσω και εγώ κάτι πίσω σε εσάς…» μου είπε με μια φυσικότητα, σαν να ήταν όλα καλά στην ζωή της.  Έμεινα σαν στήλη άλατος μπροστά της, την κοίταξα … ένα χαμόγελο γέμισε στο στόμα μου … ένιωσα ότι ήθελα χρόνο να σκεφτώ τι να της απαντήσω … ήταν από εκείνες τις στιγμές που ενώ περνάνε 1-2 δευτερόλεπτα, νιώθεις ότι πέρασε ένα αιώνας.  Αυτός ο Άνθρωπος (με κεφαλαίο το Α) μας έδινε ότι πιο πολύτιμο είχε στον κόσμο αυτό, τον χρόνο της.  Δεν είχε κάτι πιο πολύτιμο να μας προσφέρει … Την ακούμπησα στο χέρι και την έσφιξα λίγο και της είπα «… τα λόγια είναι λίγα με το να σας πω ένα ευχαριστώ!  Φυσικά και θα σας ενημερώσουμε όταν υπάρξει ανάγκη για καθαριότητα, μήπως όμως …» δεν με άφησε να συνεχίσω, μου έδωσε και εκείνη ένα πλατύ χαμόγελο, μου έσφιξε το χέρι και μου είπε «εγώ σας ευχαριστώ».  Έφυγε το ίδιο γρήγορα όπως ήρθε … ένιωσα ότι το ιατρείο  άδειασε … ένας άγγελος μόλις είχε φύγει από μπροστά μου.  Γύρισα και κοίταξα τους άλλους αποσβολωμένους εθελοντές … είχαμε – και πάλι – όλοι δακρύσει.

Χρήστος Σιδέρης

11/07/2013
«Κοιτάζω την κούπα με τον καφέ μπροστά μου
και το μυαλό μου τρέχει…
Εχω πολλά να κάνω σήμερα, αλλά πόσα θα μπορέσω,
όλα γύρω καταρέουν..
Με φέρνει πίσω ο ήχος απ’ το κινητό.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!! ΒΛΕΠΩ!!!
Προσπαθώ να συνέλθω..ποιός, τί βλέπει..
Ο Δημήτρης είμαι, άρχισα την θεραπεία και ξεχωρίζω
τα πρόσωπα..
Καλημέρα..μια λέξη που την λέμε απο συνήθεια πια.
Πόσες φορές συνειδητοποιούμε οτι κάθε μέρα
που ξημερώνει είναι ένα Δώρο!

Ο Δημήτρης ΒΛΕΠΕΙ πάλι!!
Αυτή είναι μια Καλή Μέρα.

Καλημέρα σας»

Από την εθελόντρια μας Μαρία Ζουγανέλη, υπεύθυνη των ανασφάλιστων καρκινοπαθών που το δημόσιο σύστημα υγείας αφήνει να πεθάνουν αβοήθητοι

Τέλη Μαΐου (του ’13) ζήσαμε μια δύσκολη στιγμή όταν ήρθε στο ιατρείο μας ένας μικρός άγγελος μόλις 2 μηνών, ο οποίος ήταν υποσιτισμένος και τα νεφρά του δεν λειτουργούσαν κανονικά.  Η ιστορία του μεγάλη.  Γεννημένος στην Ελλάδα, η μητέρα του τον έφερε από την εμπόλεμη Συρία προστατευμένο στην κοιλιά της.  Δυστυχώς ο άντρας της δεν είχε την ίδια τύχη και τον χάσανε στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας, από τότε δυστυχώς αγνοείται.  Ο μικρός άγγελος ζύγιζε κάτι λιγότερο από 3.5 κιλά όταν έφτασε σε εμάς, ενώ θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 4.5 κιλά.  Τον παρακολουθούσε παιδίατρος μας όλο αυτό το διάστημα και του δίναμε την απαραίτητη τροφή.  Χθες είχαμε την τύχη να τον έχουμε μαζί μας και πάλι.  Οι εθελοντές ξέσπασαν σε γέλια χαράς όταν αντιληφθήκαν ότι το μωρό που είχαμε δει 2 μήνες πίσω είναι πλέον καλά στην υγεία του και έχει πάρει το βάρος που πρέπει.  Χωρίς την βοήθεια πλήθους πολιτών, εταιριών και φορέων δεν θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε αυτόν τον μικρό άγγελο αλλά και ούτε τους υπόλοιπους δεκάδες αγγέλους που έρχονται κοντά μας κάθε μήνα, πολλοί από τους οποίους είναι και αυτοί υποσιτισμένοι.  Τα ευχαριστώ προς όλους σας είναι λίγα!

Πώς γράφεται η  «Αλληλεγγύη»;
Ακροβατούμε κι ανασαίνουμε λοιπόν, στον αστερισμό της Αλληλεγγύης.   Σιγά – σιγά χαλαρώνουμε στη Μαγεία, που αναδύεται , όταν ο καθένας μας βγαίνει απ’ το στενό κουκούλι τού «Εγώ» του, στο άπειρο » Εμείς»!
Πυρήνας Αλληλεγγύης  μας το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο του  Ελληνικού,  απ΄όπου προσπαθούμε να προσφέρουμε  φροντίδα και Αγάπη στους Συνανθρώπους μας που πάσχουν, σε τούτες τις δύσκολες ώρες που μαστίζουν την Χώρα.
Ψάχνουμε τους τρόπους να μετατρέψουμε τα δάκρυα και την αγωνία σε  Ελπίδα κι Εμπιστοσύνη, τώρα που η  Υγεία και η Περίθαλψη  έγιναν – στυγνά-   Προνόμιο των Ολίγων.
Όχι – δεν είναι εύκολο – είναι όμως Μαγικό  το πώς λειτουργεί…
Η Έλενα το περιγράφει συγκινημένη…
«Ποτέ δε θα ξεχάσω …» λέει  «την ασθενή που  έφτασε ως το Ιατρείο ελπίζοντας να βρει το πανάκριβο της φάρμακο και δεν υπήρχε!»
«Ποτέ δε θα ξεχάσω την απογοήτευση στα μάτια της»
Η Έλενα  {που μπορεί να ήταν και η Βασιλική ή  η Μαρία …} πασχίζει ειλικρινά στη θέση της έλλειψης  να προσφέρει Ελπίδα… «Μπορεί να μάς το φέρουν … Θα σας ειδοποιήσουμε!»
Κι η ασθενής διπλά  πικραμένη απομακρύνεται…
Ποιά  Δύναμη είν΄αυτή που ενεργοποιεί το Θαύμα; Η δύναμη της Αγάπης  ίσως;
Πώς γίνεται – όταν εύχεσαι με όλη σου την ψυχή  κάτι για τον Συνάνθρωπο  που υποφέρει- η Ευχή σου να πραγματοποιείται άμεσα;
Εκείνη τη στιγμή η Έλενα μάθαινε από  τη Ρέα ότι το φάρμακο μόλις ήρθε!  Το έφερε ένας απλός πολίτης – το έφερε ένα χέρι Θεϊκό – καμιά φορά  αυτά μπερδεύονται…
Σημασία είχε τώρα να προλάβει την Ασθενή που  έφευγε … και την πρόλαβε.
Μπορεί το πανάκριβο φάρμακο να μην θεραπεύει τελικά – αυτό δεν το ξέρω…
Το χέρι του Εθελοντή όμως , που  απλώνεται να σε σταματήσει και στο προσφέρει
τρέμοντας  από συγκίνηση  είναι άκρως Θεραπευτικό!
«Βρισηίς»

 http://mki-ellinikou.blogspot.gr

Η ψυχολογια του ζευγαριου στην εγκυμοσυνη

Published Αύγουστος 22, 2013 by sofiaathanasiadou

egkumosini-psichologia

Η εγκυμοσύνη αποτελεί καθοριστικό σταθμό στον γάμο, επιφέροντας σημαντικές και ουσιαστικές μεταβολές στη ζωή του ζευγαριού. Η λογική συνέχεια ενός γάμου είναι το παιδί, που αντικατοπτρίζει την αγάπη και τον έρωτα των δύο συντρόφων.

Θεοτοκά – Χρυσοστομίδη Ίλια, Κλινική Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια, Ψυχιατρική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών, Αιγινήτειο Νοσοκομείο

Αναμφισβήτητα, ακρογωνιαίος λίθος στην καλή πορεία του γάμου και τη μετέπειτα σχέση των γονιών με το παιδί είναι η επιθυμητή εγκυμοσύνη και από τις δύο πλευρές. Αν υπάρχουν προβληματισμοί ως προς την επιθυμία της εγκυμοσύνης, τότε προκύπτουν πολλά προβλήματα, που μπορούν να επηρεάσουν καθοριστικά τη σχέση. Από τη στιγμή, ωστόσο, που η εγκυμοσύνη είναι επιθυμητή, αρχίζει μία ωραία περίοδος με πολλές θετικές πλευρές, αλλά και ανάμικτα συναισθήματα.

Στο άκουσμα της εγκυμοσύνης η γυναίκα νιώθει συγκίνηση και χαρά για την επικείμενη άφιξη του νέου μέλους, αλλά ταυτόχρονα και φόβο για όσα πρόκειται να περάσει η ίδια στο προσεχές διάστημα ή για το πώς θα μπορέσει να ανταποκριθεί καλύτερα στις ανάγκες του μωρού.

Καθώς η περίοδος της κύησης εξελίσσεται, βλέπει το σώμα της σταδιακά να αλλάζει και αυτό την επηρεάζει αναπόφευκτα και ψυχολογικά. Αν, μάλιστα, αρχίζει να παίρνει περισσότερο βάρος από το επιτρεπόμενο, αρχίζει να φοβάται και να αγωνιά.

Έντονο χαρακτηριστικό της περιόδου αυτής είναι οι συχνές και απότομες συναισθηματικές διακυμάνσεις της. Άλλες φορές είναι χαρούμενη, άλλες πάλι νευρική και ασταθής. Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, ενδέχεται να βιώσει μέχρι και καταθλιπτικά και αγχώδη συναισθήματα σχετικά με την πορεία της εγκυμοσύνης της. Παράλληλα, την απασχολεί έντονα η στάση του συντρόφου της, ενώ συχνά αναλύει τη δική της παιδική ηλικία και προβληματίζεται για το αν τα δικά της βιώματα θα επηρεάσουν τη σχέση με το παιδί της.

Η μετατροπή της σχέσεως από δυαδική σε τριαδική αποτελεί σίγουρα μεγάλη αλλαγή, συνεπώς είναι καθοριστική η στάση που θα επιδείξει ο σύντροφος της γυναίκας σε όλη την περίοδο. Χρειάζεται να χειριστεί σωστά και προσεκτικά την κατάσταση, να την στηρίξει και να κατανοήσει ότι θα συμβούν κάποιες αναπόφευκτες αλλαγές που θα επηρεάσουν τη σχέση τους. Από την άλλη πλευρά, βέβαια, πρέπει και η μέλλουσα μητέρα να συμμεριστεί την αμηχανία του συντρόφου της και το αίσθημα του ότι κάποιες φορές νιώθει «απ’ έξω».

Σχετικά με την ερωτική ζωή του ζευγαριού, είναι γεγονός πως οι σημαντικές ορμονικές μεταβολές στη γυναίκα ενδέχεται να μειώσουν τη σεξουαλική επιθυμία της ή και να την κάνουν να αισθάνεται λιγότερη επιθυμητή. Αν πραγματικά θέλει να έχει σεξουαλικές σχέσεις πρέπει να το εκφράσει στον σύντροφό της, αλλά και εκείνος με τη σειρά του πρέπει να της δείξει ότι την επιθυμεί. Γενικά, είναι σημαντική η συνέχιση της ερωτικής ζωής κατά την εγκυμοσύνη, αρκεί φυσικά να μη συντρέχουν λόγοι που να υπαγορεύουν το αντίθετο.

Εν κατακλείδι, οι μέλλοντες γονείς χρειάζεται να επιδείξουν ψυχραιμία απέναντι στο επικείμενο χαρμόσυνο γεγονός, παραμερίζοντας προβληματισμούς, δισταγμούς και ανασφάλειες. «Κλειδί» στην όλη ιστορία είναι να μοιράζονται τα συναισθήματά τους και να διευκολύνουν ο ένας τον άλλο, προετοιμάζοντας το κατάλληλο έδαφος για το τρίτο αγαπημένο πρόσωπο που περιμένουν. Αν δυσκολεύονται στον χειρισμό των συναισθημάτων τους, θα ήταν καλό να ζητήσουν τη βοήθεια ενός ειδικού ψυχολόγου, ώστε να ανακουφιστούν και να νιώσουν πιο ελεύθερα

To διαβάσαμε: www.familylife.gr

Πηγή : http://www.advancehealth.gr/

Πρωτακια εν ταξει: Προετοιμαστε τα για το σχολειο

Published Αύγουστος 18, 2013 by sofiaathanasiadou

Τσάντες, μολύβια, γόμες, πολύχρωμα τετράδια, όλα έτοιμα. Παρ’ όλα αυτά, το «πρωτάκι» σας, το παιδί που για πρώτη φορά θα περάσει την αυλόπορτα του «μεγάλου» σχολείου, του Δημοτικού, χρειάζεται λίγη «δουλειά» ακόμα. Για να είστε σίγουροι ότι η σχέση που σε λίγο θα ξεκινήσει ανάμεσα σε αυτό και το νέο του σχολείο θα είναι μια από τις πιο ουσιαστικές στη ζωή του, αρχίστε να εφαρμόζετε λίγες μέρες πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, ένα πρόγραμμα αρκετά τροποποιημένο από το καλοκαιρινό. Ο στόχος είναι το παιδί να φτάσει στο σχολείο του χωρίς δυσάρεστα συναισθήματα, φόβο και άγχος, αλλά με τις πιο τρυφερές και γλυκές σκέψεις.
Για το λόγο αυτό, εμείς ρωτήσαμε την παιδοψυχολόγο, κ. Λίνα Μητσάκου, για το πώς θα προετοιμάσετε το παιδί λίγο πριν τον Αγιασμό.
• Ξεκινήστε από σήμερα. Πάρτε μπογιές και μπλοκ ιχνογραφίας και ζωγραφίστε το σχολείο του. Με ζωντανά και ελκυστικά χρώματα, παιδάκια και πολλά πολλά χαμόγελα. Το παιδί θα λάβει αμέσως το μήνυμα ότι το νέο του σχολείο θα είναι ένας τόπος χαρούμενος και φιλικός.

• Βάλτε στο τραπέζι ξανά πιάτα μεσογειακής διατροφής, που όσο να ’ναι ξεχάστηκαν στις διακοπές, αφού συχνά τρώγατε έξω, με μια προτίμηση μάλιστα στα τηγανητά. Εντάξτε ξανά στο πρόγραμμα τα λαδερά, το ψητό ψάρι, τα όσπρια και φυσικά το δεκατιανό με φρούτο, που θα τους προσφέρουν βιταμίνες, μέταλλα, ιχνοστοιχεία και αντιοξειδωτικές ουσίες, για γερό ανοσοποιητικό και καλή απόδοση στο σχολείο. Επίσης, περιορίστε το κρέας στη μία φορά την εβδομάδα.

• Αρκετές μέρες πριν ανοίξουν τα σχολεία, δώστε προσοχή στο θέμα του ύπνου. Τέρμα η χαλαρότητα των διακοπών και οι «μεγάλες» ώρες που είχαν συνηθίσει να πέφτουν στο κρεβάτι. Υπολογίστε ότι ένα παιδί χρειάζεται 9-10 ώρες ύπνου και την τελευταία εβδομάδα εφαρμόστε με αυστηρότητα το νέο πρόγραμμα προσέλευσης στο υπνοδωμάτιο. Ένα ζεστό μπάνιο θα τα χαλαρώσει, ενώ οι τηλεοράσεις πρέπει ξανά να απομακρυνθούν από το χώρο όπου κοιμούνται τα παιδιά.

• Λίγες μέρες πριν, φτιάξτε πρόγραμμα μέσα στο οποίο θα εντάξετε την  προετοιμασία και αγορά των σχολικών ειδών, εγγραφή σε δραστηριότητες, ξεφύλλισμα κάποιων βιβλίων ενδεχομένως. Φυσικά, θα υπάρχει χώρος για παιχνίδι, αλλά σαφώς πιο περιορισμένα για να καταλάβει το παιδί ότι πλέον αλλάζουν οι προτεραιότητες.

• Βοηθήστε το πρωτάκι σας να εγκλιματιστεί και να συμφιλιωθεί με την ιδέα της νέας πραγματικότητας. Μιλήστε του γλαφυρά και με ενθουσιασμό για το καινούργιο ξεκίνημα και κάντε το να νιώσει εμπιστοσύνη για το περιβάλλον στο οποίο θα βρεθεί.

• Τονίστε του πως θα μπορεί σταδιακά μόνος του να γράφει, ενώ θα του φανεί καταπληκτικό όταν θα ανοίγει το βιβλίο με τα αγαπημένα του παραμύθια και θα μπορεί να τα διαβάζει.

• Εάν υπάρχει μικρότερο αδερφάκι, εξηγήστε του ότι αυτό ως μεγαλύτερος θα μπορεί πλέον να αναλάβει την καθοδήγησή του, αφού θα πηγαίνει σχολείο.

• Εντοπίστε τη διαφορετικότητα του Νηπιαγωγείου από το Δημοτικό. Χωρίς φυσικά να του στερήσετε την παιδικότητα λέγοντάς του «Τώρα μεγάλωσες, πας Δημοτικό Σχολείο». Πρέπει να μείνει παιδί, αλλά με νέες εικόνες και γνώσεις.

• Ευγένεια-Σεβασμός-Επικοινωνία. Αναλύστε τις έννοιες όσο πιο απλά γίνεται. Θα το βοηθήσουν να προχωρήσει σωστά στη ζωή του. Μιλήστε του για την πειθαρχία, το σεβασμό και τον καινούργιο δάσκαλο/α.

• Τέλος, μια χαρούμενη φατσούλα να του λέει «καλώς όρισες» θα το κάνει να νιώσει όμορφα και γαλήνια σε αυτόν το νέο δρόμο που μόλις ξεκινάει.

Πηγή: infokids.gr

Πρεπει να σταματησουμε αυτες τις τρελαμενες ημιγυμνες ψυχοπαθεις απο το να ταιζουν τα παιδια τους δημοσιως.

Published Αύγουστος 18, 2013 by sofiaathanasiadou

Το παρακάτω άρθρο έχει για μένα ιδιαίτερη σημασία, γιατί είναι γραμμένο από έναν άντρα και όχι από μια “θηλάζουσα ναζί”, όπως μας αποκαλούν:

“Τι στο καλό μας συμβαίνει; Έχουμε κάνει το πορνό μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων, χρησιμοποιούμε το σεξ για τα πάντα, από τις διαφημίσεις των φαστ φουντ μέχρι και τα οικογενειακά τηλεοπτικά σόου, επιτρέπουμε στις κόρες μας να θεοποιούν έφηβες ποπ σταρ που ντύνονται σας πόρνες και τραγουδούν για την σεξουαλική πράξη. Είμαστε μια κοινωνία ανεκτική, υπερσεξουαλική και απροκάλυπτα ηδονιστική, ωστόσο, παρόλα αυτά, ο δημόσιος θηλασμός θεωρείται προσβλητικός.

Προφανώς πάσχουμε από μια ειδική μορφή παράνοιας, τόσο μοναδικής που χρειάζεται το δικό της ιδιαίτερο όνομα: Προοδευτικός Πουριτανισμός. Περνάμε τον περισσότερο καιρό μας σαν να ζούμε στα Σόδομα και τα Γόμορα, αλλά αν κάποια γυναίκα αποφασίσει να ταΐσει το παιδί της μπροστά σε άλλους ανθρώπους, ξαφνικά γινόμαστε σεμνότυφοι Βικτωριανοί. Είναι απολύτως τρελό.

Τις τελευταίες μέρες έχω διαβάσει αρκετές ιστορίες σχετικά με την «διαμάχη» γύρω από τον δημόσιο θηλασμό. Σε κάποια γυναίκα στο Τέξας της έγινε διάλεξη περί ηθικής από το προσωπικό ενός κέντρου, γιατί θήλαζε το μωρό της την ώρα που παρακολουθούσε το μάθημα χορού της μεγαλύτερης κόρης της. Άλλο ένα περιστατικό συνέβη σε μια πτήση της American Airlines, όπου η μητέρα ντροπιάστηκε από την αεροσυνοδό ενώ θήλαζε διακριτικά το μωρό της μέσα στο αεροπλάνο. Φαντάζομαι ότι το σωστό θα ήταν να πάει να ταΐσει το μωρό της μέσα στην 2χ2 τουαλέτα του αεροπλάνου, όπου όλοι οι υπόλοιποι επιβάτες αφοδεύουν, αφού αυτά τα δύο είναι απολύτως όμοια.

Λοιπόν, μερικές σκέψεις για το θέμα του θηλασμού:

1) Ο θηλασμός δεν είναι σεξουαλικός. Όποιος το βλέπει έτσι, έχει πρόβλημα. Σοβαρό πρόβλημα. Πρόβλημα που χρειάζεται ψυχιατρική αντιμετώπιση. Κάποιος μου είπε σήμερα ότι οι γυναίκες δεν θα έπρεπε να θηλάζουν τα παιδιά τους δημοσίως, για τον ίδιο λόγο που δεν πρέπει να τα συλλαμβάνουν δημοσίως. Και πάλι, εδώ έχουμε να κάνουμε με κάποιον που έχει σοβαρό πρόβλημα.

2) Έχω δει πολλές γυναίκες να θηλάζουν δημόσια. Καμία, όμως καμία ποτέ, δεν έβγαλε έξω το στήθος της φωνάζοντας μέσα στο πλήθος «Κοιτάξτε με! Θηλάζω!». Δεν το έχω δει να συμβαίνει ποτέ. Είμαι πρόθυμος να στοιχηματίσω ότι δεν το έχω δει γιατί πραγματικά δεν συνέβη ποτέ στην παγκόσμια ιστορία. Επίσης, ποτέ δεν μου έτυχε κάποια μητέρα να μου βάλει το πιστόλι στον κρόταφο και να μου φωνάξει: «Θα με παρακολουθείς να θηλάζω αλλιώς θα στου τινάξω τα μυαλά στον αέρα. Κοίτα με ή πεθαίνεις!». Με άλλα λόγια, ποτέ δεν εξαναγκάστηκα να παρακολουθήσω κάποια γυναίκα να θηλάζει. Με τον τρόπο που το παρουσιάζουν όλοι αυτοί οι σεμνότυφοι πουριτανοί, είναι σαν να τους υποχρεώνει κάποιος να βλέπουν παρά τη θέληση τους. Προσωπικά, όποτε συναντώ μια γυναίκα να θηλάζει σκέφτομαι «Α, μια μητέρα που ταΐζει το παιδί της. ΟΚ, ας συνεχίσω τη δουλειά μου».

3) Τι ακριβώς είναι τόσο προκλητικό στο θηλασμό; Είναι το πόσο μέρος του στήθος είναι εκτεθειμένο; Μου είναι δύσκολο να το πάρω αυτό στα σοβαρά. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, εκατομμύρια μπαμπάδες επιτρέπουν στις κόρες τους να βγουν από το σπίτι φορώντας ρούχα σχεδιασμένα να αναδεικνύουν και να εκθέτουν αυτό το συγκεκριμένο σημείο του σώματός τους. Μάλλον θα έπρεπε να καταδικάσουμε αυτούς, παρά τις μητέρες που κάνουν αυτό για το οποίο ο Θεός  τις προόρισε. Αλλά αν πρέπει οπωσδήποτε να κάνουμε αυτή τη συζήτηση, ας σκεφτούμε πόση από αυτή την απαγορευμένη περιοχή εκτίθεται πραγματικά όταν η μητέρα έχει το μωρό της στο στήθος; Όχι και πολύ. Αν κάποια γυναίκα είναι επιδειξίας, μπορεί να φορέσει ένα από αυτά τα εκατομμύρια σέξυ ρούχα που πολλές γυναίκες φορούν στη δουλειά τους σε καθημερινή βάση.

4) Τι είδους μήνυμα περνάμε όταν λέμε στις μητέρες να κρύβονται σε σκοτεινές γωνίες ή να καλύπτουν το σώμα τους όταν θέλουν να ταΐσουν φυσιολογικά το παιδί τους; Ξέρουμε καλά ποιο είναι το μήνυμα: Ο θηλασμός είναι βρώμικος, ντροπιαστικός, ενοχλητικός. Απολαμβάνω πολύ τους ενήλικες άντρες που ξαφνικά μετατρέπονται σε σχολιαρόπαιδα όταν η συζήτηση έρχεται στο θηλασμό: «Ε, μακριά από μένα! Αυτό είναι αλλόκοτο!».

Θεέ μου. Ενηλικιωθείτε επιτέλους!

Με δεδομένο το παράδοξο της γενικότερης ανεκτικής μας στάσης απέναντι στο σεξ, σε αντίθεση με την σεμνοτυφία μας για το θηλασμό, ανατριχιάζω και μόνο στη σκέψη του τι άλλες ανακολουθίες μπορεί να βρω αν σκάψω πιο βαθιά στο κοινωνικό ασυνείδητο.”

Έγραψε: Ο Matt Walsh

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Πηγή: http://themattwalshblog.com/2013/08/09/we-must-stop-these-crazed-half-naked-psychopaths-from-feeding-their-children-in-front-of-other-people/

Το διαβάσαμε: thilasmos.com