Αρχείο

All posts for the month Αύγουστος 2013

Μικρες ιστοριες, θαυματα, απο το Μητροπολιτικο Κοινωνικο Ιατρειο Ελληνικου

Published 23 Αυγούστου, 2013 by sofiaathanasiadou
Σε αυτή την σελίδα σκοπεύουμε να αρχίσουμε να ανεβάζουμε εμπειρίες και συναισθήματα που είχαμε και νιώσαμε,  οι εθελοντές του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού, και μας συγκλόνισαν.  Θέλουμε με αυτόν τον τρόπο να μεταφέρουμε τις όμορφες και γεμάτες ελπίδα στιγμές που έχουμε βιώσει … μικρές στιγμές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες μέσα μας.

«Γεννήθηκε απόψε ένα παιδί…
Ελπίζει ακόμα στους ανθρώπους ο Θεός…»
Κ.Χ.

Στις 3 του Απρίλη ήρθε στον κόσμο ένα «ανοιξιάτικο» μωρό!
Είναι τόσο μικρούλι και ήσυχο, που «μετά» δεν μπορείς να το ξεχάσεις…
… σου’χει φτιάξει τη μέρα, σου΄χει ζεστάνει την καρδιά!

Και να σκεφτεί κανείς ότι η ΠΟΛΙΤΕΙΑ δεν είχε την διάθεση να το δεχθεί…
… ΔΙΟΤΙ δεν είναι ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟ … ΔΙΟΤΙ ο μπαμπάς του δεν έχει διάθεση για μωρά … ΔΙΟΤΙ η μαμά του είναι ανήλικη…

Κι όμως, αυτός ήρθε κ’ κοιμάται με μια εμπιστοσύνη ζηλευτή και αφοπλιστική.
Και η ανήλικη μαμά του όσο και η δυναμική του γιαγιά σε ξαφνιάζουν με την αξιοπρέπεια που τις διακρίνει.
Κι ας μην ξέρουν τι σημαίνει «αναδρομική ασφάλιση» …

Τους υποσχόμαστε ότι και εμείς θα κάνουμε ότι μπορούμε, σε πείσμα των καιρών …

Καλώς ήρθες μικρούλι 

 «Kι άλλο παιδί γεννήθηκε απόψε
κι άλλο λουλούδι βγήκε στην αυλή…» 
Κ.Χ

Στις 16 του Απρίλη στις  7.30΄το πρωί  γεννήθηκε ένα κοριτσάκι… μιά μπέμπα ρόζ… που τρώει λαίμαργα και κλαίει, γιατί κάτι  -μάλλον-  της φαίνεται άβολο  σ΄αυτόν τον Κόσμο. (Βγήκε , βλέπεις κι έξω απ΄τα «νερά» της).
Ο αδερφός της τη φωτογραφίζει… θαυμάζοντας.
Είναι από τα τυχερά μωρά, που και οι δυό γονείς του το ήθελαν… Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ βέβαια είχε – και πάλι- τις αντιρρήσεις της… ΔΙΟΤΙ … πού πάς , πουλάκι μου, με άνεργους γονείς? Ελπίζεις να τα χαρίσουνε τα έξοδα τού τοκετού? Ξέρεις  πόσοι πολλοί είναι οι άνεργοι?  Θα το κλείσουμε το Νοσοκομείο τότε…
(Και ΜΗΝ τολμήσεις και ρωτήσεις ΠΟΙΟΣ τους έκανε ΄Ανεργους…)
Κοιμήσου Εσύ… Η Αγάπη θα τα λύσει όλα σου τα προβλήματα…Οι γονείς σου αγωνίζονται.    Και μείς στο Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού  προσπαθούμε… Ο Κόσμος μάς βοηθάει γιά να μη ζήσετε εσείς τη στέρηση… ΄Οταν μεγαλώσετε να μη μάθετε τι θα πεί ΚΡΙΣΗ και ΜΙΖΕΡΙΑ, αλλά να νοιώσετε τι σημαίνει ΑΓΑΠΗ κι΄ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!
Προσπαθούμε ώστε η ΠΟΛΙΤΕΙΑ νάχει αλλάξει ως τότε και να βλέπει καθαρά κάτι πολύ απλό κι΄ ανθρώπινο …οτι ΟΛΑ τα παιδάκια τού Κόσμου είναι  παιδιά της…

Β.Σ.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ 2 συγκεκριμένες στιγμές ανθρώπινου μεγαλείου που έζησα στο ιατρείο.   
Η μία ήταν ένα απόγευμα Τρίτης, χειμώνας του ‘12, μόλις είχα μπει στο ιατρείο από την δουλειά μου.  Ήμουνα λίγο αλαφιασμένος, γινόταν και ένας μικρός χαμός από τους ασθενείς.  Πάνω στην δουλειά το βλέμμα πέφτει πάνω σε μια μητέρα που είχε φέρει τα δύο μικρά της αγόρια για να τα δει η παιδίατρος μας.  Μόλις είχε βγει από το εξεταστήριο και κρατούσε σακούλες με παιδικό γάλα και πάνες, δείγμα ότι έχει ανάγκη.  Όπως όλοι οι εθελοντές πήγα κοντά και ρώτησα τα μικρά εάν θα ήθελαν παιχνίδια.  Ο μικρός, κάπου στα 3 μου χαμογέλασε και είπε ένα γεμάτο ΝΑΙ … ο «μεγάλος», κάπου στα 5 … με κοίταξε με τα μεγάλα του μάτια και μου είπε, χωρίς να διστάσει, «… έχω πάρει κύριε ήδη ένα παιχνίδι, ας πάρει και κάποιο άλλο παιδάκι…».  Βούρκωσα με την μια, τραβήχτηκα πιο πέρα να μην με δουν, πήγα στην αποθήκη και έφερα όλη την σακούλα.  Ένιωθα τόσο μικρός μπροστά του, το μόνο που του είπα ήταν «…έχουμε πολλά παιχνίδια, πάρε ότι θέλεις».  Μου χαμογέλασε, χωρίς να πει λέξη … πήρε αγκαλιά ένα αρκουδάκι , το έβαλε σε μια σακούλα που είχαν τα γάλατα, πήρε το χέρι της μητέρας του και του μικρού αδερφού και τους οδήγησε προς την έξοδο.  Πρώτη φορά πήρα ένα τόσο μεγάλο μάθημα ανθρωπιάς από έναν τόσο «μικρό» άνθρωπο.  Σκέφτηκα ότι εάν ένα τόσο μικρό παιδί ήδη γνωρίζει την αξία του να μοιράζετε τα παιχνίδια του με άλλα παιδάκια που έχουν ανάγκη, τότε ΣΙΓΟΥΡΑ υπάρχει ελπίδα για όλους μας.
Η δεύτερη φορά, απόγευμα Πέμπτης … μόλις είχε τελειώσει η βάρδια, το ιατρείο είχε λίγο κόσμο.  Άκουσα την πόρτα να ανοίγει και ενστικτωδώς γύρισα να δω ποιος μπήκε.  Ήταν μια κυρία με εμφανή τα σημάδια της σοβαρής πάθησης της.  Καρκίνος λέγεται το τέρας που παλεύει να νικήσει.  Μιλούσα με έναν εθελοντή εκείνη την στιγμή και δεν έδωσα σημασία στον διάλογο που έκανε η ασθενής με τους εθελοντές της γραμματείας.  Άκουσα όμως να αναφέρεται το όνομα μου.  Γύρισα να τους δω όπως μιλούσαν και μου ανέφεραν ότι η κυρία ήθελε να βοηθήσει το ιατρείο … χαμογέλασα κάπως περίεργα, γιατί δεν το περίμενα.  Βλέπετε έχουμε συνηθίσει να μας ζητάνε βοήθεια, ειδικά άνθρωποι που βρίσκονται σε άσχημη φυσική κατάσταση.  Την πλησίασα και την ρώτησα πως θα μπορούσε να μας βοηθήσει.  «Διάβασα εδώ την ανακοίνωση σας ότι ζητάτε εθελοντές για την καθαριότητα του ιατρείου και θέλω να σας βοηθήσω, κάνετε τόσο πολλά για μένα, θέλω να δώσω και εγώ κάτι πίσω σε εσάς…» μου είπε με μια φυσικότητα, σαν να ήταν όλα καλά στην ζωή της.  Έμεινα σαν στήλη άλατος μπροστά της, την κοίταξα … ένα χαμόγελο γέμισε στο στόμα μου … ένιωσα ότι ήθελα χρόνο να σκεφτώ τι να της απαντήσω … ήταν από εκείνες τις στιγμές που ενώ περνάνε 1-2 δευτερόλεπτα, νιώθεις ότι πέρασε ένα αιώνας.  Αυτός ο Άνθρωπος (με κεφαλαίο το Α) μας έδινε ότι πιο πολύτιμο είχε στον κόσμο αυτό, τον χρόνο της.  Δεν είχε κάτι πιο πολύτιμο να μας προσφέρει … Την ακούμπησα στο χέρι και την έσφιξα λίγο και της είπα «… τα λόγια είναι λίγα με το να σας πω ένα ευχαριστώ!  Φυσικά και θα σας ενημερώσουμε όταν υπάρξει ανάγκη για καθαριότητα, μήπως όμως …» δεν με άφησε να συνεχίσω, μου έδωσε και εκείνη ένα πλατύ χαμόγελο, μου έσφιξε το χέρι και μου είπε «εγώ σας ευχαριστώ».  Έφυγε το ίδιο γρήγορα όπως ήρθε … ένιωσα ότι το ιατρείο  άδειασε … ένας άγγελος μόλις είχε φύγει από μπροστά μου.  Γύρισα και κοίταξα τους άλλους αποσβολωμένους εθελοντές … είχαμε – και πάλι – όλοι δακρύσει.

Χρήστος Σιδέρης

11/07/2013
«Κοιτάζω την κούπα με τον καφέ μπροστά μου
και το μυαλό μου τρέχει…
Εχω πολλά να κάνω σήμερα, αλλά πόσα θα μπορέσω,
όλα γύρω καταρέουν..
Με φέρνει πίσω ο ήχος απ’ το κινητό.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!! ΒΛΕΠΩ!!!
Προσπαθώ να συνέλθω..ποιός, τί βλέπει..
Ο Δημήτρης είμαι, άρχισα την θεραπεία και ξεχωρίζω
τα πρόσωπα..
Καλημέρα..μια λέξη που την λέμε απο συνήθεια πια.
Πόσες φορές συνειδητοποιούμε οτι κάθε μέρα
που ξημερώνει είναι ένα Δώρο!

Ο Δημήτρης ΒΛΕΠΕΙ πάλι!!
Αυτή είναι μια Καλή Μέρα.

Καλημέρα σας»

Από την εθελόντρια μας Μαρία Ζουγανέλη, υπεύθυνη των ανασφάλιστων καρκινοπαθών που το δημόσιο σύστημα υγείας αφήνει να πεθάνουν αβοήθητοι

Τέλη Μαΐου (του ’13) ζήσαμε μια δύσκολη στιγμή όταν ήρθε στο ιατρείο μας ένας μικρός άγγελος μόλις 2 μηνών, ο οποίος ήταν υποσιτισμένος και τα νεφρά του δεν λειτουργούσαν κανονικά.  Η ιστορία του μεγάλη.  Γεννημένος στην Ελλάδα, η μητέρα του τον έφερε από την εμπόλεμη Συρία προστατευμένο στην κοιλιά της.  Δυστυχώς ο άντρας της δεν είχε την ίδια τύχη και τον χάσανε στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας, από τότε δυστυχώς αγνοείται.  Ο μικρός άγγελος ζύγιζε κάτι λιγότερο από 3.5 κιλά όταν έφτασε σε εμάς, ενώ θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 4.5 κιλά.  Τον παρακολουθούσε παιδίατρος μας όλο αυτό το διάστημα και του δίναμε την απαραίτητη τροφή.  Χθες είχαμε την τύχη να τον έχουμε μαζί μας και πάλι.  Οι εθελοντές ξέσπασαν σε γέλια χαράς όταν αντιληφθήκαν ότι το μωρό που είχαμε δει 2 μήνες πίσω είναι πλέον καλά στην υγεία του και έχει πάρει το βάρος που πρέπει.  Χωρίς την βοήθεια πλήθους πολιτών, εταιριών και φορέων δεν θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε αυτόν τον μικρό άγγελο αλλά και ούτε τους υπόλοιπους δεκάδες αγγέλους που έρχονται κοντά μας κάθε μήνα, πολλοί από τους οποίους είναι και αυτοί υποσιτισμένοι.  Τα ευχαριστώ προς όλους σας είναι λίγα!

Πώς γράφεται η  «Αλληλεγγύη»;
Ακροβατούμε κι ανασαίνουμε λοιπόν, στον αστερισμό της Αλληλεγγύης.   Σιγά – σιγά χαλαρώνουμε στη Μαγεία, που αναδύεται , όταν ο καθένας μας βγαίνει απ’ το στενό κουκούλι τού «Εγώ» του, στο άπειρο » Εμείς»!
Πυρήνας Αλληλεγγύης  μας το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο του  Ελληνικού,  απ΄όπου προσπαθούμε να προσφέρουμε  φροντίδα και Αγάπη στους Συνανθρώπους μας που πάσχουν, σε τούτες τις δύσκολες ώρες που μαστίζουν την Χώρα.
Ψάχνουμε τους τρόπους να μετατρέψουμε τα δάκρυα και την αγωνία σε  Ελπίδα κι Εμπιστοσύνη, τώρα που η  Υγεία και η Περίθαλψη  έγιναν – στυγνά-   Προνόμιο των Ολίγων.
Όχι – δεν είναι εύκολο – είναι όμως Μαγικό  το πώς λειτουργεί…
Η Έλενα το περιγράφει συγκινημένη…
«Ποτέ δε θα ξεχάσω …» λέει  «την ασθενή που  έφτασε ως το Ιατρείο ελπίζοντας να βρει το πανάκριβο της φάρμακο και δεν υπήρχε!»
«Ποτέ δε θα ξεχάσω την απογοήτευση στα μάτια της»
Η Έλενα  {που μπορεί να ήταν και η Βασιλική ή  η Μαρία …} πασχίζει ειλικρινά στη θέση της έλλειψης  να προσφέρει Ελπίδα… «Μπορεί να μάς το φέρουν … Θα σας ειδοποιήσουμε!»
Κι η ασθενής διπλά  πικραμένη απομακρύνεται…
Ποιά  Δύναμη είν΄αυτή που ενεργοποιεί το Θαύμα; Η δύναμη της Αγάπης  ίσως;
Πώς γίνεται – όταν εύχεσαι με όλη σου την ψυχή  κάτι για τον Συνάνθρωπο  που υποφέρει- η Ευχή σου να πραγματοποιείται άμεσα;
Εκείνη τη στιγμή η Έλενα μάθαινε από  τη Ρέα ότι το φάρμακο μόλις ήρθε!  Το έφερε ένας απλός πολίτης – το έφερε ένα χέρι Θεϊκό – καμιά φορά  αυτά μπερδεύονται…
Σημασία είχε τώρα να προλάβει την Ασθενή που  έφευγε … και την πρόλαβε.
Μπορεί το πανάκριβο φάρμακο να μην θεραπεύει τελικά – αυτό δεν το ξέρω…
Το χέρι του Εθελοντή όμως , που  απλώνεται να σε σταματήσει και στο προσφέρει
τρέμοντας  από συγκίνηση  είναι άκρως Θεραπευτικό!
«Βρισηίς»

 http://mki-ellinikou.blogspot.gr

Η ψυχολογια του ζευγαριου στην εγκυμοσυνη

Published 22 Αυγούστου, 2013 by sofiaathanasiadou

egkumosini-psichologia

Η εγκυμοσύνη αποτελεί καθοριστικό σταθμό στον γάμο, επιφέροντας σημαντικές και ουσιαστικές μεταβολές στη ζωή του ζευγαριού. Η λογική συνέχεια ενός γάμου είναι το παιδί, που αντικατοπτρίζει την αγάπη και τον έρωτα των δύο συντρόφων.

Θεοτοκά – Χρυσοστομίδη Ίλια, Κλινική Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια, Ψυχιατρική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών, Αιγινήτειο Νοσοκομείο

Αναμφισβήτητα, ακρογωνιαίος λίθος στην καλή πορεία του γάμου και τη μετέπειτα σχέση των γονιών με το παιδί είναι η επιθυμητή εγκυμοσύνη και από τις δύο πλευρές. Αν υπάρχουν προβληματισμοί ως προς την επιθυμία της εγκυμοσύνης, τότε προκύπτουν πολλά προβλήματα, που μπορούν να επηρεάσουν καθοριστικά τη σχέση. Από τη στιγμή, ωστόσο, που η εγκυμοσύνη είναι επιθυμητή, αρχίζει μία ωραία περίοδος με πολλές θετικές πλευρές, αλλά και ανάμικτα συναισθήματα.

Στο άκουσμα της εγκυμοσύνης η γυναίκα νιώθει συγκίνηση και χαρά για την επικείμενη άφιξη του νέου μέλους, αλλά ταυτόχρονα και φόβο για όσα πρόκειται να περάσει η ίδια στο προσεχές διάστημα ή για το πώς θα μπορέσει να ανταποκριθεί καλύτερα στις ανάγκες του μωρού.

Καθώς η περίοδος της κύησης εξελίσσεται, βλέπει το σώμα της σταδιακά να αλλάζει και αυτό την επηρεάζει αναπόφευκτα και ψυχολογικά. Αν, μάλιστα, αρχίζει να παίρνει περισσότερο βάρος από το επιτρεπόμενο, αρχίζει να φοβάται και να αγωνιά.

Έντονο χαρακτηριστικό της περιόδου αυτής είναι οι συχνές και απότομες συναισθηματικές διακυμάνσεις της. Άλλες φορές είναι χαρούμενη, άλλες πάλι νευρική και ασταθής. Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, ενδέχεται να βιώσει μέχρι και καταθλιπτικά και αγχώδη συναισθήματα σχετικά με την πορεία της εγκυμοσύνης της. Παράλληλα, την απασχολεί έντονα η στάση του συντρόφου της, ενώ συχνά αναλύει τη δική της παιδική ηλικία και προβληματίζεται για το αν τα δικά της βιώματα θα επηρεάσουν τη σχέση με το παιδί της.

Η μετατροπή της σχέσεως από δυαδική σε τριαδική αποτελεί σίγουρα μεγάλη αλλαγή, συνεπώς είναι καθοριστική η στάση που θα επιδείξει ο σύντροφος της γυναίκας σε όλη την περίοδο. Χρειάζεται να χειριστεί σωστά και προσεκτικά την κατάσταση, να την στηρίξει και να κατανοήσει ότι θα συμβούν κάποιες αναπόφευκτες αλλαγές που θα επηρεάσουν τη σχέση τους. Από την άλλη πλευρά, βέβαια, πρέπει και η μέλλουσα μητέρα να συμμεριστεί την αμηχανία του συντρόφου της και το αίσθημα του ότι κάποιες φορές νιώθει «απ’ έξω».

Σχετικά με την ερωτική ζωή του ζευγαριού, είναι γεγονός πως οι σημαντικές ορμονικές μεταβολές στη γυναίκα ενδέχεται να μειώσουν τη σεξουαλική επιθυμία της ή και να την κάνουν να αισθάνεται λιγότερη επιθυμητή. Αν πραγματικά θέλει να έχει σεξουαλικές σχέσεις πρέπει να το εκφράσει στον σύντροφό της, αλλά και εκείνος με τη σειρά του πρέπει να της δείξει ότι την επιθυμεί. Γενικά, είναι σημαντική η συνέχιση της ερωτικής ζωής κατά την εγκυμοσύνη, αρκεί φυσικά να μη συντρέχουν λόγοι που να υπαγορεύουν το αντίθετο.

Εν κατακλείδι, οι μέλλοντες γονείς χρειάζεται να επιδείξουν ψυχραιμία απέναντι στο επικείμενο χαρμόσυνο γεγονός, παραμερίζοντας προβληματισμούς, δισταγμούς και ανασφάλειες. «Κλειδί» στην όλη ιστορία είναι να μοιράζονται τα συναισθήματά τους και να διευκολύνουν ο ένας τον άλλο, προετοιμάζοντας το κατάλληλο έδαφος για το τρίτο αγαπημένο πρόσωπο που περιμένουν. Αν δυσκολεύονται στον χειρισμό των συναισθημάτων τους, θα ήταν καλό να ζητήσουν τη βοήθεια ενός ειδικού ψυχολόγου, ώστε να ανακουφιστούν και να νιώσουν πιο ελεύθερα

To διαβάσαμε: www.familylife.gr

Πηγή : http://www.advancehealth.gr/

Πρωτακια εν ταξει: Προετοιμαστε τα για το σχολειο

Published 18 Αυγούστου, 2013 by sofiaathanasiadou

Τσάντες, μολύβια, γόμες, πολύχρωμα τετράδια, όλα έτοιμα. Παρ’ όλα αυτά, το «πρωτάκι» σας, το παιδί που για πρώτη φορά θα περάσει την αυλόπορτα του «μεγάλου» σχολείου, του Δημοτικού, χρειάζεται λίγη «δουλειά» ακόμα. Για να είστε σίγουροι ότι η σχέση που σε λίγο θα ξεκινήσει ανάμεσα σε αυτό και το νέο του σχολείο θα είναι μια από τις πιο ουσιαστικές στη ζωή του, αρχίστε να εφαρμόζετε λίγες μέρες πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, ένα πρόγραμμα αρκετά τροποποιημένο από το καλοκαιρινό. Ο στόχος είναι το παιδί να φτάσει στο σχολείο του χωρίς δυσάρεστα συναισθήματα, φόβο και άγχος, αλλά με τις πιο τρυφερές και γλυκές σκέψεις.
Για το λόγο αυτό, εμείς ρωτήσαμε την παιδοψυχολόγο, κ. Λίνα Μητσάκου, για το πώς θα προετοιμάσετε το παιδί λίγο πριν τον Αγιασμό.
• Ξεκινήστε από σήμερα. Πάρτε μπογιές και μπλοκ ιχνογραφίας και ζωγραφίστε το σχολείο του. Με ζωντανά και ελκυστικά χρώματα, παιδάκια και πολλά πολλά χαμόγελα. Το παιδί θα λάβει αμέσως το μήνυμα ότι το νέο του σχολείο θα είναι ένας τόπος χαρούμενος και φιλικός.

• Βάλτε στο τραπέζι ξανά πιάτα μεσογειακής διατροφής, που όσο να ’ναι ξεχάστηκαν στις διακοπές, αφού συχνά τρώγατε έξω, με μια προτίμηση μάλιστα στα τηγανητά. Εντάξτε ξανά στο πρόγραμμα τα λαδερά, το ψητό ψάρι, τα όσπρια και φυσικά το δεκατιανό με φρούτο, που θα τους προσφέρουν βιταμίνες, μέταλλα, ιχνοστοιχεία και αντιοξειδωτικές ουσίες, για γερό ανοσοποιητικό και καλή απόδοση στο σχολείο. Επίσης, περιορίστε το κρέας στη μία φορά την εβδομάδα.

• Αρκετές μέρες πριν ανοίξουν τα σχολεία, δώστε προσοχή στο θέμα του ύπνου. Τέρμα η χαλαρότητα των διακοπών και οι «μεγάλες» ώρες που είχαν συνηθίσει να πέφτουν στο κρεβάτι. Υπολογίστε ότι ένα παιδί χρειάζεται 9-10 ώρες ύπνου και την τελευταία εβδομάδα εφαρμόστε με αυστηρότητα το νέο πρόγραμμα προσέλευσης στο υπνοδωμάτιο. Ένα ζεστό μπάνιο θα τα χαλαρώσει, ενώ οι τηλεοράσεις πρέπει ξανά να απομακρυνθούν από το χώρο όπου κοιμούνται τα παιδιά.

• Λίγες μέρες πριν, φτιάξτε πρόγραμμα μέσα στο οποίο θα εντάξετε την  προετοιμασία και αγορά των σχολικών ειδών, εγγραφή σε δραστηριότητες, ξεφύλλισμα κάποιων βιβλίων ενδεχομένως. Φυσικά, θα υπάρχει χώρος για παιχνίδι, αλλά σαφώς πιο περιορισμένα για να καταλάβει το παιδί ότι πλέον αλλάζουν οι προτεραιότητες.

• Βοηθήστε το πρωτάκι σας να εγκλιματιστεί και να συμφιλιωθεί με την ιδέα της νέας πραγματικότητας. Μιλήστε του γλαφυρά και με ενθουσιασμό για το καινούργιο ξεκίνημα και κάντε το να νιώσει εμπιστοσύνη για το περιβάλλον στο οποίο θα βρεθεί.

• Τονίστε του πως θα μπορεί σταδιακά μόνος του να γράφει, ενώ θα του φανεί καταπληκτικό όταν θα ανοίγει το βιβλίο με τα αγαπημένα του παραμύθια και θα μπορεί να τα διαβάζει.

• Εάν υπάρχει μικρότερο αδερφάκι, εξηγήστε του ότι αυτό ως μεγαλύτερος θα μπορεί πλέον να αναλάβει την καθοδήγησή του, αφού θα πηγαίνει σχολείο.

• Εντοπίστε τη διαφορετικότητα του Νηπιαγωγείου από το Δημοτικό. Χωρίς φυσικά να του στερήσετε την παιδικότητα λέγοντάς του «Τώρα μεγάλωσες, πας Δημοτικό Σχολείο». Πρέπει να μείνει παιδί, αλλά με νέες εικόνες και γνώσεις.

• Ευγένεια-Σεβασμός-Επικοινωνία. Αναλύστε τις έννοιες όσο πιο απλά γίνεται. Θα το βοηθήσουν να προχωρήσει σωστά στη ζωή του. Μιλήστε του για την πειθαρχία, το σεβασμό και τον καινούργιο δάσκαλο/α.

• Τέλος, μια χαρούμενη φατσούλα να του λέει «καλώς όρισες» θα το κάνει να νιώσει όμορφα και γαλήνια σε αυτόν το νέο δρόμο που μόλις ξεκινάει.

Πηγή: infokids.gr

Πρεπει να σταματησουμε αυτες τις τρελαμενες ημιγυμνες ψυχοπαθεις απο το να ταιζουν τα παιδια τους δημοσιως.

Published 18 Αυγούστου, 2013 by sofiaathanasiadou

Το παρακάτω άρθρο έχει για μένα ιδιαίτερη σημασία, γιατί είναι γραμμένο από έναν άντρα και όχι από μια “θηλάζουσα ναζί”, όπως μας αποκαλούν:

“Τι στο καλό μας συμβαίνει; Έχουμε κάνει το πορνό μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων, χρησιμοποιούμε το σεξ για τα πάντα, από τις διαφημίσεις των φαστ φουντ μέχρι και τα οικογενειακά τηλεοπτικά σόου, επιτρέπουμε στις κόρες μας να θεοποιούν έφηβες ποπ σταρ που ντύνονται σας πόρνες και τραγουδούν για την σεξουαλική πράξη. Είμαστε μια κοινωνία ανεκτική, υπερσεξουαλική και απροκάλυπτα ηδονιστική, ωστόσο, παρόλα αυτά, ο δημόσιος θηλασμός θεωρείται προσβλητικός.

Προφανώς πάσχουμε από μια ειδική μορφή παράνοιας, τόσο μοναδικής που χρειάζεται το δικό της ιδιαίτερο όνομα: Προοδευτικός Πουριτανισμός. Περνάμε τον περισσότερο καιρό μας σαν να ζούμε στα Σόδομα και τα Γόμορα, αλλά αν κάποια γυναίκα αποφασίσει να ταΐσει το παιδί της μπροστά σε άλλους ανθρώπους, ξαφνικά γινόμαστε σεμνότυφοι Βικτωριανοί. Είναι απολύτως τρελό.

Τις τελευταίες μέρες έχω διαβάσει αρκετές ιστορίες σχετικά με την «διαμάχη» γύρω από τον δημόσιο θηλασμό. Σε κάποια γυναίκα στο Τέξας της έγινε διάλεξη περί ηθικής από το προσωπικό ενός κέντρου, γιατί θήλαζε το μωρό της την ώρα που παρακολουθούσε το μάθημα χορού της μεγαλύτερης κόρης της. Άλλο ένα περιστατικό συνέβη σε μια πτήση της American Airlines, όπου η μητέρα ντροπιάστηκε από την αεροσυνοδό ενώ θήλαζε διακριτικά το μωρό της μέσα στο αεροπλάνο. Φαντάζομαι ότι το σωστό θα ήταν να πάει να ταΐσει το μωρό της μέσα στην 2χ2 τουαλέτα του αεροπλάνου, όπου όλοι οι υπόλοιποι επιβάτες αφοδεύουν, αφού αυτά τα δύο είναι απολύτως όμοια.

Λοιπόν, μερικές σκέψεις για το θέμα του θηλασμού:

1) Ο θηλασμός δεν είναι σεξουαλικός. Όποιος το βλέπει έτσι, έχει πρόβλημα. Σοβαρό πρόβλημα. Πρόβλημα που χρειάζεται ψυχιατρική αντιμετώπιση. Κάποιος μου είπε σήμερα ότι οι γυναίκες δεν θα έπρεπε να θηλάζουν τα παιδιά τους δημοσίως, για τον ίδιο λόγο που δεν πρέπει να τα συλλαμβάνουν δημοσίως. Και πάλι, εδώ έχουμε να κάνουμε με κάποιον που έχει σοβαρό πρόβλημα.

2) Έχω δει πολλές γυναίκες να θηλάζουν δημόσια. Καμία, όμως καμία ποτέ, δεν έβγαλε έξω το στήθος της φωνάζοντας μέσα στο πλήθος «Κοιτάξτε με! Θηλάζω!». Δεν το έχω δει να συμβαίνει ποτέ. Είμαι πρόθυμος να στοιχηματίσω ότι δεν το έχω δει γιατί πραγματικά δεν συνέβη ποτέ στην παγκόσμια ιστορία. Επίσης, ποτέ δεν μου έτυχε κάποια μητέρα να μου βάλει το πιστόλι στον κρόταφο και να μου φωνάξει: «Θα με παρακολουθείς να θηλάζω αλλιώς θα στου τινάξω τα μυαλά στον αέρα. Κοίτα με ή πεθαίνεις!». Με άλλα λόγια, ποτέ δεν εξαναγκάστηκα να παρακολουθήσω κάποια γυναίκα να θηλάζει. Με τον τρόπο που το παρουσιάζουν όλοι αυτοί οι σεμνότυφοι πουριτανοί, είναι σαν να τους υποχρεώνει κάποιος να βλέπουν παρά τη θέληση τους. Προσωπικά, όποτε συναντώ μια γυναίκα να θηλάζει σκέφτομαι «Α, μια μητέρα που ταΐζει το παιδί της. ΟΚ, ας συνεχίσω τη δουλειά μου».

3) Τι ακριβώς είναι τόσο προκλητικό στο θηλασμό; Είναι το πόσο μέρος του στήθος είναι εκτεθειμένο; Μου είναι δύσκολο να το πάρω αυτό στα σοβαρά. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, εκατομμύρια μπαμπάδες επιτρέπουν στις κόρες τους να βγουν από το σπίτι φορώντας ρούχα σχεδιασμένα να αναδεικνύουν και να εκθέτουν αυτό το συγκεκριμένο σημείο του σώματός τους. Μάλλον θα έπρεπε να καταδικάσουμε αυτούς, παρά τις μητέρες που κάνουν αυτό για το οποίο ο Θεός  τις προόρισε. Αλλά αν πρέπει οπωσδήποτε να κάνουμε αυτή τη συζήτηση, ας σκεφτούμε πόση από αυτή την απαγορευμένη περιοχή εκτίθεται πραγματικά όταν η μητέρα έχει το μωρό της στο στήθος; Όχι και πολύ. Αν κάποια γυναίκα είναι επιδειξίας, μπορεί να φορέσει ένα από αυτά τα εκατομμύρια σέξυ ρούχα που πολλές γυναίκες φορούν στη δουλειά τους σε καθημερινή βάση.

4) Τι είδους μήνυμα περνάμε όταν λέμε στις μητέρες να κρύβονται σε σκοτεινές γωνίες ή να καλύπτουν το σώμα τους όταν θέλουν να ταΐσουν φυσιολογικά το παιδί τους; Ξέρουμε καλά ποιο είναι το μήνυμα: Ο θηλασμός είναι βρώμικος, ντροπιαστικός, ενοχλητικός. Απολαμβάνω πολύ τους ενήλικες άντρες που ξαφνικά μετατρέπονται σε σχολιαρόπαιδα όταν η συζήτηση έρχεται στο θηλασμό: «Ε, μακριά από μένα! Αυτό είναι αλλόκοτο!».

Θεέ μου. Ενηλικιωθείτε επιτέλους!

Με δεδομένο το παράδοξο της γενικότερης ανεκτικής μας στάσης απέναντι στο σεξ, σε αντίθεση με την σεμνοτυφία μας για το θηλασμό, ανατριχιάζω και μόνο στη σκέψη του τι άλλες ανακολουθίες μπορεί να βρω αν σκάψω πιο βαθιά στο κοινωνικό ασυνείδητο.”

Έγραψε: Ο Matt Walsh

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Πηγή: http://themattwalshblog.com/2013/08/09/we-must-stop-these-crazed-half-naked-psychopaths-from-feeding-their-children-in-front-of-other-people/

Το διαβάσαμε: thilasmos.com

Σταθης και μαμα βολτα για ψωνια!

Published 17 Αυγούστου, 2013 by sofiaathanasiadou

1174736_10201650351362608_2095502215_n

Ηρθε ο Σταθης  μου απο το μαγαζι… Με εψαχνε γιατι χθες «ειχαμε διαφωνιες» και χωρισαμε μουτρωμενοι…

Δεν τον προλαβα ξυπνιο το βραδυ αλλα καθως κοιμοταν τον φιλησα και του ειπα η μαμα σε αγαπαει πολυ μωρο μου….
Μπηκε στο μαγαζι και δεν με ειδε γιατι ημουν στο απεναντι καφε…
Ανυπομονουσε τοσο πολυ που μολις καταλαβε οτι δεν ειμαι μεσα εβαλε τα κλαμματα…
Μαμα… μαμα μου….
Εδω ειμαι βρε παραπονιαρη!!!
Τον εσφιξα στην αγκαλια μου και αγκαλιασμενοι πηγαμε την δικη μας βολτα…
Ημουν αποκλειστικα δικη του εστω για λιγα λεπτα…
Ετσι φορτωμενο στην αγκαλιτσα μου τον πηγα βολτιτσα και του πηρα το πρωτο του τζελ για τα μαλλια , ενα αρωμα και ενα αφρολουτρο Τoy story …

Μαμα να παρουμε και στην Αννυ αφολουτρο!

Παμε να βρουμε κι αλλα φωναζε ενθουσιασμενος μεσα στους διαδρομους του Hondos…
Ψυχη μου … τοσα λιγα λεπτα τοσες μικρες λεπτομερειες σε κανουν να πετας!
Εδειχνες με τοσο ενθουσιασμο τα νεα σου αποκτηματα και εβαλες κατευθειαν ζελε στα μαλλια ..

Μπαμπα κοιτα σαν το δικο σου εχω και γω για τα μαλλια!

Εχω και γω αρωμα!
Μπαμπα η μαμα μου τα βρηκε ολα!!
Ηρθε η ωρα να φυγει απο το μαγαζι και εφευγε με μιση καρδια …

Θα παμε βολτα Καμαρι μαμα?

Δεν θελω να φυγω….

Θα παμε αστερι μου… θα ρθω σε λιγο …

Εφυγε και καθως απομακρυνοταν ετρεξα πισω του….

Ενα τελευταιο φιλακι θελω …

Γυρισε και ελαμπε ολοκληρος…

Τον φιλησα και γυρισα στο μαγαζι…

Δεν προλαβα να κανω 5 βηματα και ακουω μια φωνη να φωναζει μανουλα ενα τελευταιο φιλακι θελω….

Αγαπη μου θελω να ξερεις ποσο πολυ σε αγαπω ποσο πολυ σε σκεφτομαι και ποσο πολυ θελω να ειμαι δικαιη και με τους δυο σας…

Υποσχομαι να μην σε αδικησω ποτε και αν ποτε νιωσεις ετσι αθελα μου να φροντισω να επανορθωσω…

Κανεις δεν ειναι τελειος ψυχη μου ολοι κανουν λαθη αλλα στο τελος αυτο που μενει ειναι το ποσο σε νοιαζει να μην το επαναλαβεις και να επανορθωσεις….

Εχω μαθει πως τα παιδια δεν χρειαζονται πολλα για να ειναι χαρουμενα…

Ο Σταθης δεν χαρηκε γιατι του αγορασα κατι…

Χαρηκε που τον πηρα απο το χερακι …

Χαρηκε που ετρεξα ξοπισω του εκει που δεν το περιμενε …

Χαρηκε που τον κρατουσα αγκαλια σαν μωρο…

Χαρηκε που ειχε για λιγο την μαμα ολη δικη του οπως παλια…

Ο χρονος μου με τα παιδια μου ειναι πολυτιμος σαν τα πιο σπανια διαμαντια…

Κλεβω ωρες λεπτα ακομα και δευτερολεπτα για να εχω εστω μια μικρη στιγμη παραπανω καταγεγραμμενη.

Τα αγαπαω και θελω να χορταινω αγκαλιες φιλια και να ειμαι εκει οσο αυτο ειναι ανθρωπινως δυνατο….

Ειναι απο εκεινες τις φορες που λες σε αγαπαω παραπανω και απο τον εαυτο μου και ξερεις πως δεν υπαρχει τιποτα και κανεις να σε αμφισβητησει…

Σοφια

Αγαπη ειναι….

Published 14 Αυγούστου, 2013 by sofiaathanasiadou

IMG_8223

Η μικρη μου μπαλαρινα κελαηδουσε πρωι πρωι …
Ακουγα την φωνουλα της ενω την ετοιμαζε ο μπαμπας μας για το σχολειο…
Ατι την μπουζα ατα τα παπουτσσιααα & να παρω το Baby μαζι μου..
Καπου εκει με ξαναπηρε ο υπνος…
Ξυπνησα και ειχα ακομα την φωνουλα της να τριγυριζει στο μυαλο μου…

Χαμογελασα παρα την νυστα μου …και ενιωσα ευγνωμων για τα δωρα του Θεου στην ζωη μου…
Δεν ημουν πολυ καλα αυτες τις μερες…

s24
Ζοριστηκα πολυ εγνοιες πολλες αγχη προβληματα οπως ολοι μας… Καπου εκει στον πανικο του κατηφορου ομως υπαρχουν 2 ψυχουλες που περιμενουν σαν τα πουλακια στην φωλια να τα ταισει η μαμα στο στομα αγαπη…

s30
Ετσι τα βλεπω με τα ματια της ψυχης μου…
Τα πουλακια μου …και νιωθω τοσο ενοχη οταν πεφτω χωρις σταματημο και σκεφτομαι «αχαριστα» για την ζωη μου που ναι  ισως καποια πραγματα να μην ειναι ευκολα ισως καποια πραγματα να μην ειναι οπως τα φανταζομουν αλλα τα πλασματα μου ειναι οτι πιο υπεροχο μου εχει συμβει… και το θεωρω μεγαλη ασεβεια να τα συγκρινω με οτιδηποτε μικρο και ανουσιο μου χαλαει την ημερα…
Γιατι αυτη η ευτυχια αυτη η ολοκληρωση δεν συγκρινεται με τιποτε στον κοσμο…

s28
Νιωθω σαν να μου εμπιστευτηκε ο Θεος 2 αγγελους να τους προσεχω ….
Οταν αυτα τα χειλακια με φιλανε οταν αυτα τα χερακια με αγκαλιαζουν οταν αυτα τα στοματακια τιτιβιζουν μαμα μαμα ακομα και οταν το κεφαλι μου παει να σπασει απο την αυπνια το αγχος και την κουραση ειναι η πιο γλυκια μελωδια στον κοσμο…

Σας αγαπαω και νιωθω σαν ερωτοχτυπημενη για πρωτη φορα οπως τοτε που τιποτε αλλο δεν σκεφτομουν , οπως τοτε που η κοιλια μου εκανε πεταλουδες… Που με εκλεβαν οι σκεψεις χωρις να το καταλαβω και πετουσα στις στιγμες μας μαζι…
Ξεχειλιζει η καρδια μου αγαπη και νιωθω πραγματικα γεματη, πραγματικα ευτυχισμενη…

s22
Στο μυαλο μου «παιζει» και ξαναπαιζει η σκηνη που πεφτετε τρεχοντας στην αγκαλια μου οταν γυρναω σπιτι απο την δουλεια…
Μουδιαζω απο ευτυχια μουδιαζω απο αγαπη…

Tιποτε αλλο δεν υπαρχει που να αξιζει καθε ανασα που παιρνω καθε λεπτο χρονου που σβηνει , χανεται απο την κλεψυδρα της ζωης μου….

Το μυαλο μου τρεχει και σταματαει στην μικρη μας αποδραση στην θαλασσα…
Ο Σταθης κλαμμενος με την πιπιλα στο στομα νιωθει προδομενος…
Θελω να ειμαι μονος με την μαμα μου…
Ελα αγαπη μου ελα εδω μωρο μου …
Τον πηρα αγκαλιτσα με εσφιξε τοσο δυνατα που ενιωθα ποσο πολυ αναγκη ειχε εστω 1 λεπτου αποκλειστικοτητα…

Τον πηγα πιο κατω και μειναμε οι δυο μας αγκαλιασμενοι σφιχτα μπροστα στο κυμα…

Με κρατουσε τοσο σφιχτα στην αγκαλιτσα του και ψιθυρισε μανουλα μου σε αγαπω τοσο πολυ..

Αυτες ειναι οι στιγμες που με εχουν σημαδεψει για παντα…
Αυτες ειναι οι στιγμες που γραφτηκαν διαγραφοντας μια για παντα σημαδια μιας αλλης ζωης….
Γιατι στην δικη μου ιστορια οταν εγινα μαμα ξαναγεννηθηκα…

Η πρωτη ανασα!!! Το πρωτο κλαμα!!!

Published 13 Αυγούστου, 2013 by sofiaathanasiadou

Ο άνθρωπος για να ζήσει χρειάζεται να εισπνέει οξυγόνο και να εκπνέει το διοξείδιο του άνθρακα που προκύπτει. Αυτή η εργασία γίνεται από τους πνεύμονες ενώ η καρδιά συνεργάζεται για την προώθηση του οξυγόνου σε όλα τα μέρη του σώματος. Το έμβρυο δεν γνωρίζει την αναπνοή με αυτή τη διαδικασία πριν από την πρώτη του ανάσα μετά τον τοκετό. Όσο βρίσκεται στη μήτρα «αναπνέει» μέσα από την κυκλοφορία της μητέρας του, από τον πλακούντα, ο οποίος εκτός από αυτό πραγματοποιεί και πολλές άλλες ζωτικές λειτουργίες, απαραίτητες για τη ζωή του εμβρύου ώσπου αποβάλλεται μετά τον τοκετό. Ένα νεογέννητο παιδί πηγαίνει αμέσως από ένα υγρό περιβάλλον της μήτρας σε ένα περιβάλλον που αναπνέουμε αέρα. Δεν υπάρχει χρόνος για το μωρό να εξελιχθούν οι αλλαγές που απαιτούνται για να επιβιώσει, έτσι όλα γίνονται πολύ πολύ γρήγορα! Θα πρέπει να γίνουν όλα άμεσα για να μπορέσει το μωράκι να ζήσει. Εδώ περιγράφονται οι αλλαγές στο κυκλοφορικό σύστημα ενός νεογέννητου κατά το πρώτο λεπτό μετά τη γέννηση. Ο ομφάλιος λώρος έχει ένα ασυνήθιστα ισχυρό στρώμα μυών που περιβάλλουν τα αιμοφόρα αγγεία, αντιδρά αμέσως με μία ταχεία και ισχυρή συστολή των αρτηριών και φλεβών που είναι πλήρης σε λιγότερο από ένα λεπτό.

Αυτό σταματά τη ροή του αίματος προς και από τον πλακούντα, το οποίο έχει δύο αποτελέσματα. Μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο είτε μωρό ή μαμά να χάσει πολύ αίμα και προκαλεί επίσης μια άμεση πτώση στην ποσότητα του οξυγόνου στο αίμα του μωρού,σε σχέση με αυτή την ποσότητα οξυγόνου που έπερνε πριν από την γέννηση Υπάρχουν πολύ ευαίσθητοι αισθητήρες-μέσα σε ορισμένα αιμοφόρα αγγεία για την μέτρηση της περιεκτικότητας σε διοξείδιο του άνθρακα, αλλά και για την ανίχνευση της θερμοκρασίας του δέρματος, οι οποίοι διεγείρουν το κέντρο αναπνοής του νευρικού συστήματος. Κάτω από κανονικές συνθήκες, τα αυξημένα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στο αίμα που αναπτύσσονται μετά τον σπασμό των αγγείων του ομφάλιου λώρου και την μη λήψη οξυγόνου μεσώ του πλακούντα, σε συνδυασμό με τη μείωση της θερμοκρασίας του σώματος μετά την έξοδο από τον κόλπο της γυναίκας, προκαλούν μια ανάγκη για το μωρό να πάρει μια ισχυρή αναπνοή και οι πνεύμονες του να ενεργοποιηθούν για πρώτη φορά.

Οι πνεύμονες έχουν προετοιμαστεί για την λειτουργία αυτή κατά την ενδομήτρια ζωή από ειδικά κύτταρα που παράγουν μια ουσία που ονομάζεται επιφανειοδραστικός παράγοντας, ο οποίος μειώνει σημαντικά την τάση που υπάρχει στους μη-φουσκωμένους ιστούς του πνεύμονα του μωρού μειώνοντας σημαντικά την πίεση στην δεξιά πλευρά της καρδιάς, άμεσα, πολύ κάτω από την πίεση στην αριστερή πλευρά. Η μείωση της πίεσης αυτής οδηγεί στην πίεση και στην σύγκληση της βαλβίδας που έδινε προσωρινή επικοινωνία στο διάφραγμα μεταξύ αριστερού και δεξιού κόλπου της καρδιάς. Κύτταρα αρχίζουν να αναπτύσσονται πάνω από τις ακμές της βαλβίδας, κλείνοντας τελικά αυτή την επικοινωνία στο μεσοκολπικό διάφραγμα. Λιγότερο από ένα λεπτό μετά τη γέννηση, τα σήματα από το νευρικό σύστημα του μωρού προκαλούν ισχυρή σύσπαση στους μύες του ομφάλιου λώρου, με αποτέλεσμα να κλείσει τελείως η ροή της ομφαλικής φλέβας, στο σημείο που συνδέεται κοντά στο συκώτι, καθώς επίσης κλείνει την προσωρινή επικοινωνία που υπήρχε στην διακλάδωση πνευμονικής αρτηρία-αορτής.

Για το νεογνό αυτή η πρώτη ανάσα είναι αρκετά δύσκολη, επειδή εγκαταλείποντας τη μήτρα έρχεται σε επαφή με τον αέρα, από τον οποίο πλέον θα λαβαίνει το οξυγόνο με δική του προσπάθεια. Αρχικά η αναπνοή ακολουθεί ακανόνιστους κύκλους έντονων εισπνοών και παύσεων και η καρδιά του μωρού πάλλει με 120 σφυγμούς το λεπτό, αντί των 70 του μέσου ανθρώπου.  Η μετάβαση από έμβρυο σε νεογέννητο γίνεται με μεταβολές στο κυκλοφορικό σύστημα μέσα σε λίγα λεπτά! Οι απαραίτητες δομές για τη ζωή μέσα στη μήτρα είναι ασύμβατες με τη ζωή έξω από αυτή, έτσι κατά τη γέννηση όλες οι δομές αντιστρέφονται εκπληκτικά γρήγορα. Υπάρχουν επίσης πολλές άλλες φυσιολογικές αλλαγές που συμβαίνουν σχεδόν ακαριαία στο σώμα ενός μωρού την στιγμή της γέννησης, αλλιώς το νεογέννητο δεν θα επιβίωνε!

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ,ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΙΟ ΕΚΛΗΚΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ, ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ.

Το κλάμα αποδεικνύει ότι το βρέφος αναπνέει καλά, όμως δεν κλαίνε όλα τα βρέφη στη γέννα, γι’ αυτό έχει σημασία να αναπνεύσει έγκαιρα, διότι αν ο χρόνος που θα μεσολαβήσει από τη στιγμή της γέννησης μέχρι την πρώτη αναπνοή είναι μεγάλος, ο εγκέφαλος που πλέον δεν τροφοδοτείται με οξυγόνο μέσω του πλακούντα, μπορεί να πάθει ανεπανόρθωτη ζημιά. Ρύθμιση θερμοκρασίας: Το έμβρυο παράγει περίπου διπλάσια από τη θερμότητα του ενήλικα, η οποία μεταφέρεται με τη ροή του αίματος στην κυκλοφορία της μητέρας μέσω του πλακούντα. Μικρή ποσότητα θερμότητας απομακρύνεται και από το δέρμα του εμβρύου, στο αμνιακό υγρό, καθώς και στο τοίχωμα της μήτρας. Μετά τον τοκετό, το νεογέννητο χάνει θερμότητα αλλά υποδοχείς στο δέρμα στέλνουν μηνύματα στον εγκέφαλο ότι είναι κρύο και το σώμα του μωρού στη συνέχεια δημιουργεί θερμότητα με το ρίγος και την καύση ενός είδους λίπους που υπάρχει μόνο στα έμβρυα και στα νεογνά. Το μωράκι στρεσάρετε τόσο όσο,να πυροδοτηθούν αυτές οι αλλαγές,το πρώτο κλάμα όμως δεν είναι μια φωνή αγωνίας όπως ίσως πιστεύουν κάποιοι,για εκείνη τη πρώτη στιγμή,αλλά ένας φυσιολογικός μηχανισμός, απόλυτα απαραίτητος για το φούσκωμα των πνευμόνων, την εξίσωση της πίεσης τους με την ατμοσφαιρική, για ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΣΑ……….που σηματοδοτεί την σύνδεση του νεογέννητου με τον κόσμο μας!!

Πηγή: aristsigris.gr

Η Lavitaebellacrafts προσφερει 3 χειροποιητα διακοσμητικα τοιχου, τα εσοδα των οποιων θα προσφερθουν στις οικογενειες της Μαριας και της Τανιας.

Published 12 Αυγούστου, 2013 by sofiaathanasiadou

Η σελίδα Lavitaebellacrafts προσφέρει 3 χειροποίητα διακοσμητικά τοίχου, τα έσοδα των οποίων θα προσφερθούν στις οικογένειες της Μαρίας και της Τάνιας.

Συγκεκριμένα, προσφέρονται ένα σπιτάκι αξίας 28,00 € και 2 μονογράμματα, αξίας 22,00 € έκαστο.

Τα θέματα των γραμμάτων και τα χρώματα όλων των κατασκευών είναι της δικής σας επιλογής.

(Στα ποσά συμπεριλαμβάνεται ο ΦΠΑ, δεν συμπεριλαμβάνονται τα έξοδα αποστολής, 4,00 €.)

Η Δασκαλα

Published 12 Αυγούστου, 2013 by sofiaathanasiadou

teacher-degree

Καμια φορα χρειαζεται 1 και μονο ανθρωπος να καταλαβει τι πραγματικα κρυβει μεσα του ενας ανθρωπος τον οποιο οι αλλοι παντα παρεξηγουν… Μην κρινεις χωρις να ξερεις τι εχει βιωσει ο αλλος και τι τον εχει φερει στην θεση που εσυ απλα τον βρηκες…Μπορει να εισαι εσυ αυτος που θα κανει το  αληθινο διαμαντι να λαμψει και παλι…

Τροφη για πολυ σκεψη το παρακατω αρθρο.

Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της την Ε’ δημοτικού, την πρώτη ημέρα του σχολείου η νέα Δασκάλα του σχολείου, η κυρία Τζοβάνα είπε στα παιδιά ένα ψέμα. Όπως οι περισσότερες δασκάλες, κοίταξε τους μαθητές της και είπε ότι τους αγαπούσε όλους το ίδιο. Ότι όλοι τους ήταν καλά παιδιά. Αλλά αυτό δεν ήταν αλήθεια. Ένα παιδί ήταν διαφορετικό και της προξενούσε απέχθεια.

Κάπου στο βάθος,  μόνο του, με χαμηλωμένο το κεφάλι ήταν ένα μικρό αγόρι, ο Μανούσος. Ο Μανούσος δεν έπαιζε με τα άλλα παιδιά. Ήταν παραμελημένος με τσαλακωμένα πάντα ρούχα. Ανέδιδε διάφορες οσμές, σημάδι ότι χρειαζόταν μπάνιο. Δεν μιλούσε ποτέ, δεν απαντούσε στις ερωτήσεις. Η πρώτη σκέψη της Δασκάλας ήταν «Τι μπελάς μου φορτώθηκε φέτος. Αυτό το χαζό παιδί μου χαλάει την αρμονία της τάξης. Τι μου το φέρανε εδώ; Άντε τώρα, εγώ πρέπει να κανονίζω να πάει σε κανένα ίδρυμα.»

394984_210912335710448_780462305_n

Φερόταν όσο μπορούσε καλύτερα στο Μανούσο επιστρατεύοντας το ψεύτικο χαμόγελο και την υπομονή της. Αλλά αυτός ποτέ δεν μιλούσε. Η Τζοβάνα το αποφάσισε, δεν μπορούσε να γίνει τίποτε άλλο. Ο Μανούσος έπρεπε να φύγει από τη τάξη της. Με αυτό το σκοπό λοιπόν, θα έπρεπε να συντάξει τα απαραίτητα έγγραφα για το μπελά που την βρήκε, για να καλέσει την κοινωνική υπηρεσία να τον πάνε κάπου αλλού. Μία συγκεκριμένη παράγραφος της αναφοράς ζητούσε το ιστορικό του μαθητή. «Ω Θεέ μου, πρέπει να κοιτάξω και τον ατομικό φάκελο και όλα τα χαρτιά αυτού του χαζού. Αυτό σημαίνει ότι ένα απόγευμα πρέπει να το χαραμίσω για αυτόν. Τι να κάνω, αφού είναι για το καλό της τάξης και τη δική μου ψυχική ηρεμία θα πρέπει να το κάνω.»

Ένα απόγευμα λοιπόν αποφάσισε να κάνει αυτή την  αγγαρεία. Σε ένα σκονισμένο αρχείο, μπόρεσε και βρήκε την πρώτη αναφορά. Η δασκάλα της Α’ δημοτικού έγραφε: «Ο Μανούσος είναι ένα φωτεινό παιδί, πανέξυπνο, με έτοιμο πάντα το χαμόγελο. Κάνει τις εργασίες του σωστά και προσεγμένα, και έχει καλούς τρόπους. Είναι χαρά να τον έχουμε κοντά μας».

Με περιέργεια έψαχνε να βρει τη δεύτερη αναφορά. Σε μία ντουλάπα βρέθηκε. Η δασκάλα της Β’ δημοτικού έγραφε: «Ο Μανούσος είναι άριστος μαθητής. Αγαπητός από τους συμμαθητές του, αλλά φαίνεται προβληματισμένος εξ αιτίας της μητέρας του, που έχει μια ανίατη ασθένεια, η ζωή στο σπίτι θα είναι δύσκολη».

Με αγωνία έψαχνε τη τρίτη αναφορά. Θα υπήρχε άραγε; Σε ένα άσχετο φάκελο, τελικά βρέθηκε. Η δασκάλα της Γ’ δημοτικού έγραφε: «Η μητέρα του δεν έχει επαφή με τη πραγματικότητα εδώ και μήνες στο νοσοκομείο, ο πατέρας του είναι χαμένος, ο Μανούσος ώρες – ώρες κοιτάζει απόμακρα το ταβάνι και δεν δείχνει το ίδιο ενδιαφέρον να κάνει τις σχολικές του εργασίες όπως και παλαιότερα. Του φέρομαι με επιείκεια και προσπαθώ να μην τον ζορίζω».

Η Τζοβάνα έψαχνε σε όλο το αρχείο για τη τέταρτη αναφορά, πέταγε τους φακέλους στο πάτωμα, δεν την ενδιέφερε πια να κρατήσει καμία ταξινόμηση σε αυτό το άθλιο αρχείο. Κάπου τελικά σε αυτό το χάος βρέθηκε και η τέταρτη αναφορά. Η δασκάλα της Δ’ δημοτικού έγραφε: «Ο Μανούσος έχασε τη μητέρα του και ο πατέρας του πίνει. Ο Μανούσος έκλαιγε συχνά και έλεγε: «Που είναι η μανούλα μου; Που είναι η μανούλα μου;» συνεχώς. Του εξηγήθηκε πως έχει η κατάσταση αλλά δεν φαίνεται να το καταλαβαίνει. Δεν δείχνει πια ενδιαφέρον για το σχολείο.»

1507reakidf3-thumb-large

Η κυρία Τζοβάνα τακτοποίησε όπως-όπως (δηλαδή όπως ακριβώς το βρήκε) το ανάστατο αρχείο και πήγε σπίτι της. Έσκισε τα χαρτιά αποπομπής του Μανούσου που ετοίμαζε. Εκείνο το βράδυ αισθανόταν περισσότερο ζωντανή από ότι συνήθως, αλλά και πολύ μα πολύ πιο μόνη. Αναρωτήθηκε τι αληθινή χρησιμότητα είχε το να μαθαίνει γραφή, ανάγνωση και αριθμητική στα παιδιά.

Την επόμενη μέρα, στο διάλλειμα, όλα τα παιδιά βγήκαν για να παίξουν. Όλα εκτός από το διαφορετικό παιδί. «Μανούσο, του είπε, η μανούλα σου πήγε στον ουρανό, αλλά αν σου λείπει, μπορείς να θεωρείς εμένα σαν μανούλα σου από εδώ και πέρα.» Αγκάλιασε με δύναμη το παιδί. Ο Μανούσος δεν είπε τίποτα.

Από εκείνη τη μέρα η κυρία Τζοβάνα συνειδητά, δεν αγαπούσε το ίδιο όλα τα παιδιά της τάξης της. Ένα από τα παιδιά το αγαπούσε περισσότερο, το θεωρούσε πια δικό της και δεν έχανε ευκαιρία να το δείξει. Του μιλούσε πια όπως ακριβώς και στα υπόλοιπα, το κράταγε μία ώρα παραπάνω για να του μαθαίνει νέα πράγματα, του αγόραζε πράγματα, το πήγαινε με τα πόδια μέχρι το σπίτι του, του έκανε μπάνιο, του σιδέρωνε τα ρούχα σε ένα σπίτι όπου ο πατέρας έλειπε, και οι γειτόνισσες πότε η μια, πότε η άλλη φέρναν φαγητό.

263651_354202521352760_1400228812_n

Σιγά-σιγά το παιδί αντιδρούσε και ξαναγινόταν ομιλητικό και ζωντανό. Ενδιαφερόταν και πάλι για τα μαθήματά του. Στο τέλος της χρονιάς ήταν έθιμο οι γονείς των παιδιών  να δίνουν ένα δώρο στη Δασκάλα. Όλα ήταν διπλωμένα σε πολύχρωμα χαρτιά με ωραίους φιόγκους, και η Δασκάλα τα άνοιγε με ευχαρίστηση και όλα τα παιδιά χειροκροτούσανε για το κάθε δώρο, το οποίο το κάθε ένα συναγωνιζότανε το άλλο. Αφού τελείωσε η γιορτή, η κυρία Τζοβάνα πήγε το Μανούσο στο σπίτι για τελευταία φορά. Ένας θείος του θα τον έπαιρνε μακριά, για πάντα.

Η κυρία Τζοβάνα φίλησε το Μανούσο για τελευταία φορά. Το παιδί, δειλά, της έδωσε κάτι που είχε τυλιγμένο σε μία χαρτοσακούλα του μανάβη. Ακολούθησαν οι αποχαιρετισμοί και οι ευχαριστίες των συγγενών. Η κυρία Τζοβάνα θυμήθηκε το πακετάκι μόνο αφού έφτασε σπίτι της. Το άνοιξε και βρήκε μέσα ένα βραχιόλι, τίποτα ιδιαίτερο, ένα φτηνό χιλιοφορεμένο βραχιόλι που λείπανε μερικές χάντρες του και ένα χρησιμοποιημένο (είχε λιγότερο από το μισό) μπουκαλάκι παλιομοδίτικο άρωμα. Και μία καρτούλα ζωγραφισμένη. Ήταν η παιδική ζωγραφιά μιας δασκάλας, που η κυρία Τζοβάνα αναγνώρισε τα χαρακτηριστικά της και μία επιγραφή: «Η μανούλα μου».

Από τότε κάθε χρόνο, στο τέλος της χρονιάς, η κυρία Τζοβάνα λάμβανε μία κάρτα από το Μανούσο. Κάποιες φορές με φωτογραφία, με τα νέα του να της λέει τους βαθμούς του στο Λύκειο, στο Πανεπιστήμιο. Άλλες φορές νέα από τα ταξίδια του, και δώρα, γιατί πια ο Μανούσος είχε γίνει ένας σπουδαίος επιστήμονας.

Μία χρονιά όμως, το γράμμα ήταν διαφορετικό. Ήταν προσκλητήριο γάμου και αεροπορικά εισιτήρια για έναν μακρινό προορισμό στο εξωτερικό. Η κυρία Τζοβάνα μεγάλη πια έφτασε στη πολυτελή δεξίωση του γάμου. Ο σερβιτόρος που ήταν στην είσοδο, της έκανε ιδιαίτερες φιλοφρονήσεις. «Oh, Welcome Mrs. Johanna» και την οδήγησε στο πιο ξεχωριστό τραπέζι. Η κυρία Τζοβάνα ένιωσε κάπως άβολα εκεί. Δεν είχε και κανέναν γνωστό να μιλήσει.

Κάποια στιγμή μπήκε ο γαμπρός με μία επίσημη ενδυμασία. Ήταν φανερό ότι ο Μανούσος ήταν πια ένα σημαίνον πρόσωπο της κοινωνίας εκεί. Από όλους τους ανθρώπους που τον περιτριγύριζαν αυτός ξεχώρισε με πολύ ιδιαίτερο τρόπο την κ. Τζοβάνα. Την αποκάλεσε με σεβασμό μητέρα και την έπιασε αγκαζέ για να προχωρήσουν για τη τελετή.

«Εσύ ήσουν η πιο ξεχωριστή μου δασκάλα, γιατί με έκανες ικανό να γίνω ένας καλός μαθητής» – «Εσύ ήσουν ο πιο ξεχωριστός μου μαθητής, γιατί με έκανες να γίνω δασκάλα» του απάντησε η δασκάλα που φορούσε ένα χιλιοφορεμένο φτηνό βραχιόλι και ένα ξεχασμένο πια, παλιομοδίτικο άρωμα.

Το διαβάσαμε: antikleidi.com

  Πηγή:  emmkopanakis.blogspot.gr

Τα δεκα πιο σημαντικα πραγματα που μαθαινουν οι Τεχνες στα παιδια

Published 12 Αυγούστου, 2013 by sofiaathanasiadou

eisner

1. Οι τέχνες διδάσκουν στα παιδιά να κρίνουν σωστά τις ποιοτικές σχέσεις. Στις τέχνες είναι σημαντική η κριτική ικανότητα και όχι, όπως συμβαίνει με πολλά μαθήματα του προγράμματος σπουδών, οι σωστές απαντήσεις και οι κανόνες,

2. Οι τέχνες διδάσκουν στα παιδιά ότι ένα πρόβλημα μπορεί να έχει περισσότερες από μία λύση και ότι για κάθε ερώτημα μπορεί να υπάρχουν περισσότερες από μία απαντήσεις.

3. Οι τέχνες εξυμνούν πολλαπλές προοπτικές. Ένα από τα μεγάλα διδάγματά τους είναι ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορούμε να δούμε και να ερμηνεύσουμε τον κόσμο.

4. Οι τέχνες διδάσκουν στα παιδιά ότι σε περίπλοκες μορφές προβλημάτων οι σκοποί επίλυσης δεν είναι σταθεροί, αλλά αλλάζουν ανάλογα με την περίσταση και την ευκαιρία. Το να μαθαίνει κανείς μέσα από τέχνες απαιτεί την ικανότητα και την προθυμία να παραδοθεί στις απροσδόκητες δυνατότητες που δίνει ενα έργο καθώς εξελίσσεται.

5. Οι τέχνες προβάλουν έντονα το γεγονός ότι ούτε οι λέξεις ούτε οι αριθμοί μπορούν να εκφράσουν ό,τι μπορούμε να γνωρίζουμε. Τα όρια της γλωσσικής μας ικανότητας δεν καθορίζουν τα όρια της γνώσης μας.

6. Οι τέχνες διδάσκουν τους μαθητές ότι οι μικρές διαφορές μπορεί να έχουν μεγάλες συνέπειες. Οι τέχνες κινούνται με λεπτότητα ανάμεσα σε διακριτικούς τόνους.

7. Οι τέχνες διδάσκουν τους μαθητές να σκεφτούν με τη χρήση και διαμέσου ενός υλικού. Όλες οι μορφές τέχνης χρησιμοποιούν κάποια μέσα, με τα οποία οι εικόνες γίνονται πραγματικότητα.

8. Οι τέχνες βοηθούν τα παιδιά να μάθουν να λένε ό, τι δεν μπορεί να ειπωθεί. Όταν τα παιδιά καλούνται να αποκαλύψουν τι συναισθήματα τους δημιουργεί ένα έργο Τέχνης, τότε πρέπει να καταφύγουν στις ποιητικές τους ικανότητες για να βρουν τις κατάλληλες λέξεις.

9. Οι τέχνες μάς κάνουν ικανούς να αποκτήσουμε την εμπειρία που καμμια άλλη πηγή δεν μας δίνεικαι μέσα από μια τέτοια εμπειρία να ανακαλύψουμε το εύρος και την ποικιλία του τι είμαστε ικανοί να συναισθανόμαστε.

10. Η θέση των τεχνών στο σχολικό πρόγραμμα συμβολίζει για νέους αυτό που, αντίστοιχα για τους ενήλικες, είναι σημαντικό.

ελεύθερη απόδοση στα Ελληνικά από το προτότυπο, στα Αγγλικά, κείμενο

ΠΗΓΗ: Eisner, E. (2002). The Arts and the Creation of Mind, In Chapter 4, What the Arts Teach and How It Shows. (pp. 70-92). Yale University Press. Available from NAEA Publications.

Διαβάστε το άρθρο στα αγγλικά πατώντας εδώ.
Κατεβάστε μια ηλεκτρονική έκδοση από το Πανεπιστήμιο του YALE με το κείμενο του Eisner σε pdf.

Το διαβάσαμε: users.sch.gr