Αρχείο

All posts for the month Ιουνίου 2013

Πρωτη μερα στον παιδικο σταθμο! Τα παιδακια μου ξεκινησαν κολειο!!!

Published Ιουνίου 24, 2013 by sofiaathanasiadou

972118_528019510577835_483136817_n

Πρωτη μερα στο «κολειο» και τα παιδακια μου τραγουδουσαν ρυθμικα κολειο σκολειοοοο και χτυπαγαν παλαμακια μεχρι να φτασουμε!!!
Ναι τα προετοιμασα παρα πολυ καλα τοσο καλα που μας παρακαλουσαν να πανε!

Τι ομορφα που ειναι στο σχολειο με τα αλλα παιδακια τα τραγουδακια που θα μαθουν τα νεα παιχνιδια αυτα και αλλα πολλα εκαναν τον Σταθη να ανυπομωνει να ερθει η μερα …

Οσο για την μικρη μας σουρλουλου?

Τελω και γω να παω σχολειο με το Ταθη μου…

Δεν διανοηστε τι ζω…

Ο Σταθης αφου «φαγαμε ακυρο» λογω ηλικιας της Αννυς απο 1 παιδικο ηρθε και μου ειπε πολυ σοβαρα..

-Μανουλα γιατι δεν θελουν να παρουν την  Αννυ μου σχολειο?

385333_526473590732427_1360563621_n

Θα την προσεχω εγω…

Η ψυχη μου…

Σημερα πριν φυγουμε απο το σπιτι , αρκετα αργοπορημενοι και αγουροξυπνημενοι, την πηρε αγκαλιτσα την φιλησε και της ειπε…

-Μωρο μου μην φοβασαι θα σε προσεχω εγω…

Ελιωσα η μανα…

Μαμα θα εισαι και εσυ?

Πρεπει να παει στην δουλεια η μανουλα…

Πληρης κατανοηση και απο τα 2…
Με το που φτασαμε αργοπορημενοι οπως σας ειπα  μπηκαμε μεσα, και οταν ηρθε η ωρα να φυγουμε επρεπε να τους ζητησω φιλακι…

Ηταν τοσο απασχολημενοι με τα αλλα παιδακια που δεν μας εδιναν καμια σημασια..

Φιληθηκαμε και βγηκα ακολουθωντας τον Αντωνη για να φυγουμε…

Σκεφτηκα δεν μπορει να ειναι ολα τοσο ροδινα…
Τοτε πεταχτηκε η Αννυ φωναζοντας…
Ακομα ενα φιλακι πριν φυγεις μανουλα…

Ουτε κλαμματα ουτε στεναχωρια μονο κατανοηση της καταστασης και λαχταρα για κατι καινουργιο…

Περασαν οι ωρες και εμενα το μυαλο μου ηταν εκει…

Να ειναι ολα καλα δεν χτυπησε το τηλεφωνο να εκλαψαν μετα να να να…

Στο τελος χαλαρωσα γιατι απλα περασε η ωρα χιχιιχχι

Ηρθαν να με δουν απο το μαγαζι μεσα στην καλη χαρα και αρχισαν να κεληδουν τα νεα…

Κοιμηθηκα επαιξα εφαγα ολο το φαγητο μου μαμα θα παμε και αυριο γινεται να ερθεις και εσυ και αλλα πολλα ευχαριστα που με εκαναν να κανω τον σταυρο μου…

Ειλικρινα δεν ξερω πως θα αντιδρουσα αν η κατασταση ηταν διαφορετικη…

Στον Αντωνη ειπαν πως ηταν σαν να πηγαινουν βδομαδες εκει και πως περασαν αρκετα καλα χωρις κανενα προβλημα γκρινια η κλαμμα για το σπιτι…

Τα μωρα μου μεγαλωνουν και ωριμαζουν και συναισθηματικα..

Και βλεποντας τα ετσι δεν μπορω παρα να σκεφτω…

Ναι σιγουρα κανω κατι σωστα…

Παιδακια μου ευχομαι ολη σας η ζωη να ειναι μια ευχαριστη περιπετεια γεματη νεες γνωριμιες ευχαριστες στιγμες και ξεγνοιασια..

Καλη μας αρχη ψυχουλες μου

υγ. Αυτα που εμαθα απο την νεα μας αρχη στο σχολειο ειναι :

1.Mην εμπιστευεστε στον μπαμπα να βαλει ξυπνητηρι και να ετοιμασει τα πραγματα απο την προηγουμενη νυχτα ,

Ο δικος μας ολα τα ειχε ετοιμα ολα (δηλ τιποτα)και μεχρι πανω στο κινητο κοιμηθηκε και δεν ακουσαμε το ξυπνητηρι χιχιχιιχ

2. Μην σκεφτεστε οτι τα μωρακια σας δεν θα το παρουν καλα και προετοιμαστε τα καλα οσο πιο καλα μπορειτε !!

Φιλακια στα μουτρακια σας

Σοφια

Advertisements

«Αγαπη Ρε Ματζορε»

Published Ιουνίου 22, 2013 by sofiaathanasiadou

Η «Αγάπη Ρε Ματζόρε» είναι μια καλλιτεχνική πρωτοβουλία αλληλεγγύης, φτιαγμένη από ανθρώπους του τραγουδιού.

Αυτοπροσδιορίζεται ως κολλεκτίβα, θα μπορούσε όμως να αυτοπροσδιοριστεί και ως… σούπεργκρουπ, αυτοσχέδιος μουσικός θίασος, πολυπληθής κομπανία, «κόμμα» που δεν θέλει να κυβερνήσει, αλλά να αντιδράσει και να βοηθήσει. Ξεκίνησε από απλές συζητήσεις μεταξύ μιας μικρής παρέας μουσικών, στιχουργών και τραγουδιστών και σύντομα κατέληξε σε μια μικρή ομάδα που ελπίζει να ανοίξει και σε άλλους καλλιτέχνες, βοηθώντας όλες τις ομαδικές και ατομικές πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που εμφανίζονται σιγά-σιγά στη χώρα με συναυλίες και άλλες δημιουργικές δράσεις.

Μετά από μήνες συζητήσεων, συνυπογράψανε το εξής κείμενο αρχών:

«Όση φτώχεια, θλίψη κι απογοήτευση κι αν έφερε η οικονομική κρίση στην χώρα μας, το πνεύμα της ανθρωπιάς και της αυθόρμητης βοήθειας δεν έχει εξαφανιστεί. Πολλοί είναι εκείνοι που απαντούν καθημερινά στην καταστροφή, με έμπρακτη και αθόρυβη αλληλεγγύη σε όσους πληρώνουν τις συνέπειές της.

Παρ’ όλα αυτά -και όπως θα ήταν αναμενόμενο μετά από τέτοια απότομη πτώση- η ειρηνική συνύπαρξη στα αστικά κέντρα δοκιμάζεται σκληρά. Το μίσος κερδίζει έδαφος στη δημόσια ζωή και ο φόβος δηλητηριάζει τη σκέψη όλο και περισσότερων ανθρώπων. Ο ρατσισμός βρίσκεται διαρκώς σε άνοδο και η ελευθερία της έκφρασης απειλείται από ακραίες, υστερικές φωνές. Έτσι συσκοτίζεται δυστυχώς και κάθε προσπάθεια σοβαρής κοινωνικής αντίδρασης σε όσα πραγματικά μας απειλούν.

Μέσα στο ζοφερό και αδιέξοδο αυτό κλίμα εμείς, άνθρωποι του τραγουδιού, συναντηθήκαμε για πρώτη φορά με δική μας πρωτοβουλία και χωρίς καμία εξωτερική – κομματική ή άλλη – χειραγώγηση. Με τις διαφορετικές καταβολές του ο καθένας, αποφασίσαμε να αφήσουμε στην άκρη τον «κακό μας εαυτό» και όσα μας χωρίζουν και να στείλουμε ένα μήνυμα αγάπης, ενότητας κι αλληλεγγύης απέναντι στον ρατσισμό και στους διχασμούς κάθε είδους, προσφέροντας όσο και όπως μπορούμε -ως ομάδα πλέον- όπου καλεί η ανθρώπινη ανάγκη.

Ονομαστήκαμε παιγνιωδώς «Αγάπη Ρε Ματζόρε», τυπώσαμε ένα logo που θα μπαίνει στους δίσκους, τις αφίσες και τις «σελίδες» μας και απευθύνουμε ανοιχτή πρόσκληση σε όλους όσους ενδιαφέρονται -συναδέλφους, ομάδες και φίλους της δουλειάς μας- να συμμετάσχουν κι αυτοί, αρχικά στην διάδοση του logo μας, αργότερα στις δράσεις και στις προσπάθειές μας».

Οι «Αγάπη Ρε Ματζόρε» είναι:

  • Σπύρος Γραμμένος
  • Φοίβος Δεληβοριάς
  • Στάθης Δρογώσης
  • Γεράσιμος Ευαγγελάτος
  • Γιώργος Καραδήμος
  • Θέμης Καραμουρατίδης
  • Κωστής Μαραβέγιας
  • Νατάσσα Μποφίλιου
  • Μανώλης Φάμελλος
  • Μαριέττα Φαφούτη
  • RadioSol

«Πρώτη μας δράση θα είναι μια μεγάλη συναυλία στο Κατράκειο της Νίκαιας, στις 6 Ιουλίου, την οποία θα δημιουργήσουμε εκ τους μηδενός ως μουσική ομάδα και θα διοργανώσουμε οι ίδιοι με την εθελοντική βοήθεια φίλων στην παραγωγή και στην προώθηση.

Το εισιτήριο θα κοστίζει 5 ευρώ και πολύ σύντομα θα ανακοινώσουμε τους φορείς και τις ομάδες αλληλεγγύης στους οποίους θα δοθούν τα χρήματα. Σε όλο αυτό δεν θα είμαστε μόνοι. Απευθυνθήκαμε σε φίλους και συναδέλφους, οι περισσότεροι εκ των οποίων παραμερίζοντας τις υποχρεώσεις και τους ανταγωνισμούς, έσπευσαν να μας συμπαρασταθούν. Μέχρι τέλος Ιουνίου θα έχουν ανακοινωθεί όλα τα ονόματα που θα συμμετάσχουν».

Πηγή: www.zougla.gr

Γονική ανευθυνότητα στο νερό. SOS συμβουλές για την θάλασσα από μία Ναυαγοσώστρια!

Published Ιουνίου 22, 2013 by sofiaathanasiadou

Μαγιώ βάλαμε, μπρατσάκια έχουμε. Είμαστε έτοιμοι για μπάνιο;

«ε καλά, ναυαγοσώστρια, δεν έφαγε και τίποτα ο δίχρονος γιος μου πριν μπούμε στην πισίνα..

Ήταν πέρσι το Καλοκαίρι σε small luxury hotel κάπου στα ανατολικά παράλια της Χώρας, όταν εργαζόμενη ως ναυαγοσώστρια άκουσα από μπαμπά το παραπάνω εκπληκτικό, κλάσματα δευτερολέπτου αφότου ο πιτσιρικάς είχε κάνει εμετό, μπαίνοντας στην πισίνα. Προφανώς διότι είχε φάει, και μάλιστα, ελάχιστο χρόνο πριν έρθει σε επαφή με το νερό.

Και δεν ήταν το μοναδικό που άκουσα. Πολύ δε περισσότερο, δεν ήταν το μοναδικό που αντιμετώπισα ως γονική ανευθυνότητα στο νερό.

Γιατί ο εν λόγω μπαμπάς, δεν σκέφθηκε καν ότι, ένα ποτήρι γάλα είναι πλήρες γεύμα για δίχρονο, πόσο μάλλον όταν συνοδεύεται από κέικ σοκολάτας!

Η περσινή ναυαγοσωστική μου εμπειρία ήταν μοναδική από δύο απόψεις. Πρώτον, διότι τεκμηρίωσε με τρόπο αδιαμφισβήτητο την ελληνική γονική ανευθυνότητα. Και θα μου επιτρέψετε τη γενίκευση, διότι τα σχετικά τεκμήρια, τείνουν στο άπειρο. Δεύτερον, διότι πλέον πιστεύω ακράδαντα, ότι ο Θεός της Ελλάδας δεν είναι απλά μεγάλος, είναι τεράστιος!

photo via deminius.tumblr.com/

  • Διότι δεν νοείται να έχεις 3 γιους, 10, 12, 13 ετών και αντί να τους μάθεις να κολυμπούν, προτιμάς να τους φοράς μπρατσάκια και να τους μαντρώνεις στην παιδική πισίνα, επειδή θέλεις, γονιέ, να πιείς καφέ με τους φίλους σου, θεωρώντας ότι, τα παιδιά είναι ασφαλή με τα μπρατσάκια στα 50εκ νερού.
  • Δεν νοείται, τρεις μαμάδες να ταΐζουν τα παιδιά τους burgers & club sandwiches, να τα αφήνουν να μπουν στην πισίνα πριν περάσει καν ένα τέταρτο, και στην σύστασή μου «αν έχετε την καλοσύνη, επειδή είναι επικίνδυνο για τη ζωή και την υγεία τους, βγάλτε τα παιδιά από την πισίνα, μόλις έφαγαν», να απαντούν εν χορώ «και τι να κάνουμε 3 ώρες τα παιδιά μας, πώς να τα απασχολήσουμε!»
  • Δεν νοείται να αφήνεις το 4χρονο κοριτσάκι σου να κοιμάται πάνω σε μια παιδική σανίδα surf, μέσα στο νερό, κάτω απ’τον καυτό αυγουστιάτικο ήλιο, ενώ εσύ, μανούλα, συζητάς με τις φίλες σου τα τρέχοντα κοσμικά.
  • Δεν νοείται, μπαμπά, να σηκώνεσαι με το γιο σου από το τραπέζι του πρωινού και να πέφτετε στην πισίνα, εσύ γύρω στα 40 κι ο μικρός γύρω στα 12. Κι όταν σε ρωτώ, για να μη σε προσβάλλω «φαντάζομαι σκέτο καφέ, κι ο μικρός μια πορτοκαλάδα, ε;», βρίσκεις έξυπνο να απαντήσεις «έλα ρε, φάγαμε το άμπακο», και με αναγκάζεις να σου πω «θέλω να βγείτε τώρα από την πισίνα, γιατί είναι εξαιρετικά πιθανό να πρόκειται για το τελευταίο μπάνιο που απολαμβάνετε με το παιδί σας. Όσο κι αν προσπαθήσω με τα χέρια μου ως ανάνηψη, δεν είναι σίγουρο ότι θα σας επαναφέρει. Και το κοντινότερο νοσοκομείο είναι στις 2 ώρες, το Κέντρο Υγείας στη 1 ώρα και δεν είναι βέβαιο ότι θα είναι ανοικτό και το ασθενοφόρο του με βενζίνη».
  • Δεν νοείται να μαθαίνεις στο παιδί σου να λέει ψέματα θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια του τη ζωή. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι αν θα απαντήσει σωστά στη ναυαγοσώστρια «έφαγα πριν 3 ώρες» για να την ξεφορτωθείς, μπαμπά ελληνοαμερικανέ με σύζυγο ελληνοαμερικανίδα γιατρό παρακαλώ, αλλά εάν σε ενδιαφέρει η ζωή του παιδιού σου: σήμερα που είσαι μαζί του, κι αύριο που θα έχει μεγαλώσει και θα πρέπει ο εγκέφαλός του να είναι εκπαιδευμένος και να γνωρίζει και θέτει τα όρια της προσωπικής του ασφάλειας. Ναι, γιατί ρώτησα τα παιδιά στις 10.15 ένα πρωί, τι ώρα έφαγαν πρωινό, και η 14χρονη κόρη είχε έτοιμη την απάντηση «πριν 3 ώρες». Κοιταζοντας το ρολόι μου την ξαναρώτησα στρέφοντας το βλέμμα στους ανεύθυνους κι επικίνδυνους γονείς «δηλαδή θέλεις να μου πεις ότι ξύπνησες στις 7 κι έφαγες πρωινό στις 7.15 που η αίθουσα πρωινού ήταν κλειστή;» Το κοριτσάκι κατέβασε τα μάτια, ενώ γονείς συνέχισαν ανενόχλητοι τις διακοπές τους.

Ε ναι, λοιπόν, ο Θεος της Ελλάδας είναι τεράστιος! Διότι με τόση ανευθυνότητα, το ρεκόρ πνιγμών που έχουμε ετησίως σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, θα μπορούσε να είναι διαγαλαξιακό.

Πώς να εξηγήσω άλλωστε το γεγονός ό,τι ο γονιός προτιμά να κουβαλά 3 σακούλες παιχνίδια, για να παρκάρει το παιδί του στη δήθεν ασφάλεια της παραλίας, αντί να το μάθει κολύμπι, να παίξει μαζί του στη θάλασσα, να το μάθει να τη σέβεται και να μην τη φοβάται;

Tο παιδί, θα μπει στο νερό για να γεμίσει το κουβαδάκι του, ή να αναζητήσει ένα παιχνίδι που πήρε η θάλασσα. Και τότε, ενδέχεται να αρχίσουν τα δύσκολα. Γιατί το παιδί έχει άγνοια κινδύνου, δεν έχει εξοικειωθεί με τη θάλασσα-φίλη του, δεν έχει την έννοια του γονιού να το προστατεύει. Κι είναι άπειρα τα περιστατικά πνιγμού, εκεί στα ρηχά, μ’ένα παιχνίδι στο χέρι.

Γιατί αυτό που αγνοεί, κι όταν μάθει, δύσκολα αποδέχεται ο Έλληνας γονιός, είναι ότι το πρώτο σημείο πνιγμού είναι τα 10 εκ νερού.

Πώς να εξηγήσω ότι ζούμε στη Χώρα με μία από τις μεγαλύτερες σε μήκος ακτογραμμές πανευρωπαϊκά κι ο Έλληνας αρνείται επίμονα να μάθει να κολυμπά. Επιλέγει να πηγαίνει μέχρι εκεί που πατώνει, πιστεύοντας ότι είναι ασφαλής. Να κάνει δυο απλωτές, για γυμναστική, και να τρέχει στην ξαπλώστρα περιμένοντας να έρθουν οι φρέντο, οι μπύρες, τα μοχίτος, οι ποικιλίες. Και μετά να ξαναμπεί για να δροσιστεί, ανεύθυνα, απερίσκεπτα.

Συνάμα, ο Ελληνας γονιός δε θέλει να μάθει κολύμπι το παιδί του. Προτιμά να δείχνει ότι το πονάει, φωνάζοντας «Γιαννάκηηηηηη, έλα να φας το αυγό σου». Διότι, επειδή εκείνος ή η ξαδέλφη του δεν πνίγηκαν τόσα χρόνια χωρίς γνώσεις κολύμβησης και αυτοπροστασίας, ενώ κατανάλωναν τροφή και ποτό σε ποσότητες μετα-Κατοχικής αφθονίας, είναι απολύτως βέβαιος ότι δεν πρόκειται να πνιγεί κανείς οικείος του. Ποτέ. Και όμως δυστυχώς, πνίγονται, καθημερινά, πολλοί.

Μα δε φταίει μόνον ο γονιός.
Στη χώρα όπου, μια παραλία μία ώρα από την Αθήνα, με 3.000 λουόμενους, Κυριακή μεσημέρι Ιουνίου, με 5 beach bars έχει πύργο χωρίς ναυαγοσώστη, δεν μπορείς να περιμένεις πάρα πολλά.

Γιατί στ’αλήθεια, αν πέρσι ο ναυαγοσώστης είχε μηνιάτικο περίπου 800-1000 ευρώ στην παραλία, και φέτος κινείται στα 520, πες μου αρμόδια Δημοτική Αρχή κι έξυπνε Έλληνα επιχειρηματία, γιατί δεν προσλαμβάνεις; Λόγω κρίσης; Κάτσε μισό λεπτό να στο πω σε απλή αριθμητική Δημοτικού: με 2 ευρώ το φρέντο, εκείνη την Κυριακή, αν πούλησες μόνο φρέντο, θα μπορούσες να έχεις 2 ναυαγοσώστες για 3 μήνες και να σου περισσέψουν κιόλας. ‘Η εσύ στο Σχοινιά, με το ενοίκιο από 200 ξαπλώστρες μιας Κυριακής, θα μπορούσες να καλύψεις επίσης άνετα το μηνιάτικο.

Πλέον δε αυτών, όταν διαφημίζεις ως ατμομηχανή ανάπτυξης ή βαριά βιομηχανία τον τουρισμό, κύριε Κράτος, κάνεις ένα βασικό λάθος: αντιμετωπίζεις τον κατεξοχήν τομέα παροχής υπηρεσιών, με όρους 1800-1900μΧ. Διότι πώς αλλιώς να εξηγήσεις ότιξενοδοχειακές μονάδες 4 αστέρων+, δεν κρίνουν απαραίτητο να βάλουν τον Κανονισμό της πισίνας και τους κανόνες ασφαλούς κολύμβησης σε κάθε δωμάτιο, μαζί με τις υπηρεσίες spa & τον τιμοκατάλογο του room service;

Πώς, Μεγαλοδύναμε, να εξηγήσω ότι, ενώ ο εξοπλισμός φαρμακείου του Ναυαγοσώστη ορίζεται από το Προεδρικό Διάταγμα 23/2000, μου παραδόθηκε στο small luxury hotel, σκισμένο φαρμακείο με ληγμένα panadol, ληγμένο μερκουροχρώμ, ληγμένη αμπούλα αδρεναλίνης, μισό πακέτο βαμβάκι και οδηγίες να ανοίγω ομπρέλες για τους πελάτες, κάτι το οποίο ουδέποτε έκανα, υπερασπιζόμενη την ασφάλεια του πελάτη και βασιζόμενη στο γράμμα του Νόμου;

Πώς να εξηγήσω ότι, σε θάλασσα με μόνιμα 4+ μπωφόρ, και παρά τις επίμονες εκκλήσεις μου, ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου αρνείται να κατεβάσει τη μηχανοκίνητη βάρκα που διαθέτει στην παραλία, για παν ενδεχόμενο;

Πώς να εξηγήσω ότι, σύμφωνα με τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας Ξενοδοχοϋπαλλήλων, πχ του Νομού Ηρακλείου, ο Ναυαγοσώστης ανήκει στην 4η κατηγορία εργαζομένων, μαζί με «Πλύντρια, Σιδερώτρια, Καθαρίστρια κοινοχρήστων χώρων, Μοδίστρα, Μανταρίστρια, Λαντζέρη, Λουτρονόμο, Προϊστάμενο και βοηθό ιατρών, Ντισκ Τζόκεϋ, Εργάτη αποθήκης, καθαριότητας ακτών, πισίνας, εργάτη γενικών καθηκόντων»;

Κι αυτό ενώ ο Ναυαγοσώστης, έχει εκ του Νόμου ευθύνη για ανθρώπινες ζωές, ένα λάθος ή αστοχία του μπορεί να κλείσει μια επιχείρηση στέλνοντας στην ανεργία πλήθος υπαλλήλων, εργάζεται σε εξαιρετικά δύσκολες καιρικές συνθήκες 7 ώρες την ημέρα, και ο εξοπλισμός φαρμακείου του προσδιορίζεται σε Προεδρικό Διάταγμα, όπως και οι αρμοδιότητές του!

Ο ναυαγοσώστης στις πολιτισμένες χώρες, αντιμετωπίζεται με σεβασμό, η σφυρίχτρα του είναι απαγορευτικό, η σύστασή του, νόμος. Στις πολιτισμένες, γιατί στην Ελλάδα, ακούει παρατήρηση αν ένα προειδοποιητικό σφύριγμα διακόψει τον ειρμό στο τάβλι, και θεωρείται ηθοποιός σε τηλεοπτική σειρά με κόκκινα μαγιώ, όταν δεν ακούει «Ναυαγοσώστρια, είσαι απαράδεκτη που δεν έχεις τρόμπα να φουσκώσω την κουλούρα του παιδιού».

photo via

Σας παρακαλώ, πιστέψτε ότι ο κάθε Γιαννάκης δε θα πάθει απολύτως τίποτα αν δε φάει το αυγό, το παγωτό, το καρπούζι, τα πατατάκια, τη σοκολάτα του στην παραλία ή την πισίνα. Αντίθετα, θα είναι μια χαρά, και το αποδεικνύει η ιατρική επιστήμη. Ο Γιαννάκης, ο Γιώργος, η Μαρία, η Ελένη, κι όλα τα παιδιά θα υποφέρουν όμως, (και οι γονείς τους μαζί), αν δεν πίνουν πολύ νερό για να αποφύγουν την αφυδάτωση. Νερό, όχι milk shakes.Λεμονάδα φυσική, ακόμα καλύτερα, με λίγη περισσότερη ζάχαρη, ως ηλεκτρολύτη.

  • Μικροί και μεγάλοι πρέπει να φορούν αντιηλιακό σε πρόσωπο, χείλη και σώμα και να επαναλαμβάνουν τη χρήση του αρκετά συχνά. Να φορούν καπέλο και γυαλιά ηλίου polarized. Και μετά το μπάνιο, ντους και μια ενυδατική κρέμα. Και πάλι πολλά νερά, πολλά όμως!
  • Δεν κολυμπάμε και δε βουτάμε σε θάλασσες που δε γνωρίζουμε, αν δεν τις εξερευνήσουμε λίγο (βάθος, βυθός, ρεύματα, βράχια) και δεν κολυμπάμε πέρα από τις σημαδούρες, γιατί μέχρι εκεί παρέχεται άμεση βοήθεια από Ναυαγοσώστη.
  • Αντίστοιχα και στις πισίνες, ελέγχουμε το βάθος, ελέγχουμε ποιοι κολυμπούν γύρω μας, δεν προκαλούμε κίνδυνο, δεν θέτουμε τον εαυτό μας σε κίνδυνο (πχ με μπάλες, επικίνδυνες βουτιές).
  • Σε καμία περίπτωση φαγητό ή ποτά πριν περάσει 3ωρο για να μπείτε στο νερό. Κράμπα στο στομάχι, δυσφορία, ναυτία, ζαλάδα, απώλεια αισθήσεων, πανικός, μπορούν να οδηγήσουν σε πνιγμό. Κι αυτά από τo φαγητό και το ποτό. Αντίστοιχα, σε καμία περίπτωση με εντελώς άδειο: καλό πρωινό, πλήρες μεσημεριανό και μετά την παρέλευση του 3ώρου, έτοιμοι για βουτιά!
  • Να έχετε στην τσάντα ένα ελαφρύ αντισταμινικό για τσιμπήματα, να γνωρίζετε αν υπάρχουν αλλεργίες και να έχετε μαζί σας πάντοτε τα φάρμακα που έχει συστήσει ο γιατρός. Πάντοτε, αλλά όχι στον ήλιο!
  • Αν υπάρχει πρόβλημα με την καρδιά, το αναπνευστικό, προσέχουμε ιδιαίτερα και δεν κολυμπάμε μόνοι/ες. Πάντα κάποιος κοντά, και όχι μακριά από την ακτή. Και πάντα σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού.
  • Αν έχουμε μείνει για ώρα στον ήλιο χωρίς νερό, χωρίς καπέλο, δεν μπαίνουμε στη θάλασσα. Επιλέγουμε τη σκιά, για να αποφύγουμε και την ηλίαση.
  • Στα παιδιά, σωστικά μέσα ανάλογα με την ηλικία και το σωματότυπό τους. Η κουλούρα με καθισματάκι για μωράκια, με το γονιό πάντα μαζί. Μεγαλώνοντας, τουβλάκια στη μέση, μπρατσάκια, γιλέκο. Με το γονιό πάντα μαζί, δίπλα. Πάντα.
  • Προσοχή: με τα 3 τελευταία μέσα, μπορεί το παιδί να γυρίσει με το κεφάλι μέσα στο νερό και να μην καταφέρει να επανέλθει. Ηρεμία, παρακαλώ. Ψυχραιμία,το πιάνετε ήρεμα, το γυρίζετε, το βγάζετε από το νερό. Να βήξει, να συνέλθει, να μη φοβηθεί. Αν δεν έχει πιεί ποσότητα νερού, στη σκιά, ήρεμα και του δίνετε νερό να πιεί να αλλάξει γεύση. Αν έχει πιεί νερό, απευθυνθείτε στο Ναυαγοσώστη ή κάποιο γιατρό που μπορεί να βρίσκεται κοντά. Αν δεν υπάρχει, πηγαίνετέ το σε ένα Κέντρο Υγείας, ή Νοσοκομείο για να το ελέγξουν και επικοινωνήστε με τον Παιδίατρο.
  • Φορέστε γυαλάκια ή μάσκα στα παιδιά μέσα στο νερό, ιδιαίτερα αν μπουν σε πισίνα (το ίδιο ισχύει και για τους μεγάλους), για να προστατεύσετε τα μάτια σας από τα καθαριστικά κυρίως.
  • Προσοχή στις βουτιές, καλύτερες και ασφαλέστερες λίγες «μπόμπες» στα βαθιά, λιγότερο ασφαλείς οι βουτιές με το κεφάλι. Παρακαλώ όχι κωλοτούμπες, μπορεί να χτυπήσουν πλάτη ή κεφάλι άσχημα, ούτε βουτιές με φόρα από μακριά.
  • Αν αισθανθείτε ρίγη ή ζαλάδα βγείτε αμέσως από τη θάλασσα ή την πισίνα.
  • Αν πάθετε κράμπα ή νιώσετε κούραση ενώ κολυμπάτε, ψυχραιμία. Ξαπλώστε ήρεμα πάνω στο νερό για να χαλαρώσετε λίγο. Το σώμα επιπλέει, μη φοβάστε. Όταν ηρεμήσετε, αν μπορείτε να κολυμπήσετε, ξεκινήστε αργά και ήρεμα. Αν όχι, καλέστε βοήθεια.
  • Αν διαπιστώσετε ότι κάποιος κινδυνεύει, και έχετε γνώσεις ναυαγοσωστικής, τρέξτε να βοηθήσετε. Αν δε διαθέτετε γνώσεις ναυαγοσωστικής, φωνάξτε βοήθεια, φωνάξτε το ναυαγοσώστη αν υπάρχει. Αν δεν υπάρχει, γνωρίζετε κολύμπι αλλά δεν έχετε γνώσεις Ναυαγοσωστικής, πετάξτε στον πνιγόμενο ένα σωστικό μέσο (σωσίβιο, ξύλο, σχοινί, κουπί, μια πετσέτα στην πισίνα), μιλάτε του για να τον ηρεμήσετε και τραβήξτε τον προς τη στεριά. Αν πάλι είναι βαθιά, και θέλετε να βοηθήσετε, βουτήξτε. Κολυμπήστε με το κεφάλι έξω απ’ το νερό για να είστε συνεχώς σε οπτική επαφή με τον πνιγόμενο. Προσεγγίστε τον από πίσω για ν’ αποφύγετε τη «θανάσιμη περίπτυξη«: ο πνιγόμενος θα σας δει σαν σανίδα σωτηρίας και αν τον πλησιάσετε από μπροστά διατρέχετε θανάσιμο κίνδυνο. Ρυμουλκήστε τον προς τα έξω απ’ τα μαλλιά, το σαγόνι ή τις μασχάλες, ενώ του μιλάτε για να τον κρατάτε σε ηρεμία. Μόλις τον βγάλετε στην ξηρά καλέστε ασθενοφόρο κι αν υπάρχει γιατρός κοντά. Αν γνωρίζετε Πρώτες Βοήθειες, προχωρήστε σε ό,τι ορίζεται ως απαραίτητο σύμφωνα με την κατάσταση του πνιγόμενου.
  • Αν βρεθείτε σε χώρο με ναυαγοσωστική κάλυψη, πείτε μια καλημέρα στο ναυαγοσώστη, αλλά σε καμία περίπτωση μη ζητήσετε να γίνει babysitter, σερβιτόρος στο beach bar, μεταφορέας ξαπλώστρας! Αν δείτε τέτοιες υπηρεσίες από ναυαγοσώστη, καλύτερα αλλάξτε παραλία ή πισίνα!
  • Να καλέσετε σε βοήθεια όταν υπάρχει ανάγκη, για εσάς ή για κάποιον άλλο, γνωστό ή άγνωστό σας μέσα σε νερό. Δεν είναι κακό, δεν είναι ντροπή. Είναι πράξη υπευθυνότητας και σωτηρίας.

Και κάτι τελευταίο, απευθυνθείτε σε κάποιον υπεύθυνο και αναγνωρισμένο φορέα να εκπαιδευτείτε σε Πρώτες Βοήθειες. Ενδεικτικά, ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρόςhttp://www.samarites.gr/?section=1323&language=el_gr το ΕΚΑΒ (στο οποίο μπορείτε να απευθυνθείτε και συλλογικά ως Σύλλογοι Γονέων, Σχολεία, κοκ), Σχολές Ναυαγοσωστικής, και άλλοι φορείς, μπορούν με ολιγόωρα προγράμματα να σας παρέχουν χρήσιμες γνώσεις που σώζουν ζωές.
Γιατί ποτέ δεν γνωρίζουμε τι θα μας συμβεί, πού θα βρισκόμαστε και πόσο κρίσιμα είναι τα πρώτα εκείνα λεπτά του κινδύνου.

Η θάλασσα, η πισίνα, το νερό θέλουν να τα σέβεσαι. Τότε θα σε σεβαστούν. Δε θέλουν φόβο, θέλουν εκπαίδευση, ηρεμία, συναίσθηση της ευθύνης από τους γονείς, τόσο για το χώρο που επιλέγουν να κολυμπήσουν, όσο και για την συνεχή προσοχή που πρέπει να έχουν στα παιδιά τους. Θέλουν αγάπη και λογική. Μόνο.

Καλά μπάνια, λοιπόν!

Ντεμίνα Μασούλα, PhD
Σύμβουλος Στρατηγικής
Επαγγελματίας Ναυαγοσώστρια

http://deminius.tumblr.com/

πηγη: Μικροι Μεγαλοι

Ο θηλασμος ενισχυει την εγκεφαλικη αναπτυξη των βρεφων

Published Ιουνίου 20, 2013 by sofiaathanasiadou

(Πηγή :womenshealth.gov)

Μία μελέτη, που διεξήγαγαν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Brown και πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια μαγνητικών τομογραφιών, έρχεται να προστεθεί στον ήδη μεγάλο όγκο στοιχείων που αποδεικνύουν πως ο θηλασμός βελτιώνει την εγκεφαλική ανάπτυξη των βρεφών.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν εξειδικευμένους μαγνητικούς τομογράφους, που ενδείκνυνται για τα μωρά καθώς είναι αθόρυβοι, ώστε να εξετάσουν την ανάπτυξη του εγκεφάλου σε δείγμα 133 βρεφών ηλικίας από 10 μηνών έως 4 ετών. Βρήκαν πως μέχρι την ηλικία των 2 ετών, τα μωρά που θήλαζαν αποκλειστικά για τουλάχιστον 3 μήνες είχαν καλύτερη ανάπτυξη (της τάξης του 20% με 30%) σε βασικά σημεία του εγκεφάλου τους, συγκριτικά με τα βρέφη που τρέφονταν αποκλειστικά με ξένο γάλα ή που τρέφονταν με συνδυασμό μητρικού και ξένου γάλακτος. Η επιπλέον ανάπτυξη ήταν πιο έντονη σε περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη γλώσσα και τη συναισθηματική και γνωστική λειτουργία.

Η μαγνητική τομογραφία πραγματοποιήθηκε όταν τα παιδιά κοιμόντουσαν. Οι ερευνητές εξέτασαν τη μικροδομή της λευκής ουσίας του εγκεφάλου, του ιστού που περιέχει άφθονες νευρικές ίνες και νευρογλοιακά κύτταρα και βοηθά διάφορα τμήματα του εγκεφάλου να επικοινωνούν μεταξύ τους. Ειδικότερα, η συγκεκριμένη τεχνική αναζητά ποσότητες μυελίνης, της λιποειδούς εκείνης ουσίας που «μονώνει» τις νευρικές ίνες και επιταχύνει τη διέλευση των ηλεκτρικών σημάτων κατά μήκος των νευρικών ινών.

Να σημειωθεί πως δεν είναι η πρώτη μελέτη που αποδεικνύει πως ο θηλασμός βοηθά στην εγκεφαλική ανάπτυξη των βρεφών. Συμπεριφορικές μελέτες είχαν συνδέσει στο παρελθόν το θηλασμό με καλύτερα γνωστικά αποτελέσματα στην εφηβεία και την ενήλικη ζωή. Η τωρινή μελέτη, όμως, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό NeuroImage, είναι η πρώτη που ερευνά για διαφορές που σχετίζονται με το θηλασμό στον εγκέφαλο υγιών παιδιών πολύ μικρής ηλικίας.

Το διαβάσαμε: www.enet.gr

Πηγή: Science Daily

Οταν το παιδι βαζει ορια…Η ιστορια του Ντανιελ

Published Ιουνίου 19, 2013 by sofiaathanasiadou

ihgs

Με βάση την παιδαγωγική την οποία κάποτε μας επέβαλλαν, η απεριόριστη εξουσία του ενηλίκου πάνω στο παιδί θεωρείται ακόμη αυτονόητη. Οι περισσότεροι άνθρωποι εξάλλου δεν έχουν γνωρίσει κάτι διαφορετικό. Ίσως από ένα παιδί που δεν το πλήγωσαν, μπορούμε να μάθουμε μια εντελώς νέα, ειλικρινή και πραγματικά ανθρώπινη συμπεριφορά.

Ένα τέτοιο παιδί δεν δέχεται ανεπιφύλακτα τα παιδαγωγικά επιχειρήματα που εμάς ακόμη μας έκαναν κάποια εντύπωση. Αισθάνεται πως δικαιούται να θέσει ερωτήματα, να ζητήσει εξηγήσεις, να αμυνθεί και να διατυπώσει τις ανάγκες του. Μια νεαρή γυναίκα από τις Ηνωμένες Πολιτείες μου εμπιστεύθηκε την εξής ιστορία:
«Μια φορά άφησα τον τρίχρονο γιο μου Ντάνιελ για δυο μέρες στη μητέρα μου. Είχα κάποιους ενδοιασμούς, γιατί ήξερα ότι όταν ήμουν μικρή η μητέρα μου προσπαθούσε διαρκώς να με μάθει να πειθαρχώ και έδινε πολύ μεγάλη σημασία στους καλούς τρόπους. Από την άλλη μεριά, αγαπούσε πολύ τον Ντάνιελ, όπως και εκείνος είχε αδυναμία στη γιαγιά του, γιατί όταν μας επισκεπτόταν της άρεσε να του διαβάζει παραμύθια. Όταν όμως πήγα να τον πάρω μετά δύο μέρες, ο Ντάνιελ είπε στο αυτοκίνητο:

«Δεν θέλω να ξαναπάω στη γιαγιά». Όταν τον ρώτησα έκπληκτη γιατί, απάντησε: «Γιατί με πόνεσε». Αργότερα τηλεφώνησα στη μητέρα μου και τη ρώτησα τι συνέβη. Μου είπε ότι ο Ντάνιελ έβαλε τα κλάματα όταν εκείνη θέλησε να του εξηγήσει, ενώ έτρωγαν, ότι ένα παιδί με σωστή ανατροφή δεν σερβίρεται στο τραπέζι χωρίς να λέει «παρακαλώ» και «ευχαριστώ».

Η μητέρα μου θεωρούσε ότι είχα κακομάθει τον Ντάνιελ, ότι τον μαθαίνω να έχει πολύ κακούς τρόπους. Αισθάνθηκε την ανάγκη να το διορθώσει αυτό, προκειμένου το παιδί να μην υποφέρει στη μετέπειτα ζωή του, επειδή θα κάνει κακή εντύπωση και αντί για αγάπη θα λαμβάνει περιφρόνηση και απόρριψη από το περιβάλλον του. Ήταν πεπεισμένη ότι με αυτόν τον τρόπο θα τον βοηθούσε, και δεν καταλάβαινε ότι δρούσε κάτω από έναν καταναγκασμό που πήγαζε από τους παιδικούς της φόβους.

Δεν αισθάνθηκε ότι απειλούσε το παιδί με τη στέρηση της αγάπης της εάν εκείνο δεν την υπάκουε. Και προπαντός, δεν καταλάβαινε, όπως δεν είχε καταλάβει και με μένα, ότι θυσίαζε την ψυχή του παιδιού στο βωμό κάποιων ανούσιων συμβάσεων, με τον ίδιο τρόπο όπως είχαν κάνει και σε εκείνην πριν από εξήντα χρόνια.

Ο Ντανιελ όμως τα κατάλαβε όλα αυτά. Δεν μπορούσε να τα πει με τον τρόπο που το κάνω εγώ τώρα, αλλά τα εξέφρασε με τον τρόπο που μπορούσε. Έμαθα πώς ακριβώς έγιναν τα γεγονότα, όπως προέκυπταν από την αφήγηση της μητέρας μου. Η ιστορία ήταν πολύ απλή: Η μητέρα μου είχε μαγειρέψει το αγαπημένο φαγητό του Ντάνιελ: σουφλέ τυριών.

Όταν το παιδί έφαγε τη μερίδα που του είχε σερβίρει, πήρε το κουτάλι θέλο¬ντας να βάλει κι άλλο στο πιάτο του. Έτσι έκανε και στο σπίτι, νιώθοντας μάλιστα περήφανος που το έκανε μόνος του. Η μητέρα μου όμως τον σταμάτησε, ακουμπώντας, όπως μου είπε, με τρυφερότητα το χέρι της πάνω στο δικό του και λέγοντας
«Πρέπει να ρωτήσεις πρώτα αν μπορείς να πάρεις κι άλλο και αν υπάρχει αρκετό φαγητό για τους άλλους». «Πού είναι οι άλλοι;» ρώτησε ο Ντάνιελ και άρχισε να κλαίει. Πέταξε κάτω το κουτάλι και δεν ήθελε να φάει άλλο, παρ’ όλο που η μητέρα μου τον παρακάλεσε, εκείνος είπε ότι δεν πεινούσε πια και ήθελε να πάει σπίτι.

Η μητέρα μου προσπάθησε να τον ηρεμήσει, αλλά ο Ντάνιελ έπαθε κρίση και άρχισε να κάνει σαν μανιακός. Λίγα λεπτά μετά, που η οργή του ξεθύμανε, είπε: «Με πόνεσες, δεν σε αγαπάω. Θέλω να πάω στη μαμά μου». Ύστερα από λίγο ρώτησε: «Γιατί το έκανες αυτό; Μπορώ να σερβιριστώ μόνος μου». «Ναι», είπε η μητέρα μου, «αλλά πρέπει να ρωτήσεις πρώτα αν μπορείς». «Γιατί;» ρώτησε ο Ντάνιελ. «Γιατί πρέπει να μάθεις να έχεις τρόπους». «Γιατί να έχω τρόπους;» ρώτησε ο Ντάνιελ. «Γιατί χρειάζονται» είπε η μητέρα µου. Κι ο Ντάνιελ είπε πολύ ήρεμα: «Εγώ δεν τους χρειάζομαι. Αν πεινάω, θα τρώω στη μαμά»».

Έτσι μπορεί να αντιδράσει ένα υγιές τρίχρονο παιδί, όταν στο σπίτι του έχει μάθει ότι μπορεί να αμυνθεί, ότι δικαιούται να λαμβάνει φαγητό από τους γονείς του γιατί του το οφείλουν ως κάτι το αυτονόητο, από τη στιγμή που αποφάσισαν να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί.

Αυτό το παιδί μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, μπορεί να δείξει το θυμό του, όταν κάποιος πάει να εμποδίσει την κίνηση που κάνει εντελώς φυσικά, και του προβάλλει επιχειρήματα τα οποία το παιδί δεν καταλαβαίνει, δεν μπορεί να καταλάβει και δεν θα έπρεπε να καταλάβει, επειδή στερούνται νοήματος και είναι κατανοητά µόνο υπό το πρίσμα της προσωπικής ιστορίας της γιαγιάς. Αν ένα μικρό παιδί παρατηρήσει ότι οι γονείς στο τραπέζι λένε «παρακαλώ» και «ευχαριστώ», θα κάνει το ίδιο αυτομάτως, χωρίς να χρειαστεί να του το επιβάλουν.

Το γεγονός ότι µια τέτοιου είδους απόπειρα επιβολής προκάλεσε θυμό στον Ντάνιελ είναι απολύτως κατανοητό. Είχε τη δυνατότητα να εκφράσει αυτόν το θυμό, επειδή μπορούσε να κάνει µια σύγκριση: τη σύγκριση ανάμεσα στον τρόπο που πήγε να του εκφράσει την επιβολή της η γιαγιά και στις καλές εμπειρίες που είχε µε τους γονείς του.

Εμάς μπορεί να μην μας δόθηκε αυτή η ευκαιρία. Μπορεί όμως να θυμηθούμε ότι π.χ. η μητέρα ή ο πατέρας μας, μας διαπαιδαγωγούσε µε αυτόν τον τρόπο, δίχως να μπορέσουμε να διαμαρτυρηθούμε. Και πώς να το τολμούσαμε άλλωστε αν Βρισκόμασταν υπό την απόλυτη κυριαρχία τους; Δεν θα μπορούσαμε ίσως να πούμε : «Αν µου φέρεσαι έτσι, θέλω να πάω στη μαμά µου», γιατί αυτή ήταν η μαμά µου. Δεν θα μπορούσαμε καν να αντιληφθούμε το κακό που μπορεί να μας έκανε, γιατί δεν θα ξέραμε άλλη συμπεριφορά.

Χάρη σε αυτό το σύντομο επεισόδιο µε τον Ντάνιελ ενδεχομένως να μπορέσουμε να καταλάβουμε ότι η τραγωδία της παιδικής µας ηλικίας –εάν υπήρχε ως τέτοια-δεν ήταν µόνο ότι μπορεί να ήμασταν διαρκώς στο έλεος των διαπαιδαγωγικών μεθόδων των άλλων, ούτε ότι φοβόμασταν να προβάλουμε αντιστάσεις, αλλά πάνω από όλα ότι αδυνατούσαμε να συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς συνέβαινε.

Το τρίχρονο αγοράκι και πιθανότατα, πολλά άλλα παιδιά, που σήμερα μεγαλώνουν µε μεγαλύτερη ελευθερία, μπόρεσε να εξωτερικεύσει τα συναισθήματά του, να αμφισβητήσει την όλη κατάσταση και να διατυπώσει τις ανάγκες του. Η εξέλιξη της ιστορίας συνάδει µε έναν φυσικό νόμο υγιούς αυτοάμυνας, και κατά συνέπεια αναρωτιέται κανείς για ποιο λόγο αυτός ο φυσικός νόμος παρέμενε ανίσχυρος τόσον καιρό.

Μα στην ουσία τα παιδικά τραύματα καταστρέφουν αυτήν ακριβώς τη φυσική, έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου. Έτσι η δυνατότητα αυτή πρέπει να ανακαλυφθεί εκ νέου µέσω μιας θεραπευτικής διαδικασίας, για να αποκτήσει η θολή ανάμνηση της ιστορίας των παιδικών χρόνων, µε όλες τις εξόφθαλμες και λανθάνουσες κακοποιήσεις, σαφήνεια στη συνείδηση του ενηλίκου και να πάψει να τον μπλοκάρει µε ενοχές.

Ο Ντάνιελ φαίνεται πως δεν έχει τέτοια μπλοκαρίσματα. Εάν δεν είχε βιώσει τις καλές εμπειρίες µε, τους γονείς του, το παραμικρό άγγιγμα της γιαγιάς του, που τον εμπόδισε να σερβιριστεί δεύτερη μερίδα, πιθανότατα θα τον έκανε να ντραπεί.

Θα ντρεπόταν γιατί θα πίστευε ότι έκανε κάτι λάθος, ότι δεν είχε καλούς τρόπους, θα ντρεπόταν ακόμη και για το ότι ένιωθε περήφανος για την αυτάρκειά του. Γιατί ακριβώς η αυτάρκεια του Ντάνιελ ήταν που ενόχλησε προφανώς, ή τουλάχιστον δεν έγινε αποδεκτή τη στιγμή που το παιδί θέλησε να «εξασφαλίσει τροφή», δηλαδή να κάνει κάτι εξαιρετικά σημαντικό για τον εαυτό του. Τον συγκράτησαν και πήγαν να του προκαλέσουν αβεβαιότητα.

Εάν είχε μεγαλώσει σύμφωνα µε τις επιταγές της παιδαγωγικής, θα είχε καταγραφεί για πάντα στο μυαλό και στο σώμα του το εξής δίδαγμα: Δεν πρέπει να απολαμβάνω το φαγητό, δεν πρέπει να ικανοποιώ την όρεξή µου, ακόμη κι αν υπάρχει αρκετό φαγητό. Πρέπει πρώτα απ’ όλα να κάνω πράγματα που δεν τα καταλαβαίνω, πρέπει να υπακούσω σε έναν ακατανόητο κανόνα που µου κόβει την όρεξη, που µου δημιουργεί ένταση, που µου προκαλεί αισθήματα ενοχής και ντροπής και απέναντι σε όλα αυτά είμαι εντελώς ανίσχυρος.

Οι συνέπειες μπορεί να είναι χρόνια δυσπεψία, διάφορες διατροφικές διαταραχές, όπως η ψυχαναγκαστική υπερφαγία και η νευρική ανορεξία, η παχυσαρκία, ανα¬λόγως της μετέπειτα εξέλιξης του ατόμου.

Αναφέροντας αυτό το περιστατικό δεν θέλω να πω ότι ένας άνθρωπος θα αρρωστήσει εάν βίωσε μια παρόμοια κατάσταση μία φορά στη ζωή του. Είδαμε άλλωστε πόσο επιδέξια χειρίστηκε το γεγονός ο τρίχρονος Ντάνιελ δίχως να επιτρέψει να τον βλάψουν. Δεν πρόκειται για κάποια σοβαρή τραυματική εμπειρία, και πιθανότατα το περιστατικό δεν θα έχει επιπτώσεις στον Ντάνιελ, που κατάφερε να αμυνθεί. Αν όμως δεν ήταν ο εγγονός, αλλά ο γιος αυτής της γυναίκας, δεν θα είχε άλλη λύση παρά να υποταχθεί στους χειρισμούς που ονομάζονται ανατροφή, και εκτός από διατροφικές διαταραχές να αναπτύξει ποικίλες αναστολές που θα μείωναν την αυτοπεποίθησή του.

Επειδή το πληγωμένο παιδί που κρύβει μέσα του ο ενήλικος μπορεί να εκφραστεί σχετικά με τα τραύματα του μόνο μέσα από το σώμα και τις αισθήσεις του, όπως και μέσα από τα συναισθήματά του, η όποια θεραπευτική διαδικασία πρέπει να του εξασφαλίσει την πρόσβαση σε αυτές τις αισθήσεις και τα συναισθήματα. Η πρόσβαση αυτή παραμένει κλειστή, εάν αρκεστεί κανείς σε θεωρίες και υποθέσεις που απευθύνονται μόνο στη νόηση. Όσο και αν οι θεωρίες αυτές είναι στη μόδα, θα παραμένουν πάντα αυταπάτες.

Σκοπός μιας θεραπείας, είναι να κάνει το παιδί μέσα μας, αυτό που κάποτε βουβάθηκε, να μιλήσει και να αισθανθεί. Σταδιακά θα πάψει να απωθεί την απαγορευμένη γνώση, και στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας ο ασθενής θα ανακαλύψει συνάμα την προσωπική του ιστορία, τον εαυτό του και τη θαμμένη ικανότητά του να αγαπάει. Μια τέτοια θεραπευτική διαδικασία μπορεί να επιτευχθεί μόνο από κάποιον (γυναίκα ή άνδρα) που επιτρέπει στο παιδί μέσα του και στη γνώση αυτού του παιδιού να επιστρέψουν από τον τόπο εξορίας τους, ή τουλάχιστον επιδιώκει να το κάνει – επειδή θέλει πάση θυσία να μάθει τη δική του αλήθεια.

Το διαβάσαμε: childit.gr

Πηγή:  Alice miller, «H απαγορευμένη γνώση «, Μετάφραση: Πελαγία Τσινάρη, 2011, Εκδ. Ροές.

Το καλυτερο δωρο αποφοιτησης που δοθηκε ποτε!

Published Ιουνίου 18, 2013 by sofiaathanasiadou

Ο Bryan Martin, μπαμπάς της Brenna η οποία αποφοίτησε από το λύκειο στην αρχή του μήνα, είχε σχεδιάσει το δώρο αποφοίτησης που θα έκανε στην κόρη του, 13 χρόνια πριν. Και κατάφερε να το κρατήσει μυστικό όλα αυτά τα χρόνια!

Της είχε αγοράσει πριν από 13 χρόνια ένα αντίτυπο του βιβλίου «Oh, The Places You’ll Go!» (Ωωω, τα μέρη που θα πας!) του Dr. Suess. Όλα αυτά τα χρόνια όταν συναντούσε τους δασκάλους και καθηγητές της κόρης του, τους το έδινε κρυφά για να της γράψουν αφιέρωση. Έτσι το βιβλίο φέτος περιείχε αφιερώσεις από όλους τους εκπαιδευτικούς που είχε ποτέ η Brenna στο σχολείο, ξεκινώντας από τους δασκάλους της του Νηπιαγωγείου.

Η Brenna όχι απλώς συγκινήθηκε με την πράξη του μπαμπά της αλλά αποφάσισε να τη δημοσιεύσει και στο Reddit, όπου η ιστορία πήρε μεγάλη δημοσιότητα. Δεκάδες γονείς μικρών παιδιών, έχουν αποφασίσει να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Bryan. «Δεν το πιστεύω ότι η Brenna το δημοσίευσε αυτό.» έγραψε κι εκείνος στο Reddit. «Ήταν πάντα το φως της ζωής μου. Το ότι το έκανα αυτό, ήταν ένας μικρός τρόπος για να της το δείξω.»

Είναι χωρίς καμία αμφιβολία, το καλύτερο δώρο αποφοίτησης που δόθηκε ποτέ!

Πηγή: mikroimegaloi