Γραμμα από Μανα σε Μανα

Published 28 Ιουνίου, 2013 by sofiaathanasiadou

Αγαπητή μητέρα,

Σου γραφω αυτό το γραμμα για να καταλαβεις πόσο πονάει η ψυχή μου τις τελευταίες μερες…

για να νιώσεις όπως ενιωσα όταν είδα το παιδί μου με μαυρισμένο ματι και μώλωπες στο σωμα..

για να σκεφτείς πόσο δίκαιο είναι να εκφοβίζεται ένα παιδί στην τρυφερή ηλικία των 13 ετών..

Όταν είδα το παιδί μου να ανεβαίνει τα σκαλιά με χαμηλωμένο βλέμμα καταλαβα αμέσως πως κατι σοβαρο είχε συμβεί.

Όταν σήκωσε το βλέμμα του και αντίκρυσα το πρόσωπό του, κόπηκαν τα πόδια μου.

Τα ματια του κόκκινα, το ματι πρησμένο και η μπλούζα του σκισμένη… Ο ξυλοδαρμός που είχε υποστεί δυστυχώς δεν αφησε σημάδια μόνο στο πρόσωπό του…

Τον εβαλα στην αγκαλιά μου και κλαψαμε μαζί..

ο καθένας για τους δικούς του λόγους… εγώ γιατί σκίστηκε η καρδιά μου και ο γιος μου από θυμό.

Δικαιολογημένο θυμό.

Εχουμε λοιπόν οι δυο μας αγαπητή μητερα ένα κοινό. Παιδιά στην ίδια τρυφερή ηλικία, στην εφηβεία.

Εχουμε όμως μια τεράστια διαφορά.

Τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

Εγώ πρσπαθώ να εμφυσήσω στον γιο μου την ευγένεια ψυχής και εσύ … την βία.

Εγώ του μαθαίνω να λύνει τις διαφορές του με συζήτηση και εσύ… με μπουνιές και κλωτσιές (και μαλιστα με θεατές).

Εγώ του λέω κάθε μέρα πως το αντριλίκι δεν κρύβεται στους καυγάδες και εσύ… καμαρώνεις για το δήθεν αντριλίκι του.

Δικαίωμά σου το πώς μεγαλώνεις το παιδί σου. Δεν είμαι εδώ για να σε κρίνω.

Όμως…γιατί ο τρόπος που αποφάσισες να διαπαιδαγωγήσεις το δικό σου παιδί να εχει αντίκτυπο στο δικό μου;

Γιατί γκρεμίζεις ότι με τόσο κόπο προσπαθώ να φτιάξω; Γιατί φυτεύεις αγκάθια εκεί που εγώ 13 χρόνια τωρα καλλιεργώ πανεμορφα λουλούδια;

Γιατί γεμίζεις με θυμό την ψυχή του παιδιού μου;

Αγαπητή μητερα, ο νόμος μου δίνει το δικαίωμα να προστατεψω το παιδί μου και να επαναφερω στην οικογένειά μου την ηρεμία και την γαλήνη.

Δυστυχώς το παιδί μου είναι θύμα και το παιδί σου θήτης αυτού που σήμερα ταλανίζει τα ελληνικά σχολεία, του bullying.

Δεν ξερω για ποιο παιδί από τα δυο λυπαμαι πιο πολύ.. νομίζω όμως ότι λυπαμαι για τον αγαπητό γιο σου.

Λυπαμαι γιατί αυτή η συμπεριφορά φωνάζει πως το παιδί σου σε χρειάζεται, και εσύ κλείνεις τα αυτιά σου στις απεγνωσμένες φωνές του και απλά καμαρώνεις .

Αγαπητή μητέρα, αφουγκράσου το παιδί σου.

Στήριξέ το.

Είμαι σίγουρη ότι κρύβει έναν μεγάλο θησαυρό στην θυμωμένη ψυχή του.

Λιλα Ρουμελιωτου Σιουτη

Ενδεικτικά σας παραθέτω το link από το Χαμόγελο του Παιδιού, προς ενημέρωση για τον σχολικό εκφοβισμό!

Δεν είναι μακρυά μας το πρόβλημα αυτό!

Ενημερωθείτε ώστε να μπορέσετε να ξεχωρίσετε τα σημάδια!

www.hamogelo.gr/4-1/909/Sxolikos-ekfobismos

H ομάδα του Προγράμματος Παρέμβασης »STOP στην Ενδοσχολική Βία» της Ε.Ψ.Υ.Π.Ε.

epsype.blogspot.gr/p/blog-page_6996.html

4 comments on “Γραμμα από Μανα σε Μανα

  • Πολύ ωραίο το άρθρο σου Σοφία. Με απασχολεί πολύ αν κ το παιδί μου είναι μικρό ακόμα. Πιστεύω ότι η κατάσταση γίνεται χειρότερη με τα χρόνια, που περνούν.
    Βλέπω κάτι αψυχολόγητες κινήσεις παιδιών που στα καλά καθούμενα σηκώνονται κ χτυπάνε άλλα παιδάκια που παίζουν αμέριμνα στο πάρκο….Φαντάσου τι θα γίνει αργότερα στο σχολείο, και ειδικά όταν βλέπεις ότι οι μαμάδες των επιθετικών παιδιών δν κάνουν καμιά υπόδειξη…

    • Πιστεύω ότι μας αφορά όλους είτε τα παιδιά μας είναι μικρά είτε μεγαλύτερα, γιατί δυστυχώς το bullying δεν αφορά μόνο τα παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας. Θύτες και θύματα υπάρχουν δυστυχώς σε πολύ μικρές ηλικίες.
      Αυτό που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι μαμάδες είναι το πόσο μεγάλο κακό κάνουμε εμείς οι ίδιες στα παιδιά μας μη συμμορφώνωντας τέτοιες παραβατικές συμπεριφορές. Θα δανειστώ κάτι από το όμορφο αυτό κείμενο: «Δεν ξέρω για ποιο παιδί από τα δυο λυπάμαι πιο πολύ.. νομίζω όμως ότι λυπάμαι για τον αγαπητό γιο σου.» Γιατί σίγουρα τις συμπεριφορές των παιδιών μας τις καλλιεργούμε εμείς και είναι κρίμα να σπέρνουμε αγκάθια εκεί που μπορούν να φυτρώσουν πανέμορφα λουλούδια!!! Και σίγουρα οι ψυχές των μικρών αυτών θυτών είναι θυμωμένες……

  • 5 χρονια εκανα συστασεις στους «γονεις» των παιδιων και στα ιδια τα παιδια.5 ΧΡΟΝΙΑ.Μεχρι τους δασκαλους και μετα τους καθηγητες ειχα ειδοποιηση να εχουνε το νου τους. Μιλουσα με το παιδι στο τηλ απο την ωρα που χτυπουσε το κουδουνι μεχρι να φτασει στο σπιτι μην τυχων και γινει κατι στο δρομο.Μεχρι και σε ψυχολογο πηγαμε….Δεν αντεξα αλλο…..απο δυο σφαλιαρες στο καθε ενα και το παιδι μου το αφησανε ησυχο….η βια δεν ειναι λυση το ξερω αλλα ΕΓΩ δεν ειχα αλλη λυση!!!!!!

  • Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s