Αρχείο

All posts for the day 28 Ιουνίου 2013

Σοκ προκαλουν τα επισημα στοιχεια της Ασφαλειας – 800 παιδεραστες κυκλοφορουν ελευθεροι

Published Ιουνίου 28, 2013 by sofiaathanasiadou

Σοκ προκαλούν τα επίσημα στοιχεία της Ασφάλειας - 800 παιδεραστές κυκλοφορούν ελεύθεροι

Προβληματισμό και τρόμο προκαλούν τα επίσημα στοιχεία της αστυνομίας που έρχονται στο φως της δημοσιότητας σχετικά με τις υποθέσεις παιδεραστίας στην Ελλάδα.

Περισσότεροι από 800 παιδεραστές κυκλοφορούν ελεύθεροι έπειτα εκμεταλλευόμενοι τα γνωστά «παραθυράκια» του νόμου!

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ασφάλειας, από το 2003 μέχρι σήμερα σε περίπου 7.500 υποθέσεις έχουν συνολικά κατηγορηθεί 823 άτομα εκ των οποίων οι 274 έχουν συλληφθεί και για τους υπόλοιπους 558 έχει σχηματιστεί δικογραφία.

Όπως αναφέρει το Πρώτο Θέμα, την ώρα που 800 και πλέον παιδόφιλοι κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας, έρευνες δείχνουν ότι ένα στα δέκα παιδιά έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά.
Κάθε μέρα γίνεται στην Ασφάλεια τουλάχιστον μία καταγγελία για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου, ενώ το 60% των παιδόφιλων στρέφεται σε αγόρια ηλικίας από 7 ως 16 ετών και το 40% σε κορίτσια ηλικίας από 8 ως 15 ετών.
«Οι νομοθέτες σε όλον τον κόσμο τιμωρούν αυτόν που αγοράζει ή διακινεί υλικό παιδικής πορνογραφίας για να κόψουν τη φόρα στους ανθρώπους που κακοποιούν μικρά παιδιά. Και όταν λέμε κακοποιούν μικρά παιδιά εννοούμε από έξι μηνών βρέφη ως 8,9,10 και 12 ετών», τονίζει ο υποδιοικητής της Οικονομικής Αστυνομίας και της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, Μανώλης Σφακιανάκης, ρίχνοντας την ευθύνη στο νομικό πλαίσιο που ισχύει.

Πηγή: mothersblog

Advertisements

Πως θα αντιμετωπισετε την καουρα και τη δυσπεψια στην εγκυμοσυνη

Published Ιουνίου 28, 2013 by sofiaathanasiadou

pregnant-woman-

Η καούρα (γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση) και  η δυσπεψία είναι  πολύ κοινά συμπτώματα στην εγκυμοσύνη και τείνουν να εμφανίζονται  πιο συχνά καθώς η εγκυμοσύνη προχωρά. Στην πραγματικότητα, από το τρίτο τρίμηνο και μετά,  σχεδόν τα τρία τέταρτα των εγκύων γυναικών υποφέρουν από καούρα.

Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για τους οποίους η καούρα και, σε μικρότερο βαθμό, η δυσπεψία είναι  συμπτώματα  που παρουσιάζονται  συχνά έως και πολύ συχνά  σε αυτή την δεδομένη χρονική περίοδο, όπως μας λέει ο Σωτήρης Μήτρου, Χειρουργός- Γυναικολόγος- Μαιευτήρας στο Μαιευτήριο « Ρέα».
1. Η αύξηση της ορμόνης προγεστερόνη που προκαλεί  την χαλάρωση  των μυών γενικά και ειδικά του γαστροοισοφαγικού σφικτήρα που βρίσκεται στην είσοδο του στομαχιού.

2.  Όταν ο σφιγκτήρας αυτός  χαλαρώνει, τα οξέα του στομάχου παλινδρομούν (ανεβαίνουν)  προς τον οισοφάγο προκαλώντας αίσθημα  καούρας (καύσου).

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων σταδίων της εγκυμοσύνης, η καούρα και η δυσπεψία μπορεί επίσης να παρουσιαστούνεξαιτίας  της πίεσης που ασκεί το έμβρυο στο πεπτικό σύστημα της μέλλουσας μαμάς.

Τι μπορείτε να κάνετε

Μερικές απλές συμβουλές  που μπορεί  να ακολουθήσει η πάσχουσα από καούρα  είναι  να τρέφεται υγιεινά, νακάθεται ή να κοιμάται σε μια πιο όρθια θέση και να διατηρεί την αύξηση του σωματικού βάρους  μέσα στα συνιστώμενα όρια.

Επιπλέον, θα πρέπει να μιλήσει με τον γυναικολόγο ή την μαία της , καθώς υπάρχουν  στα φαρμακεία  πολύ αποτελεσματικά  προϊόντα κατάλληλα για τις έγκυες γυναίκες όπως είναι τα αλγινικά  (Gaviscon), που αντιμετωπίζουν  αποτελεσματικά την καούρα και η δυσπεψία.

Τα αλγινικά όπως το Gaviscon,  είναι μια διεθνώς γνωστή κατηγορία φαρμάκων τα οποία διατίθενται και στη χώρα μας και κατατάσσονται στα κατασταλτικά της παλινδρόμησης . Δημιουργούν ένα στρώμα γέλης μέσα στον θόλο του στομάχου, το οποίο επιπλέει στην επιφάνεια των γαστρικών υγρών και δεν τους επιτρέπει να «ανέβουν» προς τον οισοφάγο.

Επειδή τα φάρμακα μπορούν να επηρεάσουν το αγέννητο μωρό, θα πρέπει πάντα η μέλλουσα μαμά  να συμβουλεύεται τον γιατρό ή τον φαρμακοποιό της  πριν πάρει οποιοδήποτε φάρμακο κατά την εγκυμοσύνη.

Πηγή: infokids

«Μαμα, ειμαι χοντρη»: Η απαντηση μιας μητερας στην επταχρονη κορη της

Published Ιουνίου 28, 2013 by sofiaathanasiadou

Κάθομαι σταυροπόδι στο πάτωμα του μπάνιου μου, καθώς περιποιούμαι τα νυχάκια των ποδιών της κόρης μου. Ο εννιάχρονος γιος μου κάνει ντουζ ενώ εγώ γέρνω προς την μπανιέρα. Η τρίχρονη κόρη μου βάζει το νυχτικό της στο υπνοδωμάτιό της. Ο εντεκάχρονος γιος μου κυριολεκτικά «εισβάλλει» στο σπίτι μετά την προπόνηση του ποδοσφαίρου και ανεβαίνει στον πάνω όροφο ενώ παραπονιέται για πονόλαιμο και ζητά να ξαναζεστάνουμε το φαγητό για να φάει. Ο σύζυγός μου είναι έξω. Πήγε το μίνι-βαν για σέρβις. Ο ήλιος έχει δύσει κι εμείς ετοιμαζόμαστε να ξεκουραστούμε ξανά. Μέσα στο μπέρδεμα αυτής της συνηθισμένης βραδιάς, βλέπω την εφτάχρονη κόρη μου εντελώς γυμνή, να πλένει τα δόντια της δίπλα μου. Δεν μου αρέσει ο τρόπος που κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέπτη… Ο τρόπος που πιάνει την κοιλίτσα της και κατσουφιάζει στην όψη του προφίλ της. Την κοιτάζω για λίγο και μετά πλησιάζω.

«Τι έγινε, αγάπη μου;» ρωτάω. «Είμαι χοντρή», μου απαντά χωρίς να διστάσει. Νιώθω αδύναμη για μια στιγμή. «Το στομάχι μου κινείται όταν τρέχω. Θέλω να είμαι αδύνατη. Θέλω επίπεδο στομάχι». Σώπασα. Έχω διαβάσει έρευνες, βιβλία, μπλογκ. Έχω αριστεύσει σε έρευνες σε σχέση με το φύλο, έχω ασχοληθεί με τα ΜΜΕ, έχω παρακολουθήσει μαθήματα σε σχέση με την κοινωνία και τον πολιτισμό. Έχω συμβουλεύσει άλλες μητέρες και, ακόμη, παραδίδω μαθήματα για έφηβες. Έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο για να ενθαρρύνω γυναίκες και παιδιά με οικονομικά προβλήματα. Έχω αρκετές, αν όχι παραπάνω απ’ όσες γνώσεις χρειάζομαι, για να απαντήσω σε αυτό το σχόλιο. Αλλά στην πραγματικότητα είμαι πολύ αδύναμη. Δεν είναι δυνατόν. Όχι το δικό μου κορίτσι!

Ανακαλώ και επαναφέρω την αυτοκυριαρχία μου. «Είσαι φτιαγμένη τέλεια! Είσαι δυνατή και υγιής» Και είναι. Όμως αυτό δεν αρκεί.

Πασχίζω να βρω κάτι να πω. Αυτό το παιδί, η πρώτη μου κόρη για την οποία γιόρτασα μεγάλωσε γεμάτη από γυναικεία δύναμη. Της διάβαζα παραμύθια με γυναίκες πρωταγωνίστριες, επέμενα στο να παλεύει δίπλα στους αδερφούς της και ζητούσα να την αποκαλούν γενναία και δυνατή, όσο όμορφη και αξιολάτρευτη. Της λέω, λοιπόν, ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί: από ίσιοι και αδύνατοι ως στρογγυλοί και πλαδαροί και χιλιάδες άλλα μεταξύ αυτών. Της λέω ότι αυτό είναι που μας κάνει όμορφους.

Δεν πείστηκε.

Διώχνω όλα τα υπόλοιπα παιδιά. Κλείνω την πόρτα και καθόμαστε η μία απέναντι στην άλλη, στο πάτωμα. Καταλαβαίνω ότι υπάρχει κάτι παραπάνω και χρειάζεται να δω μέσα από αυτό. Της εξηγώ ότι ήμουν ακριβώς όπως εκείνη όταν ήμουν κι εγώ επτά ετών. Της λέω ότι όταν μεγαλώσει θα γίνει σκληρή, ψηλή και δυνατή, όπως εγώ. Δεν είναι αρκετό γι’ αυτήν. Της θυμίζω πόσο γρήγορα μπορεί να τρέξει και εκείνο το γκολ που είχε βάλει στο ποδόσφαιρο. Της λέω πόσο καλή είναι στο ποδήλατο, τι καλή ισορροπία έχει με το πατίνι και πόσες ξεχωριστές φιγούρες ξέρει να κάνει με αυτό. Αναφέρω πόσο ωραία διαβάζει και γράφει και πόσο εύκολα κάνει μαθηματικές πράξεις. «Είμαι χοντρή», ξαναλέει.

Απελπίζομαι. «Παιδί μου, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου λένε όλοι όταν σε βλέπουν;». Αναστενάζει και μου απαντά «Ότι είμαι όμορφη». Η ομορφιά δεν με βοηθάει αυτήν τη στιγμή. Αποτυγχάνω. Την ρωτάω γιατί θεωρεί τον εαυτό της «χοντρό». Τα γαλάζια της μάτια συναντούν τα δικά μου. Μου εξηγεί ότι οι φίλοι της την έχουν αποκαλέσει «λίγο χοντρούλα» δύο φορές, όταν μιλούσαν για τα σώματά τους, φορώντας τα μαγιό τους. Και στενοχωρήθηκε… αλλά την ίδια στιγμή ένιωσε καλά, αφού, όπως μου είπε, κατάλαβε ότι η άποψη που είχε ως τότε για το σώμα της ήταν «σχεδόν σωστή».

Σκέφτομαι κάποια άσχημα πράγματα για τους συνομήλικούς της και τις μητέρες τους και αναρωτιέμαι ποια είναι τα μηνύματα που στέλνονται. Δεν έχω πια κανένα όπλο και… 20 λεπτά αργότερα, δεν έχω και καθόλου υπομονή. Νιώθω ότι χάνω τις δυνάμεις μου μπροστά σε αυτό που η κόρη μου θεωρεί πλέον δεδομένο.

Δεν καταλαβαίνω το λόγο για τον οποίο δεν αντικρίζει την τελειότητα στο είδωλό της.

Την σηκώνω όρθια και την βάζω να πατήσει στο σκαλάκι μπροστά από τον καθρέπτη. Βγάζω όλα μου τα ρούχα, ακόμη και το εσώρουχο. Καθόμαστε δίπλα-δίπλα, εντελώς γυμνές κι εκείνη γελά. Εγώ ξεκινάω να τραγουδώ ένα τραγούδι αυτοσχεδιάζοντας. Είναι ένα παράξενο είδος τραγουδιού… ραπ σε συνδυασμό με κάτι άλλο, ενώ οι στίχου είναι του τύπου «είμαστε τέλειοι ακριβώς όπως είμαστε, χωρίς αλλαγές». Είναι γελοίο, καθώς αρχίζουμε να χορεύουμε και η κόρη μου γελάει με την ψυχή της. Την παίρνω στην αγκαλιά μου. Είμαστε ένα μεγαλοπρεπές, γελοίο ζευγάρι. Τα άλλα παιδιά μας ακούνε. Μπαίνουν μέσα στο μπάνιο, τρομαγμένα και μπερδεμένα. Πηγαίνω το κοριτσάκι μου στο δωμάτιο, εκφράζοντας με κάθε τρόπο ότι είμαστε ωραίες, γυμνές και δυνατές κοπέλες. Φοράμε και οι δύο τις πιτζάμες μας.Διαβάζουμε μαζί μια ιστορία. Η λέξη «χοντρός» δεν θα ακουστεί ξανά.

Δεν είχα ιδέα αν τα είχα καταφέρει εκείνη τη νύχτα. Δεν ήξερα αν αυτά που είπα είχαν επίδραση πάνω της, αν διόρθωσα κάτι, αν της άλλαξα γνώμη. Αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να συνεχίσω να εμπλουτίζω τόσο εμένα, όσο και τα παιδιά μου με αυτοπεποίθηση. Πρέπει να βρίσκομαι εκεί, να ρωτάω, να χτίζω αλλά και να γκρεμίζω. Να παίρνω χρόνο, να κάνω έξυπνες κινήσεις και να είμαι πάντοτε ανοιχτή. Πρέπει να έχω τη θέληση να χορέψω γυμνή μπροστά από τον καθρέπτη μου, να αντισταθώ στην όψη όσων άφησαν πέντε γέννες πάνω μου και να κοιτάζω το είδωλό μου με αγάπη.

Τότε, μαζί, με μια μικρή λάμψη στα μάτια μας, θα δούμε στον καθρέπτη το δικό μας φως, ένα φως που ακτινοβολεί. 

Το διαβάσαμε: mikroimegaloi

To πρωτότυπο κείμενο έγραψε η Janell Hofmann

Γραμμα από Μανα σε Μανα

Published Ιουνίου 28, 2013 by sofiaathanasiadou

Αγαπητή μητέρα,

Σου γραφω αυτό το γραμμα για να καταλαβεις πόσο πονάει η ψυχή μου τις τελευταίες μερες…

για να νιώσεις όπως ενιωσα όταν είδα το παιδί μου με μαυρισμένο ματι και μώλωπες στο σωμα..

για να σκεφτείς πόσο δίκαιο είναι να εκφοβίζεται ένα παιδί στην τρυφερή ηλικία των 13 ετών..

Όταν είδα το παιδί μου να ανεβαίνει τα σκαλιά με χαμηλωμένο βλέμμα καταλαβα αμέσως πως κατι σοβαρο είχε συμβεί.

Όταν σήκωσε το βλέμμα του και αντίκρυσα το πρόσωπό του, κόπηκαν τα πόδια μου.

Τα ματια του κόκκινα, το ματι πρησμένο και η μπλούζα του σκισμένη… Ο ξυλοδαρμός που είχε υποστεί δυστυχώς δεν αφησε σημάδια μόνο στο πρόσωπό του…

Τον εβαλα στην αγκαλιά μου και κλαψαμε μαζί..

ο καθένας για τους δικούς του λόγους… εγώ γιατί σκίστηκε η καρδιά μου και ο γιος μου από θυμό.

Δικαιολογημένο θυμό.

Εχουμε λοιπόν οι δυο μας αγαπητή μητερα ένα κοινό. Παιδιά στην ίδια τρυφερή ηλικία, στην εφηβεία.

Εχουμε όμως μια τεράστια διαφορά.

Τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

Εγώ πρσπαθώ να εμφυσήσω στον γιο μου την ευγένεια ψυχής και εσύ … την βία.

Εγώ του μαθαίνω να λύνει τις διαφορές του με συζήτηση και εσύ… με μπουνιές και κλωτσιές (και μαλιστα με θεατές).

Εγώ του λέω κάθε μέρα πως το αντριλίκι δεν κρύβεται στους καυγάδες και εσύ… καμαρώνεις για το δήθεν αντριλίκι του.

Δικαίωμά σου το πώς μεγαλώνεις το παιδί σου. Δεν είμαι εδώ για να σε κρίνω.

Όμως…γιατί ο τρόπος που αποφάσισες να διαπαιδαγωγήσεις το δικό σου παιδί να εχει αντίκτυπο στο δικό μου;

Γιατί γκρεμίζεις ότι με τόσο κόπο προσπαθώ να φτιάξω; Γιατί φυτεύεις αγκάθια εκεί που εγώ 13 χρόνια τωρα καλλιεργώ πανεμορφα λουλούδια;

Γιατί γεμίζεις με θυμό την ψυχή του παιδιού μου;

Αγαπητή μητερα, ο νόμος μου δίνει το δικαίωμα να προστατεψω το παιδί μου και να επαναφερω στην οικογένειά μου την ηρεμία και την γαλήνη.

Δυστυχώς το παιδί μου είναι θύμα και το παιδί σου θήτης αυτού που σήμερα ταλανίζει τα ελληνικά σχολεία, του bullying.

Δεν ξερω για ποιο παιδί από τα δυο λυπαμαι πιο πολύ.. νομίζω όμως ότι λυπαμαι για τον αγαπητό γιο σου.

Λυπαμαι γιατί αυτή η συμπεριφορά φωνάζει πως το παιδί σου σε χρειάζεται, και εσύ κλείνεις τα αυτιά σου στις απεγνωσμένες φωνές του και απλά καμαρώνεις .

Αγαπητή μητέρα, αφουγκράσου το παιδί σου.

Στήριξέ το.

Είμαι σίγουρη ότι κρύβει έναν μεγάλο θησαυρό στην θυμωμένη ψυχή του.

Λιλα Ρουμελιωτου Σιουτη

Ενδεικτικά σας παραθέτω το link από το Χαμόγελο του Παιδιού, προς ενημέρωση για τον σχολικό εκφοβισμό!

Δεν είναι μακρυά μας το πρόβλημα αυτό!

Ενημερωθείτε ώστε να μπορέσετε να ξεχωρίσετε τα σημάδια!

www.hamogelo.gr/4-1/909/Sxolikos-ekfobismos

H ομάδα του Προγράμματος Παρέμβασης »STOP στην Ενδοσχολική Βία» της Ε.Ψ.Υ.Π.Ε.

epsype.blogspot.gr/p/blog-page_6996.html