Αρχείο

All posts for the day 13 Ιουνίου 2013

Οταν πιστεψα πως εχασα τον πριγκηπα μου…

Published Ιουνίου 13, 2013 by sofiaathanasiadou

a_bad_dream_by_inessa_emilia

Νιωθω φριχτα αυτες τις μερες..

Ενιωθα την μαυριλα να ποτιζει τα κοκκαλα μου…

Ενιωθα μια αρνητικουρα απιστευτη…

Δεν ξερω για εσας αλλα πιστευω πολυ στην αρνητικη ενεργεια και ακομα περισσοτερο στα ονειρα …

Παλια πιστευα πως οφειλονται ολα αυτα στην διατροφη πριν τον υπνο…

Πληρωσα και εμαθα ομως να εμπιστευομαι την διαισθηση και το υποσεινηδητο που προσπαθει να μας μιλησει απο εκει…

Εκεινη την νυχτα κοιμηθηκα καλα..

Ειμαι πολυ πιεσμενη ολο αυτον τον καιρο σε τραγικο σημειο…

Ειλικρινα πιστευω πως δεν αντεχει ενας ανθρωπος και μονο ολο αυτον τον κυκεωνα  αλλα μια μαμα αντεχει τα παντα!

Θυμαμαι  τα παντα σκοτεινα  και γω ξαφνικα βρεθηκα χωρις καθολου δοντια…

Ενιωθα τρομερο αγχος αλλα ακομα και στον υπνο μου εψαχνα να βρω αμεση λυση.

Ειναι αστειο αλλα αυτος ειναι ο μηχανισμος μου ετσι λειτουργω παντα και για αυτο ισως δεν πνιγομαι στα προβληματα…

Παντα λεω τωρα τι κανουμε?

Και συνεχιζω…

Ετσι λοιπον και στο ονειρο  μου βρηκα την λυση θα εκανα εμφυτευση…

Πηγαινοντας στον οδοντριατρο ειδα κοσμο μαζεμενο γυρω απο ενα παιδακι που ηταν ξαπλωμενο καταγης..

Ηταν ο γιος μου…

Τι εγινε φωναζα, τι επαθε ο Σταθης?

Ενιωθα να σβηνω να χανομαι…

Αυτο δεν μπορουσα να το αντεξω..

Θυμαμαι την τελευταια φορα που τον ειδα ετσι ειχα σκεφτει να πεσω απο το μπαλκονι…

Μην ανυσηχεις μου ειπε ενα πολυ φωτεινο παιδακι που στεκοταν διπλα του…

Ειμαστε εδω και τον προσεχουμε…

Επαθε μια κριση αλλα εκανα ολα οσα μας ειπες και απλα περιμενουμε να συνελθει…

Η καρδια μου εσπασε σε χιλια κομματια και ξυπνησα  πολυ στρεσσαρισμενη…

Ημουν σαν να ειδα φαντασμα η καρδια μου χτυπουσε σαν να ετρεχα σε μαραθωνιο…

Πεταχτηκα πανω και ετρεξα να δω που ειναι τα παιδια…

Στο σπιτι κανεις…

Πηρα τον Αντωνη και τα ακουσα απο μεσα να γελανε μαμα τρωμε παγωτο ειμαστε κουνιες…

Παναγια μου ηταν ενα ονειρο…

Το χειροτερο ολων οσων εχω δει μεχρι τωρα…

Ολα θα πανε καλα τιποτε δεν θα συμβει…

Μην το σκεφτεσαι  απλα κακοκοιμηθηκες…

Αυτα και τοσα αλλα σκεφτομουν για να ηρεμησω…

Ανεβασα το περιστατικο στο γκρουπ και τα κοριτσια προσπαθησαν να με ηρεμησουν !

Αγχος ειναι , σταυρουδακια καρδουλες μην σκας ολα καλα θα πανε…

Δεν μπορουσα να πιστεψω κανενα μονο να παρακαλεσω τον θεο μπορουσα να μην ειναι αληθεια να μην βγει αληθινο…

Μετα απο 2 3 μερες ουτε που θυμαμαι  ημουν στο μαγαζι μετα απο μια πολυ κουραστικη ψυχολογικα μερα και πολυωρη ταλαιπωρια στο τμημα μετα απο μια αναιτια επιθεση ενος περαστικου (Κρατιεμαι με το ζορι να μην «στολισω») εις βαρους μου.

Εκεινη ακριβως την στιγμη που ο «κυριος» ερχοταν καταπανω μου με τις εκφρασεις που χρησιμοποιουσε ενιωσα σαν να εχω απεναντι μου τον εξωαποδω…

Ενα συναισθημα που ακουγεται τρελο αλλα το βλεμμα το μισος με το οποιο με κοιτουσε αλλα και αυτα που ξεστομιζε μονο αποκοσμα φαινονταν…

Συγνωμη αν ακουγομαι σαν παλαβη αλλα θα συμφωνησουν και οσοι ηταν μπροστα…

Οση ωρα ημουν στο τμημα εμαθα οτι ο Σταθης ανεβασε πυρετο…

Μου κοπηκαν τα ποδια τρελαθηκα..

Δεν ειναι δυνατον ποσα μαζι?

Εφτασα μαγαζι αργα και αποφασισα να κλεισω  αμεσως  αφου ο Σταθουλης δεν ηταν πολυ καλα και μετα αποο ολα οσα τραβηξα στο τμημα το μυαλο μου ηταν «αλλου» κυριολεκτικα!

Πηρα τον Αντωνη..

Κοιμηθηκαν?

Οχι μολις φευγουμε απο την μαμα μου…

Περαστε να με παρετε και μενα θα κλεισω….

Τα λεπτα περνουσαν το τηλεφωνο δεν χτυπουσε και ο Αντωνης πουθενα…

Ενιωθα απαισια φοβομουν μην μου παθει κατι ο μικρος μου λογω της ευαισθησιας που εχει καθε φορα με τον πυρετο…

Σκεφτηκα να τον παρω αλλα παραλληλα χτυπησε το τηλεφωνο μου…

Σοφια τρεχα νοσοκομειο ερχομαστε σε 2 λεπτα…

Δεν θυμαμαι πως εκλεισα και για ποτε βρεθηκα εκει…

Ετρεχα σαν την τρελη με τα ματια θολωμενα απο το κλαμμα…

Εφτασα την ωρα που παρκαραν για να δω ενα γειτονα που κρατουσε τον Σταθη σαν αψυχη κουκλα στα χερια του…

Αναπνεει?

Ουρλιαζα πες μου αν αναπνει…

Ο Αντωνης σαν το φαντασμα εδινε λεπτομερειες του περιστατικου στους γιατρους …

Αναπνεει?

Ξαναρωτησα ετοιμη να πεθανω εκει επι τοπου.

Αναπνεει και τον εβαλαν αμεσως στο οξυγονο.

Εκανα οτι μου ειχες πει ψελλισε ο Αντωνης…

Τον βαλαμε στο πλαι εκανε και δευτερο εδωσα 2 δοσεις και ξαναεκανε …

Ηταν το χειροτερο επεισοδιο ολων ειπε και εκει ειδα ποσο τρομαγμενος ηταν…

Ο Σταθης εκανε το επεισοδιο μεσα στο αυτοκινητο ενω ηταν δεμενος στο καρεκλακι του..

Ο Αντωνης  πηγε ως το σπιτι γιατι εκει εχουμε το φαρμακο του για τις επειγουσες καταστασεις.

Φωναξε στους γειτονες να βγουν να τον βοηθησουν ενω η Αννυ ουρλιαζε στο καρεκλακι της.

Ο Σταθουλης χτυπιοταν σαν το ψαρι για τουλαχιστον 6 λεπτα σε καθε επεισοδιο..

Και η αδερφουλα του εκλαιγε γιατι δεν καταλαβαινε …

Εμεινε μονη στο αμαξι ενω ο Αντωνης ετρεχε να ανεβει τις σκαλες αγκαλια με τον Σταθη..

Οι γειτονες εβγαλαν την μικρη απ το αμαξι και προσπαθουσαν  να βοηθησουν τον Αντωνη να δωσει τις πρωτες βοηθειες..

Ο μικρος δεν συνερχοταν με τιποτε…

Η Αννυ ειχε ξαπλωσει στο πατωμα διπλα και του μιλουσε….Σταθη αγαπη μου Σταθη μου Σταθη μου τι εχεις?

Ενα δυο τρια φουυυυυυ να περασει…(παιχνιδακι που κανουμε οταν χτυπανε )

Εκεινο το βραδυ ενιωσα πως χανω τα λογικα μου…

Εκεινο το βραδυ μετα απο ακομα ενα επεισοδιο στο κεντρο υγειας και  5 ωρες τουλαχιστον που το παιδακι μου δεν ειχε επαφη με το περιβαλλον ενιωσα τον απολυτο τρομο .

Εκλαψα προσευχηθηκα  και ενιωσα πιο απαισια απο ποτε…

Δεν ημουν μαζι του δεν ημουν εκει…

Θα συνελθει?

Καταστολη απο τα φαρμακα θα συνελθει μολις περασει η επηρρεια μην ανυσηχεις μου ειπε η νοσοκομα…

Πως να μην ανυσηχω οταν το μονο που εχει σημασια στη ζωη μου ειναι να ειναι καλα αυτα?

Οταν συνηλθε δεν μπορουσε να μιλησει να κουνηθει τον ανασηκωσα και του ειπα να μην φοβαται …

Το μονο που εβγαζε ηταν κραυγες στην προσπαθεια του να μιλησει δεν καταλαβαινε που ηταν τι συνεβαινε και ηταν  πολυ φοβισμενος…

Ηρεμησε αγαπη μου μην φοβασαι ειναι το φαρμακο που δεν μπορεις να μιλησεις σε λιγο θα εισαι καλα…

Τον κρατουσα αγκαλια μεχρι να ηρεμησει του μιλουσα του τραγουδουσα…

1 ωρα μετα καναμε βολτες με το αν. καροτσακι μεσα στο αδειο κεντρο υγειας …

Μαμα και αλλο….

Ειδα τα ματακια του να χαμογελουν κυριολεκτικα..

Ποσο απλα γινονται τα παιδια μας ευτυχισμενα?

Με το τιποτα …

Με τρομαξες Σταθη…

Σε αγαπω μαμα μου…

Τοοοοσο πολυ και ανοιξε τα χερακια του διαπλατα.

Αυτη η μερα δεν ηταν απλα η τρομακτικοτερη της ζωης μου…

Ηταν και η μερα που συνειδητοποιησα για ακομα μια φορα ποσο ευθραυστα ειναι ολα γυρω μας.

Η ζωη οι στιγμες αυτα που νομιζεις πως εχεις δεδομενα.

Αυτα που νομιζεις πως ειναι δικα σου μπορουν να χαθουν μεσα σε ενα λεπτο.

Οχι δεν θα ειμαι δικαιη αν πω πως ειχα αναγκη απο ακομα ενα φροντιστηριο γιατι εχω καιρο που εχω επιγνωση.

Ισως ηταν μια αφορμη να το ξαναθυμισω στους γυρω μου…

Καθε φορα κλαιω καθε φορα φοβαμαι…

Καθε φορα παρακαλαω να μην το ξαναζησω…

Καθε φορα  ξερω πως πρεπει να σφιξω τα δοντια μου  να παρω μια ανασα και να συνεχισω.

Ξερω πως πηρα δυναμη απο τον μικρο μου που με ειχε αναγκη …

Εμαθα πως το να εισαι μαμα σημαινει αυτοματα να εχεις υπερδυναμεις για να αντεχεις τα παντα…

Σε ευχαριστω θεε μου που ολα αυτα ηταν απλα ενα κακο ονειρο…

Σοφια

Advertisements

Παρτε τη θλιψη και καντε τη γνωση

Published Ιουνίου 13, 2013 by sofiaathanasiadou

knowledge

Πριν απο καιρό έχασα τη δουλειά που αγαπούσα πολύ. Είχα παλέψει με νύχια και με δόντια για να την πάρω, εργάστηκα εθελοντικά, έψαχνα, δούλευα όπου έβρισκα. Ώσπου ξαφνικά, έρχεται αυτή η μεγάλη ευκαιρία.

Ετοιμαζόμουν για όλο αυτο με πολλή χαρά, ώσπου με παίρνουν ξαφνικά και μου λένε πως όλα ακυρώνονται γιατι η κυβέρνηση είπε πως βρισκόμαστε σε κρίση και δεν γίνονται προσλήψεις. Έπαθα σοκ μεγάλο, βρισκόμουν σε άρνηση για πάρα πολύ καιρό. Παρακολουθούσα ειδήσεις, κάθε μέρα περίμενα πως τα πράγματα θ’ αλλάξουν και ότι όλ’ αυτά συμβαίνουν στη φαντασία μου.

Πέρασε καιρός, δεν είχα διάθεση να ψάξω για τίποτα να απασχοληθώ. Είχα κουραστεί τόσο πολύ ψυχολογικά με όλες αυτες τις περιστασιακές δουλειές, με τα ανεγκέφαλα αφεντικά, με την έλλειψη παιδείας στις διαδικασίες του Δημοσίου και τον τρόπο αντιμετώπισης, ένα σύστημα σαν πολτός, σαν ρουφήχτρα υπομονής και ενέργειας – άσε που δεν υπηρχε τίποτα.

Είπα να διαδηλώσω. Πήγα, φώναξα, είδα κι άλλους συνανθρώπους στην ίδια κατάσταση. Όλοι μαζί, το ίδιο και σε άλλες χώρες. Είπα ότι αυτο δεν φτάνει. Δεν μπορεί, λέω, δεν μπορεί, κάτι συμβαίνει, δεν μπορεί να μην αφήνουν ποτέ τους λαούς σε ησυχία.

Έψαξα πολύ. Τι κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτα; Κάποιοι τα ήξεραν πολύ νωρίτερα απο εμένα. Όλος αυτός ο πόνος με οδήγησε στην αλήθεια, που είναι πολυτιμότερη απ’ όλες τις δουλειές του κόσμου. Δεν είναι εύκολη η καθημερινότητα καθόλου. Αλλα αν δεν αλλάξει ο καθένας μέσα του προς το καλύτερο, πάντα τα ίδια θα γίνονται.

Πώς να υπερασπιστώ τα δικαιώματά μου και τα δικά σου, όταν δεν ξέρω τι σημαίνει σεβασμός, κατανόηση, αγάπη, συμπόνοια…

Πάρτε τη θλίψη αυτή και το θυμό, και κάντε τη δίψα για μάθηση, γνώση του τι συμβαίνει. Ακόμα κι αν ο φόβος μάς κυριεύει. Αυτό είναι αντίσταση! Αυτό φοβούνται περισσότερο. Μακριά απο κόμματα, αυτά που φέρουν δήθεν τη δική μας βούληση.

Είμαστε πολλοί. Είμαστε δυνατοί! Ξέρουμε να ελπίζουμε. Κάθε μέρα, για ν’ αντέξω αυτη την καθημερινότητα προσεύχομαι στο Θεό. Διαβάζω τις ιστορίες σας και νιώθω πως είμαστε όλοι μαζί. Θάρρος,υπομονή και ελπίδα στο Χριστό, φίλοι μου. Ότι χρώμα κι αν έχουμε, είμαστε ολοι ΕΝΑ.

Πηγή: www.imerologioanergou.gr

Γραμμα ενος παιδιου που τελειωσε το νηπιαγωγειο

Published Ιουνίου 13, 2013 by sofiaathanasiadou
Γράμμα ενός παιδιού που τελείωσε το νηπιαγωγείο

Είμαι έξι ετών και μόλις τελείωσα το νηπιαγωγείο. Δε ξέρω τι περίμεναν οι άλλοι από εμένα. Ξέρω όμως τι έμαθα στο νηπιαγωγείο. Και θα σας τα πω (ελπίζω να τα θυμηθώ όλα):

Έμαθα να κάνω φίλους
και να αγαπώ τους σκύλους
κι όλα τ’ άλλα ζώα
που όπως είδα είν’ αθώα.

Έμαθα πολλά κι άκου τα καλά:
να μοιράζομαι, να φαντάζομαι,
να παίζω με κανόνες και να συνεργάζομαι,
να νιώθω και να λέω,
να ζητώ δίχως να κλαίω
να με ακούνε κι άλλοι,
να με δέχονται
κι όταν μαζί μου διαφωνούν- πάλι
να με καταδέχονται.

Έμαθα να κάνω ερωτήσεις
και να δίνω απαντήσεις
να αγαπώ τα παιδιά και τη δασκάλα
που μου έμαθε τα μικρά και τα μεγάλα
που μου μίλησε για εκείνα που υπάρχουν και δε βλέπω
και μου είπε ιστορίες
για εκείνα που βλέπω δίχως να υπάρχουν.

Έμαθα τεχνικές και υλικά
να ζωγραφίζω, να κόβω, να κολλάω,
να προσφέρω, να βοηθάω
έμαθα  να αγαπάω
για το δίκιο να μιλάω.

Έμαθα ν’ ανήκω σε ομάδα
και πως δεν είμαι εγώ το μόνο νήπιο σε όλη την Ελλάδα.
έμαθα πως είμαι ξεχωριστός
πως είμαι ικανός και διαφορετικός
και πως είμαι του εαυτού μου
κι άλλου κανενός!

Και τώρα ετοιμάζομαι για το δημοτικό
σχολείο πιο μεγάλο και απαιτητικό
θα μάθω όπως μου είπαν πράγματα χίλια δυο
με λέξεις κι αριθμούς θα παίζουμε κρυφτό
μα θέλω να ζητήσω ακόμα κάτι
από σένανε, μαμά, και το μπαμπά αγάπη
απ’ το σχολείο μου λίγο χρόνο να συνηθίσω
μια αγκαλιά να ισορροπήσω
τώρα που σε άλλο σχολείο θα αρχίσω.

Μα μέχρι τότε ήθελα να σου πω
πως θα ‘ναι ΚΑ-ΛΟ-ΚΑΙ-ΡΙ
εγώ θα παίζω, θα γελώ
με παγωτό στο χέρι!
Θέλω θάλασσα και άμμο
θέλω να κυλιέμαι χάμω
μη με κυνηγάς μ’ ασκήσεις
βρες εσύ τώρα τις λύσεις
δεν κάνω προετοιμασία
γιατί δεν έχει ουσία!
Για μένα έχει σημασία
να σου πω τι θέλω…
Θέλω να παίξω, να παίξω, να παίξω
θέλω να τρέξω, να τρέξω, να τρέξω
θέλω να πλατσουρίσω, να σε βρέξω
θέλω να βγαίνουμε έξω

Γιατί πρέπει να θυμάσαι
εκτός απ’ τ’ όνομά μου με λένε και “παιδί”
εσύ δεν ήσουν τέτοιο δηλαδή;
Ο κόσμος μου ανήκει, να μην ανησυχείς
θα τα μάθω όσα θες, του χρόνου. Θα δεις!!!

ΥΓ: Φέτος πάντως έμαθα πως γράφεται η αγάπη
με δύο -α- και ένα -i-
αρκεί να τη δείχνεις απ’ άκρη σ’ άκρη!!!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

η ιστορια αυτη ειναι φανταστικη!

Το βρήκαμε: www.greekteachers.gr

Πηγή: elniplex.com