Αρχείο

All posts for the month Ιουνίου 2013

Έχει όνομα: τη λένε Βαρβάρα Αργυρίου. Και ήταν η μητέρα μου…

Published Ιουνίου 29, 2013 by sofiaathanasiadou
DSC01729
(Η μητέρα μου Βαρβάρα Αργυρίου, με την λατρεμένη της κορούλα, Καλοκαίρι 2012)
Δεν κρατάω πλέον λογαριασμό για τις αυτοκτονίες της κρίσης. Είμαι όμως απόλυτα βέβαιος ότι από χθες είναι +1. Και είμαι τόσο βέβαιος, γιατί αυτό το +1 που προστέθηκε στα μαθηματικά του θανάτου ήταν… η μητέρα μου.
Από τους γονείς μου αποσυνδέθηκα συναισθηματικά πολύ νωρίς γιατί εκείνοι υποστήριζαν το σύστημα και με προετοίμαζαν για αυτό όπως κάναν όλοι οι νοικοκυραίοι της εποχής.
Στα εφηβικά μου μάτια, η συναισθηματική μου απομάκρυνση από τους γονείς μου ήταν μια τιτάνια μάχη κατά του συστήματος που γνώριζα από τα μικρά μου πόσο στρεβλό και διεφθαρμένο ήταν χωρίς να χρειάζομαι κάποια δηλητηριώδη πολιτική κατήχηση για να με προγραμματίσει.
Φυσικά, όσο δίκιο και αν είχα, είχα άδικο. Γιατί οι γονείς μου, όπως εκατομμύρια άλλοι γονείς, ήταν απλοί και αφελείς άνθρωποι που παγιδεύτηκαν από την γαλαντόμο τοκογλυφία του συστήματος της εποχής τους.
Σφάλμα θανάσιμο για αυτούς και τη γενιά μου και όσες άλλες γενιές απομένουν να ρθουν, αλλά σφάλμα που οφειλόταν στην άγνοια.
Ακριβώς χάρη στην πρόωρη αποσύνδεση μου και στην απόρριψη όλων των γονεϊκών στερεότυπων μπορώ αντικειμενικότατα να σας πω:
Η μάνα μου ήταν αγία. Όπου έβλεπε ανάγκη έστεργε. Πέρασε χρόνια ολόκληρα στα νοσοκομεία της ντροπής και της οδύνης και έκανε εθελοντικά τη νοσηλεύτρια και την ψυχοπομπό σε δεκάδες συγγενείς, γνωστούς και αγνώστους.
Αγκάλιαζε όποιο παιδί βρισκόταν στο διάβα της.
Η ψυχή της δεν είχε το παραμικρό ψεγάδι. Τον παραμικρό δόλο.
Η ανεξάντλητη αγάπη της ήταν η συνδετική κόλλα για την οικογένεια όλη.
Αεικίνητη, με μια ζωντάνια που έβαζε κάτω όλα της τα παιδιά μαζί.
Σήκωσε τόσους σταυρούς αγόγγυστα. Ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για τίποτα. Δε ζήτησε τίποτα.
Όλα για τους άλλους.
Η Βαρβάρα για όλους και κανείς για τη Βαρβάρα. Δε καταδεχόταν να ζητήσει βοήθεια.
Τα τελευταία χρόνια ήταν τα πιο δύσκολα της ζωής της, ακόμη και με τα τόσα που είχε περάσει.
Η κρίση μπήκε στη ζωή της, στο νοικοκυριό της. Το μέλλον των τριών παιδιών της, όλα τους σπουδαγμένα, πουθενά στον ορίζοντα. Η σύνταξη του άντρα της καρατομήθηκε βάναυσα. Σύνταξη δουλεμένη και πληρωμένη μέχρι την τελευταία της στιγμή πήγε κάτω από το μισό.  Σύνταξη κλεμμένη από τους πολιτικούς αλήτες.
Η γκρίνια του πατέρα καθημερινή. Η πίεση αφόρητη. Η ψυχική επίθεση από τα μήντια που ήθελαν να μας κάνουν να συμμορφωθούμε με τη μαζική κλοπή περιουσιών, αξιοπρέπειας και ζωής, αδιάκοπη.
Η μάνα σήκωνε τους σταυρούς όλων. Δούλευε ασταμάτητα στο νοικοκυριό της, με νυχτερινά τιμολόγια για να σώσει κανά ευρώ.
Αμείλικτη με τον εαυτό της. Αδυσώπητη. Κοιμόταν 4 ώρες την ημέρα για να τα έχει όλα στην εντέλεια.
Πριν από 20 μέρες, αιφνίδια, κάτω από όλη αυτή την πίεση και με τον όλο πόνο που είχε στωικά συσσωρεύσει η καλή μου μάνα κατέρρευσε.
Το μικροσκοπικό ζωντόβολο με την τόση ζωή έγινε σκιά του εαυτού της.
Δεν ήθελε να φάει. Δεν ήθελε να μιλήσει.
Μάταιοι οι γιατροί.
Κάποτε η μάνα μου, με τις εκλάμψεις θυμοσοφίας που είχε, με είχε αγγίξει βαθύτατα λέγοντας μου: Παιδί μου σε θαυμάζω: Είσαι σαν το φοίνικα. Κάθε φορά που πέφτεις σηκώνεσαι.
Προσπάθησα να της αντιγυρίσω το δάνειο ψυχής. Να της πω μάνα, θυμάσαι; Φοίνικας είσαι και εσύ.
Μα το σκοτάδι είχε σβήσει τον σπινθήρα της,
Μες στη θολούρα της έλεγε παλαβομάρες. Έλεγε στα παιδιά της, σε εμάς, πως αυτή μας δολοφόνησε.  Πως μας κατέστρεψε. Ζητούσε κατανόηση για το έγκλημα της. Ζητούσε να παραδοθεί στους αστυνομικούς. Ζητούσε την παραδειγματική τιμωρία της. Τιμωρία γιατί όλη τη ζωή της ήταν αγία.
Η τηλεόραση μιλούσε από μέσα της. Έλεγε πως αυτή τα έφαγε όλα. Τα δισεκατομμύρια. Αυτή τα έκλεψε. Ζητούσε να παραδοθεί στην αστυνομία.
Καταλάβαινε το σκοτάδι στο μυαλό της. Την ήξερε την αρρώστια πολύ καλά τόσους και τόσους που είχε συνοδοιπορήσει καρτερικά στο τελευταίο τους της ζωής ταξίδι.
Δε θα παραδιδόταν στην ασθένεια.
Τη χάσαμε μέσα από τα χέρια μας.
Όταν άλλοι στην ηλικία  της τρέμουν το θάνατο, αυτή, εκείνα τα μοιραία δευτερόλεπτα που ο πατέρας μου πήγε να σβήσει το μάτι της κουζίνας, άνοιξε το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας και έκανε την ηρωική της έξοδο. Σιωπηλά, αδιαμαρτύρητα, πήρε τους σταυρούς της μαζί της, να βαρύνει το σώμα της πούπουλο των 43 κιλών, να την πάρει στα σοβαρά ο θάνατος που εκείνη πάντα τον έπαιρνε αψήφιστα σε σχέση με τον εαυτό της.
Δεν έκανε ο θάνατος ηρωίδα τη μάνα μου. Όχι όπως έγινε με τον ήρωα Δημήτρη Χρίστουλα. Ηρωίδα ήταν η μάνα μου στην καθημερινότητα της. Μια μικρή καθημερινή ηρωίδα.
Ακούσαμε κραυγές από κάτω.
Μόλις την είδαμε από το μπαλκόνι πεσμένη δίπλα στα σκουπίδια, ο καθένας από εμάς, από την οικογένεια της που λάτρευε, σπάσαμε. Η κολώνα του σπιτιού μας είχε σπάσει, τα κόκκαλα της είχαν σπάσει.
Πέσαμε ο καθένας από εμάς σαν χάρτινοι πύργοι στο πάτωμα σφαδάζοντας από τους λυγμούς.
Κατεβήκαμε κάτω, μέσα στο κεραυνόπληκτο πλήθος.
Η μάνα μας μας άφησε έτσι όπως την θυμόμασταν: ούτε αμιχή. Ούτε σταγόνα αίματος να κηλιδώσει την όψη της.
Όλα μέσα της. Όλη η ζημιά εσωτερικά. Όπως στη ζωή, έτσι και στο θάνατο. Το κοριτσάκι μας.
Ο πατέρας μου τραβούσε τα μαλλιά του. Το σπουργιτάκι μου. Το κατσικάκι μου. Αχ περιστεράκι μου!
Ήταν ακόμη ερωτευμένος μαζί της, με την σύντροφο της ζωής του. Δεν έκλαιγε για αυτόν. Για εκείνη έκλεγε. Κανείς δεν έκλαιγε για τον εαυτό του. Όλοι κλαίγαμε που χάθηκε κάτι τόσο σπάνιο.
Είμαι δολοφόνος φώναζε ο πατέρας μου. Είμαι εγκληματίας.
Όχι ο πατέρας μου δεν ήταν δολοφόνος. Ένας καλός άνθρωπος είναι. Χωρίς πλέον τη λατρεμένη του σύντροφο.
Η μάνα μου δεν άφησε σημείωμα. Δεν προλάβαμε να πούμε ένα αντίο, να ακούσουμε τις τελευταίες της επιθυμίες, να της κρατήσουμε το χέρι, να της χαϊδέψουμε τα μαλλιά, να της δώσουμε ένα φιλί στο μάγουλο. Έφυγε μπροστάρησα, περήφανη και μόνη.
Ο θάνατος της μάνας μου θα μας αφήσει με ακόμη περισσότερα χρέη. Όπως είχα προβλέψει χρόνια πριν για τη χώρα, μετά βίας μπορούμε να θάψουμε τον νεκρό μας, τόσο ζωντανό μέχρι πριν από μερικές στιγμές.
Μας άφησε όμως μια πλούσια κληρονομιά. Την τεράστια ψυχή της. Ένα μικρό κομματάκι από την ψυχή της να δέσει τη ραγισμένα μας από τον τόσο άδικο χαμό της καρδιά μας. Να μας κάνει όχι σκληρότερους αλλά καλύτερους ανθρώπους. Μια κληρονομιά που οφείλουμε να τιμήσουμε. Ελπίζω, μόνο να ελπίζω μπορώ, πως θα φανούμε αντάξιοι του κληροδοτήματος της. Της αγάπης της για όλους τους ανθρώπους.
Ήμουν από τους πρώτους που κατέδειξα το θέμα των αυτοκτονιών της κρίσης. Μια από αυτές ήρθε και στοίχειωσε το σπίτι μας και τη ζωή μας.
Η μάνα μου προσπαθούσε να μας πείσει πως ήταν δολοφόνος. Πως μας σκότωσε. Η μάνα μου δεν ήταν δολοφόνος. Ήταν αγία.
Ο πατέρας μου φώναζε πως ήταν δολοφόνος. Πως την άφησε να πεθάνει. Δεν είναι δολοφόνος. Είναι ένας καλός άνθρωπος.
Ούτε εγώ είμαι δολοφόνος ούτε κανένας από την οικογένεια μου.
Ξέρω όμως ποιος είναι ο δολοφόνος της μάνας μου. Δεν ήταν το χέρι του βέβαια που την έσπρωξε από το παράθυρο. Αυτό έγινε με τη δική της βούληση και με το ανίκητο της, ηρωικό σχεδόν πείσμα στην αξιοπρέπεια.
Ήταν όμως αυτός ο δολοφόνος που έβαλε τη μεγάλη και ασήκωτη κοτρώνα πάνω στην πλάτη της, ακριβώς πάνω από τους σταυρούς της που για δεκαετίες  πρόθυμα και αγόγγυστα σήκωνε με τα 43 της κιλά.
Ήταν όμως αυτός που την ανάγκασε, αυτή την αεικίνητη ακαταπόνητη γυναίκα να ακινητοποιηθεί στο κρεβάτι της ντροπής δίπλα στο παράθυρο στης απόδρασης της από την ζωή. Και μόνο αυτό το παράθυρο μπορούσε να δει πλέον σαν έξοδο από ένα πόνο εσωτερικό τόσο φριχτό που ούτε να τον ψελλίσει δεν μπορούσε.
Αυτός ο δολοφόνος, ο κατά συρροή δολοφόνος με την άδεια και την ασυλία να σκοτώνει με δηλητήρια ή σιγαστήρα, είναι το πολιτικό σύστημα της χώρας.  Και για αυτό το τέρας πρέπει να επανέλθει η θανατική ποινή.

Καλή ανάπαυση Βαρβάρα μας, γλυκό μας κοριτσάκι!!!
Του γιου της Πέτρου Αργυρίου (agriazwa.blogspot.com)
Advertisements

Σοκ προκαλουν τα επισημα στοιχεια της Ασφαλειας – 800 παιδεραστες κυκλοφορουν ελευθεροι

Published Ιουνίου 28, 2013 by sofiaathanasiadou

Σοκ προκαλούν τα επίσημα στοιχεία της Ασφάλειας - 800 παιδεραστές κυκλοφορούν ελεύθεροι

Προβληματισμό και τρόμο προκαλούν τα επίσημα στοιχεία της αστυνομίας που έρχονται στο φως της δημοσιότητας σχετικά με τις υποθέσεις παιδεραστίας στην Ελλάδα.

Περισσότεροι από 800 παιδεραστές κυκλοφορούν ελεύθεροι έπειτα εκμεταλλευόμενοι τα γνωστά «παραθυράκια» του νόμου!

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ασφάλειας, από το 2003 μέχρι σήμερα σε περίπου 7.500 υποθέσεις έχουν συνολικά κατηγορηθεί 823 άτομα εκ των οποίων οι 274 έχουν συλληφθεί και για τους υπόλοιπους 558 έχει σχηματιστεί δικογραφία.

Όπως αναφέρει το Πρώτο Θέμα, την ώρα που 800 και πλέον παιδόφιλοι κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας, έρευνες δείχνουν ότι ένα στα δέκα παιδιά έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά.
Κάθε μέρα γίνεται στην Ασφάλεια τουλάχιστον μία καταγγελία για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου, ενώ το 60% των παιδόφιλων στρέφεται σε αγόρια ηλικίας από 7 ως 16 ετών και το 40% σε κορίτσια ηλικίας από 8 ως 15 ετών.
«Οι νομοθέτες σε όλον τον κόσμο τιμωρούν αυτόν που αγοράζει ή διακινεί υλικό παιδικής πορνογραφίας για να κόψουν τη φόρα στους ανθρώπους που κακοποιούν μικρά παιδιά. Και όταν λέμε κακοποιούν μικρά παιδιά εννοούμε από έξι μηνών βρέφη ως 8,9,10 και 12 ετών», τονίζει ο υποδιοικητής της Οικονομικής Αστυνομίας και της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, Μανώλης Σφακιανάκης, ρίχνοντας την ευθύνη στο νομικό πλαίσιο που ισχύει.

Πηγή: mothersblog

Πως θα αντιμετωπισετε την καουρα και τη δυσπεψια στην εγκυμοσυνη

Published Ιουνίου 28, 2013 by sofiaathanasiadou

pregnant-woman-

Η καούρα (γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση) και  η δυσπεψία είναι  πολύ κοινά συμπτώματα στην εγκυμοσύνη και τείνουν να εμφανίζονται  πιο συχνά καθώς η εγκυμοσύνη προχωρά. Στην πραγματικότητα, από το τρίτο τρίμηνο και μετά,  σχεδόν τα τρία τέταρτα των εγκύων γυναικών υποφέρουν από καούρα.

Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για τους οποίους η καούρα και, σε μικρότερο βαθμό, η δυσπεψία είναι  συμπτώματα  που παρουσιάζονται  συχνά έως και πολύ συχνά  σε αυτή την δεδομένη χρονική περίοδο, όπως μας λέει ο Σωτήρης Μήτρου, Χειρουργός- Γυναικολόγος- Μαιευτήρας στο Μαιευτήριο « Ρέα».
1. Η αύξηση της ορμόνης προγεστερόνη που προκαλεί  την χαλάρωση  των μυών γενικά και ειδικά του γαστροοισοφαγικού σφικτήρα που βρίσκεται στην είσοδο του στομαχιού.

2.  Όταν ο σφιγκτήρας αυτός  χαλαρώνει, τα οξέα του στομάχου παλινδρομούν (ανεβαίνουν)  προς τον οισοφάγο προκαλώντας αίσθημα  καούρας (καύσου).

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων σταδίων της εγκυμοσύνης, η καούρα και η δυσπεψία μπορεί επίσης να παρουσιαστούνεξαιτίας  της πίεσης που ασκεί το έμβρυο στο πεπτικό σύστημα της μέλλουσας μαμάς.

Τι μπορείτε να κάνετε

Μερικές απλές συμβουλές  που μπορεί  να ακολουθήσει η πάσχουσα από καούρα  είναι  να τρέφεται υγιεινά, νακάθεται ή να κοιμάται σε μια πιο όρθια θέση και να διατηρεί την αύξηση του σωματικού βάρους  μέσα στα συνιστώμενα όρια.

Επιπλέον, θα πρέπει να μιλήσει με τον γυναικολόγο ή την μαία της , καθώς υπάρχουν  στα φαρμακεία  πολύ αποτελεσματικά  προϊόντα κατάλληλα για τις έγκυες γυναίκες όπως είναι τα αλγινικά  (Gaviscon), που αντιμετωπίζουν  αποτελεσματικά την καούρα και η δυσπεψία.

Τα αλγινικά όπως το Gaviscon,  είναι μια διεθνώς γνωστή κατηγορία φαρμάκων τα οποία διατίθενται και στη χώρα μας και κατατάσσονται στα κατασταλτικά της παλινδρόμησης . Δημιουργούν ένα στρώμα γέλης μέσα στον θόλο του στομάχου, το οποίο επιπλέει στην επιφάνεια των γαστρικών υγρών και δεν τους επιτρέπει να «ανέβουν» προς τον οισοφάγο.

Επειδή τα φάρμακα μπορούν να επηρεάσουν το αγέννητο μωρό, θα πρέπει πάντα η μέλλουσα μαμά  να συμβουλεύεται τον γιατρό ή τον φαρμακοποιό της  πριν πάρει οποιοδήποτε φάρμακο κατά την εγκυμοσύνη.

Πηγή: infokids

«Μαμα, ειμαι χοντρη»: Η απαντηση μιας μητερας στην επταχρονη κορη της

Published Ιουνίου 28, 2013 by sofiaathanasiadou

Κάθομαι σταυροπόδι στο πάτωμα του μπάνιου μου, καθώς περιποιούμαι τα νυχάκια των ποδιών της κόρης μου. Ο εννιάχρονος γιος μου κάνει ντουζ ενώ εγώ γέρνω προς την μπανιέρα. Η τρίχρονη κόρη μου βάζει το νυχτικό της στο υπνοδωμάτιό της. Ο εντεκάχρονος γιος μου κυριολεκτικά «εισβάλλει» στο σπίτι μετά την προπόνηση του ποδοσφαίρου και ανεβαίνει στον πάνω όροφο ενώ παραπονιέται για πονόλαιμο και ζητά να ξαναζεστάνουμε το φαγητό για να φάει. Ο σύζυγός μου είναι έξω. Πήγε το μίνι-βαν για σέρβις. Ο ήλιος έχει δύσει κι εμείς ετοιμαζόμαστε να ξεκουραστούμε ξανά. Μέσα στο μπέρδεμα αυτής της συνηθισμένης βραδιάς, βλέπω την εφτάχρονη κόρη μου εντελώς γυμνή, να πλένει τα δόντια της δίπλα μου. Δεν μου αρέσει ο τρόπος που κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέπτη… Ο τρόπος που πιάνει την κοιλίτσα της και κατσουφιάζει στην όψη του προφίλ της. Την κοιτάζω για λίγο και μετά πλησιάζω.

«Τι έγινε, αγάπη μου;» ρωτάω. «Είμαι χοντρή», μου απαντά χωρίς να διστάσει. Νιώθω αδύναμη για μια στιγμή. «Το στομάχι μου κινείται όταν τρέχω. Θέλω να είμαι αδύνατη. Θέλω επίπεδο στομάχι». Σώπασα. Έχω διαβάσει έρευνες, βιβλία, μπλογκ. Έχω αριστεύσει σε έρευνες σε σχέση με το φύλο, έχω ασχοληθεί με τα ΜΜΕ, έχω παρακολουθήσει μαθήματα σε σχέση με την κοινωνία και τον πολιτισμό. Έχω συμβουλεύσει άλλες μητέρες και, ακόμη, παραδίδω μαθήματα για έφηβες. Έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο για να ενθαρρύνω γυναίκες και παιδιά με οικονομικά προβλήματα. Έχω αρκετές, αν όχι παραπάνω απ’ όσες γνώσεις χρειάζομαι, για να απαντήσω σε αυτό το σχόλιο. Αλλά στην πραγματικότητα είμαι πολύ αδύναμη. Δεν είναι δυνατόν. Όχι το δικό μου κορίτσι!

Ανακαλώ και επαναφέρω την αυτοκυριαρχία μου. «Είσαι φτιαγμένη τέλεια! Είσαι δυνατή και υγιής» Και είναι. Όμως αυτό δεν αρκεί.

Πασχίζω να βρω κάτι να πω. Αυτό το παιδί, η πρώτη μου κόρη για την οποία γιόρτασα μεγάλωσε γεμάτη από γυναικεία δύναμη. Της διάβαζα παραμύθια με γυναίκες πρωταγωνίστριες, επέμενα στο να παλεύει δίπλα στους αδερφούς της και ζητούσα να την αποκαλούν γενναία και δυνατή, όσο όμορφη και αξιολάτρευτη. Της λέω, λοιπόν, ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί: από ίσιοι και αδύνατοι ως στρογγυλοί και πλαδαροί και χιλιάδες άλλα μεταξύ αυτών. Της λέω ότι αυτό είναι που μας κάνει όμορφους.

Δεν πείστηκε.

Διώχνω όλα τα υπόλοιπα παιδιά. Κλείνω την πόρτα και καθόμαστε η μία απέναντι στην άλλη, στο πάτωμα. Καταλαβαίνω ότι υπάρχει κάτι παραπάνω και χρειάζεται να δω μέσα από αυτό. Της εξηγώ ότι ήμουν ακριβώς όπως εκείνη όταν ήμουν κι εγώ επτά ετών. Της λέω ότι όταν μεγαλώσει θα γίνει σκληρή, ψηλή και δυνατή, όπως εγώ. Δεν είναι αρκετό γι’ αυτήν. Της θυμίζω πόσο γρήγορα μπορεί να τρέξει και εκείνο το γκολ που είχε βάλει στο ποδόσφαιρο. Της λέω πόσο καλή είναι στο ποδήλατο, τι καλή ισορροπία έχει με το πατίνι και πόσες ξεχωριστές φιγούρες ξέρει να κάνει με αυτό. Αναφέρω πόσο ωραία διαβάζει και γράφει και πόσο εύκολα κάνει μαθηματικές πράξεις. «Είμαι χοντρή», ξαναλέει.

Απελπίζομαι. «Παιδί μου, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου λένε όλοι όταν σε βλέπουν;». Αναστενάζει και μου απαντά «Ότι είμαι όμορφη». Η ομορφιά δεν με βοηθάει αυτήν τη στιγμή. Αποτυγχάνω. Την ρωτάω γιατί θεωρεί τον εαυτό της «χοντρό». Τα γαλάζια της μάτια συναντούν τα δικά μου. Μου εξηγεί ότι οι φίλοι της την έχουν αποκαλέσει «λίγο χοντρούλα» δύο φορές, όταν μιλούσαν για τα σώματά τους, φορώντας τα μαγιό τους. Και στενοχωρήθηκε… αλλά την ίδια στιγμή ένιωσε καλά, αφού, όπως μου είπε, κατάλαβε ότι η άποψη που είχε ως τότε για το σώμα της ήταν «σχεδόν σωστή».

Σκέφτομαι κάποια άσχημα πράγματα για τους συνομήλικούς της και τις μητέρες τους και αναρωτιέμαι ποια είναι τα μηνύματα που στέλνονται. Δεν έχω πια κανένα όπλο και… 20 λεπτά αργότερα, δεν έχω και καθόλου υπομονή. Νιώθω ότι χάνω τις δυνάμεις μου μπροστά σε αυτό που η κόρη μου θεωρεί πλέον δεδομένο.

Δεν καταλαβαίνω το λόγο για τον οποίο δεν αντικρίζει την τελειότητα στο είδωλό της.

Την σηκώνω όρθια και την βάζω να πατήσει στο σκαλάκι μπροστά από τον καθρέπτη. Βγάζω όλα μου τα ρούχα, ακόμη και το εσώρουχο. Καθόμαστε δίπλα-δίπλα, εντελώς γυμνές κι εκείνη γελά. Εγώ ξεκινάω να τραγουδώ ένα τραγούδι αυτοσχεδιάζοντας. Είναι ένα παράξενο είδος τραγουδιού… ραπ σε συνδυασμό με κάτι άλλο, ενώ οι στίχου είναι του τύπου «είμαστε τέλειοι ακριβώς όπως είμαστε, χωρίς αλλαγές». Είναι γελοίο, καθώς αρχίζουμε να χορεύουμε και η κόρη μου γελάει με την ψυχή της. Την παίρνω στην αγκαλιά μου. Είμαστε ένα μεγαλοπρεπές, γελοίο ζευγάρι. Τα άλλα παιδιά μας ακούνε. Μπαίνουν μέσα στο μπάνιο, τρομαγμένα και μπερδεμένα. Πηγαίνω το κοριτσάκι μου στο δωμάτιο, εκφράζοντας με κάθε τρόπο ότι είμαστε ωραίες, γυμνές και δυνατές κοπέλες. Φοράμε και οι δύο τις πιτζάμες μας.Διαβάζουμε μαζί μια ιστορία. Η λέξη «χοντρός» δεν θα ακουστεί ξανά.

Δεν είχα ιδέα αν τα είχα καταφέρει εκείνη τη νύχτα. Δεν ήξερα αν αυτά που είπα είχαν επίδραση πάνω της, αν διόρθωσα κάτι, αν της άλλαξα γνώμη. Αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να συνεχίσω να εμπλουτίζω τόσο εμένα, όσο και τα παιδιά μου με αυτοπεποίθηση. Πρέπει να βρίσκομαι εκεί, να ρωτάω, να χτίζω αλλά και να γκρεμίζω. Να παίρνω χρόνο, να κάνω έξυπνες κινήσεις και να είμαι πάντοτε ανοιχτή. Πρέπει να έχω τη θέληση να χορέψω γυμνή μπροστά από τον καθρέπτη μου, να αντισταθώ στην όψη όσων άφησαν πέντε γέννες πάνω μου και να κοιτάζω το είδωλό μου με αγάπη.

Τότε, μαζί, με μια μικρή λάμψη στα μάτια μας, θα δούμε στον καθρέπτη το δικό μας φως, ένα φως που ακτινοβολεί. 

Το διαβάσαμε: mikroimegaloi

To πρωτότυπο κείμενο έγραψε η Janell Hofmann

Γραμμα από Μανα σε Μανα

Published Ιουνίου 28, 2013 by sofiaathanasiadou

Αγαπητή μητέρα,

Σου γραφω αυτό το γραμμα για να καταλαβεις πόσο πονάει η ψυχή μου τις τελευταίες μερες…

για να νιώσεις όπως ενιωσα όταν είδα το παιδί μου με μαυρισμένο ματι και μώλωπες στο σωμα..

για να σκεφτείς πόσο δίκαιο είναι να εκφοβίζεται ένα παιδί στην τρυφερή ηλικία των 13 ετών..

Όταν είδα το παιδί μου να ανεβαίνει τα σκαλιά με χαμηλωμένο βλέμμα καταλαβα αμέσως πως κατι σοβαρο είχε συμβεί.

Όταν σήκωσε το βλέμμα του και αντίκρυσα το πρόσωπό του, κόπηκαν τα πόδια μου.

Τα ματια του κόκκινα, το ματι πρησμένο και η μπλούζα του σκισμένη… Ο ξυλοδαρμός που είχε υποστεί δυστυχώς δεν αφησε σημάδια μόνο στο πρόσωπό του…

Τον εβαλα στην αγκαλιά μου και κλαψαμε μαζί..

ο καθένας για τους δικούς του λόγους… εγώ γιατί σκίστηκε η καρδιά μου και ο γιος μου από θυμό.

Δικαιολογημένο θυμό.

Εχουμε λοιπόν οι δυο μας αγαπητή μητερα ένα κοινό. Παιδιά στην ίδια τρυφερή ηλικία, στην εφηβεία.

Εχουμε όμως μια τεράστια διαφορά.

Τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

Εγώ πρσπαθώ να εμφυσήσω στον γιο μου την ευγένεια ψυχής και εσύ … την βία.

Εγώ του μαθαίνω να λύνει τις διαφορές του με συζήτηση και εσύ… με μπουνιές και κλωτσιές (και μαλιστα με θεατές).

Εγώ του λέω κάθε μέρα πως το αντριλίκι δεν κρύβεται στους καυγάδες και εσύ… καμαρώνεις για το δήθεν αντριλίκι του.

Δικαίωμά σου το πώς μεγαλώνεις το παιδί σου. Δεν είμαι εδώ για να σε κρίνω.

Όμως…γιατί ο τρόπος που αποφάσισες να διαπαιδαγωγήσεις το δικό σου παιδί να εχει αντίκτυπο στο δικό μου;

Γιατί γκρεμίζεις ότι με τόσο κόπο προσπαθώ να φτιάξω; Γιατί φυτεύεις αγκάθια εκεί που εγώ 13 χρόνια τωρα καλλιεργώ πανεμορφα λουλούδια;

Γιατί γεμίζεις με θυμό την ψυχή του παιδιού μου;

Αγαπητή μητερα, ο νόμος μου δίνει το δικαίωμα να προστατεψω το παιδί μου και να επαναφερω στην οικογένειά μου την ηρεμία και την γαλήνη.

Δυστυχώς το παιδί μου είναι θύμα και το παιδί σου θήτης αυτού που σήμερα ταλανίζει τα ελληνικά σχολεία, του bullying.

Δεν ξερω για ποιο παιδί από τα δυο λυπαμαι πιο πολύ.. νομίζω όμως ότι λυπαμαι για τον αγαπητό γιο σου.

Λυπαμαι γιατί αυτή η συμπεριφορά φωνάζει πως το παιδί σου σε χρειάζεται, και εσύ κλείνεις τα αυτιά σου στις απεγνωσμένες φωνές του και απλά καμαρώνεις .

Αγαπητή μητέρα, αφουγκράσου το παιδί σου.

Στήριξέ το.

Είμαι σίγουρη ότι κρύβει έναν μεγάλο θησαυρό στην θυμωμένη ψυχή του.

Λιλα Ρουμελιωτου Σιουτη

Ενδεικτικά σας παραθέτω το link από το Χαμόγελο του Παιδιού, προς ενημέρωση για τον σχολικό εκφοβισμό!

Δεν είναι μακρυά μας το πρόβλημα αυτό!

Ενημερωθείτε ώστε να μπορέσετε να ξεχωρίσετε τα σημάδια!

www.hamogelo.gr/4-1/909/Sxolikos-ekfobismos

H ομάδα του Προγράμματος Παρέμβασης »STOP στην Ενδοσχολική Βία» της Ε.Ψ.Υ.Π.Ε.

epsype.blogspot.gr/p/blog-page_6996.html

Οι ευεργετικες ιδιοτητες της θαλασσας

Published Ιουνίου 27, 2013 by sofiaathanasiadou

Όλοι μας πάνω κάτω γνωρίζουμε ότι η θάλασσα κάνει καλό και έχει ευεργετικές ιδιότητες, αλλά ξέρουμε που και πως ακριβώς μας κάνει καλό; Άθελά μας το καλοκαιράκι λιώνουμε στις παραλίες και στην θάλασσα και χωρίς να το ξέρουμε, κάνουμε ένα μεγάλο καλό στον οργανισμό μας! Η θάλασσα ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και ενισχύει την αντίσταση του οργανισμού μας ενάντια σε ιούς και βακτήρια. Με πιο απλά λόγια, δυναμώνει την άμυνα του οργανισμού μας ενάντια στις αρρώστιες! Συνεχίζοντας απλά και κατανοητά, η θάλασσα επουλώνει “ζημιές” που έχουν προκληθεί στον οργανισμό μας από το στρες!

Επίσης, επηρεάζει θετικά το μυαλό και τον ύπνο και μας βοηθάει να ξαναποκτήσουμε ψυχική ισορροπία, θετική ενέργεια, ανάκτηση αυτοπεποίθησης και πιο χαλαρή συμπεριφορά ενάντια σε καταστάσεις που μας δημιουργούνε στρες.

Και δεν είναι μόνο αυτές οι ευεργετικές ιδιότητες της θάλασσας! Η θάλασσα δεν αγαπάει τις αλλεργίες! Μας ενισχύει δίνοντας μια αντισηπτική δράση στον οργανισμό μας κατά των αλλεργιών και μειώνει την έκκριση ισταμίνης που μας δημιουργεί φλεγμονές και κνησμό. Επίσης, το θαλασσινό νερό καίει τυχόν πληγές που έχουμε στο σώμα μας και παράλληλα τις καθαρίζει από τυχόν μικρόβια, οπότε μας προστατεύει από πιθανό κίνδυνο μόλυνσης.

Αυτές πάνω κάτω είναι οι ευεργετικές ιδιότητες της θάλασσας – του θαλασσινού νερού, οπότε φροντίστε να απολαμβάνετε όσο πιο συχνά μπορείτε το μπανάκι σας, άφοβα! Βέβαια είναι και πολλά άλλα πράγματα στα οποία η θάλασσα κάνει καλό: το κολύμπι(αθλητική δραστηριότητα), η ψυχαγωγία, η τόνωση – το μασάζ που μας κάνει το θαλασσινό νερό, κλπ

Πηγή: www.yousay.gr

«Αν μιλησεις, θα σε σκοτωσω»

Published Ιουνίου 25, 2013 by sofiaathanasiadou

Η Grace Brown φωτογραφίζει θύματα σεξουαλικών επιθέσεων , τα οποία κρατούν ένα χαρτί με τις απειλές/προτροπές που άκουσαν από τον βιαστή τους. H Grace έχει φωτογραφίσει πάνω από 400 ανθρώπους και έχει δεχτεί πάνω από χίλιες αιτήσεις. Οι φωτογραφίες βρίσκονται μαζί με όσες έχουν στείλει θύματα από όλη τη γη σε ένα tumblr που το Time έχει βάλει μεταξύ των 30 πιο σημαντικών.

1

2

3

4

5

6

7

 

8

 

9

 

10

 

11

 

12

 

13

 

14

 

15

 

16

 

17

 

18

 

19

 

20

 

21

 

23

 

24

 

25

 

26

 

27

 

28

 

29

 

30

 

31

 

32

 

33

 

34

 

35

 

36

 

 

Πηγή: www.lifo.gr