Σιγουρα δεν ειμαι η μονη…

Published Μαΐου 16, 2013 by sofiaathanasiadou

Eνα καταπληκτικο κειμενο απο το Blog Μικροι Μεγαλοι που αξιζει να διαβασετε!

Κάθε μέρα ελπίζω ότι θα γίνει καλύτερη, κάθε βράδυ νιώθω τον χρόνο να περνάει χωρίς να τον εκμεταλλεύομαι Περνάνε οι μέρες παθητικά. Θέλω να αποκτήσω νόημα, να σηκώνομαι από το κρεβάτι με ένα σκοπό και όχι απλά για να διανύσω μια ακόμα μέρα σαν όλες τις άλλες, να δημιουργήσω, να χαρώ απλά πράγματα, να μη με καταπίνει άλλο η μιζέρια μου. Πολλές φορές ρίχνω τις ευθύνες στο ότι είμαι σε μια ξένη χώρα που δε ξέρω τη γλώσσα, χωρίς φίλους και γνωστούς, χωρίς συγγενείς, χωρίς ήλιο και θάλασσα και μπαλκόνι. Είμαι και αντικοινωνικό πλάσμα Τόσο καιρό εδώ και ακόμα να αποκτήσω ανθρώπινη επαφή πέρα των κοριτσιών μου και του άντρα μου.

2089469951_3c769fbe6cΠάμε στη παιδική χαρά και βλέπω πηγαδάκια με μαμάδες και γιαγιάδες και εγώ απέναντι σε ένα παγκάκι σαν εξόριστη να παρατηρώ τη ξεγνοιασιά τους και τη Χριστίνα που κοιμάται στο καρότσι. Η Ελισάβετ παραπέρα έχει πιάσει μια θέση πάνω στη τσουλήθρα και κοιτάζει τα παιδάκια που παίζουν παραδίπλα με περιέργεια για αρκετή ώρα πριν αρχίσει το παιχνίδι. Κάθε μέρα οι ίδιοι άνθρωποι έχω μάθει τα ωράρια τους, τα ονόματα των παιδιών τους, τις συμπεριφορές τους και όμως δεν έχουμε μιλήσει ποτέ.

Άλλες φορές σκέφτομαι πως φταίει η κλεισούρα και η συνεχής συναναστροφή με ανήλικα, που δεν έχω χρόνο με τον εαυτό μου και η δουλειά μου που μέχρι πρότινος μου έδινε κινητήρια δύναμη μεταμορφώνεται πολλές φορές σε αγγαρεία αφού πρέπει να την κάνω κατά τη διάρκεια της νύχτας που το σπίτι έχει ηρεμήσει και να ξυπνάω κουρασμένη παρακαλώντας να έχω μια ήρεμη μέρα χωρίς πολλά δράματα. Πόσο μου λείπουν οι γιαγιάδες κάτι τέτοιες στιγμές.

Κατά βάθος όμως φοβάμαι ότι τίποτα από όλα αυτά δε φταίει για τη κατάντια περισσότερο από το ξερό μου το κεφάλι. Διαβάζω blogs, forums και βλέπω κάτι σούπερ μαμάδες που τα προλαβαίνουν όλα και τους μένει και χρόνος να γράψουν γιαυτό. Μα πως τα καταφέρνουν; Πραγματικά ζηλεύω και ντρέπομαι ώρες ώρες που παραπονιέμαι, που στερεύει η ενέργεια μου τόσο εύκολα ενώ άλλες εκεί έξω ζουν τα ίδια με μένα χωρίς να το βάζουν κάτω.

Κάθε άνοιξη που ανοίγει ο καιρός και αλλάζει λίγο η διάθεση μου υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι θα γίνω πιο δραστήρια, θα κάνω όλα τα πράγματα που έχω κατά νου και που τα βάζω στην άκρη τόσο καιρό με τη δικαιολογία ότι δεν έχω χρόνο. Και πράγματι τα καταφέρνω γίνομαι για λίγο και γω σούπερ μαμά μέχρι να μπει πάλι ο χειμώνας και να με ρουφήξει μέσα στη παγωνιά του. Ίσως φταίει και ο χειμώνας! Θα το βάλω και αυτό στη λίστα με τα άλλοθι μου.

Τώρα εσύ που με διαβάζεις μπορεί να έχεις θυμώσει και να σκέφτεσαι ότι ζω μέσα στη μιζέρια ενώ θα έπρεπε να χαίρομαι την οικογένεια μου και να μην αναλώνομαι σε μικρότητες ή μπορεί να έχεις ταυτιστεί και να βλέπεις ένα κομμάτι από τον εαυτό σου μέσα σε τούτο το κείμενο και η αλήθεια είναι ότι και εγώ μόνο ένα κομμάτι του εαυτού μου βάζω σε αυτές τις γραμμές γιατί όλο το υπόλοιπο είναι ευτυχισμένο, χαίρεται τη ζωή και όσους αγαπά. Δε θα στερούσα ποτέ στα παιδιά μου τη μαμά που τους αξίζει. Όμως αυτή τη φορά ήθελα να δώσω διέξοδο σε αυτή μου τη πλευρά. Σίγουρα δεν είμαι η μόνη.

 

H Βάγια ζει τα τελευταία 2 χρόνια στο Βελιγράδι με τον άντρα της και τις δύο τους κόρες, Ελισάβετ 3,5 χρονών και Χριστίνα 9 μηνών. Είναι web designer και εργάζεται από το σπίτι. Ευχαριστούμε Βάγια, που μοιράστηκες αυτό το όμορφο κείμενό σου μαζί μας! 

 photo by Ken Chan 

Advertisements

2 comments on “Σιγουρα δεν ειμαι η μονη…

  • Και εγώ ευχαριστώ που δημοσιεύτηκε αυτό το e-mail. Μπράβο Σοφία που το έβγαλες προς τα έξω, αλλά και πολλά μπράβο στην ίδια την Βάγια.

    Μπράβο γιατί είσαι δυνατή, είμαι και εγώ μια από τις γυναίκες που νιώθουν σαν και σένα Βάγια και εγώ μένω και στην Αθήνα. Υπάρχουν πολλές που τα καταφέρνουν, υπάρχουν επίσης και άλλες, που κρύβονται, θέλουν να μην δείχνουν και ακόμα χειρότερα να μην το παραδέχονται και αυτές οι ίδιες ότι ζουν και δεν είναι ευχαριστημένες όπως ζουν. Δεν θεωρώ Βάγια ότι ζεις σε μιζέρια. Η μοναξιά της μάνας είναι δύσκολη. Ολα είναι ανθρώπινα. Εύχομαι να νιώσεις κάποια στιγμή καλύτερα. Γιατί για δραστήρια από ότι γράφεις και κατάλαβα είσαι. Να σηκώνεσαι και να δουλεύεις βράδυ, πια το κάνει και με δυο παιδιά? Μπορεί αρκετές, εγώ όμως δεν έχω το κουράγιο να σηκωθώ το πρωί. Σε ευχαριστώ και πάλι που το μοιράστηκες, ταυτίζομαι μαζί σου! Αφροδίτη

  • Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s