Αρχείο

All posts for the month Απρίλιος 2013

Μανα, ενα ντοκιμαντερ που αξιζει να υποστηριξουμε

Published Απρίλιος 26, 2013 by sofiaathanasiadou

Mana documentary

Μάνα γεννιέσαι ή γίνεσαι; Προσωπικά πιστεύω ότι οι εννέα μήνες που το παιδί βρίσκεται στην κοιλιά σου δεν σε κάνουν αυτομάτως μητέρα.

Ναι, οι ορμόνες παίζουν το ρόλο τους, το μητρικό φίλτρο αποτελεί ένα πολύ δυνατό συναίσθημα, όμως το μεγάλωμα και η ανατροφή ενός παιδιού είναι αυτά τελικά που σου δίνουν τον χαρακτηρισμό της μάνας, της μητέρας, της μαμάς.

Και σας παροτρύνω να θυμηθούμε τρεις έννοιες: αλληλεγγύη, αυταπάρνηση. φιλευσπλαχνία.

Τρεις πανίσχυρες έννοιες που κάποιες γυναίκες δεν τις αφήνουν ανούσιες να σκονίζονται στις σελίδες των λεξικών, αλλά τις κάνουν πράξη.

Αυτή η ανάρτηση βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία και παρουσιάζει ένα φιλόδοξο πρότζεκτ που αξίζει να στηρίξουμε.

Ήταν τη δεκαετία του 1960 όταν έξι κορίτσια αποφάσισαν να το σκάσουν από τα σπίτια τους για  να αφιερωθούν στον Θεό.

Άφησαν ένα σημείωμα στους δικούς τους λέγοντας τους ότι θα πάνε να κλειστούν σε μοναστήρι όμως κανένας δεν μπορούσε να τις πιστέψει ότι ήταν ικανές για ένα τέτοιο βήμα. Μάλιστα η μεγάλη φυγή συνέπεσε με την Πρωταπριλιά, οπότε οι οικογένειες πίστεψαν ότι επρόκειτο για κάποιου είδους αστείο.

Βλέποντας όμως ότι τα κορίτσια δεν επέστρεφαν κάλεσαν την αστυνομία.

Τρεις φορές τις βρήκε και τις γύρισε πίσω κι άλλες τόσες αυτές επέστρεψαν. Ήταν αποφασισμένες.

Mana documentary 2

Το όνειρο τους ήταν να βοηθήσουν ορφανά και εγκαταλελειμμένα παιδιά αντί να δημιουργήσουν τις δικές τους οικογένειες.

Δεν ήθελαν να εισέλθουν στην κοινωνία. Επέλεξαν να γίνουν “ανύπαντρες μητέρες”.

Ριζοσπαστικό και κάποιος θα έλεγε με ισχυρές δόσεις φεμινισμού το όραμα τους. Κι όπως ήταν φυσικό συνάντησε πολλές δυσκολίες έως ότου να πραγματοποιηθεί.

Η Βαλερί Κοντάκος, Αυστραλή σκηνοθέτης, αποφάσισε να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ γι’ αυτές τις καλόγριες οι οποίες δεν ασχολούνται με δημόσιες σχέσεις, δεν προβάλλουν το έργο τους, δεν ασχολούνται με διαφημιστικές προωθήσεις και μάρκετινγκ για να βρουν χορηγούς, απλά κάνουν όλη τη σκληρή δουλειά που συνεπάγεται η διατήρηση και η λειτουργία ενός παιδικού χωριού.

Η ομάδα της Βαλερί Κοντάκος κινηματογραφεί, παίρνει λήψεις και πλάνα τα τελευταία δύο χρόνια, όμως αυτό το φιλόδοξο πρότζεκτ χρειάζεται χρήματα για να ολοκληρωθεί. Γι’ αυτό έβαλαν την προσπάθεια τους στο kickstarter, ένα σάιτ συγκέντρωσης χρημάτων για κάποιο σκοπό.

Οι αδελφές Μαρία, Δωροθέα, Παρθενία και Καλλινίκη διαχειρίζονται το παιδικό χωριό Λύρειο για πάνω από σαράντα χρόνια, προσφέροντας καταφύγιο σε κακοποιημένα και ανεπιθύμητα παιδιά, που όλα αποκαλούν τις ηλικιωμένες καλόγριες “Μάνες”.

Αυτές γνώρισαν ως μητέρες, αυτές αγαπούν και θεωρούν μάνες τους.

Το χωριό Λύρειο είναι διαφορετικό από τα άλλα χωριά διότι τα παιδιά δεν χρειάζεται να φύγουν από τη στιγμή που ενηλικιωθούν.

Μπορούν να μείνουν εκεί μέχρι να μπορέσουν να ανεξαρτητοποιηθούν, κι όταν το κάνουν, διατηρούν επαφή και βοηθούν τις καλόγριες να μεγαλώσει την επόμενη γενιά.

Βρίσκεται σε ορεινό μέρος, τριάντα χιλιόμετρα από την Αθήνα και περιλαμβάνει πέντε “σπίτια” που φιλοξενούν 65 παιδιά.

Οι καλόγριες καλλιεργούν τα δικά τους κηπευτικά, τα παιδιά διδάσκονται από εθελοντές και υπάρχει ακόμα ένας ψυχολόγος που έρχεται σε τακτική βάση έτσι ώστε οι έφηβοι να συζητούν μαζί του θέματα που δεν μπορούν να συζητήσουν με τις καλόγριες.

Από το 1967, το παιδικό χωριό Λύρειο είναι ένα από τα παλαιοτέρα ιδρύματα για εγκαταλελειμμένα παιδιά στην Ελλάδα.

Γιατί όμως χρειάζεται να γίνει αυτό το ντοκιμαντέρ; Όπως προανέφερα αυτές οι γυναίκες δεν ενδιαφέρονται για δημόσιες σχέσεις και δεν βγαίνουν στην τηλεόραση, κάνουν απλά τη δουλειά.

Επίσης, το χωριό Λύρειο δεν χρηματοδοτείται από το κράτος ή την εκκλησία. Κατάφερε να επιβιώσει μόνο μέσω αυτοθυσίας και σκληρής δουλειάς.

Αν θέλετε λοιπόν κι εσείς αυτή η προσπάθεια να πετύχει το στόχο της, ρίξτε μια ματιά στην καμπάνια της ταινίας στο Kickstarter, ενισχύστε την και μοιραστείτε αυτό το όμορφο πρότζεκτ με όσους ενδιαφέρονται για τα γυναικεία δικαιώματα, για τα παιδιά και για την αόρατη ζωή της Ελλάδας, αυτή που δεν φτάνει ποτέ στα πρωτοσέλιδα: www.kickstarter.com/projects/1290581015/mana-a-documentary-about-6-nuns-and-60-children

Αν η καμπάνια φτάσει το στόχο που έχει θέσει (45.000 δολάρια) μέχρι τις 4 Μαΐου, τότε η παραγωγή της ανεξάρτητης αυτής ταινίας θα μπορέσει να αξιοποιήσει τα έσοδα προκειμένου να ολοκληρωθεί το φιλμ. Αν όχι, τα χρήματα που έχουν καταβάλει οι ευγενικοί άγνωστοι, θα επιστρέψουν στις τσέπες τους.

Κι αν έχετε ακόμα αμφιβολίες, αξίζει να αναφέρουμε ότι το Sheffield Doc/Fest, ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ στον κόσμο, επέλεξε το «Μάνα» ως ένα από τα αγαπημένα του πρότζεκτ στο Kickstarter, ενώ το Pitching Forum του φεστιβάλ DocsBarcelona επέλεξε το «Μάνα» ανάμεσα σε 253 πρότζεκτ από 37 χώρες για να παρουσιαστεί ενώπιον τηλεοπτικών αγοραστών και διεθνών διανομέων για πιθανή χρηματοδότηση.

Valerie Kontakos

Πηγή: poseginamana.gr
Advertisements

Εκπληξη στα γενεθλια τους

Published Απρίλιος 26, 2013 by sofiaathanasiadou

Έκπληξη στα γενέθλιά τους

Ένα πάρτι και μια τούρτα είναι μάλλον αναμενόμενα! Υπάρχουν όμως κι άλλοι τρόποι να φέρετε λίγη μαγεία στα γενέθλια του παιδιού σας. Μερικές απλές, οικονομικές και έξυπνες ιδέες!

ΣΧΕΔΙΟ… ΔΑΠΕΔΟΥ: Αν το παιδί σας κλείνει τα 4+ χρόνια, το βράδυ πριν από τα γενέθλιά του, ενώ κοιμάται, γεμίστε το πάτωμα του δωματίου του με μπαλόνια.

ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ: Ψάξτε στην αποθήκη για κάποιο παλιό, αγαπημένο παιχνίδι του. Έτσι, ένα κομμάτι ιστορίας μετατρέπεται σε ένα δώρο με νόημα.

ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ: Κρύψτε τα δώρα του και αφήστε παντού στοιχεία ώστε να μπορέσει να τα βρει.

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ: Όταν θα πλησιάζει η ώρα που γεννήθηκε, διηγηθείτε τι συνέβη εκείνη την ημέρα. Πού ήσασταν όταν σας έπιασαν οι πόνοι, τι έκανε ο μπαμπάς του κ.λπ. Τραγουδήστε το Ηappy Birthday και φάτε ένα γλυκό για να σηματοδοτήσετε την ιδιαίτερη στιγμή.

ΠΡΟΣΦΟΡΑ: Μάθετέ του να δίνει σε εκείνους που είναι λιγότερο τυχεροί ενθαρρύνοντάς το να μαζεύει λεφτά όλο το χρόνο ώστε να προσφέρει ένα πάρτι γενεθλίων σε ένα παιδάκι που δεν έχει τη δυνατότητα αυτή. Ή μπορεί να κάνει μια φιλανθρωπική δωρεά τη μέρα των γενεθλίων του.

Πηγή: myprincess

Σχολικος εκφοβισμος: Μια πολυ ενδιαφερουσα συζητηση

Published Απρίλιος 26, 2013 by sofiaathanasiadou

σχολικός εκφοβισμός

Σήμερα στο 13ο Νηπιαγωγείο της Αγίας Παρασκευής είχαμε τη χαρά και την τύχη να συζητήσουμε με την ψυχολόγο Δώρα Ζώτα για το θέμα του σχολικού εκφοβισμού. 

       

  ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ 

Σαν άνθρωποι, σαν γονείς, σαν εκπαιδευτικοί καθημερινά βιώνουμε μορφές βίας, επιθετικότητας. Άλλοτε πιο έντονες και πιο ισχυρές και άλλοτε πάλι πιο ήπιες έως αδιάφορες
Στο χώρο της σχολικής κοινότητας η επιθετικότητα αυτή επιμερίζεται σε σχολικό εκφοβισμό και σε σχολική θυματοποίηση ή όπως προκύπτει και από τη διεθνή βιβλιογραφία, bullying.
Ο όρος bullying  παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από τον Dan Olweus (1978, 1984) με σκοπό να περιγράψει τις διαδικασίες εκφοβισμού, παρενόχλησης και συστηματικής θυματοποίησης παιδιών από συνομηλίκους τους.
Οι βασικές προϋποθέσεις για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο είναι οι εξής δύο:

  1.  η επανάληψη των ενεργειών αυτών με σταθερή συχνότητα
  2.  η μεθόδευσή τους προς τους πιο αδύναμους μαθητές (Olweus, 1984, Smith &Sharp, 1994)

Άρα, ως σχολικός εκφοβισμός και σχολική επιθετικότητα χαρακτηρίζεται ό,τι προξενεί πόνο ψυχικό και σωματικό, εξευτελισμό, παρενόχληση, επιβολή σε ένα ή πολλά παιδιά από ένα ή πολλά παιδιά κατ’ εξακολούθηση στο χώρο του σχολείου κυρίως και υπάρχει εξ’ αρχής πρόθεση.
Σε τέτοιου είδους συμβάντα τα παιδιά ακούσια και ασυνείδητα παίρνουν ρόλους και πράττουν με βάση αυτούς.
Ένα παράδειγμα που θα μας βοηθούσε να κατανοήσουμε τα παραπάνω είναι το εξής:
Παιδί, ηλικίας 10 ετών που φορά στο στόμα του ορθοδοντικό μηχανισμό (σιδεράκια) και γυαλιά μυωπίας αρκετών βαθμών επιστρέφει στο σπίτι του και αρνείται την επόμενη ημέρα να πάει στο σχολείο. Ο λόγος είναι ο εκφοβισμός που δέχθηκε.
Σε αυτή τη συνθήκη αυτόματα το παιδί αυτό είναι το παιδί- θύμα, αυτοί ή αυτός που το εκφόβισε ή θυματοποίησε είναι ο θύτης και ενδεχομένως να υπάρχουν και κάποιοι που παρακολούθησαν το γεγονός οι οποίοι μένουν παθητικοί σε όλο αυτό και λέγονται παρατηρητές.
Συνοψίζοντας, σε ένα συμβάν σχολικού εκφοβισμού εμπλέκονται το θύμα, ο θύτης και ίσως και οι παρατηρητές. Για τον κάθε ένα αυτούς τους ρόλους έχει σχηματιστεί και το ανάλογο προφίλ.
Τα παιδιά – θύτες είναι συνήθως αγόρια, με σωματική δύναμη και απέχθεια προς τη σχολική δραστηριότητα. Διακατέχονται από οξυθυμία, νευρικότητα, συναισθηματική ανεπάρκεια, κόμπλεξ κατωτερότητας και ανασφάλειες. Έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και είναι πεπεισμένα ότι οι διαφορές λύνονται με επιβολή και κυριαρχία.
Το παιδί θύμα από την άλλη μπορεί να είναι και αγόρι και κορίτσι συνήθως με ισχνή σωματική διάπλαση για την ηλικία του. Μπορεί επίσης να έχει εμφανή αποκλίνοντα χαρακτηριστικά , π.χ αναπηρία, παχυσαρκία, τραυλισμό. Ίσως είναι παιδί με διαφορετικές φυλετικές καταβολές, διαφορετικής θρησκευτικο-κοινωνικο- οικονομικής κουλτούρας. Στερείται κοινωνικών δεξιοτήτων, όπως η συνεργατικότητα και η ικανότητα ανάπτυξης φιλικών σχέσεων και την αίσθηση του χιούμορ. Έχει μειωμένη αυτοεκτίμηση που σε βάθος χρόνου και όσο παραμένει στωικά στον ίδιο ρόλο οδηγείται σε καταθλιπτικά επεισόδια προχωρώντας σε άλλου είδους καταστάσεις μετά. (Ανδρέου, 2000)
Ετσι, λοιπόν, ένα περιστατικό  bullying για τους ενήλικες μπορεί να φαίνεται απλό και ασήμαντο για τα παιδιά όμως φαντάζει πελώριο και απροσπέλαστο.
Με ποιον τρόπο εκδηλώνεται ο σχολικός εκφοβισμός;
Οι μορφές που μπορεί να έχει εκδηλώνονται είτε άμεσα είτε έμμεσα.
Άμεσα ο εκφοβισμός και η θυματοποίηση λαμβάνουν τη μορφή σωματικής κακοποίησης (σπρωξίματα, χτυπήματα, φτυσίματα, τραβήγματα) και λεκτικής κακοποίησης (κοροϊδία, ειρωνεία, φημολογίες, χειρονομίες μαζί με υβριστικά λόγια, ρατσιστικά σχόλια)
ΕΝΩ
Έμμεσο bullying πραγματοποιείται με κοινωνικής ή ψυχολογικής μορφής παρενόχληση που επηρεάζει περισσότερο το συναίσθημα, δηλαδή απομόνωση, αποκλεισμός από την ομάδα, βανδαλισμός και καταστροφή προσωπικών αντικειμένων, εκβιαστικές συζητήσεις και εξαναγκασμοί.
Μία άλλη μορφή bullying που λαμβάνει χώρα τα τελευταία χρόνια είναι αυτή που σχετίζεται με την τεχνολογία και λέγεται cyber bullying. To     cyber bullying  ή αλλιώς ο ηλεκτρονικός εκφοβισμός περιλαμβάνει αποστολή sms, e-mail με απειλητικό, υβριστικό περιεχόμενο, πιθανή μαγνητοφώνηση, κινηματογράφηση και φωτογράφηση του παιδιού χωρίς την έγκρισή του)
Τέλος, η πιο ακραία μορφή του εκφοβισμού είναι και η πιο άσχημη προέκτασή του και πρόκειται για τοbullycide  που είναι ο θάνατος (φόνος ή αυτοκτονία εξαιτίας του εκφοβισμού)
Αίτια
Τα αίτια του εκφοβισμού μπορεί να είναι είτε βιολογικά, δηλαδή έμφυτο ένστικτο που πρέπει να εκδηλωθεί είτε περιβαλλοντικά και πρόκειται δηλαδή για τη ματαίωση  και διάψευση των προσδοκιών του ατόμου.
Πιο αναλυτικά μπορεί ένα παιδί να
   1.      είναι εκτεθειμένο στη βία είτε γιατί το τιμωρούν είτε γιατί ζει συνεχώς συγκρουσιακές καταστάσεις μέσα στο σπίτι του
     2.       κάνει ανεξέλεγκτη χρήση πολυμέσων, μίμηση προτύπων
     3.       έχει ανάγκη να αποδεικνύει τη δύναμή του
     4.       έχει ψυχολογικές ιδιαιτερότητες
     5.       σοβαρή ανάγκη οριοθέτησης
Παράγοντες που συντελούν στην ανάπτυξη του σχολικού εκφοβισμού
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ 
Οι σχέσεις: Γονείς προς παιδιά  – Παιδιά προς γονείς  – Μεταξύ συζύγων  – Ανάμεσα στα
αδέρφια, είναι αμφίδρομες, αναπτύσσονται στα μέλη της ίδιας οικογένειας κάτω από κοινωνικο  –
ψυχολογικές, κοινωνικο – οικονομικές, πολιτισμικές συνθήκες και δημιουργούν επιθετικότητα.
ΣΧΟΛΕΙΟ Δάσκαλος προς μαθητές Μαθητές προς δάσκαλο  Δάσκαλος προς δάσκαλο Μαθητής προς μαθητή
ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ομάδες των ομηλίκων
ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ  (ΜΜΕ)

         Τεχνολογία (Ηλεκτρονικοί υπολογιστές, κινητή τηλεφωνία)

Πρόληψη και αντιμετώπιση
Τα πιο πρόσφατα ερευνητικά δεδομένα κάνουν απαραίτητη πια την πρόληψη και αντιμετώπιση του φαινομένου.
Με ποιο τρόπο θα επιτευχθεί αυτό;
Στην οικογένεια 
Το καλύτερο αντίδοτο, για την μακροπρόθεσμη αποφυγή της επιθετικής συμπεριφοράς του παιδιού είναι ένα στοργικό και ανεκτικό οικογενειακό περιβάλλον (Γκονέλα)
  1. Κανόνες της οικογένειας.
  2. Να υπάρχει κλίμα αμοιβαίου σεβασμού, αυτοπροσδιορισμού και δυνατότητα αυτοέκφρασης.
  3. Συναισθηματική καθαρότητα και όχι σύγχυση.
  4. Ευκαιρίες στο παιδί για να ηρεμήσει.
  5. Η μη επιθετική συμπεριφορά να ανταμείβεται και η επιθετική να τιμωρείται άμεσα και με συγκεκριμένο τρόπο.
  6. Να αποφεύγονται: ειρωνεία, αγνόηση, φόβος,  που υποθάλπουν θυμό και απαξίωση.
  1. Όχι αυξημένες απαιτήσεις, προσδοκίες ανάλογες των ικανοτήτων του παιδιού.
Στο σχολείο
Το σχολείο πρέπει να καλλιεργήσει στα παιδιά την ικανότητα της διαχείρισης των
συγκρούσεων και την ενδυνάμωση του αυτοελέγχου.
Οι εκπαιδευτικοί είναι αυτοί που πρέπει να δείχνουν τον τρόπο για να γίνεται αυτό εφικτό.
Τι είμαστε λοιπόν, υποχρεωμένοι να κάνουμε, παρά την ελλειπή μας ενημέρωση;
  1. Συζητούμε το φαινόμενο της επιθετικότητας σε κανονικές συζητήσεις μέσα στην τάξη, όταν
δεν είμαστε συγκινησιακά φορτισμένοι από κάποιο περιστατικό.
  1. Μεταχειριζόμαστε το επιθετικό παιδί σαν κοινωνικά ίσο μας, συζητάμε μαζί του και το
ακούμε προσεκτικά.
  1. Συνδυάζουμε την καλοσύνη και την αυστηρότητα, δηλαδή το παιδί πρέπει να μας νιώθει δίπλα του,  αλλά και να καταλάβει, ότι δεν πρόκειται να ανεχθούμε ορισμένα είδη συμπεριφοράς του.
  1. Χρησιμοποιούμε τα λογικά συμπεράσματα, αντί για την παραδοσιακή τιμωρία.
  1. Μαθαίνουμε στο παιδί, πώς να δέχεται την ευθύνη για την προσωπική του συμπεριφορά, αναδιαμορφώνοντας έτσι την εσφαλμένη του συμπεριφορά.
  1. Αποδίδουμε ενθάρρυνση και έπαινο σε κάθε στάδιο που το παιδί αποδίδει. Επαινούμε, όπου και όταν χρειάζεται.
  1. Διοχετεύουμε στο παιδί υπευθυνότητες.
  1. Περιορίζουμε και αποτρέπουμε τυχόν αντιδικίες, διαπληκτισμούς και απογοητεύσεις και λύνουμε τις διαφορές διαλλακτικά, ειρηνικά και ήρεμα.
  1. Βοηθούμε στην κοινωνικοποίηση του παιδιού και στην αποδοχή των κανόνων του σχολείου, της τάξης και της ομάδας των συμμαθητών του.
  1. Σε περίπτωση θερμού επεισοδίου, απομακρύνουμε το παιδί από το ακροατήριό του, για να φύγει από την εστία της έντασης   και να ηρεμήσει. Προσπαθούμε, όταν ηρεμήσει, με κατανόηση να του πούμε ποιες συνέπειες  θα υποστεί π.χ. να χάσει την αγάπη των φίλων του, των συμμαθητών του και του εξηγούμε τις συνέπειες και τις βλάβες που θα έχουν οι άλλοι από τις πράξεις του.
Ήδη σε χώρες του εξωτερικού λειτουργούν προγράμματα anti-bullying και τα αποτελέσματα είναι θαυμαστά αφού κάνουν λόγο για ένα σχολείο με έμφαση στη δημιουργικότητα, την ευρηματικότητα,  το πνεύμα συνεργασίας, την ενεργό συμμετοχή και καλλιέργεια όλων των επί μέρους ικανοτήτων κάθε μαθητή αλλά και την ομαδο- συνεργατικότητα της σχολικής τάξης.
Για τη χώρα μας υπάρχουν ευοίωνες προβλέψεις αφού έχουν αρχίσει  δυναμικά κάποιοι φορείς να ασχολούνται με το θέμα αυτό.
Η ευαισθητοποίηση και η διάθεση όλων μας είθε να γίνει το μέσο που θα μας φτάσει στο σκοπό τούτο:
 κανένας θύτης- κανένα θύμα!
Πηγή: mikroimegaloi.gr

Θα σε αγαπω για παντα!

Published Απρίλιος 25, 2013 by sofiaathanasiadou

IMG_20130315_125745

  Αγαθος γιγαντας… Αυτό είναι το παρατσουκλι του ανθρωπου της ζωης μου και μπαμπα της κορουλας μου.

Ενας γιγαντας με τοσο καλη ψυχουλα.

Ποτε λογια..Μονο πραξεις.

Αυτό είναι το μοτο του για τη ζωη και τους ανθρωπους που αγαπαει. Τον γνωρισα σε μια πολύ δυσκολη φαση της ζωης μου πριν 5 χρονια. Ετσι ξαφνικα!

Μεσα σε ένα μηνα μου ειχε λυσει τα προβληματα που με βασανιζαν και στεκοταν διπλα μου σαν ενας πραγματικος βραχος..

Εκεινο τον μηνα αισθανθηκα πως βρηκα τον ανθρωπο μου.

Εκεινος ,επειδη ηταν και λιγο αυτό που λενε ‘’λενε για μενα οι ομορφες που ζησαμε μαζι,πως ειμαι ένα αδιορθωτο ρεμαλι τελειωμενο ‘’ –γυναικας με λιγα λογια χιχι, σιγουρευτηκε για τον εαυτο του ότι ειμαι η γυναικα της ζωης του κανα 2 μηνες αργοτερα!

         Τα πρωτα δυο χρονια κυλησαν με πολλη συζητηση,βολτες,τρελες…

Εχοντας στο πλευρο μας την φοβερη παρεουλα μας (τα υπεροχα αδερφια του-και μου- και τους φιλους). Καπου εκει σε ένα βραδυ γλεντιου στα μπουζουκια, ανεβηκε και ειπε ένα μυστικο στον Γιαννη Πλουταρχο, εκεινος του εδωσε το λογο και ο γιγαντας μου ζητησε να τον παντρευτω… Το ΄΄ΝΑΙ’’ μου ακουστηκε σε οοοολο το μαγαζι!

Καπου εκει συζησαμε και επισημα, γιατι ουσιαστικα συζουσαμε από την πρωτη μερα. Φτιαξαμε ένα σπιτακι, παρεουλα αυτοκολητακια όπως παντα! Καμμια φορα αναρωτιεμαι ποτε τον ερωτευτηκα ποτε τον εκανα καλυτερο μου φιλο, αν είναι σωστο αυτό…

Όμως η επιτυχια της σχεσης μας ηταν στην πολλη συζητηση, στη φιλικη σχεση που την ειχαμε ξεχωρισει από την ερωτικη. Είναι ο ανθρωπος μου με ολες τις εννοιες που θα μπορουσε να εχει… Καποιοι μας λενε ‘’μοντερνο ζευγαρι’’, εγω απλα το λεω ‘’συνειδητοποιημενες συζητησεις’’ και ‘’συμπνοια αποψεων’’.

Εχοντας παει για μια εξορμηση στην Αραχωβα, εκει χουχουλιαζοντας στο σπιτι, συνειδητοποιησε πως ειχα καθυστερηση .. Δεν μου ειπε τιποτα –γιατι ειμαι και αγχωτικος τυπος- και περιμενε να γυρισουμε στην Αθηνα.

Εκει εκανα το τεστ και πααααλι οι φωνες χαρας μου ακουστηκαν σε ολο το λεκανοπεδιο!

Ημουν εγκυος, ειχα ένα μικρο μικρο σπορακι από τον γιγαντα μου. Σκεφτομουν και ελεγα ‘’ουαουυυ’’ !

Παντρευτηκαμε εχοντας κοντα τις οικογενειες μας στο Δημαρχειο της Πεντελης ,σε μια πολύ συγκινητικη και ομορφη ατμοσφαιρα.. Ακομα θυμαμαι το αγχος του!

Μετα από μερικους μηνες, τον Σεπτεμβριο του 2010 στις 7:50 το πρωι γεννηθηκε η Ελενη μου, το κοριτσακι μας! Εκει αγαπησα 2 φορες τον Χρηστο… Τρυφερος, περιποιητικος, προθυμος να μαθει ,να ξενυχτισει, να ακουσει προσεκτικα τις οδηγιες της παιδιατρου, να την φιλαει την ωρα των εμβολιων…

Και η μικρη μου σταλιτσα λατρευε να απλωνεται πανω στον Αγαθο Γιγαντα της..

Λιγο πριν γινει ενός ετους η μικρη μας, ο γιγαντας μου χλωμιαζε,κουραζοταν ευκολα..

Καταληξαμε στο νοσοκομειο με 18 αιματοκριτη.. Αγωνια, εξετασεις, το πορισμα κακο.. Οικογενης πολυποδιαση ,με ένα σπανιο συνδρομο..

Με λιγα λογια σε ολο το μηκος του εντερου εχει πανω από 100 πολυποδες…Καποιοι από αυτους μεγαλωνουν. Και ετσι εγινε.. Βρεθηκαν αρκετοι μεγαλοι. Καποιοι μας μιλησαν ακομα και για μεταμοσχευση.. Δυσκολες εβδομαδες μεσα σε διαφορετικους γιατρους, ολοι εκπληκτοι από τη σπανιοτητα του συνδρομου αυτου

. Αυτή η σπανιοτητα βεβαια κερδισε την προσοχη των καλυτερων γιατρων, οπου μας βοηθησαν να παμε στην Αγγλια.

Λιγο πιο εξω από το Λονδινο, στη κλινικη που βρεθηκαμε, ειδα ότι το παρατσουκλι του δε βγηκε τυχαια!

Ο γιγαντας μου ηταν παντα χαμογελαστος, δεν εδειξε να ποναει ουτε μια στιγμη, δεν γκρινιαξε δεκα μερες στην εντατικη, παντα με το χαμογελο.

Εγω εκει…κοντα του.. Αλλωστε πως θα μπορουσα…. Σκεφτομουν και το μωρακι μου.

Αλλα ηξερα ότι στα χερια της μαμας μου, ηταν στα καλυτερα χερια.

Ένα μηνα στην Αγγλια δοκιμαστηκαν οι αντοχες μου, όμως δεν ενοιωσα στιγμη κουρασμενη.

Μου ελειπε όμως πολύ η Ελενη μου. Εκει οι αντοχες μου επαιζαν με τα νευρα μου.

Όμως μου εδινε δυναμη ο γιγαντας, όπως του εδινα και εγω. Τα δυο αυτοκολητακια το περασαν και αυτό ζωντας συγκινητικες στιγμες..

Ο Χρηστος εγινε καλα, παντα θα παρακολουθειται, αλλα είναι καλα. Τωρα η Ελενη μας είναι σχεδον 3 ετων και μαζι με τον γιγαντα κανουν την πιο καλη παρεα! Ερωτευμενος με την κορη του και εκεινος μαζι της!

Ο αγαθος μου γιγαντας παντα διπλα μου ,να προσπαθει να μου λυνει όλα τα προβληματα της καθημερινοτητας ,και τα απλα και τα πιο συνθετα..

Οσο μου δινει ο Θεος αναπνοη ,παρακαλω να τον εχει παντα καλα, να μαχεται και να με μαθαινει με τον μοναδικο του τροπο τη ζωη.

Μπορει το παρατσουκλι του να του το εβγαλαν για την σωματικη του διαπλαση,…τελικα εκαναν λαθος.. Ο αγαθος γιγαντας κρυβεται μεσα του.. Σε αγαπω για παντα..

Διοχαντη

Η ατρομητη φοβιτσιαρα…

Published Απρίλιος 25, 2013 by sofiaathanasiadou

75496_10200534918566428_357350676_n

Ατρομητη….

Ημουν πριν πολυ πολυ καιρο.

Δεν με φοβιζε τιποτα…

Ουτε καν ο θανατος..

Θυμαμαι τοτε που τον κοιταξα  καταματα  και ειπα ας ειναι αυτο…

Ας ειναι ως εδω , ας φυγω …

Καποτε με ειχαν ρωτησει μα πως ειναι δυνατον να μην φοβασαι τον θανατο;

Δεν ξερω ειλικρινα να σας απαντησω γιατι αλλα ετσι ειμαι και τωρα δεν τον τρεμω στ αληθεια.

Ισως να ευθυνεται η πεποιθηση μου οτι τιποτα δεν τελειωνει με το που θα κλεισουμε τα ματια μας.

Ισως να φταιει το ονειρο που ειδα οταν πεθανε η γιαγια μου…

Νιωθω πως οποιος φευγει απο εδω παει καπου καλυτερα καπου χωρις πονο καπου με απειρο λευκο καπου πολυ φωτεινα  καπου που ειναι πολυ ευτυχισμενος.

Οι μερες που ελεγα πως δεν φοβομουν τιποτα χαθηκαν με το που εγινα μαμα.

Δεν θα ξεχασω τον καιρο που ειχα πεσει σε καταθλιψη, φοβομουν τοσο πολυ οτι δεν ειμαι καλη μαμα.

Φοβομουν οτι ειμαι βαρος, φοβομουν πως εγω φταιω για ολα.

Φοβομουν πως ολοι θα ειναι καλυτερα αν χαθω απο τις ζωες τους και φοβομουν οτι δεν ειμαι αρκετη.

Ειναι περιεργο αυτο που συμβαινει σε ολες μας …

Μπορουμε να παιξουμε ολοκληρο επεισοδιο ατυχηματος στο μυαλο μας με το που θα δουμε μια καρεκλα εξω στο μπαλκονι.

Τα βλεπουμε ολοκαθαρα να σκαρφαλωνουν να σκυβουν και μετα φρικη…

Οχι δεν θελω να το ζησω…

Μην ξαναφησετε καρεκλα εξω στο μπαλκονι φωναζεις, ουτε ποδηλατο ουτε αυτοκινητακι, κλειδαμπαρωνεις και την πορτα καλου κακου.

Υπερβολη?

Ενα παιδακι εχασε την ζωη του γιατι φυσηξε και το πλακωσε το τερμα του ποδοσφαιρου…

Δεν θα ξαναβγει οταν φυσαει μου ειπε μια φιλη για τον γιο της…

Πως περασε ετσι ο καιρος?

Πως εγινε αυτη η μεταλλαξη απο το δεν φοβαμαι τιποτα στο φοβαμαι τα παντα?

Νομιζω πως ολα οφειλονται στην αποκτηση των πιο σημαντικων ανθρωπων στην ζωη μας …

Την αποκτηση των παιδιων μας…

Πλεον εκει που δεν υπολογιζα ουτε την ζωη μου  σκεφτομαι και εμενα.

Ολα περιστρεφονται γυρω απο αυτα και προσπαθω…

Προσπαθω να μην ειμαι τοσο φοβιτσιαρα και να προνοω οσο μπορω…

Βιδωμα τα επιπλα στον τοιχο κρυψιμο τα γυαλινα ποτηρια μαχαιρια κλειδωμα τις πορτες και την προσευχη μας.

Τρεμω στην ιδεα μην μου παθουν κατι μην οταν τα προσεχει ο αντρας μου συμβει κατι και δεν ειμαι εκει…

Φοβαμαι μην αρρωστησουν φοβαμαι φοβαμαι ΦΟΒΑΜΑΙ.

Φοβαμαι πως ολο αυτο δεν μου ταιριαζει ομως.

Φοβαμαι πως δεν μπορω να ζω με τον φοβο.

Αποφασισα να τον μειωσω, οπως τοτε που ημουνα μικρη με το σκοταδι…

Εκλεινα τα ματια μου και μου ελεγα ,μην φοβασαι ρε ,δεν εχει τιποτα εκει να δες…

Ανοιγα διαπλατα τα ματια και κοιτουσα οσο μπορουσα στο σκοταδι τις σκιες .

Μπορει η καρδια μου να χτυπουσε σαν τρελη αλλα σας το ορκιζομαι πως τα βηματα μου ηταν σταθερα και με δυναμη.

Αν υπηρχε εκει κατι θα του εδειχνα πως ειμαι ατρομητη …

Επρεπε να φανω δυνατη…

Καπως ετσι ειναι και τωρα με τα «μωρα» …

Μπορει να φοβαμαι καθε μερα που περναει  για ολα αλλα περνω δυναμη και «σφαλιαριζω» τις κακες σκεψεις και τις διωχνω μακρια.

Στα ματια των παιδιων μου θα ειμαι ατρομητη και ας χτυπαει η καρδουλα μου σαν τρελη ολη μερα.

Αλλωστε οσο και να φοβασαι οσο και να προσεχεις ειναι καποια πραγματα που δεν γινεται να τα νικησεις.

Ειναι καποια πραγματα που δεν μπορεις να τα προβλεψεις …

Και καπως ετσι η ατρομητη φοβιτσιαρα  παιρνει μια βαθια ανασα και ξεφυσαει.

Ολα θα πανε καλα δεν φοβαμαι , ολα θα πανε καλα.

Καποιος πρεπει να φανει δυνατος.

Σοφια

Η Πεθερα μου και γω. Η ιστορια της μαμας Ο. Μερος πρωτο!

Published Απρίλιος 25, 2013 by sofiaathanasiadou
  • anneler-gunu-hediyeleri-13

    Aντε νομίζω πως ήρθε η ώρα και εγώ να γράψω την δικη μου ιστορία … το πρόβλημα μου είναι από που να αρχίσω και που να τελειώσω … που κάθε
    φορα που διαβάζω μια δικη σας ιστορία βλέπω και κάτι δικό μου μέσα …

    Ζητώ συγνώμη για τα ορθογραφικά προκαταβολικά .

    Πριν τρία χρονια λοιπόν γνώρισα τον άνδρα μου , έναν φανταστικό και άγιο ανθρωπο , που τον λατρεύω και τον ευχαριστώ πολύ για την υπομονή του,
    μένω μαζί του από την πρώτη μέρα στο σπίτι του και μετά από ένα χρόνο ήρθε ένα θετικό test εγκυμοσύνης.
    Ξεκινάμε λοιπόν να το ανακοινώνουμε και εκεί ξεκινάει η αρχή της τρέλας , σχετικά αθώα βλαμμένα παιδάκια εμείς , λίγο η πεθερά μου που ήθελε να
    κάνει το κομμάτι τις … λίγο εγώ το βλήμα που δεν μίλαγα με λίγο τσαμπουκά παραπάνω για να μην φανώ αγενής, λίγο ο άνδρας μου για να μην πάει
    κόντρα στην μάνα του και μου δώσει εμενα περισσότερο αέρα (καλα εκανε)… όπως νομίζει ο κάθε ένας
    Χαλαρό γάμο με λίγο κόσμο έλεγα εγώ και μετά σε ένα παραλιακό μαγαζί για ποτακια και μπουφέ … 150 άτομα τελικά ο γάμος μας και τραπέζι σε αθλια
    ταβέρνα δεξιώσεων καταλήξαμε επειδή το ήθελε η πεθερά μου .
    Σαμπανιζε νυφικό εγώ , με καταλευκα ρούχα η πεθερά μου , πάνω στα τραπέζια να χορεύει … δυο τραπέζια το σόι μου και οι φίλοι μου … 15 τραπέζια με αγνωστους τα δικά τους

    Θα τα πληρώνανε όλα αυτοί μας είχαν πει … δώσαμε μέχρι και την τελευταία δεκάρα που είχαμε πάνω μας και όλα τα λεφτά που μας φέρανε στον γάμο … Ολα αυτά γίνανε την βραδια του γάμου μας , και σαν να μην έφτανε αυτό , το σόι τους φρόντισε να μείνει ξεκρέμαστος
    ένας μπερκοκανατας θείος που είχαν , και αναγκάστηκε να τον πάει ο άνδρα μου σπίτι του …. και εγώ περίμενα με το νυφικό 5 μηνών έγκυος μέσα στο αμάξι βραδιατικα κάτω από το σπίτι να έρθει …
    Για την καλή του την καρδια ο άνδρα μου τα πληρώνει όλα

    Θέλαμε έπιπλα από τα ikea και είχαμε λεφτάκια στην άκρη να τα πάρουμε , όχι θέλανε ακριβά έπιπλα οτι πληρωνεις περνεις , ακόμα τα χρωστάνε , κάθομαι καθημερινά σε έπιπλα
    που δεν έχουν ξεχρεωθεί … δικό τους πρόβλημα θα μου πεις … εγώ δεν νιώθω καλά όμως

    Περνάει η εγκυμοσύνη μου μια χαρά και έρχεται το βάσανο μου , 26 ώρες γέννας , φυσιολογική , με πολλά ράμματα και πολύ βάσανο για τουλάχιστον 50 μέρες μετά
    και ξεκινάμε με το γλέντι για το όνομα του πεδίου μου , έξω από το μαιευτήριο όσο εγώ γενναγα η πεθερά μου έταζε το παιδί μου στον άγιο Ταδοπουλο ,
    μετά ερχόταν μέσα και με ρώταγε τι όνομα θα βγάλουμε το παιδί , και τις είπα μάλλον είπαμε με τον γιο σας ΜπλαΜπλακι αλλα δεν είναι σίγουρο , και μετά πήγαινε πάλι
    έξω και έλεγε του γιου τις ότι θα πεθάνει ο πατέρας σου αν δεν πείτε το όνομα του Λαλαλακις …. 3 διαφορετικα ονοματα , αλλου το εταζε , αλλο της ειπα εγω , αλλο το ονομα του πεθερου μου

    Και δεν φτάνανε όλα αυτά , ακόμα στο μαιευτήριο εγώ με νεογέννητο μωρό να μην ξέρω που μου πάνε τα τέσσερα και με τρελούς πόνους συν το άγνωστο θέμα για εμενα του θηλασμού
    με ένα παιδί να μην χορταίνει και να θηλάζει ασταμάτητα ,4 μέρες άυπνη , με βάζει να τσακωθώ με τον άνδρα μου ισχυριζόμενη πως εγώ πήγα και τις είπα από μονη μου ότι θέλουμε
    να βγάλουμε το παιδί μας ΜπλαΜπλακι και πως εκείνη δεν με ρώτησε ποτε

    αααα τα λεφτά για την γεννα τα είχε στείλει ένας θείος και τα είχαν εκείνοι , και ενώ έπρεπε να βγω από το μαιευτήριο , αργούσανε να έρθουν λες και το κάνανε επίτηδες
    για να πεθάνω από το άγχος … η να μου κοπή το γαλα και να λένε τι αθλια μάνα είμαι , τι να πω …

    Φυσικά λεφτά δεν υπήρχαν ούτε κατά διάνοια μιας και μετά από τον γάμο που τα πληρώσαμε όλα εμείς τελικά και τα έπιπλα που πληρώσαμε ένα μέρος αναγκαστικά
    ενώ ξαναλέω πως είχαν πει πως θα τα πληρώνανε όλα εκεινοί και γι’αυτο έγιναν όλα όπως τα θέλανε ….
    Εχουμε και το λούκι του ενοικίου .. γιατί αντι να πάμε σε σπίτι δικό μου μακριά τους μας είπαν να μείνουμε διπλα τους για να μας βοηθάνε , αποτέλεσμα ,
    λίγες μέρες πριν γεννήσω μετακόμισαν εκείνοι και πήγαν πολύ πιο μακριά από οπουδήποτε ….

    Ερχεται λοιπόν και η επιλόχειος … ε με όλα αυτά λογικό δεν σας φαίνεται , και είχα πει τις γνωστες βλακείες πριν την γεννα μου , πως θα μείνουμε μονη μας 40
    μέρες κλπ συν ότι φοβόμουνα τότε πολύ την Η1Η1 … Αλλα εγώ είχα πρόβλημα και ήθελα βοήθεια , και το είχα πει μέσο του άνδρα μου πως χρειάζομαι βοήθεια … κανεις
    δεν ήρθε , και δεν μου φτάνανε όλα αυτά ο πεθερός μου απασχολούσε τον άνδρα μου όλες εκείνες τις μέρες με κάποια δουλειά , και ήμουν τελείως μονη μου … επιτιδες
    Φοβόμουνα να μπω στο μπάνιο γιατί θα γλίστραγα , δεν έτρωγα γιατί φοβόμουν να πάω στην κουζίνα να μαζιρεψω , ότι θα καω από λάδια η δεν ξέρω εγώ τι … δεν μπορούσα
    να βγω στο μπαλκόνι γιατί νόμιζα ότι θα πέσω από κάτω , φυσικά όλα αυτά ήταν της επιλόχειου γιατί ο πρώτος μου φόβος σε όλα αυτά ήταν ότι εγώ θα πάθω κάτι και μετά
    το παιδί μου θα μείνει μονο του και θα πεθάνει …

    Εγώ τόσο καιρό δεν κοιμόμουν και κάνω και την βλακεία και κόβω και το γαλα μου ώστε να μπορέσω τελικά να πέσω για ύπνο μια φορα για ολόκληρη την νύχτα ….άνεργος πλέον
    ο άνδρας μου τον τάιζε καμια φορα τα βραδια για να ξεκουραστώ

    Οχι δεν έφταιγα εγώ , εγώ ήθελα βοήθεια και κανεις δεν ήρθε , ένιωσα αναγκασμένοι να κόψω τον θηλάσω γιατί αν δεν κοιμόμουν ένιωθα πως θα καταρρεύσω , λιποθυμίες
    κάθε μέρα , τρέμαν τα πόδια μου , πολλές φορες ακόμα και τα χερια μου και φοβόμουν πως θα μου πέσει το παιδί , είχα γεμίσει μελανιες από τις λιποθυμίες και δεν έλεγα σε κανέναν τιποτα
    μεσα σε 10 μερες μετα την γεννα ειχα φτασει τα 52 κιλα (57 το κανονικο μου)

    5 μηνες μετα η κρίση μας είχε χτυπήσει για τα καλά την πόρτα λοιπόν και εμάς πλέον … ανεργος ο αντρας μου ακομα , εγώ οριακά έχω ξεφύγει από την επιλόχειο (με βαλεριάνες το ξεπέρασα ,
    το ceropran δεν έκανε τίποτα σε εμενα) και πλέον είμαστε αποφασισμένοι ότι παίρνουμε την ζωή στα χερια μας , και έχοντας αναγνωρίσει τα λάθη μας , ότι τόσο καιρό ακούγαμε άλλους ,
    αποφασίζουμε να έρθουμε να μείνουμε σε ένα σπίτι δικό μου , ημιτελές , λεφτά καθόλου όμως για τα μερεμέτια που χρειαζόντουσαν ….

    Eτσι η μονη μας λύση ήταν να πουλήσω ότι πιο αγαπημένο «αντικείμενο» είχα στην ζωή μου , μερικές θα γελάσετε αλλα εγώ έχω ριξει πολύ κλάμα …. αναγκάστικα να πουλήσω το αμαξάκι μου
    δωρο από τον παππου μου , με πολλές αναμνήσεις φορτωμένο και με πολλά όνειρα για το μέλλον … κλάμα … ακόμα κλαίω όταν το σκέφτομαι … σιγά με τι κλαις με ένα κομμάτι λαμαρίνα …
    ναι γιατί είχαμε περάσει πολλά μαζί , παρα πολλά , και σκόπευα να το διατηρήσω και για τον γιο μου να μπορέσει και αυτός να τρέξει σε άγωνες όπως είχα κάνει και εγώ …

    Εχει έρθει λοιπόν η πεθερά μου σπίτι μας και εγώ πάω να το πουλήσω μέσα στην μαυρίλα και στο κλάμα , και μου λέει , μην ανησυχείς θα σου πάρουμε άλλο …. τι τις λες τώρα…

    Ξεπουλήθηκε για πενταροδεκάρες … για λεφτά που φύγανε μέσα σε μια εβδομάδα , τέτοια ξεφτίλα δεν έχω ξανανιώσει στην ζωή μου … το ξεπούλησα ok για ιερό σκοπό , ολοκληρώσαμε
    το σπίτι που μένουμε τώρα … είμαι εκνευρισμένη γιατί όταν μου λέγανε για τραπεζώματα νυφικά και έπιπλα τότε λέγανε πως τα είχαν , όταν εγώ όμως τους τα ζητιάνεψα τότε για να γλιτώσω
    το αμάξι μου δεν είχαν πια ….

    Η ειρωνεία είναι ότι την ώρα που σας έγγραφα το πρωί το παραπάνω κείμενο ήρθε απροειδοποίητα η πεθερά μου , και με ρώταγε αν τις έφτιαξε ο άνδρας μου ένα αμάξι δικό τις που είναι παρατημένο
    εδώ και μήνες στο σπίτι μου χαλασμένο , γιατί θα τις είναι πολύ χρήσιμο , ο άνδρας μου όμως δεν ξέρει ότι δεν σκοπεύει να τις το δώσει … και έχει και θέματα υγείας που θα την έκαναν
    πολύ επικίνδυνη οδηγό …

    Ειλικρινά δεν ξέρω πως να σταματήσω να γράφω … έχω πλημμύρα μέσα στο κεφάλι μου χιλιάδων περιστατικών …
    δεν το έγραψα για να με συμβουλέψετε , έχω αποφασίσει πλέον με τον άνδρα μου τι θα κάνουμε , ίσως σας στα έγραψα για να ξαλαφρώσω και σίγουρα για να ακούσω και τις δικιές σας ιστορίες
    και να πάρω δύναμη …

    Σιγά δεν είναι και τόσο δραματικά αυτά που έχω περάσει , έτσι νιώθω , έχω διαβάσει πολύ χειρότερα από τα δικά μου

    Συντομα θα εχω και μερος δευτερο

    Μαμα Ο.

Περαστικη μητερα θηλασε ξενο μωρο στα ερειπια

Published Απρίλιος 25, 2013 by sofiaathanasiadou

Σε τοπικό ήρωα μετατράπηκε μια νεαρή μητέρα στην επαρχία Σετσουάν της Κίνας που ισοπεδώθηκε από σεισμό, όταν χωρίς δεύτερη σκέψη θήλασε ένα ορφανό μωρό στα ερείπια, δίνοντας μαθήματα ανθρωπιάς και μητρότητας σε όλο τον κόσμο!

Η μητέρα του μόλις 4 μηνών βρέφους σκοτώθηκε και η γιαγιά του αγωνιούσε για την τύχη του καθώς δεν έβρισκε διαθέσιμο γάλα πουθενά. Η μητέρα που βρέθηκε τυχαία στο σημείο, όταν άκουσε το σπαρακτικό κλάμα του μωρού, το πήρε αγκαλιά, του καθάρισε το πρόσωπο, σήκωσε τη μπλούζα της και το θήλασε με την ίδια αγάπη όπως και στο δικό της παιδί που είναι 11 μηνών!

Τα τοπικά δίκτυα που κατέγραφαν τις συνέπειες του σεισμού, έσπευσαν κοντά της…

Πηγή: mitrikosthilasmos.com