Η ατρομητη φοβιτσιαρα…

Published 25 Απριλίου, 2013 by sofiaathanasiadou

75496_10200534918566428_357350676_n

Ατρομητη….

Ημουν πριν πολυ πολυ καιρο.

Δεν με φοβιζε τιποτα…

Ουτε καν ο θανατος..

Θυμαμαι τοτε που τον κοιταξα  καταματα  και ειπα ας ειναι αυτο…

Ας ειναι ως εδω , ας φυγω …

Καποτε με ειχαν ρωτησει μα πως ειναι δυνατον να μην φοβασαι τον θανατο;

Δεν ξερω ειλικρινα να σας απαντησω γιατι αλλα ετσι ειμαι και τωρα δεν τον τρεμω στ αληθεια.

Ισως να ευθυνεται η πεποιθηση μου οτι τιποτα δεν τελειωνει με το που θα κλεισουμε τα ματια μας.

Ισως να φταιει το ονειρο που ειδα οταν πεθανε η γιαγια μου…

Νιωθω πως οποιος φευγει απο εδω παει καπου καλυτερα καπου χωρις πονο καπου με απειρο λευκο καπου πολυ φωτεινα  καπου που ειναι πολυ ευτυχισμενος.

Οι μερες που ελεγα πως δεν φοβομουν τιποτα χαθηκαν με το που εγινα μαμα.

Δεν θα ξεχασω τον καιρο που ειχα πεσει σε καταθλιψη, φοβομουν τοσο πολυ οτι δεν ειμαι καλη μαμα.

Φοβομουν οτι ειμαι βαρος, φοβομουν πως εγω φταιω για ολα.

Φοβομουν πως ολοι θα ειναι καλυτερα αν χαθω απο τις ζωες τους και φοβομουν οτι δεν ειμαι αρκετη.

Ειναι περιεργο αυτο που συμβαινει σε ολες μας …

Μπορουμε να παιξουμε ολοκληρο επεισοδιο ατυχηματος στο μυαλο μας με το που θα δουμε μια καρεκλα εξω στο μπαλκονι.

Τα βλεπουμε ολοκαθαρα να σκαρφαλωνουν να σκυβουν και μετα φρικη…

Οχι δεν θελω να το ζησω…

Μην ξαναφησετε καρεκλα εξω στο μπαλκονι φωναζεις, ουτε ποδηλατο ουτε αυτοκινητακι, κλειδαμπαρωνεις και την πορτα καλου κακου.

Υπερβολη?

Ενα παιδακι εχασε την ζωη του γιατι φυσηξε και το πλακωσε το τερμα του ποδοσφαιρου…

Δεν θα ξαναβγει οταν φυσαει μου ειπε μια φιλη για τον γιο της…

Πως περασε ετσι ο καιρος?

Πως εγινε αυτη η μεταλλαξη απο το δεν φοβαμαι τιποτα στο φοβαμαι τα παντα?

Νομιζω πως ολα οφειλονται στην αποκτηση των πιο σημαντικων ανθρωπων στην ζωη μας …

Την αποκτηση των παιδιων μας…

Πλεον εκει που δεν υπολογιζα ουτε την ζωη μου  σκεφτομαι και εμενα.

Ολα περιστρεφονται γυρω απο αυτα και προσπαθω…

Προσπαθω να μην ειμαι τοσο φοβιτσιαρα και να προνοω οσο μπορω…

Βιδωμα τα επιπλα στον τοιχο κρυψιμο τα γυαλινα ποτηρια μαχαιρια κλειδωμα τις πορτες και την προσευχη μας.

Τρεμω στην ιδεα μην μου παθουν κατι μην οταν τα προσεχει ο αντρας μου συμβει κατι και δεν ειμαι εκει…

Φοβαμαι μην αρρωστησουν φοβαμαι φοβαμαι ΦΟΒΑΜΑΙ.

Φοβαμαι πως ολο αυτο δεν μου ταιριαζει ομως.

Φοβαμαι πως δεν μπορω να ζω με τον φοβο.

Αποφασισα να τον μειωσω, οπως τοτε που ημουνα μικρη με το σκοταδι…

Εκλεινα τα ματια μου και μου ελεγα ,μην φοβασαι ρε ,δεν εχει τιποτα εκει να δες…

Ανοιγα διαπλατα τα ματια και κοιτουσα οσο μπορουσα στο σκοταδι τις σκιες .

Μπορει η καρδια μου να χτυπουσε σαν τρελη αλλα σας το ορκιζομαι πως τα βηματα μου ηταν σταθερα και με δυναμη.

Αν υπηρχε εκει κατι θα του εδειχνα πως ειμαι ατρομητη …

Επρεπε να φανω δυνατη…

Καπως ετσι ειναι και τωρα με τα «μωρα» …

Μπορει να φοβαμαι καθε μερα που περναει  για ολα αλλα περνω δυναμη και «σφαλιαριζω» τις κακες σκεψεις και τις διωχνω μακρια.

Στα ματια των παιδιων μου θα ειμαι ατρομητη και ας χτυπαει η καρδουλα μου σαν τρελη ολη μερα.

Αλλωστε οσο και να φοβασαι οσο και να προσεχεις ειναι καποια πραγματα που δεν γινεται να τα νικησεις.

Ειναι καποια πραγματα που δεν μπορεις να τα προβλεψεις …

Και καπως ετσι η ατρομητη φοβιτσιαρα  παιρνει μια βαθια ανασα και ξεφυσαει.

Ολα θα πανε καλα δεν φοβαμαι , ολα θα πανε καλα.

Καποιος πρεπει να φανει δυνατος.

Σοφια

11 comments on “Η ατρομητη φοβιτσιαρα…

  • σαν να διαβασες τις σκεψεις μου Σοφακι μου…φοβιες…φοβιες…φοβιες…ειδικα σημερα που αρρωστησε για πρωτη φορα στους 6 μηνες η μικρη μου ετσι σκεφτομαι ολη μερα….αχ μακαρι να φαινομαι δυνατη για την μικρη μου κ να μην καταλαβαινει το αγχος που με κυριευει!!ευχομαι κουραγιο σε ολες τις μανουλες….!!!

    • Χαρα μου περαστικα σας… Λεω αλλαζει κατι αν φοβασαι? οχι οτι και να ειναι θα ειναι εκει να το αντιμετωπισεις μπροστα σου…Θετικες σκεψεις αγαπη μου μονο αυτες

      • σ’ ευχαριστω Σοφακι μου…οχι δεν αλλαζει τπτ ισα ισα που γινεται χειροτερα κ δεν ευχαριστιωμαστε τις ωραιες στιγμες!

  • ax…..apo toto poy gennhsa kai egw tremw olh th mera….me to poy gennhsa to prwto moy eklega ka8e brady otan koimotan giati elega an pe8anw exei fotografies moy na me 8imate?ti 8a kanei xwris mhtera???mexri na saranthsh koimomastan me bardies mh stamathsei na anapneiei ston ypno toy…na to prolaboyme(kai kala)……eklega synexeia kai akoma k twra meta apo 4 xronia prospa8w na mhn koimame ta apogeymata gia na eimai psofia k molis ksaplwsw gia brady na me parei o ypnos katey8eian …giati alliws…arxise tis ksepseis pali…..k an exw karkino/???kai an pe8anw ???ti 8a kanoyn ta paidakia moy?xwris mitriko xadi?kai an pa8oyn kati ta paidia moy??8a trela8w…..as pe8anw egw, exw zhsei pragmata ,para ayta…..olo tetoies skepseis…alla twra teleytaia arxhsa na skeftomai alliws .giati apofashsa pws dne mporw na zw oso moy exei h moira moy na zhsw…allo 1 mhna??alla 30 xronia …me thn stenaxwria k to fobo!!!
    skeftomai pia oti as zw thn ka8e mera xwris anxos k fobo apoleias htan dikhs moy eite ton paidiwn moy.-toy antros moy…k otan er8ei auth h wra 8a brw thn dynamh na to antimetopisw!!!giati to skeftomai apo twra k xalieme etsi ka8hmerina??
    opote me to poy paw na kanw oles aytes tis skepseis…..tis diagrafw pia.
    koitaw na zw th ka8e mera sto maximum me ta mikra mou ,san na einai h teleytaia

  • Σαν να βλέπω τον εαυτό μου Σοφάκι μου τελικά όλες οι μάνες έχουμε τις ίδιες φοβίες…νομίζω πως δεν θα απαλλαγούμε ποτέ από αυτές..εγώ αυτό που κάνω κα΄θε φορά που με πιάνει είναι να λέω:» διώξε τις κακές σκέψεις μακριά και σκέψου θετικά,θετικά και αισιόδοξα» και κάπως έτσι συνεχίζω..Περαστικά στην μικρή σου Χαρά! Καλημέρα όμορφη μέρα η σημερινή!

  • ειμαι η χαρα που σου μιλησα στις ψηφιακες γειτονιες…και εγω δεν φοβουμουν ποτε για τον εαυτο μου.απο τη στιγμη που ηρθε το κοριτσακι μου ειμαι γεματη φοβους,φοβιες..ειδικα εκει που γραφεις για το μπαλκονι ειναι λες και το εγραψα εγω..να τα χαιρομαστε σοφια και να ειμαστε και εμεις καλα για να τα μεγαλωσουμε και να δωσουμε σε αυτην την κοινωνια καλους ανθρωπους πανω απο ολα…χαρηκα που σε γνωρισα και ευχομαι να εισαι παντα χαρυμενη και με υγεια.

  • ΣΟΦΙΑ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΑΣ ΠΡΟΣΠΖΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΞΟΡΚΙΣΟΥΜΕ ΤΙς ΚΑΚΙΕς ΣΚΕΨΕΙς ΓΙΑΤΙ ΜΑς ΑΡΡΩΣΤΕΝ ΟΥΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΝΑΤΕς ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΗΤΕΡΕς ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΛΛΑ [ΡΕΠΕΙ ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑ

  • Με παρηγορει το κειμενο σου και τα σχολια των μαμαδων γιατι νομιζα οτι μονο εγω ειμαι ετσι.Δεν υποφερεται ομως.Μα να βλεπουμε παντου κινδυνους?Να μην μπορουμε να σκεφτεουμε οτι θα περνανε τα χρονια με τα παιδακια μας ομορφα και ησυχα?Και θεωρω οτι οσο και να προσπαθουμε να το κρυψουμε , βγαινει.Στο βλεμμα μας, στον τονο της φωνης μας, στην γλωσσα του σωματος μας.Ειλικρινα δεν ξερω πως μπορουμε να το αποβαλλουμε.

  • Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s

    Αρέσει σε %d bloggers: