Αρχείο

All posts for the day 10 Απριλίου 2013

Η αγαπη ειναι το καυσιμο για να πετυχεις το αδυνατο!

Published Απρίλιος 10, 2013 by sofiaathanasiadou

164276_447651155305023_250049956_n

Πες του πολλές φορές πόσο το αγαπάς, όλοι έχουμε ανάγκη να το ακούμε…
Αγκάλιασέ το, μύρισε το, χαίδεψέ το, νιώθει πως όλα πάνω του αξίζουν και δε θα φοβηθεί ποτέ την εγγύτητα…
Όταν κάνει λάθος, αγκάλιασέ το και πες «είμαι σίγουρη ότι την επόμενη φορά θα το κάνεις θαυμάσια», θα αναπτύξει πρωτοβουλία και δε θα φοβηθεί να κάνει λάθη…
Μην αγνοήσεις ποτέ το συναίσθημά του, άκου με προσοχή, αυτό που λέει και δικαίωσέ το, όχι για την κατάσταση, για αυτό που αισθάνεται…
Μην υποτιμήσεις τους φόβους του, μίλησέ του για τους δικούς σου για να μη νιώθει μόνο…
Μην ενισχύσεις τις αγωνίες του, ενθάρρυνέ το ξανά και ξανά και φρόντισε να είσαι εκεί αν στραβοπατήσει…θα μεγαλώσει και νιώθει πάντα ασφάλεια…
Μην φοβηθείς να κλάψεις μπροστά του, του επιτρέπεις να το κάνει και αυτό…
Μην αρνηθείς ότι έκανες λάθος, το βοηθάς να αναγνωρίζει και αυτό τα δικά του…

Μαμά…δείξε με κάθε τρόπο την αγάπη σου…θα είναι το καύσιμο για να επιτύχει το αδύνατο…

Κέντρο Συμβουλευτικής & Ψυχοθεραπείας-Πειραιάς

Κωσταντινα Κωστακου

Advertisements

Μωρο 2 μηνων λεει »Σ’αγαπω» !

Published Απρίλιος 10, 2013 by sofiaathanasiadou

220812202404_4682_jpg

Είναι ένα από τα πιο τρυφερά βίντεο που έχετε δει ποτέ.
Στο βίντεο που ακολουθεί θα παρακολουθήσετε την απίστευτη προσπάθεια ενός μωρού μόλις 2 μηνών να πει τη λέξη «I love You».
Η μαμά που τόσο θέλει να ακούσει αυτή τη λέξη, επιμένει και τελικά τα καταφέρνει αφού ο μπέμπης το λέει ξεκάθαρα.

πηγη : Ανιωθοι

Να γιατι κλαιει ο γιος μου!

Published Απρίλιος 10, 2013 by sofiaathanasiadou

Τα παιδιά κλαίνε για τους πιο απίθανους λόγους και συνήθως για πράγματα που δεν μπορείς να τους τα επιτρέψεις!

Δείτε τι ανακαλύψαμε στο Lifo!

Ένας μπαμπάς αποφάσισε να βγάζει φωτoγραφία κάθε φορά που ο γιος του έκλαιγε για κάτι που δεν μπορούσε να του επιτρέψει.

Αλήθεια εσάς γιατί κλαίνε τα παιδιά σας;

1

Επειδή δεν τον άφησα να φάει καραμέλες από το πάτωμα (για δεύτερη φορά)

2

Επειδή τον πήγα στο μεγαλύτερο κατάστημα παιχνιδιών του πλανήτη

3

Επειδή δεν τον αφήσαμε να ανοίξει την πόρτα και να τρέξει γυμνός στην Times Square

4

Επειδή δεν τον άφησα να μπάσει ένα φτυάρι μέσα στο σπίτι

5

Επειδή του έβαλα ένα μαξιλάρι στην πλάτη

6

Επειδή δεν τον άφησα να πιει το νερό της μπανιέρας

7

Επειδή δεν του κάνουν οι γαλότσες του αδερφού του

8

Επειδή δεν τον άφησα να πνιγεί μέσα στη λιμνούλα

9

Επειδή τον βοηθάμε να φορέσει τις αγαπημένες του μπότες

10

Επειδή είναι στο κάθισμα του αυτοκινήτου. Πάντα στο κάθισμα του αυτοκινήτου.

11

Επειδή έκλεισα την πόρτα του ψυγείου!

12

Επειδή το γάλα δεν είναι χυμός

13

Επειδή του έδωσα ένα ποτήρι νερό

14

(Δεν έχω ιδέα γιατί κλαίει εδώ)

15

Επειδή η γιαγιά δεν τον άφησε να περιλούσει με νερό το τραπέζι και την ίδια

16

Επειδή έκοψα το τυρί του στα δύο!!!

Πηγή: lifo

ΠΑΡΑΜΥΘΟΙ! Ηχογραφημενη συλλογη παραδοσιακων παραμυθιων και μυθων απ’ολο τον κοσμο.

Published Απρίλιος 10, 2013 by sofiaathanasiadou

1240553340

Το ανακάλυψα σήμερα, ενθουσιάστηκα, και θέλω με πολλή χαρά να το μοιραστώ μαζί σας!

Η ομάδα «παραμύθοι», δημιουργήθηκε το 2012 από τους: Νίκη Καραγκιοζίδου(αφήγηση) και Κώστα Λουκοβίκα (ηχητικός σχεδιασμός).

Ξεκίνησαν, συλλέγοντας παραμύθια και μύθους από όλο τον κόσμο(ινδικά,κέλτικα, κινέζικα, ελληνικά παραδοσιακά και κατά τόπους) ώστε στη συνέχεια να τα ηχογραφήσουν επαγγελματικά με στόχο την διάδοσή τους στο ευρύ κοινό αλλά κυρίως στα παιδιά.
Πιστεύουν ότι τα παραμύθια κατορθώνουν να μεταδώσουν με ποικίλες μορφές στο παιδί το μήνυμα ότι ο αγώνας εναντίον σοβαρών δυσκολιών στη ζωή είναι αναπόφευκτος και αν κανείς δεν λιγοψυχήσει και αντιμετωπίσει απτόητος απρόσμενες και συχνά άδικες δοκιμασίες, τότε κυριαρχεί σε όλα τα εμπόδια και στο τέλος αναδεικνύεται νικητής.
Η μορφή και η δομή των παραμυθιών υποβάλλει στο παιδί εικόνες με τις οποίες μπορεί να δομήσει τις ονειροπολήσεις του και με αυτές να προσανατολιστεί καλύτερα στη ζωή του.
Το παραμύθι προσανατολίζεται προς το μέλλον και καθοδηγεί το παιδί να απελευθερωθεί από τις παιδικές επιθυμίες εξάρτησης και να πετύχει μια πιο ικανοποιητική ανεξάρτητη ζωή.
Στην παραδοσιακή ινδική ιατρική έδιναν στο ψυχικά αποπροσανατολισμένο άτομο για την θεραπεία του ένα παραμύθι που μορφοποιούσε τo ιδιαίτερο πρόβλημά του.
Περίμεναν ότι το ψυχικά διαταραγμένο άτομο, αναλογιζόμενο την ιστορία, θα οδηγούνταν να αντιληφθεί τόσο την φύση του αδιεξόδου στο οποίο βρισκόταν και από το οποίο υπέφερε, όσο και την δυνατότητα της λύσης του.
Διανομή: Κώστας Ακπαρίδης, Παναγιώτα Αγγελή, Νίκη Καραγκιοζίδου,
Ιωάννα Καραγκιοζίδου, Ανέστης Κυριακίδης, Βαγγέλης Καραγιώργος, Νίκος
Κοτσάμπασης, Κώστας Λουκοβίκας, , Δέσποινα Παναγιοτοπούλου, ΠαναγιώτηςΣεχλίδης, Μαρίνα Ζωγράφου και Φιλώ Δαργενίδου.
paramuthi.blogspot
Diohandi Sideri

Το εφιαλτικο παραμυθι που εζησε η Χ.

Published Απρίλιος 10, 2013 by sofiaathanasiadou

YFESI EFIALTIS 8EBGDO

Η Χ. μου εστειλε μυνημα αγωνιοντας αν μπορει να δημοσιευτει η ιστορια της ανωνυμα…

Δεν μπορουσα να φανταστω γιατι… Οταν μου απαντησε στο mail καταλαβα… Οταν εχεις κακοποιηθει σαν παιδι νιωθεις ντροπη… δεν θελεις να σε αντιμετωπιζουν σαν καιμενο δεν θελεις να δινεις ευκαιριες να σε πληγωσουν οι αλλοι με τα βιωματα σου…

Ειναι ομως καταπληκτικο το ποσο μεγαλη γινεται η καρδια σου και ποσο αναγκη εχεις να συγχωρεις τους δυναστες σου… Ποσο εντονη γινεται η αναγκη σου να δωσεις την αγαπη που εσυ αναζητουσες και στερηθηκες…

Ποσο απλοχερα την μοιραζεις γιατι απλα ξερεις πως ειναι…

Κοριτσακι μου γλυκο χαιρομαι να γνωριζω ανθρωπους που πηραν την προδοσια και τον πονο και την εκαναν αστεροσκονη που δεν την αφησαν να γινει καρκινος να τους φαει ζωντανους…

Μπραβο που επεζησες μπραβο που προσφερεις αγαπη

Να σαι παντα καλα & αξια

Σοφια

Επιτέλους ήρθε και η δική μου σειρά να σας  πω την ιστορία μου.

Η μαμά μου είχε καρδιακή ανεπάρκεια και πολλές επιπλοκές στην εγκυμοσύνη, έτσι χρειάστηκε να νοσηλευτεί για μεγάλο χρονικό διάστημα στην μονάδα παρακολούθησης κατα την διάρκεια της γέννησης μου αλλά και μετά. Ο πατέρας μου χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς καν να τη ρωτήσει με έδωσε για υιοθεσία. Ειχε βλέπετε παιδιά από την προηγουμενη συζυγο και του ήταν έυκολο.
Η μητέρα μου όταν συνήλθε με εψαχνε όπως ήταν επόμενο. Έπαθε ισχυρό νευρικό κλονισμό σε συνδιασμο με την επιλόχειο καταθλιψη, έπαθε το μυαλό της, δεν υπήρχε επιστροφή. Με εντολή του εισαγγελεα ακυρώθηκε η υιοθεσια χωρίς την συγκαταθέση της. Επιστρέψαμε στην επαρχία. Εκεί άρχισε το δράμα μου. Η μητέρα μου συνεχώς νόμιζε ότι κάποιος θα με πάρει. Με έκλεινε μέσα σε κουτια, σε καρδαρες που χρησιμοποιουν για να πηζουν το γαλα. Μια φορά όταν ήμουν 4, πέρασε ένα σύρμα από το λαιμό μου και με κρέμασε από ένα μπαλκόνι.Είχα μπλαβήσει, ευτυχώς κάποιος γείτονας είδε τι συνέβη. Όρμησε, με έλυσε και την χτύπησε. Θυμάμαι πως εκείνη έδερνε, εγώ πονούσα.
Ο Πατέρας μου δεν είχε στοιχειώδη μόρφωση, το μόνο που έκανε ήτανε να την χτυπάει αλύπητα μπροστά στα ματάκια μου.Δεν ήξερε πως να αντιμετωπίσει την ψυχικά άρρωστη γυναίκα του. Μια φορά θυμάμαι πήρε ένα κουζινομάχαιρο,την έπιασε από τα μαλλιά την γύρισε στο πλάι πάνω σε ένα ξύλο που έσφαζαν τα κοκόρια.Εγώ είχα γατζωθεί από το πόδι του το κεφαλάκι μου ευτανε στο γόνατο του,τόσο μικράκι ήμουνα,και του φώναζα.Το θυμάμαι γιατί όπως σήκωσε την λεπίδα στο φως με θαμπωσε. Την μανούλα μου….πως μπορω να το ξεχασω.Τα παρακαλια μου δεν σταθηκαν ικανα να τον σταματησουν ώσπου επενέβει κάποιος και του πήρε το μαχαίρι.Η μαμά μου
έκανε πολλά ασυνάρτητα, με κούρεψε γουλί, ενας Θεος ξέρει γιατι, μα εγω την αγαπούσα πολύ, γιατί ένιωθα ότι όλα από αγάπη τα έκανε, σαν την κλώσσα που δεν αφηνει κανένα να πλησιάσει τα κλωσοπουλα.

Ωσπου μια νυχτα με φυγάδευσαν και με εκλεισαν σε ένα ερειπωμένο σπίτι, έτρεμα ολόκληρο μέσα στο σκοτάδι. Στη συνέχεια δέχτηκε κάποιο συγγενικο πρόσωπο να με φιλοξενησει. Αλλά επειδη ήμουνα μέρες ολόκληρες απλυτη, με τα ίδια ρούχα και είχαν γάμο στο σπίτι, με έκλεισε στην αποθήκη, θυμάμαι μου έφερε ένα κομμάτι ψητό και το ακούμπησαν σε ένα καφάσι. Το λέω και ντρεπομαι, το εσωρουχο μου ήταν κουρελιασμένο, μόνο το λάστιχο κρατιόταν πάνω μου.

Τις νύχτες άκουγα την βραχνιασμένη, εξασθενημένη φωνη της μανούλας μου που τριγυρνουσε και με έψαχνε… Μετά από μερικές ημέρες την πήραν στο ψυχιατρείο.Και πως την πήραν μαζέυτηκε όλο το χωριό…Την κοροιδευαν.. Εγώ ήμουνα πολύ μικράκι και ήλπιζα πως την πάνε για καλό. Κανείς δεν νοιαστηκε για μενα…εμεινα για δυο εβομάδες  στον αστυνομικο σταθμό, περνούσα ωραία. Ωσπου μια νύχτα με πήρε ο πατερας μου και μ’ αφησε έξω από ένα ορφανοτροφειο.Ηταν τεσσερις το πρωι,και εγώ τον παρακαλουσα να μην φυγει να μ’ αφήσει γιατί φοβόμουν,μα εκείνος με το φόβο μην και δεν με κρατήσουν έφυγε. Είχε βάλει σε μια σαραβαλη βαλιτσα οτι ρουχα εβρισκε. Με πηραν με εβαλαν σε μια πετρινη γουρνα να με πλυνουν, με έτριβαν και χασκογελούσαν κοροιδεύοντας με, γιατί μιλούσα πολύ χωριάτικα. Τα βράδια, ευτυχως είχα προλάβει να κόψω ένα εμπριμε μανικι απο ενα φουστανι της μάνας μου και το πιπιλιζα για να κοιμηθω. Η μόνη προσευχη μου ηταν την Κυριάκη που θα έχει επισκεπτηριο να ειναι εκει.

Μια μέρα έπαιζα στην αυλη του σχολειου και ήρθε ενας κυριος με φωναξε με το ονομα μου. Τον πλησίασα διστακτικα ρωτώντας τον ποιος είναι και πως ξέρει το όνομα μου. Εκείνος μου έδωσε ένα πορτοκάλι, μου είπε ότι πήγε σε ένα μέρος πολύ μακριά να πουλήσει ψάρια και η μαμά μου τον παρακάλεσε να με βρεί και να μου δώσει αυτό το πορτοκάλι από το δίσκο της, εκείνος συγκινήθηκε και έψαξε να με βρει. Η καρδιά μου ράγισε, δεν το έφαγα εκείνο το πορτοκάλι.

Περασαν δύο ολόκληροι αιωνες, συγγνώμη, χρονια μακριά της. Όταν την είδα, όρμησα στην αγκαλιά της, αλλά η ζωντάνια της δεν υπήρχε πια από τα φάρμακα και τα όσα περασε. Οί καρποί τις είχαν ουλές  και σας διαβεβαιώ δεν ήταν από βραχιόλια.Όσο για τα μακρυά μαλλιά της δεν υπήρχαν πια στη θέση τους ήτανε <<μοντέρνα>> καρφάκια.Δεν μύριζε πια μυρτώ αλλά πετρέλαιο.Παρεμείνα στο ορφανοτροφειο, εμαθα να ζω χωρις αυτη.
Όταν μεγάλωσα και πήγα στο άσυλο που την είχαν να την δω.Έπαθα σοκ.Έκανε πολύ κρύο και γυναίκες γυμνές με μια πετσετα στο χέρι περίμεναν την σειρά τους να τους κανει μπάνιο ένας πακιστανός.Χωρίς στοιχειώδη σεβασμό στην ατομικότητα τους. Η καρδιά μου ούρλιαζε ανάμεσα τους ήταν και η μανούλα μου.Ορκίστηκα ότι θα την πάρω μαζί μου και τα κατάφερα!!!!!!!

Τωρα πολλα χρονια μετα, εχω δυο παιδιά, μια υπεροχη κορούλα, παίζω μαζί της ολη την ημέρα, ξαναζώ οτι δεν εζησα. Μπορεί να είμαι υπερβολικη αλλα ρουφώ το κάθε λεπτό. Και την μαμά μου που από τα τόσα φάρμακα έχει πάθει ανοια και νομίζει οτι είμαι εγω η μαμά της και εγώ της δίνω με ολη μου την καρδια όσα εκείνη δεν μου εδωσε….
Μπορεί να σας φανεί παραμύθι μα εγω το έζησα……σας ευχαριστώ που το διαβασατε

Χ.