Αρχείο

All posts for the day 17 Μαρτίου 2013

Η ιστορια Θηλασμου της Αννας… Πως φτασαμε στους 4 μηνες!

Published Μαρτίου 17, 2013 by sofiaathanasiadou

93938ecb6007528823cbd6a52614c65b

 Σήμερα λοιπόν, κλείνουμε 4 μήνες θηλασμού.

Και λέω απλώς θηλασμού και όχι αποκλειστικού, γιατί μέχρι να γίνω μέλος στην ομάδα Υποστήριξης Μητρικού Θηλασμού και Μητρότητας Αττικής  και χαμομήλι έδωσα και 4-5 φορές ξένο γάλα.

Τότε λοιπόν γύρω στο μήνα ήταν που πείσμωσα, διότι μόνο έτσι λειτουργώ ως καθαρόαιμο κριάρι και άρχισα να ψάχνομαι με το θηλασμό.

Έψαχνα και πιο πριν, αλλά σε λάθος «μεριά».

Έγινα λοιπόν μέλος της ομάδας μας και ξεκίνησα δειλά-δειλά να κάνω τις ερωτήσεις μου.

Ήταν τότε που η Silia με ρώτησε «γιατί δίνεις χαμομήλι;» κι εγώ της απάντησα «για τα πονάκια στην κοιλιά»!

Τί να της πω; Ότι έτσι μου είπε η μαμά μου να κάνω;

Το πείσμα μου λοιπόν -για ακόμη μια φορά, κόντρα σε όλους αυτούς που με κατηγορούν γι’αυτό- μ’ έσωσε. Πέταξα χαμομήλια, πέταξα κιντερτε και άρχισα να δίνω μόνο στήθος.

Και το παιδί άρχισε σιγά-σιγά να ηρεμεί και να κοιμάται όλο και περισσότερο τη νύχτα. Και τότε ξεκίνησε το μαρτύριο με τις αναγωγές. Και πάλι πόλεμος. «Δώσε λίγο χαμομήλι.

Μπουκώνει το παιδί όλο γάλα,γάλα,γάλα!».

Και πάλι κόντρα σε όλους άρχισα να σας ρωτάω.

Μπορεί η θεραπεία να μην ήρθε, αλλά το παιδί συνέχισε να παίρνει βάρος και να είναι υγιές! Η αλήθεια είναι ότι φταίω εγω. Δεν μου δίνω κανένα ελαφρυντικό!

Η ηλικία μου δεν δικαιολογεί την άγνοια μου. Θυμάμαι, δύο εβδομάδες πριν γεννήσω με φώναξε η μαία μου στο γραφείο της και μου λέει:»Θα θηλάσεις;» και της λέω από ντροπή «Ναι» και μου έδωσε ένα έντυπο για το θηλασμό. Δεν το διάβασα. Κράτησα μόνο μια φράση της: «Με το θηλασμό θα γλυτώνεις από 50-200€ το μήνα!!!»

Αυτό ήταν και

το έναυσμα για να ξεκινήσω να θηλάζω. Δεν γνώριζα ούτε τα οφέλη,ούτε τα πλεονεκτήματα του.

Στην πορεία και μέσα από εσάς έμαθα τα περισσότερα. Πολλές φορές και μέχρι να αντιληφθώ την σημασία του θηλασμού, πάνω στην κούραση και την αγανάκτηση μου έλεγα: «θα πάω να πάρω ένα κουτί γάλα, να της δίνω να ησυχάσω!!!»

Και δεν ξέρετε πόσο ντρέπομαι γι’ αυτές μου τις λέξεις.

Μέχρι που μια μέρα και αυτό έγινε τώρα πρόσφατα, ξύπνησε μέσα μου το «μητρικό ένστικτο». Το παιδί δεν ήταν καλά στη διάθεση του γιατί δεν ήμουν κι εγώ.

Κι όμως… είχα πάθει κατάθλιψη… :-S δεν είχα χαρεί ακόμα για τον ερχομό της μπέμπας.

Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν το πότε θα μεγαλώσει λιγάκι για να μπορέσω να απελευθερωθώ!

Όμως η λογική επικράτησε και μπόρεσα να δω τα πράγματα από την αληθινή τους πλευρά! Είμαι μαμά!!!! Πρέπει να χαίρομαι, ακόμα κι όταν το παιδί κλαίει, γιατί αυτό σημαίνει υγεία!

Το παιδί και θα πονέσει και θα κλάψει και θ’αρρωστήσει και όλα θα τα κάνει! Αρκεί να του προσφέρω αγάπη, φροντίδα και την τροφή που του ορίζει η φύση: το γάλα μου! Κάθε μέρα που περνάει, συνειδητοποιώ κι άλλο ένα λάθος που έκανα μέχρι να μπω σε μια σειρά. Τα γράφω όλα στο ημερολόγιο μου για να ξέρω να μην τα επαναλάβω.

Πλέον θηλάζω αποκλειστικά και μάλιστα πρόσφατα άρχισα να δίνω το γάλα που αντλώ σε ένα αγοράκι στη γειτονιά μου, δύο μήνες μικρότερο της κόρης μου!

Η ζωή με το μωρό σου, είναι όμορφη όταν θηλάζεις!

Δεν θες μπουκάλια, αποστειρωτές, βραστά νερά και ζέσταμα-κρύωμα!

Περνάς την περισσότερη μέρα σου, με το μωρό στο στήθος. Το ακούς. Το βλέπεις. Το μυρίζεις. Το νιώθεις… Το αγαπάς!

Μπορεί να άργησα να καταλάβω κάποια πράγματα αλλά πλέον έχω γίνει ο πιο ένθερμος υποστηρικτής τους και είμαι έτοιμη να βοηθήσω κι άλλες κοπέλες που είναι σαν εμένα στις αρχές ή/και χειρότερα… Ε

ύχομαι αυτό το ταξίδι να κρατήσει για πολύ. Κι όπως σήμερα γιορτάζω τους 4 μήνες μαζί σας, να γιορτάσω και τους 44! Πρόσφατα διάβασα ένα σχόλιο της Κασσιανής, που έλεγε ότι θηλάζει 44 μήνες και ζήλεψα!

Το διάβασα στην μάνα μου και έμεινε με το στόμα ανοιχτό! Μακάρι ο Θεός να με αξιώσει κι εμένα κι εσάς να συνεχίσουμε όσο μπορούμε! Σας αγαπώ φιλενάδες! Κι ας μην σας γνωρίζω προσωπικά!

Είστε το στήριγμα μου! Σας ευχαριστώ όλες! Για τα σχόλια, τις συμβουλές, τα γέλια, τα likes… Όλα!

(Η μπεμπού κοιμάται στο στήθος μου… Όλα τα λεφτά!!!) ♥ ♥ ♥

Αννα Μ.

Advertisements

Σε ζηλεύω ενα συγκλονιστικο κειμενο της Lexi Sweatpants σε μεταφραση απο το Blog μικροι μεγαλοι.

Published Μαρτίου 17, 2013 by sofiaathanasiadou

How-Do-You-Hurt-Me

Και καπου εδω θα σας πω για το πως καμια φορα αθελα μας πληγωνουμε τους γυρω μας χωρις να το θελουμε.

To ακρως συγκλονιστικο ποστ βρηκα στο αδερφακι της αγαπημενης μου σελιδας Μαμα..δες Μπαμπα..δες το Μικροι μεγαλοι.

Καμια φορα γινομαστε ρατσιστες και δεν το καταλαβαινουμε καν.

Κορδωνομαστε για τα καμωματα των παιδιων μας και δεν σκεφτομαστε οτι καποιοι λιγοτερο τυχεροι υποφερουν γιατι ισως τα παιδια τους δεν καταφερουν πχ να μιλησουν ποτε…

Οχι δεν σου λεω να μην χαιρεσαι με την χαρα σου.

Σου λεω να εισαι διπλα σε αυτον που δεν ειναι τοσο τυχερος οσο εσυ.

Μην τον αποκοβεις απο την ζωη σου και αφουγκρασου τον.

Ισως αν νιωσει αγαπη κατανοηση και του αναγνωρισεις το ποσο δυσκολο ειναι το εργο του σταματησει να Ζηλευει και καταλαβει την ευλογια που τον περιστοιχιζει.

Βλέπω τα posts σου.

Γράφεις για το πόσο δύσκολο είναι να κάνεις εκπαίδευση τουαλέτας στην κόρη σου που είναι μικρότερη από μένα.

Η εκπαίδευση τουαλέτας δεν είναι καν στο ραντάρ μας τώρα, για να είμαι ειλικρινής.

Δε θα συμβεί για τουλάχιστον έναν χρόνο και βάλε. Αν είμαστε τυχεροί.

Σε ζηλεύω.

Σε βλέπω στο κατάστημα. Εσένα τα παιδιά σου δεν τα βλέπουν καλά καλά από πάνω ως κάτω. Δεν βλέπεις αυτό το βλέμμα αναγνώρισης και μερικές φορές πόνου καθώς προσέχουν το έξτρα χρωμόσωμα του παιδιού σου. Σε βλέπω στα εμπορικά, περπατάς με τα παιδιά σου και δεν ανησυχείς ότι ο επόμενος θόρυβος θα τα κάνει να τρέξουν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Σε βλέπω στους αγώνες μπάσκετ του άλλου μου γιου. Να μπαίνεις μέσα για να ζητωκραυγάσεις για το παιδί σου, καθώς εγώ κάθομαι με το δικό μου γιο που κρύβεται στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου μου. Ο αυτισμός του γεμίζει τον ενδιάμεσο χώρο.

Σε ζηλεύω.

Αποτυπώνεις κάθε ορόσημο καθώς έρχεται φυσιολογικά στο παιδί σου. Πρώτα βήματα. Πρώτες λέξεις. Τα αποτυπώνω κι εγώ. Αλλά είναι μετά από ώρες και ώρες θεραπείας, αγρύπνιας και άδειων τραπεζικών λογαριασμών. Μιλάς για στόχους που πιάστηκαν και βραβεία που κερδήθηκαν, και εγώ μιλάω για υπηρεσίες που κερδήθηκαν και αγωγές που αποτράπηκαν. Εσύ πάλεψες για τη θέση του παιδιού σου στην ομάδα. Εγώ πάλεψα για τη θέση του παιδιού μου στην τάξη.

Μισώ τον εαυτό μου που ζηλεύω το φυσιολογικό. 

Δε φταις εσύ που δεν έχεις παιδιά με ειδικές ανάγκες όπως δε φταίω και εγώ που έχω. Με το μεγαλύτερό μου παιδί, μου άρεσε που έφτανε αυτά τα ορόσημα και υπερηφανευόμουν και λίγο. Δεν καταλάβαινα. Δεν είχα μέτρο σύγκρισης. Δεν καταλάβαινα πόσο σπουδαίο ήταν που είχε αναπτύξει τους κατάλληλους μύες με τον κατάλληλο τρόπο και μπορούσε να καθίσει, μετά να μπουσουλήσει και μετά να περπατήσει. Δεν καταλάβαινα με το φυσιολογικό μου παιδί πόσο σπουδαίο ήταν που άρχισε να μιλάει χωρίς να πρέπει να πασχίσουμε για να πει τον κάθε ήχο, την κάθε λέξη.

Και είμαι βέβαιη ότι δεν καταλαβαίνω πόσο τυχερή είμαι που έχω ένα αυτιστικό παιδί που μπορεί να μιλήσει και μία κόρη με σύνδρομο Down που κατά τ’ άλλα είναι τόσο υγιής. 

Η ζήλεια είναι ένα άχρηστο συναίσθημα. Ακόμα κι αν σε σπρώχνει να κάνεις περισσότερα ή να γίνεις περισσότερα, δεν το κάνεις για τους σωστούς λόγους. Μάχομαι αυτή τη ζήλεια. Και κάποιες μέρες όπως σήμερα, χάνω. 

Σε ζηλεύω. 

Η Lexi Sweatpants είναι συγγραφέας, σύζυγος και μητέρα τεσσάρων παιδιών. Ο μεσαίος της γιος είναι αυτιστικός και η κόρη της έχει σύνδρομο Down. Το προσωπικό της blog είναι τοMostly True Stuff 

Σωμα μου… Αγαπησε το, αυτο ειναι που σε κουβαλαει και οχι εσυ αυτο.

Published Μαρτίου 17, 2013 by sofiaathanasiadou

sdc_20091114_0020
Απο μικρη ημουν πολυ αδυνατη…

Πετσι και κοκκαλο σας λεω…

Τοσο που ολοι με φωναζαν καχεκτικη…

Στο γυμνασιο  ημουν 38 κιλα και στο λυκειο ημουν μολις 40!

Ειλικρινα ποτε μεχρι τοτε δεν εκανα διαιτα αλλα δεν νομιζω να ημουν πολυ του φαγητου.

Τοτε ανοιξαν Goodies διπλα στο λυκειο και μετα απο 4 μηνες συνεχομενης καταναλωσης πατατας και Hamburger σε συνδυασμο με κατι βιταμινες ενος γιατρου γεμισα και εγινα και γω κοριτσακι…

Στη  συνεχεια  και εκει γυρω στα 18 δεν ξερω γιατι και ειναι κατι που το συνηδειτοποιησα προσφατα  αποκτησα εμμονη με το βαρος μου  με το σωμα μου την  διατροφη μου την γυμναστικη και κοιτουσα το σωμα μου παντα κριτικαρωντας τα ασχημα σημεια του.

Τουλαχιστον αυτα που το μυαλο μου ειχε δημιουργησει …

Ειχα χοντρες γαμπες (γιατι μου το ειχε πει μια φιλη ) και επρεπε να κανω διαιτα (κατα την γνωμη της) με βαρος 45 κιλα…

Περασα  ωρες κανοντας γυμναστικη μερες μενωντας νηστικη και θαυμαζα τα κοκκαλα που εξειχαν απο την λεκανη μου στον καθρεφτη…

Παραλληλα οταν στεναχωριομουν ετρωγα μεχρι να μην μπορω να  παρω ανασα…

Ευτυχως ποτε δεν μου περασε η σκεψη να κανω εμετο (μπλιαχ)

Χαμπαρι δεν πηρα πως  ξεκινησα να κατεστρεφω  τον οργανισμο μου με σοβαρο κινδυνο της υγειας μου και μονο γνωμονα τι?

Το πως με εβλεπαν οι αλλοι?

Αφου κατεστρεψα τον μεταβολισμο μου και τρεφομουν αποκλειστικα με σαλατες σουπες (γιατι ειχα γινει και χορτοφαγοςτρομαρα μου) , καπου εκει γνωρισα τον Αντωνη και παρατηρησε  πως τρεφομουν αποκλειστικα με αερα οπως ειχε πει…

Και εκει ξεκινησα να με προσεχω.

Με τρομο ενημερωθηκα πως οταν κανεις εξαντλητικες διαιτες  το σωμα τρωει τους μυες του και μην παει το μυαλο σας στη γραμμωση μιλαμε για την ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ.

Γι αυτο και τα κοριτσια που τα χτυπαει η ανορεξια πεθαινουν απο την εξαντληση.

Ετσι ξεκινησα εναν συνδυασμο μιας ισσοροπημενης διατροφης  γυμναστικης και ανοιξα τα ματια μου και με ειδα καθαρα.

Μετα απο 5 χρονια απο την γνωριμια μου με τον Αντωνη εμεινα εγκυος και σταθηκα τυχερη γιατι δεν πηρα παραπανω απο  8 κιλα …

Στην Αννυ ομως εβαλα 25 …(Τουλαχιστον εκει σταματησα να ζυγιζομαι )

Σε ολη τη εγκυμοσυνη ποτε δεν σκεφτηκα το βαρος η το σωμα μου ηξερα πως θα επανελθω αργα η γρηγορα…

Μετα την γεννα ομως ειχε συμβει ενα «σκηνικο» που σας το ειχα συζητησει εδω

Και εκει με επιασα παλι να κοιταζω με θλιψη το σωμα μου…

Δυσκολευτηκα να αντιμετωπισω τις αλλαγες μετα απο 2 εγκυμοσυνες καπακια .

Εγινα αυστηρη μαζι του ….

Εγινα κριτης…

Αλλα καπου εκει  η υπομονη και η λογικη νικησε αμεσως…

Μολις γεννησες…. Δεν θα κανεις διαιτα θα περιμενεις την φυση να σε επαναφερει μονη της στην ωρα σου.

Το σωμα της γυναικας μετα απο τοκετο θελει το λιγοτερο 9 μηνες για αρχισει να δουλευει κανονικα…

Σημερα  ανακαλυψα πως πραγματικα  εχω αρχισει να επανερχομαι τρωγοντας.

Ειδα και καποια σημεια μου που σιγουρα δεν ειναι οπως ηταν προ παιδιων.

Και καπου εκει σε ενα διαλογο με τον εαυτο μου ηρθε η αποκαλυψη και η ιδεα να μοιραστω την ιστορια μου μαζι σας.

Ναι  πχ το στηθος μου δεν ειναι «τουμπανο» οπως ηταν και η χαλαρωση κανει παρτυ ε και?

Κοιταχτειτε στον καθρεφτη σας μπροστα γυμνες…

Κοιτα το σωμα σου και αγαπησε το.

Αυτο ειναι που σε κουβαλαει τοσα χρονια τωρα.

Αυτο που παρολο που του φερεσαι  ωρες ωρες σαν καδο απορριματων αυτο εξακολουθει να ειναι εκει αντα για εσενα.

ΕΣΥ εισαι αυτη που εχει την ευθυνη να το αγαπησει οπως και να μοιαζει.

ΕΣΥ εισαι αυτη που πρεπει να παρει την αποφαση να του φερεσαι πιο καλα και να το προσεχεις.

ΕΣΥ εισαι αυτη που αν δεν του φερθεις σωστα θα τρεχεις.

Αγαπω το σωμα μου γιατι παρολο τις εγκυμοσυνες  και τις αλλαγες που μοιραια θα ερχοντουσαν λογω ηλικιας  ειναι δικο μου.

Ειναι το οχημα μου αυτο που κουβαλουσε  τα παιδια μου  αυτο που τα παιρνει τωρα αγκαλια.

ΔΕΝ τρεφω ψευδαισθησεις και δεν εχω την απαιτηση να μοιαζω 20 ετων  και δεν θα μισησω τα σημαδια που φανερωνουν τις εμπειριες μου τις γεννες μου η την γνωση που πλεον κουβαλαω…

Αγαπησε το και εσυ και τοτε θα σε αγαπησει και αυτο.

Αποδεξου το οπως και να ειναι και φροντισε το με την ιδια αγαπη που φροντιζεις τα παιδια σου…

Μαθε τις αναγκες του και συνεργασου μαζι του.

Θα δεις σιγα σιγα θα βρειτε τον ρυθμο σας και θα προσαρμοστει στα θελω σου.

Μεχρι τοτε αγαπα το.

Σοφια

Οι κορες του χθες μητερες του σημερα! Εμεις ειμαστε η γενια που θα αλλαξει τον κοσμο.

Published Μαρτίου 17, 2013 by sofiaathanasiadou

205260_10200736314992270_645954667_n

Αυτη την φωτογραφια την ανακαλυψα στο χρονοντουλαπο μου…

Δεν εχω πολλες φωτογραφιες απο παιδι και σε αυτην δυσκολα αναγνωριζεις οτι ειμαι κοριτσακι χιχιχι.

Εκεινη την εποχη υπηρχε η ταση να μας κοντοκουρευουν και νομιζω ειχε να κανει με τις ψειρες που εκαναν παρτυ στα σχολεια.

Τουλαχιστον εμενα ετσι μου ειχαν πει.

Στα θλιμμενα ματακια μου βλεπω το προσωπο της γιαγιας μου…

Θυμαμαι τις αναμνησεις και τα συναισθηματα που εχω απο τοτε και συγκεκριμενα εκεινης της ημερας..

Δεν μου αρεσαν οι φωτογραφιες δεν μου αρεσα εγω…

Ευτυχως ολα αυτα τα ξεπερασα  χιχιχιχι

Αυτο το κοριτσακι με τα θλιμμενα ματια εγινε μαμα.

Δεν ειναι απιστευτο ποσο γρηγορα περναει ο χρονος και που μας οδηγει?

Ποσο απιστευτα θαυματα εχουν συμβει στην ζωη μας και την εχουν διαμορφωσει στην σημερινη της μορφη?

Οι κορες του χθες ειναι οι μητερες του σημερα…

Η γενια μας ειναι που βαζει ενα λιθαρακι στην καλυτερευση του κοσμου μας…

Ενα λιθαρακι αγαπης σε ολα..

Οι κορες του χθες παλευουν σημερα.

Παλευουν για το δικαιωμα τους στην γεννα στο θηλασμο στην υγεια των παιδιων τους.

Γινονται ολες μια γροθια και στηριζει η μια την αλλη επαγγελματικα  συναισθηματικα ψυχολογικα.

Πολεμανε  την αμαθεια και την ημιμαθεια και ενημερωνονται για οτι αφορα το παιδι την ψυχολογια του και διαδιδουν την γνωση.

Δεν μενουν αδιαφορες στην παιδικη κακοποιηση , πεινα η πονο.

Εκει που αδιαφορουσαν για τα αντικτυπα στην ψυχολογια των παιδιων και ακολουθουσαν βαρβαρες εκπαιδευτικες μεθοδους οι κορες του χθες και μητερες του σημερα εβαλαν ΦΡΕΝΟ.

Δεν επιτρεπουν να περασουν τα ιδια τα παιδια του σημερα..

Για να μεταδωσουν και αυτα με την σειρα τους την αγαπη στην δικη τους γενια.

Και εχουμε πολυ αγωνα ακομα μπροστα μας για να βελτιωσουμε και την χωρα που ζουμε για να χτισουμε ενα «σωστο σπιτικο» για τα παιδια μας.

Για να μην αναγκαζονται να μεταναστευουν η να μην εχουν τα απαραιτητα σε θεματα οπως η υγεια η παιδεια  .

Με αυτο το κειμενο δεν ακυρωνω την συμμετοχη των γιων του χθες των ανδρων της γενιας μας που παλευουν για εξισου σημαντικα θεματα.

Μην ξεχναμε ποσοι μπαμπαδες παλευουν με την Greenpeace Action Aid χαμογελο του παιδιου Γιατροι του κοσμου και αλλες πολλες αξιολογες οργανωσεις που παλευουν για το αυριο και την υγεια των παιδιων μας …

Απλα  ετοιμαζουμε ενα βιντεακι για τις μαμαδες τις σελιδας μας με φωτογραφιες τους απο την παιδικη ηλικια.

Την ηλικια που ολες ειχαμε ονειρα και σκεφτομασταν τι θα γινουμε οταν μεγαλωσουμε…

Απο τοτε που λειτουργουσαμε με την καρδια μας και η αγαπη ειχε τον πρωτο ρολο!

Σε αυτο το βιντεακι μπορουν να παρουν μερος ολες αλλα και ολοι οσοι θελουν!

Θελουμε μια φωτο απο παιδικη ηλικια αλλα αν εχετε μας κανει και πιο μπεμπε.

Δεν πειραζει και η κακη ποιοτητα ολα ειναι εξισου ομορφα.

Μια αναμνηση που σβηνει εχει την ιδια γευση και αυτης που την θυμασαι λαμπερη και πεντακαθαρη.

Περιμενουμε τις φωτογραφιες σας στο email Avatar68@gmail.com

Oι φωτογραφιες που μπαινουν στο γκρουπ η στο προφιλ μου καντε ενα κοπο να βλεπετε αν τις ειδα μην μεινει καμια απεξω θα στεναχωρεθω..

Μπορειτε να τις ανεβασετε και στην σελιδα μας SuperMoms Rock :)

Ο ανθρωπος πισω απο το Video και τις φωτογραφιες μας ειναι ο Nikos Caldera !

Toν Νικο και την δουλεια του θα βρειτε στην σελιδα του στο Facebook

N Artwork Photography Santorini

Συμμετοχες εως 25.3

Στοχος του βιντεο ειναι να «ξυπνησει» τα θελω μας που ισως εχουμε κρυψει μεσα στα πρεπει , να αφυπνισει τους ανθρωπους για να στοχευσουν σε ενα συνολικο καλυτερο αυριο  αλλα και να επιβραβευσειτα κατορθωματα απλων  ανθρωπων που προσπαθουν για ενα καλυτερο μελλον …

Φιλακια στα μουτρακια σας

Σοφια

Υ.Γ.Καπου εδω θα ηθελα να ευχαριστησω δημοσια  προσπαθειες ανθρωπων που ειτε διαδιδουν ειτε βοηθουν ενεργα η απλα κυρητουν την αγαπη στις μερες μας

Αυτες ειναι

H Ομάδα Υποστήριξης Μητρικού Θηλασμού και Μητρότητας Αττικής

H Ομάδα Υποστήριξης Μητρικού Θηλασμού και Μητρότητας Αττικής ανήκει και αυτή στο Δίκτυο Ομάδων ανά νομό/πόλη, που δημιουργήθηκαν με στόχο την «από μητέρα προς μητέρα» προώθηση, υποστήριξη, ενημέρωση, ενθάρρυνση και ανταλλαγή πληροφοριών, σχετικά με το μητρικό θηλασμό.

Το  Παιδιατρείο Στελλιου Παπαβεντση και Θεοδωρας Μενουνου

Για την σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών μας. Φορέας ενημέρωσης για τους γονείς στη Θεσσαλονίκη, με επικέντρωση σε θέματα θηλασμού, ψυχοκινητικής ανάπτυξης των παιδιών, προβλημάτων υγείας και συμπεριφοράς. Το Παιδιατρείο αγκαλιάζει ολιστικά και πολύπλευρα την ελληνική οικογένεια, αναγνωρίζοντας τις ανάγκες των γονιών για σωστή και συνεχή ενημέρωση σε απλή γλώσσα, μέσα από βιβλία για γονείς, ιστοσελίδα για γονείς και έκδοση ενημερωτικών φυλλαδίων με ποικίλα θέματα που τους αφορούν. Παροτρύνει την συζήτηση με παιδί και γονιό, ενάντια στις συνήθεις εξουσιαστικές πρακτικές στον ιατρικό χώρο.

Το μητροπολιτικο κοινωνικο ιατρειο Ελληνικου

Σήμερα, το ΜΚΙΕ στελεχωμένο από ένα συνεχώς αυξανόμενο δίκτυο εθελοντών ιατρών, οδοντιάτρων, φαρμακοποιών, θεραπευτών, πολιτών και υποστηρικτών παρέχει ΔΩΡΕΑΝ πρωτοβάθμια ΙΑΤΡΟΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ περίθαλψη σε ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΥΣ, ΑΠΟΡΟΥΣ, ΑΝΕΡΓΟΥΣ.

Και φυσικα ολες τις μητερες που μεσα απο τα Blog τους ενημερωνουν στηριζουν και βοηθουν την οικογενεια .

Keep up the good work