Οταν εχασα τον αγγελο μου… Η ιστορια της μαμας Χ.

Published Φεβρουαρίου 16, 2013 by sofiaathanasiadou

51qITlp2F8L._SL500_SS500_

Τι να πεις για να δικαολογησεις τα γιατι?
Για να κανεις τον πονο λιγοτερο?
Ολα συμβαινουν για το καλυτερο?
Ξερω πως ολα θα πανε καλα και συντομα θα εχεις ενα σπορακι στην κοιλιτσα σου <3

Ο πονος να γινει γλυκια αναμνηση συντομα καρδουλα μου…

Ειμαι μια μαμα που εχει ένα κοριτσακι….

Μετα από καιρο κ διχως να το περιμενω εμεινα εγκυος στο δευτερο παιδακι μου!!!

Για την ακριβεια ολοι μου ελεγαν εισαι εγκυος ενω εγω ελεγα όχι μωρε αρρωστη ειμαι μαλλον εχω γαστρεντεριτιδα(γιατι ειχα εμετους, στομαχι χαλια, ζαλαδες…)

Με τα πολλα παω σε παθολογο μου δινει να κανω καποιες εξετασεις και μιας που ειμαι στο μικροβιολογικο λεω δεν κανω και μια χοριακη αφου με εχουν ζαλισει ολοι!!

Και ναι τα ευχαριστα ηρθαν!!!

Ημουν 6εβδομαδων!!!

Απο την χαρα μου επιασα το κινητο κ επερνα κοσμο να το πω!!!

Ο αντρας μου τρελαθηκε από την χαρα του,κλεινω αμεσως ραντεβου στο γυναικολογο παμε μας επιβεβαιωνει την εγκυμοσυνη μας λεει πως το μωρο μας είναι καλα είναι ενδομητριο αυτό που μας ενοιαζε καρδουλα όμως δεν ακουσαμε δυστυχως…

Ετσι περνανε οι μερες οι μηνες….

Αλλα όχι ηρεμα…

Ολο κατι γινοταν…

Ολο πονους στην κοιλια…Ολη μερα αγκαλια με την τουαλετα…Ολο αγχος…Ολο φοβομουν… .

Ολο κατι συνεβαινε, βεβαια στην συνεχεια βλεπαμε ότι δεν ηταν κατι σοβαρο αλλα μαλλον ηταν…..Κ φτανουμε Στην 18η εβδομαδα λοιπον κ μαθαμε ότι το μωρακι μας είναι αγορακι!!!

Πετουσαμε από την χαρα μας κ ο αντρας μου ακομη περισσοτερο…Ολη μερα καναμε ονειρα κ σχεδια για τον ‘’αντρα μας’’ αρχισα να ψαχνω ρουχα, κ διαφορα διακοσμητικα για να φτιαξω το δωματιο τους…

Με την μικρη μου μιλουσαμε καθημερινα για το αδερφακι της που θα ερθει κ η ιδια το περιμενε πως κ πως…Κάθε μερα ερχοταν κ μου φιλουσε την κοιλιτσα μου κ μου ελεγε <<ποτε θα ερθει μαμα αντε? >>

Ένα βραδυ λοιπον η μικρη κοιμοταν, ο αντρας μου ελειπε στη δουλεια κ εγω καθομουν κ μιλουσα στο face με μια φιλη μου!

Ξαφνικα με πιανουν πονοι στην κοιλια που οσο πανε δυναμονουν…

Περνω τον γυναικολογο μου του λεω αυτό κ αυτό μου λεει <<παρε ένα παυσιπονο κ ενημερωσε με…>>Οντως περνω το παυσιπονο αλλα οι πονοι χειροτερευουν…

Νιωθω πως θελω να παω τουαλετα… πηγαινω κ εχω αιμα…Εχασα την γη κατω από τα ποδια μου ουρλιαζα εκλαιγα φωναζα κ παρακαλουσα τον θεο να μην μου παρει το παιδακι μου!!!

Να μην είναι κατι αυτό το αιμα…Αν κ μεσα μου ενιωθα πως παει…Περνω τον γυναικολογο μου κ προσπαθησα να του εξειγησω τι συμβαινει μου λεει <<ελα αμεσως στο ιατρειο…>>

Παιρνω τον αντρα μου φευγει από την δουλεια ερχεται κ η μαμα μου να κατσει με την μικρη στο σπιτι κ παμε στο γυναικολογο…Ο δρομος μου φανηκε ατελειωτος νομιζα πως δεν θα φτασουμε ποτε…Να ποναω…Να κλαιω…Να θελω να πιστεψω εστω και λιγο ότι όλα θα πανε καλα (όπως μου ελεγε ο καλος μου ) αλλα τιποτα…

.Οσο κ αν δεν το ηθελα ενιωθα μεσα μου πως παει το μωρακι μου…Φτανουμε στο γιατρο μου βαζει τον υπερηχο βλεπουμε πως το μωρακι μου είναι καλα..κουνιεται..η καρδουλα του χτυπαει…

Εγω όμως ποναω…

Εχω πονους που ερχονται κ φευγουν η κοιλια μου δεν πετρωνει , εγω όμως συνεχιζω να ποναω κ ποναω κ από κατω…Μου λεει πως εχω συσπασεις κ πρεπει να σταματησουμε τον τοκετο…

Ο μονος τροπος είναι να κανουμε περιδεση τραχηλου, όμως δεν μου δινει κ πολλα ποσοστα επιτυχιας μου λεει πως θα με εξετασει κ κολπικα κ αν εχω διαστολη εκει δυστυχως αλλαζουν τα πραγματα κ  δεν θα είναι  καλα…

Κ οντως με εξεταζει κολπικα κ εχω διαστολη…Περιδεση δεν μπορει να γινει…Δυστυχως χανω το μωρακι μου…Φευγουμε για κλινικη και νιωθω ότι θελω καποιος να με ξυπνησει να με χτυπησει να μου πει ότι αυτό που ζω δεν είναι αληθεια..

Πως εγω θα ερθω στην κλινικη μονο για να γεννησω το παιδακι μου κ να φυγω μαζι με εκεινο κ τα μονο δακρυα που θα εχω θα είναι χαρας!!!Δεν ηταν όμως ετσι…με βαζουν στο δωματιο που είναι για τοκετο μου κανουν εξετασεις για να μαθουμε από τι προηλθε ο τοκετος κ τελικα οι εξετασεις δειχνουν λοιμωξη…

Μου χορηγουν αντιβιωση γιατι ο γιατρος μου εξειγησε πως αυτή τη στιγμη αφου το μωρακι μου ηταν μολις 19εβδομαδων δεν ειχε πιθανοτητες να επιβιωση όταν θα γεννηθει επρεπε να κοιταξει εμενα γιατι αν δεν μου χορηγουσε αντιβιωση υπηρχε μεγαλη πιθανοτητα να παθω συψαιμια…

Στο δωματιο αυτό  μπηκα 1 το βραδυ….πονουσα πολύ ειχα συσπασεις ενιωσα ολη την διαδικασια μιας γεννας…Στις 4 το πρωι γεννησα φυσιολογικα τον αγγελο μου, το αγορι μου, τον γιο μου…τον ενιωσα να βγαινει από μεσα μου…

Και εκει εσβησαν όλα μου τα ονειρα…

Εσβησα εγω η ιδια σαν γυναικα…Ολες μου οι ελπιδες να κανω στην μικρη μου ένα αδερφακι χαθηκαν…Ειπα στον αντρα μου πως <<δοξα το θεο που εχουμε την μικρη μας, αλλα δεν θελω να το ξαναζησω αυτό!Θα μεινουμε μονο με εκεινη>> Πιο μεγαλο πονο δεν εχω νιωσει στη ζωη μου…Κ ευχομαι καμια γυναικα να μην τον νιωσει…Δεν μπορουσα να πιστεψω πως γενναω το παιδακι μου αλλα δεν θα το παρω…Πως το παιδακι μου εγινε ενας αγγελος…Πως βγηκα από την κλινικη με αδεια χερα…

Η ψυχη μου κ η καρδια μου πονανε πολύ…&  δεν θα παψουν να πονανε ποτε…Παντα θα υπαρχει στο μυαλο μου κ στην καρδια μου ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥ, Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ Ο ΜΟΝΑΚΡΙΒΟΣ γιατι για μενα θα είναι ΜΟΝΑΚΡΙΒΟΣ παντα θα ποναω για αυτόν κ  παντα θα τον αγαπαω κ  θα τον σκεφτομαι…

Εχουν περασει 15 μερες από τοτε κ για το μονο που χαιρομαι είναι ότι με τις μερες να περνανε κ εγω να σκεφτομαι πιο λογικα αποφασισα πως θελω ένα μωρακι ξανα στην κοιλιτσα μου,πιστευω πως ένα μωρακι θα μου κλεισει την πληγη μου !!

Δεν θα το βαλω κατω θα προσπαθησω παλι κ ευχομαι να καταφερω να φερω στον κοσμο ένα γερο μωρακι κ ένα αδερφακι για την μικρη μου!!!

 Θελω ομως να ευχαριστησω μεσα από την καρδια μου τον αντρα μου, τις φιλες μου(δεν χρειαζεται να πω ονοματα το γνωριζουν οι ιδιες) κ τον γιατρο μου που μου σταθηκαν οσο κανενας άλλος σε αυτό που περασα!Αν δεν τους ειχα διπλα μου δεν θα τα ειχα καταφερει!Δεν θα ειχα καταφερει να συνελθω, να χαμογελασω, να βγω εξω, να δω κοσμο κ  να παιξω με το παιδακι μου τοσο γρηγορα….Η αγαπη κ το ενδιαφερον  που πηρα αυτές τις μερες από εσας ηταν απεριγραπτο γιατι τελικα οι φιλοι στα δυσκολα φαινονται…Υπηρξαν βεβαια κ ανθρωποι πολύ δικοι μου που με πληγωσαν αλλα δεν πειραζει…Πλεον ξερω ποιοι νοιαζονται πραγματικα για μενα κ περα από αυτους ο μονος  ανθρωπος που θα στηριζομαι είναι ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ!!!

Σας ευχαριστω μεσα από την καρδια μου..Αυτο που κανατε για μενα Να ξερετε πως ηταν πολύ σημαντικο!!!Σας αγαπω πολύ κ θα ειμαι παντα διπλα σας!!!

17 comments on “Οταν εχασα τον αγγελο μου… Η ιστορια της μαμας Χ.

  • σοφακι απαραδεκτος ο γυναικολογος! μα να ποναει η γυναικα και να της λεει παρε παυσιπονο? και εφοσον απ την αρχη ηταν προβληματικη η εγκυμοσυνη! δε γινονται αυτα τα πραγματα!εμας τις κρατανε 3 μερες μεσα με εντατικη παρακολουθηση!

  • ΕΧΩ ΒΑΛΕΙ ΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ!!ΠΩ!ΠΩ!!ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΥΝΤΟΜΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΜΩΡΑΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΑΝΑΖΗΣΗΣ ΑΥΤΟ….ΛΥΠΑΜΕ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΣΟΥ!!ΤΟ ΕΧΩ ΖΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΝΑ ΤΟ ΓΕΝΝΗΣΩ!!ΟΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ!!

  • Αχ, γλυκειά μου…είναι τόσο νωπό ακόμα!!! Πόσο πολύ σε καταλαβαίνω…36 εβδομάδων έχασα, εγώ, τον δικό μου άγγελο πριν από 4 χρόνια….δεν υπάρχουν λόγια να απαλύνουν τον πόνο σου και δεν χρειάζεται κιόλας….κλάψε όσο αντέχεις, θρήνησε όσο μπορείς και μόνο ο χρόνος θα γιατρέψει την καρδούλα σου. Αυτός, και το κοριτσάκι που έχεις στην αγκαλιά σου ήδη…που θα σου χαμογελά και θα φωτίζει ο κόσμος όλος! Στηρίξου από τον άντρα σου και καλά κάνεις που δεν το βάζεις κάτω…θα έρθουν καλύτερες μέρες, στο υπόσχομαι :)

  • Ποσο σε καταλβαβαινω κοριτσι μου.Εχω αναλογη εμπειρια, μονο που εγω γεννησα τον γιο μου στην 26 εβδομαδα και τον εχασα 2 ημερες μετα..Κουραγιο κοριτσι μου..Ο χρονος θα απαλυνει τον πονο σου..

  • Συγκλονιστική η ιστορία σου…Αλήθεια, ένιωσα τον πόνο σου..Εύχομαι να το ξεπεράσεις γρήγορα, και πρέπει, γιατί έχεις ένα ακόμη παιδάκι που περιμένει από εσένα.. Κουράγιο και με το καλό να σφίξεις σύντομα στην αγκαλιά σου το δεύτερο παιδάκι σου..Όσο για το μικρό σου άγγελο.. να είσαι σίγουρη πως περνάει καλά εκεί ψηλά, παρέα με άλλα αγγελάκια που άφησαν νωρίς τις μαμάδες τους πριν καν ακόμη τα πάρουμε αγκαλιά..

  • Ο,τι κ να σου πω δν θα μπορεσω να σου απαλληνω τον πονο. Θα σου ευχηθω συντομα να εχεις ενα ακομα μωρακι στην κοιλιτσα σου.. Κ να χαιρεσαι την κορουλα σου!

  • Αχ, πόσο σε καταλαβαίνω, δυστυχώς έχασα και εγώ το μωρό μου στις 19 εβδομάδες, λίγο απο λοίμωξη και λίγο απο ανοησία γιατρού. Αλλά δεν το βαζουμε κάτω. Σκέψου ότι υπάρχουν χειρότερα, στο κάτω κάτω έχεις ένα παιδάκι, το οποίο θα στεναχωριέται αν σε βλέπει έτσι. Είναι δύσκολο να το ξεπεράσεις, και εγώ ακόμα το σκέφτομαι, αλλά πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά. Ελπίζω να πάνε καλά όλα την επόμενη φορά, για σένα, για μένα, για όλες τις κοπέλες που ανυπομονούν να κρατήσουν ένα γερό μωρό στην αγκαλιά τους!

  • σε καταλαβαινω απολυτα.εχασα διδυμα στην26 εβδομαδα.ειχα ειδη 2 παιδια.αυτο δεν ξεπερνιεται ευκολα.μετα απο εναμιση χρονο απεκτησα ενα υγιαστατο μωρακι και αυτο μαλακωσε τη θλιψη μου.ειμαι πολυ ευτυχισμενη αλλα παντα τα σκεφτομαι.ευχομαι γρηγορα να αποκτησεις ενα γερο μωρο.

  • να εισαι παντα καλα και εσυ και ο αντρας σου και η κορούλασου και να κανεις και αλλα παιδια μην τολμησεις να το βάλεις κατω και να αφησεις την κορούλα σου μονη γιατι η μοναξια είναι πολυ κακη για τον ιδιο λόγο δεν εχω και εγω αδέλφια και ειμαι μονη

  • 4 Ιουνίου έχασα και εγώ το αγοράκι μου στη 19 εβδομάδα με κανονικό τοκετό…νόμισα ότι περνώντας ο καιρός θα ήμουν καλύτερα αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει..είμαι γεμάτη θλίψη νεύρα και δεν έχω όρεξη ούτε να δω ούτε να ακούσω κανέναν….μου λείπει το μωρό μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    • ………………………
      Ποσο πολυ λυπαμαι Αγγελικουλα μου…
      Ολα θα πανε καλα… ολα θα πανε καλυτερα θα μαλακωσει ο πονος… ειναι προσφατο αγαπη μου..πολυ προσφατο…

  • και μενα μου λειπει το μωρο μου,ο δικος μου αγγελος!!!! τον γεννησα στις 28 εβδομαδες και πεθανε μετα απο 15 μερες στην εντατικη νεογνων!!! ολα ειναι χαλια,μαυρα αλλα προσπαθω να το παλεψω!!!!!! και εσυ να το παλεψεις γιατι εχεις ακομη ενα παιδακι που σε χρειαζεται!!!!

  • Ημουν στον 8ο μήνα εγκυμοσύνης όταν γυρίζοντας στο σπίτι μου με το αυτοκίνητο είχα ένα μοιραίο τροχαίο ατύχημα….ήμουν σταματημένη, περιμένοντας να στρίψω για το σπίτι μου και έπεσε κάποιος πάνω μου….μετωπική……στο πίσω κάθισμα δεμένο είχα το 4 χρονών αγοράκι μου, που ευτυχώς γλίτωσε με ένα γερό καρούμπαλο. Το μόνο που θυμάμαι είναι το μπάμ από την πρόσκρουση και το να βγαίνω από το αυτοκίνητο κρατώντας την κοιλιά μου και να φωνάζω ……το παιδί μου…..βοηθηστε με……ειδοποιήσα τον άντρα μου, τους γονείς μου….πήγαμε τρέχοντας σαν τρελοί στο νοσοκομείο….ακούσαμε την καρδούλα της……..χτυπούσε……ευτυχώς……δοξάζαμε το θεό που είχαμε βγει όλοι σώοι……διάφορες εξετασεις και γυρίσαμε σπίτι……δεν ήμουν όμως ήσυχη….από την ώρα του ατυχήματος δεν την είχα νιώσει να κινείται…..κάποια στιγμή στον ύπνο μου ένιωσα ένα φτερούγισμα…..το πρωι επειδή δεν είχα νιώσει καμία κίνηση ακόμα πήρα το γιατρό μου και μου είπε να πάω για έναν υπέρηχο……πήγα….δεν ήθελα να το παραδεχτώ ούτε καν στον ίδιο μου τον εαυτό αλλά το ήξερα …..το ένιωθα ….την είχα χάσει….ο υπέρηχος απλά το επιβεβαίωσε….θυμάμαι τα δάκρυα του άντρα μου όταν του είπα….το παιδάκι μας….πάει…ο γιατρός με ρώτησε αν ήθελα να την δω….δεν άντεξα….νιώθω τύψεις τώρα που κανείς δεν το πήρε αγκαλιά αυτό το παιδάκι…..έχουν περάσει 20 μέρες και ο πόνος μεγαλώνει….ξέρω πως πρέπει να κοιτάω οτι εγώ και το 4χρονο αγοράκι μου είμαστε καλά αλλά αυτό το μωρό δεν …..δεν του δόθηκε καμία ευκαιρία……στην αρχή παρηγοριόμουν και έλεγα ότι ο θεός μου το πήρε για να το κάνει καλά και κάποια στιγμή στο μέλλον θα μου το στείλει πίσω…..τώρα όμως φοβάμαι να ονειρευτώ …..φοβάμαι να ελπίσω…..πονάω τόσο που νομίζω πως δεν αναπνέω……όλα περνάνε με τον καιρό το ξέρω, αλλά μέχρι να περάσουν ο πόνος…..η απώλεια δεν παλεύονται…..

  • Έχω ένα κοριτσάκι 3 χρονών. Πριν από 4 μήνες, ύστερα από ξαφνική και αναγκαία περίδεση τραχήλου, γέννησα πρόωρα ένα κοριτσάκι. Έζησε 15 ολόκληρες μέρες. Παλεύοντας για τη ζωή της. και εκεί που έδειχναν όλα καλά οτι υπήρχαν ελπίδες μια επιπλοκή και αυτό ήταν. Έφυγε μακρυά μας. Πως μπορείς να πιστέψεις οτι αυτό το πλασματάκι που του κρατούσες το χεράκι, που σου έσφιγγε το δάχτυλο , που σε κοιτούσε με εκείνα τα μικρά στρογγυλά μαύρα μάτια, δεν θα μπορείς πλέον ούτε να το δεις , ούτε να το ακουμπήσεις.Δεν μπόρεσα να την πάρω μία αγκαλιά. Μόνο όταν πάγωσε το σωματάκι του μπόρεσα να τη σφίξω.
    Αλλά ήταν πλέον αργά. Πως μπορείς να ζεις με αυτές τις αναμνήσεις και να γελάς? Είμαι τυχερή που έχω ένα παιδί λένε. Πόσο τυχερή μπορεί να είμαι αφού έχασα εκείνη? Θα κάνω άλλο λένε, αλλά δεν θα είναι η Αντωνία μου. Τη σκέφτομαι συνέχεια να την ακουμπάω στα χεράκια στα ποδαράκια στο λαιμό στα μάγουλα στα αυτάκια της στη κοιλίτσα της.
    Πώς μπόρεσε να μου την πάρει? Τήν ήθελε λέει κοντά του. Γιατί εγώ δεν την ήθελα?
    Ποιος ΘΕΟΣ στερεί απο ένα παιδί την αγκαλιά της μάνας του.
    Με ρωτάνε πόσα παιδιά έχω. Και εγώ απαντώ ένα, γιατι πονάει να μιλήσω για το χαμό της. Και δεν θέλω και τη λύπηση κανενός. Αλλα αμέσως το μετανιώνω γιατι την ακουώ να με ρωτάει εμένα μαμά με ξέχασες?
    Είναι πολυ δύσκολο να στέκεσαι πάνω απο τον τάφο του παιδιού σου και να σκέφτεσαι οτι εκείνη είναι μέσα εκεί και δεν μπορείς να κάνεις κάτι . Απλά εύχεσαι όλα αυτα να είναι ένα κακό όνειρο και απο στιγμή σε στιγμή θα ξυπνήσεις και θα την έχεις στην αγκαλιά σου.

    • Δεν μου αφησες το ονομα σου αλλα θα σου πω πως με εκανες να κλαψω…

      Εχεις καθε δικιο να πονας και να σκεφτεσαι ετσι…

      Ο χαμος που βιωσες ειναι καταρα για μια μανα…

      Οχι δεν θα σου πω πως θα περασει…

      Ξερω πως δεν περναει ποτε…

      Θυμαμαι την γιαγια μου καθε επετειο του θανατου του παιδιου της να καθεται σε μια καρεκλα με ενα ποτηρι κρασι στο χερι να κλαιει…

      Δυναμη να ζησεις τις στιγμες το κενο και συντομα να ξαναβρεις την ελπιδα και το χαμογελο σου…

      Σοφια

    • Κάπως έτσι νιώθω κι εγώ! Γέννησα εκτάκτως με καισαρική στης 9 Οκτωβρίου ένα πανέμορφο κοριτσάκι. Ήμουν μόλις 26 εβδομάδων αλλά το μωρό ήταν πολύ μικρό για να επιβιώσει, 380 γραμμάρια. Έπαθα προεκλαμψία και μου την πήραν άρον άρον.Έζησε 6 μέρες στην θερμοκοιτίδα, δεν άντεξε να παλεύει άλλο. Έχει περάσει αρκετός καιρός μου λένε και πρέπει να συνέλθω. Κι όμως αυτή η παγωνιά μέσα μου δεν λέει να φύγει. Δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω.Ήταν το πρώτο μου μωράκι. Δεν ξέρω αν θέλω να κάνω άλλο. Προσπάθησα να βγω, να γελάσω να ξεχαστώ αλλά το μόνο που καταφέρνω είναι να κοροϊδεύω τους άλλους και τον εαυτό μου. Γυρνάω σπίτι και κλαίω με λυγμούς. Γιατί????? Γιατί μου την πήραν???? Ο πόνος δεν φεύγει ποτέ. Πάντα θα σκέφτεσαι και θα κλαις. Είναι το μόνο που μπορείς να κάνεις.

      • Βιργινία η παγωνιά δεν θα φύγει. Τουλάχιστον για τώρα και πιστεύω ότι δεν θα φύγει ποτέ. Γελάμε, ζούμε το τώρα και κάθε μέρα λέμε στον εαυτό μας ότι δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Δεν είναι το παιδί μου κάτω από το μάρμαρο.
        Δεν μπορείς να βρεις το γιατί.
        Βλέπεις τον άλλων οι ζωές να συνεχίζονται να έχουν όλοι ξεχάσει το μωρό μας ή τουλάχιστον να προσποιούνται ότι δεν συνέβει για να μην σε πληγώσουν. Αλλά δεν ξέρουν ότι η πληγή αυτή είναι ανοιχτή και δεν πρόκειται να κλείσει ποτέ.
        Το χειρότερο είναι ότι δεν μπορείς να μιλήσεις σε κανένα γι αυτή.
        Θέλεις να πεις σε όλους πόσο όμορφη ήταν, πόσο όμορφα ματάκια είχε πόσο δυνατή ήταν. Να τους δείξεις φωτογραφία της, το βίντεο που τη δείχνει να αναπνέει και την καρδούλα της να χτυπά και να τους πεις «ΝΑ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΟΥ, ΖΕΙ, ΑΝΑΠΝΈΕΙ, ΉΡΘΕ ΣΤΗ ΖΩΗ, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΨΕΜΑ «.
        Έκανα 5 μήνες να φάω και να μιλήσω. Οι κουβέντες μου ήταν περιορισμένες. Έχει επηρεαστεί λίγο και η σχέση μου με το σύζυγο.
        Προσπάθησε όσο μπορείς μη βλάψει τη σχέση σου γιατί θα νιώθεις ακόμα χειρότερα. Βιργινία όποτε θέλεις να μιλήσεις , να κλαψεις όσο θες με κάποιον παρέα χωρίς δισταγμό είμαι εδώ.

  • Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s