Αρχείο

All posts for the day 29 Δεκεμβρίου 2012

Κλεινω τα ματια και ταξιδευω…

Published Δεκέμβριος 29, 2012 by sofiaathanasiadou

579157_328893340542700_1284340249_n

Δεν ξερω πως να ονομασω την διαθεση μου αυτες τις ημερες…

Μετα απο πολυ σκεψη θα την πω νοσταλγικη…

Σε καμια περιπτωση δεν αναπολω την προηγουμενη ζωη μου χωρις να εκτιμαω αυτα που εχω αλλα σκεφτομαι εντονα πραγματα που θα ηθελα να κανω και δεν εχω προλαβει…

Πραγματα που με το που κλεινω τα ματια κατακλυζουν το μυαλο μου…

Σκεψεις & θελω που τρυπωνουν στα ονειρα μου και τα ομορφαινουν τοσο πολυ που δεν θελω να ξυπνησω…

Ειμαι 34 και οπως ειναι   φυσικο δεν εχω καταφερει  να κανω ολα μου τα ονειρα πραγματικοτητα…

Μου αρεσουν πολυ τα ταξιδια…

Θελω να γυρισω ολο τον κοσμο…

Να γευτω την αλμυρα της θαλασσας στο μεξικο , να χορεψω latin στην κουβα Tango και Flamengo στην Ισπανια να φαω παεγια και να πιω sangria…

Θελω να ταξιδεψω στην Ιαπωνια και να γνωρισω απο κοντα την κουλτουρα των Samurai …

Nα χαλαρωσω σε μια παραλια στις Μαλδιβες και να μην σκεφτομαι τιποτα…

Να ταξιδεψω μεσα στην ζουγκλα στην πλατη ενος ελεφαντα και να διασχισω την ερημο παρεα με νομαδες πανω σε μια καμηλα…

Να εργαστω εθελοντικα στην Ουγκαντα και οπου αλλου υπαρχει αναγκη…

Νιωθω την ψυχη μου να παλευει για να χαρει λες και ειναι φυλακισμενη…

Νιωθω την αναγκη της να πεταξει μακρια απο ολα…

Ξερω ακριβως τι συμβαινει…

Εχω κουραστει πολυ αυτες τις ημερες & με περιμενει πολυ δουλεια να καλυψω τα κενα που δημιουργηθηκαν…

Ισως αυτος ειναι ο λογος που νιωθω τοσο εντονα την αναγκη να ξεφυγω…

Καλυπτωντας ετσι την αναγκη μου να ξεσπασω  να ουρλιαξω να κλαψω και να τα βαλω με ολα οσα πηγαν στραβα…

Επιλεγω να επικεντρωσω την ενεργεια μου στα θετικα της ζωης μας στην ομορφη οικογενεια μας και στην δουλεια μου…

Ειναι η μονη λυση για να μην «σπασω» …

Καποτε πριν πολυ καιρο θυμαμαι τον εαυτο μου να παλευει να βρει μια ευτυχισμενη στιγμη οχι γιατι δεν υπηρχε αλλα γιατι ειχε θολωσει η ψυχη μου απο την μαυριλα…

Τωρα ξερω πως υπαρχουν υπεροχες στιγμες και πως θα ερθουν ακομα καλυτερες…

Συντομα πολυ συντομα…

Σοφια

Advertisements

Μια διαφορετικη Χριστουγενιατικη ιστορια απο το χαμογελο του παιδιου! Το τελευταιο παρτυ του μικρου Γρηγορη…

Published Δεκέμβριος 29, 2012 by sofiaathanasiadou

Μία διαφορετική Χριστουγεννιάτικη ιστορία….

Για «Το Χαμόγελο του Παιδιού» και τους ανθρώπους του στο Νοσοκομείο Παίδων τα Χριστούγεννα ήταν «διαφορετικά» έντονα, δύσκολα, συγκινητικά, ευαίσθητα και κατά ένα περίεργο τρόπο μαγικά!

Θύμιζαν λίγο εκείνο το παραμύθι του Άντερσεν, «το κοριτσάκι με τα σπίρτα» .

Τη Δευτέρα και την Τρίτη τελειώσαμε την οργάνωση του πλάνου της εβδομάδας που θα ακολουθούσε, γιατί ήταν πολύ σημαντική. Την Τετάρτη, την Πέμπτη, την Παρασκευή και τη Δευτέρα 24/12, ο Άγιος Βασίλης -όπως κάθε χρόνο- θα μοίραζε χαμόγελα, δώρα και ευχές για γρήγορη ανάρρωση στους μικρούς του φίλους, που νοσηλεύονται στα νοσοκομεία παίδων.

Ωστόσο, την Τετάρτη το πρωί, μας περίμεναν άσχημα νέα. Οι γιατροί μας ενημέρωσαν, ότι τρεις πολύ καλοί μας φίλοι, που είχαν μεταφερθεί στη μονάδα μεταμόσχευσης, κουράστηκαν να παλεύουν και επέλεξαν να ξεκουραστούν. Ο ένας την Τρίτη, αργά το βράδυ, και οι άλλοι δύο ξημερώματα Τετάρτης.

Το πνεύμα των Χριστουγέννων νιώσαμε να μας εγκαταλείπει. Τα παιδιά όμως για μία ακόμα φορά μας έδειξαν το δρόμο, λέγοντας μας ότι περιμένουν τον Άγιο Βασίλη! Έτσι κι έγινε, και μαζί με το ξωτικό του επισκέφτηκε τους μικρούς του φίλους, που νοσηλεύονται στην ογκολογική μονάδα του νοσοκομείου παίδων «η Αγ. Σοφία».

Μετά το μοίρασμα των δώρων, η μέρα μας επιφύλασσε και την ανάθεση μιας μεγάλης αποστολής. Ο φίλος μας Γρηγόρης και οι γονείς του, μας ζήτησαν να αναλάβουμε τη διοργάνωση για το πάρτι των γενεθλίων του, την Παρασκευή στις 21/12.

Αφού παρακάμψαμε τις αντικειμενικές δυσκολίες, αναλάβαμε την ξεχωριστή αυτή αποστολή: ένα πάρτυ όπως το φαντάστηκε ο Γρηγόρης με χορό, μία τεράστια τούρτα Μακουίν, πολλή Pizza και όλους τους αγαπημένους του προσκεκλημένους.

Στη διοργάνωση πολύτιμοι βοηθοί και τα κορίτσια του Χαμόγελου από τις Χορηγίες που έκαναν ό,τι είναι δυνατό για να έχουμε όλα όσα ζήτησε ο Γρηγόρης μας!

Το πάρτι ξεκίνησε στις 18:30. Ο Γρηγόρης παρά τις δυσκολίες βγήκε από το δωμάτιό του, στον ειδικά στολισμένο, για το πάρτι του παιδότοπο. Με τη συνοδεία κιθάρας του φέραμε την τούρτα και του τραγουδήσαμε το γνωστό τραγούδι. Όταν αυτό τέλειωσε, το παιδί αρνήθηκε να σβήσει τα κεράκια του, και ζήτησε να τραγουδήσουμε όλοι μαζί τα «Τρίγωνα-Κάλαντα», γιατί με αυτό το τραγούδι, ήθελε να σβήσει τα πέντε του κεριά. Έτσι κι έγινε, τέλειωσε το τραγούδι, πήρε μια μεγάλη ανάσα και έσβησε τα κεράκια. Το party συνεχίστηκε!

Ο Γρηγόρης, λίγο αργότερα αποσύρθηκε στο δωμάτιό του και ένας ένας οι καλεσμένοι του τον επισκέπτονταν εκεί.

Το πάρτι του Γρηγόρη ήταν μοναδικό, ξεχωριστό, ευαίσθητο, συγκινητικό και ιδιαίτερο, γιατί ο Γρηγόρης είναι παιδί-«ασθενής» τελικού σταδίου.

Την ημέρα των γενεθλίων του, οι γιατροί ανακοίνωσαν στους γονείς, ότι οι επόμενες δέκα ώρες είναι πολύ κρίσιμες και εντός αυτών, ο Γρηγόρης μπορεί και να πεθάνει.

Το πάρτι του όμως, ήταν ΜΑΓΙΚΟ! Σύμφωνα με τους γιατρούς, το παιδί έχει νεφρική και αναπνευστική ανεπάρκεια και θα έπρεπε να είναι διασωληνωμένος στην εντατική. Αντίθετα με αυτό, ο Γρηγόρης σηκώθηκε, περπάτησε ΜΟΝΟΣ του μέχρι τον παιδότοπο, πήρε την πιο μεγάλη του ανάσα, έβγαλε τη μάσκα οξυγόνου, που φορούσε, φύσηξε και έσβησε το κεράκι του, με το νούμερο πέντε.

Ο Γρηγόρης πέθανε την Κυριακή το βράδυ.

Αργότερα κάνοντας τον απολογισμό της εβδομάδας που πέρασε, συνειδητοποίησα, ότι από όλα τα διφορούμενα συναισθήματα που ένιωθα και νιώθω, το επικρατέστερο είναι αυτό της πληρότητας. Γιατί αν μας παρομοιάσω με κάποιον, αυτός σίγουρα είναι Ο Άγιος Βασίλης. Και η πηγή της αστείρευτης πληρότητας είναι οι ΜΙΚΡΟΙ – μεγάλοι ΦΙΛΟΙ μου, που κάθε μέρα δε με αφήνουν να ξεχνάω, πως πρώτα από όλα και πάνω από όλα είμαι άνθρωπος. Και αυτό συμβαίνει όλο το χρόνο, όλες τις εποχές, συνέχεια.

Μαριάννα-Δημιουργική Απασχόληση

Πηγη Χαμογελο του παιδιου