Αρχείο

All posts for the day 14 Νοεμβρίου 2012

Αγγελικουλα ζαχαρη , Αγγελικουλα μελι…

Published Νοέμβριος 14, 2012 by sofiaathanasiadou

Κάθε χρόνο, καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, μια γλυκιά μελαγχολία με πλημμυρίζει ….

Τέτοιες μέρες ήτανε, όταν η αγαπημένη μου γιαγιά , η γκούτζω μου όπως συνήθιζα να την φωνάζω, αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να φύγει….

Η γκούτζω μου λοιπόν, ή αλλιώς κυρά Αγγελικώ ήταν μια γιαγιά βγαλμένη από παραμύθι!
Με τα μακριά της άσπρα μαλλάκια, πλεγμένα και γυρισμένα σαλιγκαράκι στο πίσω μέρος του κεφαλιού της
. Τα χέρια της ροζιασμένα από τις δουλειές του χωριού και το πρόσωπό της με τις πιο όμορφες ρυτίδες που εχω αντικρύσει.
Τα μάγουλά της κόκκινα και τα μάτια της….αχ, αυτά τα καταγάλανα μάτια τα τόσο φωτεινά.
Εκεί δίπλα στο τζάκι, να μου λέει παραμύθια και τραγούδια.
Εχω τόσα πολλά να θυμηθώ…
Η γκούτζω μου ήταν ανθρωπος παιδεμένος μα εξω καρδιά.
Οταν πήγαινα σπίτι της, μεσα σε λίγα λεπτά είχε σκαρώσει τα αγαπημένα μου ζυμωτά μακαρόνια και περίμενε υπομονετικά να φάω για να καθίσω να της διαβάσω τα νέα της τοπικής εφημερίδας.
Οχι πως δεν ήξερε να διαβάζει, μα της άρεσε να της διαβάζω με στόμφο και να κρυφογελάει μαζί μου!
Παιδάκι τότε εγώ του δημοτικού, όλο και κάτι μου ξεφευγε και να σου η κυρα Αγγελικώ να κρυφογελάει…
Γλυκιά μου γκούτζω!
Μα το καλύτερο ήταν όταν της τσάκιζα τα σοκολατάκια που είχε κρυμμένα στο σερβάν!
Κρυμμένη εγώ κάτω από το κρεβάτι του παππού να τσακίζω τα σοκολατάκια και εκείνη να προσπαθεί να με φτάσει με το σκουπόξυλο και να μου λέει: Τον βρήκα τον ποντικό που τσακίζει τα σοκολατάκια!
Οταν αρρώστησε, αρρώστησα και εγώ μαζί της!
Δεκαετία του 80, εγώ γύρω στα 8
. Εκκλήσεις από το ραδιόφωνο για αίμα, 40 μέρες στην εντατική μετά από εγχείριση καρδιάς.
Το ξεπέρασε…
Αυτό όμως που την πίκρανε πιο πολύ απ`όλα ήταν που της πήραν την δύναμή της, της εκοψαν τα μαλλάκια της.
Και εγώ… πήγαινα κάθε μέρα να την δω και να της πω:
Γιαγιάκα μου κοίτα, σήμερα είναι πιο μακριά τα μαλλάκια σου!
Περασαν τα χρόνια και η Βαγγελίτσα (ετσι με έλεγε η γιαγιά μου) μεγάλωσε
. Παντρεύτηκε κοπελίτσα μικρή και χαρισε στην γιαγιά της δύο δισσέγγονα! Και πάλι η γιαγιά εφτιαχνε μακαρόνια ζυμωτά για τα δισσέγγονα αυτή την φορά!»Το βυζαίνεις το παιδί;» θυμάμαι με είχε ρωτήσει όταν της είχα πάει πρώτη φορά τον Βαγγέλη.»Ναι γιαγιάκα μου» της απάντησα. Και ενα χαμόγελο ευτυχίας γέμισε το πρόσωπό της.
Αγαπησε τα δισέγγονά της τόσο πολύ που εβγαλε και τα σοκολατάκια από το σερβάν. Και τότε ήρθε η δική μου σειρά να κρυφογελάσω….
Οταν αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να φύγει,πριν 7 χρόνια, περνούσα την πιο δύσκολη φάση της ζωής μου.Δεν μπόρεσα να πάω να την αποχαιρετήσω και αυτό το φέρω βαρέως. Οσο κι αν φαίνεται περίεργο, δεν είχα καν τα εισιτήρια για το λεωφορείο. Πέρασα πολλές μέρες ξαπλώμένη στο κρεβάτι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μέχρι την στιγμή που ήρθε, κάθισε δίπλα μου, μου χαϊδεψε τα μαλλια και μου είπε: Εφυγα μα είμαι εδώ. Δίπλα σου….»
Γιαγιά μου σ`αγαπώ… Δεν μου λείπεις γιατί είσαι δίπλα μου, είσαι παντού, στην σκέψη μου, στον τρόπο που μιλάω, στον τρόπο που μαγειρεύω τα ζυμωτά σου μακαρόνια…..

Advertisements

Ενα γραμμα για την μαμα μου…

Published Νοέμβριος 14, 2012 by sofiaathanasiadou

Λυπαμαι πολυ που ειμαι τοσο δειλη …

Δεν το συνηθιζω..

Δεν θελω να κρυφτω πισω απο την ανωνυμια μου…

Δεν ντρεπομαι για μενα…

Ζηταω λιγη κατανοηση…

Αυτο το γραμμα ηθελα καιρο να το γραψω…

Μπορει καποια μερα να βρεθει στα χερια του παραληπτη…

Το ιντερνετ εχει δυναμη…μια δυναμη που εγω δεν εχω …

Ειναι κατι που δεν μπορω να το κανω…

Αγαπημενη μου μαμα …

Ποσο ψευτικο ακουγεται αυτο;

Ξερω πως ισως δεν σε συναντησω ξανα ποτε στην ζωη μου αν και σεναρια «τυπου πακετο» με εμενα παραληπτη εχω φερει στο μυαλο μου πολλες φορες…

Ξερω φυσικα εσυ δεν θα εκανες ποτε τιποτα τετοιο…

Εσυ; Να μετανιωσεις; Ποτε…

Εσυ; Να ριξεις τον εγωισμο σου και να ζητησεις να με δεις; Ποτε…

Προσπαθησα πολλες φορες να σε καταλαβω…

Να μπω στην λογικη σου να νιωσω σαν και εσενα…

Να σε δικαιολογησω…

Ησουν μικρη, μονη, εξαντλημενη, πολλες οι ευθυνες, δυσκολη η ζωη ………..

Τιποτα δεν μπορει να σε δικαιολογησει…

Εχω προσπαθησει να ξεχασω αλλα ποτε δεν σταματαει ο πονος…

Ειναι οποτε το σκεφτομαι σαν να με χτυπας και παλι…

Ζωνες τσοκαρα πλαστες σκουποξυλα μπουνιες κλωτσιες χτυπανε αλυπητα την ψυχη μου ξανα και ξανα…

Τα λογια σου με στηνουν στον τοιχο καθε μερα και νιωθω να με εκτελουν ξανα και ξανα…

Χαζη βλαμμενο δεν εχεις κουκουτσι μυαλο…

Δεν εισαι σαν το παιδι της απεναντι…

Εκανα μεγαλο αγωνα για να αγαπησω το κοριτσι πισω απο τα δικα σου λογια …

Εκανα αγωνα να πιστεψω οτι μπορω και αξιζω…

Ανεχτηκα μεχρι να μαθω να με μειωνουν και αλλοι…

Αλλωστε αυτο εμαθα οτι ειναι η αγαπη…

Θυμασαι τοτε στα 16;

Ποσο πολυ μπορει να ποναει ενας ανθρωπος για να μην θελει να ζει;

Ποσο πολυ μπορει να μην πιστευα οτι υπαρχει ελπιδα και φως στην ζωη μου;

Νομιζεις  πως εκανες καλη δουλεια να με διδαξεις;

Αναρωτιεσαι ποτε πως μπορει να ενιωσα κλειδωμενη σε εκεινη την τουαλετα εχοντας παρει ενα σκασμο χαπια να πεθανω αφου με σαπισατε στο ξυλο να σας ακουω να λετε…

-Αστο να πεθανει σαν το σκυλι…

Πως μπορει να νομιζεις οτι ενιωσα οταν δεν ηρθες καν στο νοσοκομειο να δεις αν ζω;

Πως μπορει να νομιζεις οτι ενιωθα οταν ολοι με κοιτουσαν με οικτο;

Καθε φορα που εκανα κατι μεγαλο ησουν εκει με ενα τεραστιο ψαλιδι να μου κοβεις τα φτερα …

Δεν αξιζεις… Απο που και ως που εσυ…

Αραγε τα θυμασαι; Εχεις μετανιωσει;

Παντα σε θυμαμαι να λες για μενα τα χειροτερα…

Μηπως αυτη που ημουν στα ματια σου  ηταν ο καθρεφτης της ανικανοτητας σου να αναθρεψεις παιδια;

Ποτε δεν καταλαβα γιατι ημουν παντα αυτη που εφταιγε…

Γιατι εγω ημουν αυτη που με ευκολια σηκωνες το χερι…ενω οι αλλοι ειχαν διαφορετικη αντιμετωπιση….

Ξερεις οτι οσο ημουν μικρη προσευχομουν και ελεγα να μεινω μια μερα χωρις να τις φαω;

Επελεξα να μην υπαρχεις στην ζωη μου…

Εφυγα , γλιτωσα αλλα με κυνηγας ….

Ισως οχι εσυ αλλα το τερας στο μυαλο μου…

Παλευω με νυχια και με δοντια να μην σε σκεφτομαι…

Αλλα παντα υπαρχουν στιγμες που περνας μεσα απο τις χαραμαδες

Το μονο που θυμαμαι εντονα ειναι η διψα μου…

Διψα για την αγαπη την στοργη σου ενα χαδι μια αγκαλια λιγη αναγνωριση…

Ενα μπραβο…

Εαν προσπαθουσες να με μεγαλωσεις και να με κανεις ανικανη να νιωθω χαρα καθε φορα που καποιος μου ελεγε μπραβο εκανες πολυ καλη δουλεια…

Εαν προσπαθουσες να με μεγαλωσεις νιωθωντας «ζηλια» για καθε αληθινη σχεση μαμας -κορης μπραβο εκανες πολυ καλη δουλεια…

Εαν προσπαθουσες να μου μαθεις την αλλη οψη για να ξερω τι να μην γινω μπραβο εκανες καλη δουλεια…

Να σαι καλα μαμα μου

Σε αγαπω…

Λυδια Γιαννακοπουλου… Το «χαδι»της μητερας..Η ιστορια κακοποιησης που παρουσιαστηκε σημερα στην Ελενη Μενεγακη..

Published Νοέμβριος 14, 2012 by sofiaathanasiadou

Δεν ξερω τι να πω…

Αυτη η ιστορια μου ξυπνησε μνημες …

Με ταραξε , πραγματικα…

Θελω να το αφησω ασχολιαστο σημερα γιατι δεν εχω δυναμεις…

Το μονο που θελω να πω στην Λυδια ειναι την απαντηση  στα ατελειωτα γιατι που την βασανιζουν…

Ενα παιδι δεν ευθυνεται για τιποτα…

Καθε συμπεριφορα του ειναι αντιδραστικη της συμπεριφορας των γονιων του η του περιβαλλοντος του…

Οταν μια γυναικα αφηνει τον τιτλο μαμα  και περναει στην απεναντι οχι της μη-τερας δεν φταιει το παιδι…

Ολη αυτη η συμπεριφορα καθε γυναικας που κακοποιει το παιδι της που το τιμωρει σωματικα με φθονο και μισος δειχνουν εναν ανθρωπο χωρις καρδια Ληδια μου…

Οχι δεν φταιει η αυπνια η κουραση οι πολλες ευθυνες…

Φταιει η ανικανοτητα να νιωσουν αγαπη πιο πανω απο τον εαυτο τους!

Συνηθως αυτοι οι ανθρωποι κλιμακωνουν τις επιθεσεις τους και δεν ειναι απαραιτητο να φερονται σε ολα τους τα παιδια ετσι…

Δεν φταις εσυ που το μυαλο και η ψυχη της ηταν καταστραμμενη…

Εσυ το μονο λαθος που εκανες ειναι που βρεθηκες στην ζωη της…

Αδυνατω να καταλαβω πραγματικα τοσο τις μανες που δερονται ετσι οσο και το συγγενικο περιβαλλον…

Που προτιμα να » κοιταει» απο το παραθυρο τετοιες καταστασεις…

Σπαστε επιτελους την σιωπη!

Τη γυναίκα που έζησε την κακοποίηση στην παιδική της ηλικία και την περιγράφει  στο βιβλίο της φιλοξένησε η Ελένη Μενεγάκη. Η παρουσιάστρια, πριν ακόμα ξεκινήσει τη συζήτησή της με τη Λυδία Γιαννακοπούλου, παραδέχτηκε ότι της ήταν πάρα πολύ δύσκολο να παρουσιάσει το θέμα. Κάτι που φάνηκε και στη διάρκεια της συνέντευξης.

Τα λόγια της συγγραφέως του βιβλίου «Το χάδι της ΜηΤέρας», σόκαραν την Ελένη. «Η ιστορία στο βιβλίο ξεκινάει από την ηλικία των 4, όταν και άρχισα να έχω αναμνήσεις. Τα έθαψα βαθιά μέσα μου για πολλά χρόνια. Με κυρίευαν, όμως, το μίσος και η αδικία. Αναρωτιόμουν, γιατί σε μένα; Το βιβλίο ήταν σαν λύτρωση. Πονούσα με κάθε γραφή που έγραφα… Είχα την ανάγκη να βγάλω το δηλητήριο από μέσα μου»

Η Ελένη δυσκολευόταν να της ζητήσει να περιγράψει τι έζησε και διάβασε κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο, κυριολεκτικά σοκαριστικά. Σταμάτησε, λέγοντας: «Αδυνατώ να το πιστέψω» και ζήτησε διάλειμμα για διαφημίσεις…

Στη συνέχεια της συζήτησης, η Ελένη Μενεγάκη θέλησε να μάθει πώς ως παιδί δεν μοιράστηκε τα όσα ζούσε με άλλους ανθρώπους. Η απάντηση της Λυδίας Γιαννακοπούλου συγκλονίζει: «Δεν είχα αντίληψη τότε, νόμιζα ότι αυτή ήταν η πραγματικότητα. Όπου και να απευθύνθηκα για βοήθεια, όλοι με γύριζαν πίσω σε εκείνη…»

Η συγγραφέας περιέγραψε ακόμα πώς γλύτωσε απ’ αυτή την κατάσταση και ποια είναι η σχέση της με τη μητέρα της σήμερα: «Δεν έχουμε καμία επαφή από τότε που έφυγα από το σπίτι. Όταν κάποια στιγμή έτυχε να συναντηθούμε, τη ρώτησα γιατί και μου είπε «τότε ήμουν φευγάτη, τώρα είμαι καλά». Αλλά δεν νομίζω ότι αυτά τα άτομα αλλάζουν ποτέ. Δεν έχουν συναισθήματα».

Η Ελένη Μενεγάκη φάνηκε να μην συνήλθε ποτέ απ’ αυτή την ιστορία και στη λήξη της εκπομπής της αποκάλυψε ότι σήμερα ένιωσε σαν να έκανε εφτά εκπομπές μαζί…

Δείτε τα video απο την εκπομπη