Αρχείο

All posts for the day 30 Οκτωβρίου 2012

Μην επαναπαυεστε … Για την αγαπη δεν πρεπει να σταματας ποτε να δουλευεις

Published Οκτώβριος 30, 2012 by sofiaathanasiadou

Δεν υπαρχει τιποτε πιο σημαντικο απο μια ευτυχισμενη οικογενεια !
Καθε μερα πρεπει να παλευουμε για ολα αυτα που πραγματικα θελουμε στην ζωη μας…
Το χαμογελο την χαρα την αγαπη….
Καθε μερα πρεπει να χτιζουμε τις ευτυχισμενες μας στιγμες…
Δεν χρειαζονται χρηματα χρειαζετε επικεντρωση στον σκοπο…

Τιποτα δεν χανεται οριστικα εκτος και αν δεν σε ενδιαφερει να το εχεις…
Να εχετε οσο πιο πολυ γινεται στο πισω μερος του μυαλου σας τι να κανω σημερα?
Οπως οταν ειμασταν παιδια που παντα σκεφτομασταν τι σκανταλια τι καινουργιο να κανουμε…
Τι καινουργιο να κανω σημερα για την αγαπη μας…Την οικογενεια μας?
Δεν ειναι αναγκη να εχουμε επετειο γενεθλια η οτιδηποτε αλλο…
Μια σκεψη ειναι η αφορμη αλλωστε ο Ερωτας και η Αγαπη γιορταζονται καθε μερα…
Ετσι δεν ειναι?
Ειχα μια υπεροχη σκεψη αυτες τις ημερες…
Να κανω μια εκπληξη στον αντρουλι μου …
Καντε και εσεις το ιδιο…
Αναπαντεχα εκει που δεν το περιμενει…
Σοφια
Advertisements

Εισαι Ομορφη μαμα …… Απο την μαμα Μαρινα Φραγκεσκιδου!

Published Οκτώβριος 30, 2012 by sofiaathanasiadou

Το βιβλίο της Μαρίνας Φραγκεσκίδου «Ευτυχία από το παράθυρο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ.

Η Μαρίνα Φραγκεσκίδου είναι υποψήφια στα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας Κύπρου 2011, στην κατηγορία «Πρωτοεμφανιζόμενοι» με το μυθιστόρημα «Ευτυχία από το παράθυρο».

Ξυπνάς το πρωί, μαυρισμένοι κύκλοι, κατεβασμένα μούτρα και η ανυπομονησία σου για την πρώτη γουλιά καφέ μόνη σου σκέψη. Με το που μυρίζεις τον καφέ ανοίγει λίγο το ένα μάτι, γιατί για να ανοίξει και το άλλο πρέπει να τον γευτείς.

«Ουαααα» δεν πρόλαβες τρέχεις να δεις τι συμβαίνει. Σε κοιτάει και σου χαμογελά. Ήθελε απλά να βεβαιωθεί ότι είσαι κοντά του. Λες να το αφήσεις και ν

α κατευθυνθείς πίσω στην κουζίνα στον καφέ που σε περιμένει. Με το που βγαίνεις από το δωμάτιο δεύτερος γύρος του «Ουαααααααααα». Επιστρέφεις στο δωμάτιο. Σε ξαναβλέπει, σου χαμογελά. Θέλει να σε βλέπει.

…Το παίρνεις αγκαλιά και αρχίζεις τις ζουζουνιές: τσιμπήματα, φιλιά, δαγκωματιές, τραγουδάκια… σε κοιτάει με λατρεία. Για λίγο ξεχνάς και τον καφέ. Με τα πολλά πέρασε η ώρα και πείνασε. Τρέχεις ετοιμάζεις το φαγητό του, το ταΐζεις και κοιμάται.

Έχει φτάσει μεσημέρι, δεν πρόλαβες ποτέ να πιεις εκείνο το καφέ και πείνασες. Πηγαίνοντας προς την κουζίνα, κάνεις μια στάση στο μπάνιο. Πέφτει η ματιά σου απέναντι στο καθρέφτη. Το είδωλό σου προσπαθεί να σε αναγνωρίσει και όχι δεν φταίνε οι πυτζάμες που δεν πρόλαβες να βγάλεις. Πλησιάζεις πιο κοντά στο καθρέφτη και σε παρατηρείς. Κάποιες ρυτίδες έκφρασης άρχισαν να εισβάλλουν στο πρόσωπο σου. Το χρώμα σου έχει γίνει λίγο πιο σκούρο, ίσως να φταίνε κι αυτοί οι μαύροι κύκλοι που είναι λες και έχουν περικυκλώσει όλο σου το πρόσωπο. Τα χείλη σου μοιάζουν σκασμένα και τα μάτια σου έχασαν την λάμψη τους.

«Ουααααααααα» πάει και το φαΐ για την ώρα, σε φωνάζει και πάλι το βλαστάρι σου. Τρέχεις από πάνω του. Ανοίγει τα ματάκια του και σε καρφώνει. Σε παρατηρεί για λίγη ώρα και σου χαμογελά.

«Είσαι η πιο όμορφη μαμά» είσαι σίγουρη ότι αν μπορούσε να μιλήσει αυτό θα σου έλεγε.

Παρόλο που σκέφτεσαι ακόμα εκείνον τον καφέ, παρότι γουργουλίζει η κοιλιά σου από την πείνα, χαμογελάς. Χαμογελάς, γιατί το να σε αγαπούν έτσι ακριβώς όπως είσαι, και κυρίως έτσι ακριβώς όπως νιώθεις χοντρή/ άσχημη/ σημαδεμένη είναι η απόλυτη ευτυχία!

Το κειμενο δημοσιευτηκε στο Deity.gr