Απολογισμος 34 χρονων…

Published Οκτώβριος 27, 2012 by sofiaathanasiadou

Οχι δεν θα γκρινιαξω …

Πλησιαζουν τα γενεθλια μου…

Ειμαι 34 ετων   και ειλικρινα δεν προβληματιζομαι σχεδον καθολου για την εμφανιση μου…

Δεν ειμαι τελεια και σαφεστατα το σωμα μου εχει υποστει και θα υποστει μεγαλες αλλαγες ακομα…

Οσο σκεφτομαι ποσο πολυ προσεχα το σωμα και την διατροφη μου ποσο περηφανη ημουν για καθε σημειο επανω μου ,απορω πως δεν με επιασε καταθλιψη…

Εχω «μακρυ» καταλογο ατελειων αλλα ειλικρινα το εχω στο πλαι… βαζοντας πρωτο μελημα μου την ευτυχια…

Το ταξιδι που εχω ξεκινησει χρονια τωρα εκανα τον παραδρομο μου ,επεσα ματωσα τα γονατα αλλα βγηκα παλι στην σωστη πορεια…

Περυσι σας ειχα ανεβασει ενα γουρι για την πρωτοχρονια που γραφεις την λιστα με τους στοχους σου και επιτρεπετε να το ανοιξεις μονο παραμονη του χρονου…

Θα δειτε πως να το κανετε εδω

Ο χρονος που φευγει περασε δυσκολα …

Περασα η μαλλον περνουσα 2,5 χρονια καταθλιψη απο την στιγμη της πρωτης μου εγκυμοσυνης…

Σας το ορκιζομαι  δεν εχω νιωσει λιγοτερη η πιο ασχημα στην ζωη μου…

Ενιωσα οτι αγγιξα πατο…

Η δυναμη που επαιρνα απο τα πλασματακια μου να συνεχισω και απο τον περιγυρο μου ηταν πραγματικα  υπεραρκετη για να καταφερω να συνελθω…

Εχω ενα καλο …

Οταν υποσχομαι δεν θελω να αθετω τις υποσχεσεις μου και οταν υπαρχουν ατομα  τα οποια επενδυουν σε μενα η με εμπιστευονται το θεωρω χρεος μου να μην τους απογοητευσω…

Γι αυτο το λογο σηκωθηκα στα ποδια μου και ανασκουμπωθηκα…

Πρεπει και οφειλω να παλεψω για τα παιδια μου και για τους ανθρωπους που με αγαπανε…

Εαν ειχα 34 ευχες να κανω αποψε αυτες θα ηταν για ολους…

Να υπαρχει ευτυχια γυρω μου να αλλαξει ο κοσμος…

Να προσπαθουμε για το καλυτερο και να μοιραζουμε απλοχερα αγαπη…

Υγεια για ολους …

Αλληλεγγυη…

Να αποκτησουν μωρακια ολες οι μαμαδες που προσπαθουν και το αξιζουν…

Να υπαρχουν χαμογελα…

Δεν υπαρχει τιποτε πιο σημαντικο απο την ευτυχια …

Ουτε τα σπιτια ουτε τα αυτοκινητα ουτε κανενα αλλο υλικο αγαθο…

Τιποτα δεν αξιζει την ηρεμια μας…

Ακουγομαι ρομαντικη αλλα αυτη ειμαι…

Καταφερα πολλα μεσα σε αυτον τον χρονο που πιστεψα οτι αγγιξα τον ολοκληρωτικο χαμο…

Καταφερα να παρω 2 πτυχια και να ασχοληθω με οτι πραγματικα μου αρεσει…

Δεν υπαρχει μεγαλυτερη ευτυχια απο το να κανεις την δουλεια των ονειρων σου…

Ετσι δεν ειναι?

Eκανα τον απολογισμο μου κοιτωντας διπλα μου τι πραγματικα αξιζει ποιοι ανθρωποι με περιτρυγιριζουν και πιστεψτε με αξιζουν χρυσο…

Φυσικα ειχαμε και τις απωλειες αλλα αυτες ειναι αναγκαιες στην ζωη…

Παντα διπλα σου μενει οτι σου αξιζει …

Τα υπολοιπα πηγαινουν οπου αξιζουν…

Νιωθω απιστευτα ευλογημενη απιστευτα τυχερη και απεραντη αγαπη!

Επαναπροσδιορισα πολλες λεξεις στην ζωη μου…

Λεξεις οπως την ευτυχια…

Ευτυχια ειναι να ξυπνας με παιδικες αγκαλιτσες …
Να πινεις «φανταστικο» καφε που σου εχουν σερβιρει μαζι τους και καπου εκει πεταγεται η μικρη και φωναζει i love you stathi … και ο Σταθης γελαει ευτυχισμενος….
Να τρεχουν μεσα στο σπιτι και να συννενοουνται για τις σκανταλιες τους… Annie come to see round and round (το πλυντηριο που πλενει)….

Ευτυχια ειναι να συννενοουνται και να κανουν jump στην κουνια μεχρι τελικης πτωσεως…

Ευτυχια ειναι να τρεχουν στην αγκαλια σου μολις μπεις στο σπιτι…

34 και νιωθω την τυχη και την ευλογια να λεγεσαι «μαμα»
Συνειδητοποιησα οτι δεν παραιτουμε ευκολα και δινω μαχη για την σχεση μου & την οικογενεια μου…
Συνειδητοποιησα και κατανοησα πληρως την εννοια του στα ευκολα & στα δυσκολα…
Νιωθω περηφανη που τελικα δεν ειμαι μονο στα ευκολα….
Σαν σημερα το 2005 ο Αντωνης μου με αποπλανησε ριχνοντας μου το πρωτο φιλακι στο Ημεροβιγλη…
Απο τοτε ειμαστε αχωριστοι ….
Καρδουλα μου Πριγκηπα μου σε ευχαριστω που εδωσες νοημα στην ζωη μου…
Σε ευχαριστω που πηρες τα σκορπισμενα θρυψαλλα της καρδουλας μου και τους εδωσες ξανα ζωη…
Σε ευχαριστω για τα 2 υπεροχα πλασματακια και τις αμετρητες στιγμες χαρας που μου εχεις προσφερει…
Σε ευχαριστω που ανεχτηκες (και ανεχεσαι ) τα καπριτσια μου…
Μα πανω απο ολα σε ευχαριστω που πιστεψες σε εμενα και που με αγαπας ….
Πιστευω φιλες μου οτι το σημαντικοτερο στην ζωη μας, οταν κανουμε τον απολογισμο μας ειναι να ξερουμε οτι εχουμε δωσει ολο μας το ειναι την ψυχη μας σε οτι καναμε…
Εαν ειναι να κανεις κατι με μιση καρδια μην το κανεις καλυτερα καθολου…
Εδωσα ψυχη μεχρι σημερα ακομα και σε καποιους που ισως δεν το αξιζαν…
Δεν με «χαλαει» ομως γιατι η Σοφια ειναι αυτη και δεν μπορει να αλλαξει για κανεναν..,
Ακομα και για αυτους που δεν το αξιζουν...
Ειναι τεραστια επιτυχια να μπορεις να κοιτιεσαι στον καθρεφτη και να μην ντρεπεσαι…
Ειναι τεραστια επιτυχια να κοιμασαι με ησυχη συνειδηση και με ονειρα για το αυριο …
34 μια ηλικια που ποτε δεν με φανταστηκα να εχω φτασει…
Μια χρονια που μπορω να πω με βεβαιοτητα πια οτι ηταν η καλυτερη της ζωης μου…
Σας ευχαριστω πολυ για ολα…
Ξερετε εσεις…
Σοφια
Advertisements

2 comments on “Απολογισμος 34 χρονων…

  • Ψυχακι μου γλυκο.. Θα ειμαι κοντα σου για παντα.. Στον απολογισμο σου βαλε και μια φιλη που θα ειναι ΕΚΕΙ.. Μπορει να μην συγκρινεται με οοολα αυτα τα θαυματα που εχεις πετυχει, αλλα εγω σε αγαπω και θα στο λεω συνεχεια!

  • Γράψτε απάντηση στο Diohandi Ακύρωση απάντησης

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s