Αρχείο

All posts for the day 20 Οκτωβρίου 2012

Σαν περυσι τετοια μερα… Η αλλη πλευρα του νομισματος της μητροτητας…

Published Οκτώβριος 20, 2012 by sofiaathanasiadou

Σαν περυσι σχεδον τετοια μερα  ο Σταθης ειχε ενα επεισοδιο σπασμων χωρις πυρετο…

Απο χτυπημα…

Εχει παθει αρκετα  επεισοδια αλλα ευτυχως κανενα εδω και πολυ καιρο…

Προσπαθω να ξεπερναω παντα τα δυσαρεστα και ειλικρινα δεν θα το ανεφερα  ποτε   ξανα εαν δεν «επεφτα» πανω σε αυτο εδω το Note στο facebook..

Με ανατριχιασε …

Θυμηθηκα ακριβως με καθε λεπτομερεια την φρικη που ειχα ζησει τοτε…

Αγωνια ανασφαλεια γιατι χωρις απαντησεις…

Δεν καταφεραμε ποτε να μαθουμε γιατι συνεβει οτι συνεβει…

Καναμε εγκεφαλογραφημα αλλα ευτυχως δεν εδειξε κατι…

Εχουμε και το φαρμακο ,αχρειαστο να ειναι, και δινουμε ντεπον απο 37…

Το πρωτο επεισοδειο μας το εκανε 9 μηνων περιπου και νοσηλευτηκαμε στο Παπαγεωργιου Θεσσαλονικης σε κρισιμη κατασταση και οι 2 μας εγω εγκυος στην Αννυ και ο Σταθουλης με Η1Ν1..

Μετα ηταν λες και μας πηρε η μπαλα…

Κοιτουσα το μικρουλι μου την ώρα που του έβαζαν τα καλώδια στο κεφάλι & μου ερχόταν ν κλάψω με λυγμους… Αυτο το παιδάκι το έχω φέρει στον κόσμο με τόση αγωνία τόσο πόνο τόσες θυσίες…είναι όλη μου η ζωή!

Δεν θέλω ν υποβιβασω αυτά που νιώθω για την μικρούλα μου σίγουρα τα αγαπώ το ίδιο σίγουρα θ έδινα την ίδια μου τη ζωή & για τα 2 τους χωρίς δεύτερη σκέψη…

Ευτυχως δεν εχουμε παθει κατι καιρο τωρα και ελπιζω ευχομαι να μην ξαναχρειαστει να περασουμε ολο αυτο ξανα ποτε…

Αυτο ειναι ενα αλλο προσωπο της μητροτητας…

Η δευτερη πλευρα του νομισματος και το στοιχειο που κανει ολες τις μανουλες ιδιες ,το μονο στοιχειο που ενωνει ολες μας σε ενα κοινο σκοπο…

Η αγωνια , το καρδιοχτυπι και ο υπερτατος πονος οταν τα πλασματακια μας δεν ειναι καλα….

Ενα ειναι το μονο σιγουρο…
Η μητροτητα σε κανει να νιωθεις τα παντα στο μαξιμουμ…
Ολα σου τα συναισθηματα στα ακρα…
Φουλ αγαπη…φουλ αγωνια φουλ στεναχωρια..φουλ χαρα και ευτυχια…

Ευχομαι να μην αρρωσταινει κανενα παιδακι να μην ταλαιπωρειτε & ποναει καμια μανουλα …

Δεν μπορω να φανταστω το τερας εκεινο που θα ειναι τοσο ακαρδο ωστε να χαιρεται με την λυπη η τον πονο μιας μανουλας για το παιδι της…

Αυτο ειναι το γραμματακι που ειχα γραψει στον Σταθη μου και θελω να μεινει για παντα στο Blog…

Nα του αποδεικνυει καθε φορα που θα το εχει αναγκη οτι η καρδια της μανουλας ειναι παντοτινα δικια του…

Οτι τον αγαπαω με ολο μου το ειναι…

Οπως αλλωστε και την μικρη μου σουρλουλου …

Μικρέ μου ποπινγκο ….

Σ αγαπώ & εγω κ η Αννυ σου… Συγνωμμη που δεν είμαστε Μαζι σου αν κ το θέλαμε τόσο πολύ…..

Να προσεχεις μωρακι μου η μανούλα θ ήθελε πολυ ν είναι εκει ν σ κρατάει το χέρι… Ακόμα όμως κ αν είμαι μακριά σου η καρδιά κ το μυαλό μου είναι εκει μαζι σου… Χτυπάει κάθε φορα π ανασαινεις εσυ… 
Είμαι σαν φάντασμα απο προχθές… Βυθισμενη σε σκέψεις τι συμβαίνει τι φταίει π έχω φταιξει εγω… Τι έπρεπε να κάνω.. Γιατι δεν αντεδρασα σωστά… Αντεδρασα σωστα?

 Πνιγομαι … Μέσα σε ίσως,μπορει ,γιατί ,αν ,μήπως… Αυτο….ή το άλλο … Νιώθω λίγη για σένα … Χάος το μυαλό μου το πήρε η κατηφόρα….

Σ αγαπάω τόσο πολυ που νεκρωνει η καρδιά μου κάθε φορα που παθαινεις κάτι… 
Γινε καλα κ γρήγορα μικρό μου παπι…

Έχουμε σκανταλιες ν κάνουμε Παρεα…
Η Μαμα σου !