Αρχείο

All posts for the day 12 Οκτωβρίου 2012

Λιγα λογια απο την Βιβη…

Published Οκτώβριος 12, 2012 by sofiaathanasiadou
Η Βιβη εδω και λιγες μερες με βοηθαει στην διαχειρηση της σελιδας …
Οπως εχετε παρατηρησει τρεχω και δεν φτανω και ειλικρινα χρειαζομαι καποια να με στηριξει, βοηθησει στην διαχειρηση…
Την σελιδα μας οπως και το γκρουπ μας τα αντιμετωπιζω οχι σαν  παιδια αλλα σαν κομματι του εαυτου μου …
Ειναι η ψυχη μου το παρεακι μας …
Ετσι νιωθω πολυ τυχερη που βρηκα μια γυναικα με πολυ κοντινο τροπο σκεψης , με ορεξη για ενημερωση και χρονο να βοηθησει σε αυτο το κομματι…
Η Βιβη εχει το δικο της Blog   Μαμαδες και μελλουσες μαμαδες  και εχει να μας πει αρκετα ενδιαφεροντα πραγματα …
Το παρακατω κειμενο ειναι λιγα λογια ,σκορπιες σκεψεις που την εκφραζουν απολυτα  …
Σκεψεις και αρχες που εχουμε επαναπροσδιορισει πολλες φορες στην ζωη μας ολες μας …
Ετσι δεν ειναι?
Το κειμενο ειναι απο  το blog oι κρυφες μου σκεψεις 
Βιβη Καλη αρχη και απο εδω κουκλα μου <3
Η Αλεξίου τραγουδά <<Οι δικοί μου ανθρώποι ζούνε μακριά & από μακριά αγαπάνε..Έτσι μεγαλώνει ο κόσμος & η καρδιά & θυμόμαστε όπου πάμε!>>..Έχω κατάλαβει πως όλοι λίγο-πολύ έχουμε σκέψεις που μας βασανίζουν..
Πως λίγο-πολύ όλοι βρεθήκαμε να έχουμε απέναντι μας ανθρώπους που με όπλο των εγωϊσμό τους μας πλήγωσαν!
Όπως είπε & ο Αρκάς <<Είναι καιρός ν’ αφήσουμε τους εγωϊσμούς & να κοιτάξουμε λίγο τον εαυτό μας!>>..
Για πολύ καιρό ή μάλλον για να είμαι ακριβής,για πολλά χρόνια καθόμουν & ασχολούμουν με το τί θα σκεφτεί ο καθένας για ‘μένα,πώς θα μου φερθεί,..Καθόμουν & αναρωτιόμουν γιατί ενώ εγώ φέρομαι καλά σε κάποιους,εκείνοι φέρονται σκάρτα..Γιατί βάζουν τον εγωϊσμό τους πάνω από εμένα που τους στάθηκα τόσες φορές..Απάντηση δεν πήρα,όσο & αν το σκέφτηκα,οπότε απλά σταμάτησα να επαναλαμβάνω αυτή την ερώτηση!
Κάπου ανάμεσα στο παιδί που έχω μέσα μου & στον άνθρωπο που βλέπουν οι άλλοι,πέρασα για μερικές ώρες την φάση
«Ε,λοιπόν & εγώ δεν θα ξαναμιλήσω σε κανέναν & δεν ξανακάνω τίποτα κ.τ.λ.» αλλά η ψυχή μου δεν αντέχει να μπαίνει σε τέτοια κανάλια για περισσότερο από μερικές ώρες.Απλά να,δεν την αντέχω την αδικία & να το δίνεις συνέχεια χωρίς να παίρνεις τίποτα,ούτε ένα ψίχουλο,είναι αδικία.Μια αδικία που κάνεις κατ’ επιλογή,άρα στο χέρι σου είναι να την αναιρέσεις!

Έμπαινα στο τρυπάκι για να μην τους χάσω,να μην μιλάω,να ανέχομαι καταστάσεις που με πίκραιναν & πάντα να κάνω εγώ το πρώτο βήμα για να τα ξαναβρούμε (& δυστυχώς εδώ δεν μιλάω παρά για ανθρώπους που θεωρούσα φίλους μου).
Συνήθιζα να κάνω τα προβλήματα των άλλων δικά μου & τα έλυνα ακριβώς με αυτή την ένταση,σαν να είναι δικά μου!

Ξέρω πως η αγάπη δεν έχει αντάλλαγμα ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να έχει,αλλά κάπου όταν έχεις μια δυσκολία θες να σου σταθούν οι άνθρωποι που σου λένε πως σ’ αγαπάνε & πως είναι δίπλα σου.Δεν αρκεί απλά να το ακούς,κάπου πρέπει & να στο δείχνουν για να το νιώθεις!
Ήρθε η στιγμή που το μυαλό μου πήρε ανάποδες στροφές & άλλαξα τρόπο σκέψης γιατί έφτασα σε σημείο 22 χρονών (παρά κάτι) κοπέλα,να πω «βαρέθηκα» & να το εννοώ!

Έτσι είναι..Κάπου αγανακτείς να βλέπεις τον εαυτό σου να τον παίρνει το παράπονο & να κλαίει σαν μικρό παιδί,κάπου αγανακτείς να ακούς ψέματα που δεν έχουν λόγο να ειπωθούν & όταν αυτό το <<κάπου>> βλέπεις να τραβάει δρόμο μακρύ πρέπει να πεις <<Φτάνει!!!>> διαφορετικά κανείς δεν θα το πει για εσένα.

Απομακρύνθηκα από πολλούς,απομάκρυνα άλλους & κράτησα δίπλα μου ένα-δύο ανθρώπους που με κατανοούν,που δεν με κρίνουν & που ξέρω πως ανά πάσα στιγμή όταν τους χρειαστώ θα είναι δίπλα μου!Ακραίο αλλά κατάλαβα πως σιγά-σιγά με έχανα.Έβλεπα το χαμόγελο μου να σβήνει μέρα με την μέρα από μια γόμα υποκρισίας που κρατούσαν στα χέρια τους & που τους άφηνα να την χρησιμοποιούν επάνω μου χωρίς να λέω κουβέντα.
Έφτασα σε σημείο να γράφω κείμενα & άρθρα & να χρησιμοποιώ τις λέξεις «παράπονο»,»θλίψη»,»υποκρισία» περισσότερο απ’ τις λέξεις «όνειρο»,»χαμόγελο»,»ευτυχία»..

Άλλαξα όμως & μ’ αρέσει πολύ γιατί έχει φύγει το άγχος απ’ την ζωή μου..Γιατί οι σκέψεις μου δεν είναι συνεχώς θλιμμένες..Γιατί μπορώ να χαμογελώ χωρίς να αισθάνομαι τύψεις!!:)

Δεν στεναχωριέμαι για τις επιλογές αυτές όσο & αν δείχνω το αντίθετο..Πικράθηκα αλλά πήρα μαθήματα που δεν θα έπαιρνα αλλιώς!Έγινα πιο δυνατή,έμαθα να σκέφτομαι & εμένα.

Και άλλωστε τί είναι η ζωή παρά ένα ταξίδι γεμάτο εμπειρίες,που η κάθε μια ξεχωριστά,με τον δικό της τρόπο σε διαμορφώνει!?Μέχρι να πεις εσύ <<Τέλος>>,τίποτα δεν τελειώνει..Ας το αφήσω όμως εδώ..Μια ζωή γεμάτη εγωϊσμό είναι μια ζωή που θα σε πληγώνει,γιατί θα χάνεις αυτούς που αγαπάς.
Μια ζωή χωρίς εγωϊσμό είναι & πάλι μια ζωή που θα σε πληγώνει,γιατί θα χάνεις εσένα!Άποψή μου είναι πως πρέπει απλά να υπάρχει μια ισορροπία..Πώς θα την βρεις?
Θα την γεννήσουν οι άνθρωποι που το αξίζουν να τους αποκαλείς <<Δικούς σου ανθρώπους!>>!!
Βιβη
Advertisements

Η αδερφη μου…

Published Οκτώβριος 12, 2012 by sofiaathanasiadou

Ο ορος «αγαπημενες αδερφουλες» δεν μπορω να πω οτι ειναι ο ιδανικος…

Μεγαλωσαμε με μπολικο αλατοπιπερο αλλωστε…

Ισως να ενιωθα οτι μου πηρε κατι που ποτε δεν θυμαμαι να εζησα ..την αγαπη της μαμας μου την αποκλειστικοτητα…

Μερα με τηνημερα ομως καθως κανω ενα συντομο ταξιδακι στις αναμνησεις μου θυμαμαι ισαξια «κομματια» αγαπης οσο και μαλλιοτραβηγματος …

Ημουν παντα εκει να την καλυπτω ακομα και αν παντα ηταν ενας μικρος Ιουδας…(ακομα στο χρωσταω για την σακουλα γελιου χιχιχ)

Ημουν παντα εκει να την προστατεψω και το ιδιο εκανε και αυτη…

Καθως ανατρεχω σε αυτα που μας εκαναν να κραταμε μια πικρια συνειδητοποιω οτι δεν ηταν καθαρη δικη της ευθυνη…

Ζησαμε μαζι πολλα και θα ζησουμε ακομα περισσοτερα…

Μερα με την ημερα χτιζετε η σχεση αγαπης και καθε μερα νιωθω τοσο τυχερη που σε εχω αδερφη μου ♥

Σε ευχαριστω για ολα…

Μου λειπεις πολυ

Σοφια