Αρχείο

All posts for the day 9 Σεπτεμβρίου 2012

Απαιτω το δικαιωμα μου στον τοκετο! ΟΧΙ ΠΡΟΒΑΤΑ ΠΙΑ!!!

Published Σεπτεμβρίου 9, 2012 by sofiaathanasiadou

Με αυτον τον «δυνατο» τιτλο δημοσιευσε η Aννα την ιστορια τοκετου της στο blog της Γονικη παρεουλα και οχι μονο…

Ειναι πλεον γεγονος…

Οι γυναικες σε ολα τα μηκη του πλανητη επαναστατουν …

Απαιτουν το δικαιωμα τους να βιωσουν τον τοκετο τους οσο πιο φυσιολογικα γινεται…

Μεσα σε αυτα τα πλαισια σελιδες μαμαδων απο ολο τον κοσμο ενημερωνουν προειδοποιουν και «διαφημιζουν»

συνεχως εναν αλλο τροπο να φερνουμε τα παιδια μας στον κοσμο…

Επικινδυνοι?  Χιπυς? Ατρομητες η μηπως πιο υποψιασμενες απο τις αλλες?

Καθε φορα που αναρτυω την ιστορια η το βιντεο  μιας μαμας φυσιολογικου τοκετου της επιλογης της (συνηθως μαμαδες του εξωτερικου παντα στο πισω μερος του μυαλου μου ερχεται η σκεψη…

Τι υπεροχη εμπειρια…

Ισως..

Εαν δεν ειχα τρομοκρατηθει με τις απιστευτες ιστοριες  που ειχα ακουσει να το ειχα επιλεξει να το ζησω..

Ισως εαν η κουλτουρα του fast food δεν ειχε περασει και στον fast τοκετο να μην εκανα καισαρικη…

Σας αφηνω να διαβασετε την ιστορια της SuperMom Αννας και να αναλογιστειτε…

Μηπως κατι οφειλει να  αλλαξει σε αυτο το καλα οργανωμενο συστημα?

Πρϊν ακριβώς 3 χρόνια γεννούσα το μικρό μου! Πρίν τρία χρόνια ακριβώς γεννήθηκα κι εγώ! Η μαμά του!!
Πρίν λίγο φύγανε κι οι τελευταίοι καλεσμένοι!

Εσβησε το τρίτο του κεράκι! Αν και πίστευα πως έχω ξεχάσει τους πόνους του τοκετού και γενικά όλη την διαδικασία, τελικά έκανα ΜΕΓΑ λάθος! Θυμάμαι τα πάντα!!!

Μια συζήτηση ήταν ικανή να μου θυμίσει… να με θυμώσει, να με πεισμώσει!!!
Πριν τρία χρόνια στις 7 το πρωί σπάσαν τα νερά! Τρόμαξα. Τρόμαξα πολύ είναι η αλήθεια… Θυμίστε μου κάτι σ αυτό το σημείο. Οι μαίες… τι δουλειά κάνουν? Κρατήστε το αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού σας…
Πήγαμε στο μεγάλο ιδιωτικό μαιευτήριο και αμέσως μου αρχίσαν την περιποίηση!!!
Κλίσμα, ξυρισμα, και χεράκι απο την μαία!! με ξάπλωσε σε ένα κρεβάτι μου έβαλε ενα τσιγγινο «γιογιο» κάτω απο τον πισινό μου και μου έχωσε στον κόλπο αυτήν την αηδία που σου σπάνε τα νερά…

Άρχισα να κλαίω και να της λέω να περιμένει λίγο να ηρεμήσω! Η απάντηση?
-Τελειώνω κοπέλα μου! Δεν θα φάμε όλη την μέρα μας εδώ!»
Με πανε στο δωμάτιο οδυνών (Χριστέ μου, και μόνο το όνομα σε σοκάρει) σαν αρνί στην σφαγή, και μου παίρνουν αίμα! Εκεί αρχίζουν να το δειχνουν σε μένα και σε όσους παρεβρίσκονται εκεί λέγοντας επιδεικτικα πως είναι κατάμαυρο απο τον φόβο μου! Κι ήταν τόσο κρίμα να το λένε αυτό! Μόλις είχα αρχίσει να χαίρομαι που θα έβλεπα τον γιό μου! Αλλα όλοι επέμεναν! Φοβόμουν!
Ε θα είχαν δικιο…
Αφοϋ έφαγα κι άλλα χεράκια για να δούν την εξέλιξη του τοκετού (αλιμονο!) και αφού είχε περάσει κι όλας ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ωρα απο την εισαγωγή μου και είχε κολλήσει η διαστολή στο 4 (Θεέ μου ούτε να ειρωνευτώ δεν έχω κουράγιο) μου βάλαν χωρίς να με ρωτήσουν την αγαπημένη ωκυτοκίνη!!!! Ω ναι!!! Αμέσως πήρα ποπ κορν και έβλεπα την ζωή να περνά μπροστά απο τα μάτια μου! «ζαλίζομαι» κατάφερα να ψελλίσω…
Απο τον φόβο σου είναι! Μου «κοψανε τον τσαμπουκα» αμέσως!
«Μα… Δεν μπορώ να ανασάνω…»
«πω πω… Φοβασαι πάρα πολύ»
Ετσι θα ναι… σκέφτηκα!
Ο άντρας μου δίπλα μου μεν, χαμένος δε! Πίστευε σαν πρόβατο κι αυτός τα «Αγια» λόγια των «ειδικών»
Πάμε στην επισκληριδιο. Μου λένε οδηγίες. Πως να σκύψω, τι να κάνω. Σκύβω με την κοιλάρα μπροστά μου όσο μπορούσα και μου φώναζαν μην κουνιέσαι! Ενω δεν επαιρνα ουτε ανάσα!!! Παρ όλα αυτά στο τηλέφωνο που μιλούσαν με τον γιατρό μου ή την μαμά μου τους έλεγαν οτι δεν συνεργάζομαι καθόλου!! Που και έτσι να ήταν οι μαίες…τι σκατά έκαναν εκεί? Δουλειά τους δεν είναι να με ηρεμήσουν? Να μου πούν για το μωρό μου? Οοοοοοοοοοοοχι! Μιλούσαν με τον συζηγό μου και έλεγαν για την ελαφόνησο και τις διακοπές κι αν πηγαινα να βογγίξω με κοιτούσαν στραβά λεγοντας μου «Οχι αχ! Ανάσες, ανάσες» Αλήθεια… Στις προηγούμενες συναντήσεις μας δεν θα έπρεπε να μου είχαν μιλήσει γι αυτές?
Στην παραζάλη μου μετά την ωκυτοκίνη πήραν και τηλέφωνο την μαμά μου που ήταν απ εξω, δήθεν για να με ηρεμήσει! Δεν θυμάμαι τι της είπα! Θυμάμαι τι ήθελα να της πω… «Σώσε με!» Μόνο αυτό!!!
Κι έφτασε μετα απο 3 ώρες η τέλεια διαστολή! Ολοι πανικόβλητοι απο πάνω μου ξαφνικά να μου λενε να πιάνω τα μπούτια μου και να σπρώχνω! Χωρίς να μου έχουνε δείξει τίποτα λίγο νωρίτερα ωστε να προετοιμαστώ! Εκει μετα συγχωρήσεως τα κανα πάνω μου!! Προσπαθούσα να σπρωξω κι ηταν τρείς άνθρωποι μπροστά απο τον κόλπο μου να κουνάνε το κεφάλι και να λένε μεταξύ τους «δεν σπρωχνει! Να φερω βεντούζα?»
Χριστέ μου πεθαίνω!!! Αρχισα να φωνάζω σε βοήθεια, να χτυπιέμαι, να κλαίω…
Αρων αρων στο χειρουργείο… 5 μετρησα! 2 στην κοιλιά μου, δυο να με κρατάνε κι ο γιατρος να έχει μπει ολόκληρος μέσα μου να βγάλει το παιδι. Το παιδι… Το παιδι που είχα ξεχάσει οτι θα έφερνα στον κόσμο!!! Κανείς δεν μου είπε οτι θα πονέσω αλλα θα κανω παιδι! ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!! Νόμιζα πως απλά με πήραν για να με βασανίσουν! Στ αλήθεια εκείνη την στιγμή θα συνεργαζόμουν για να τελειώνω! Αρπαξα το χέρι της μαιας να μου δώσει εστω και τώρα δυναμη, κουράγιο… Να επανορθώσω όσο γινόταν!
Οοοοοοοοοοοοοοοοχι! Μου πεταξε το χέρι σαν να ήμουν λεπρή και μου ούρλιαξε
«ασε μου το χέρι κοπέλα μου»
Λίγα λεπτά αργότερα ακουσα το κλάμμα του παιδιού μου. Έκανα παιδάκι! Εγινα μαμά!! Δεν πέθανα… Εγινα μαμά! Θεε μου πως το είχα ξεχάσει? Γιατί κανένας δεν μου το θύμησε?
Με πλησίασε ένας κύριος, άγγελος!! Ο μόνος που με κοίταξε με λίγη τρυφερότητα και μου χαμογέλασε! Του χαμογέλασα κι εγω… Και με κοιμησε!!
Οταν ξύπνησα και είδα την μαμά μου άρχισα να κλαίω και να λεω πως δεν θα το ξανακάνω ποτε! Σαν κανένα πληγωμένο 3χρονο που μόλις είχε σπάσει το βάζο με τις καραμέλες! Ένοιωθα πως για κάτι έχω τιμωρηθεί! Και πως μου αξιζε όλο αυτό!
Πιστευω πως ο μόνος λόγος που δεν έπαθα επιλόχειο κατάθλιψη ήταν γιατί τελικά αποδείχτηκε πως δεν πήγαινα για να πεθάνω όπως πιστευα! Αλλα για να φέρω ζωη! Αν μου το ειχε πει κάποιος…
Ημουν πολύ ευτυχισμένη αλλα πολύ ντροπιασμένη! Ρεζιλευτηκα στους γιατρούς και στις μαίες!! Ετσι νόμιζα για 2 χρόνια! Μέχρι που εγινα ενεργό μελος στο facebook!!!
Ρώτησα, έμαθα,εψαξα…
Να λοιπον γιατί μου δημιουργήθηκε τοκοφοβία! Γιατί βϊάστηκα!! Ναι! Βΐάστηκα και μάλιστα έκφυλα και αποτρόπαια!
Με πιο δικαίωμα μου έβαλαν φάρμακο για να επισπευσουν τον τοκετό χωρίς να με ρωτήσουν? Είχαν πολύ δουλεια και βιαζόντουσαν ε? Με ποιο δικαίωμα μου έσπασαν τα νερά? Με πιο δικαιωμα δεν άφησαν τον χρόνο που χρειαζόταν το σώμα μου και η ψυχή μου να κατανοήσουν και να λειτουργήσουν στην καινούργια κατάσταση? Με ποιο δικαίωμα καταπάτησαν τόσο το δικαίωμα μου να επιλέξω το πως θα γεννήσω?
Βρήκα έναν σύλλογο που προωθει τον φυσιολογικό τοκετό καθώς και αξιόλογους γιατρούς! Κατάλαβα πόσο πρόβατα είμαστε και πάμε όλοι σε μια σειρά που μας ορίζουν άλλοι! Χωρίς γνώμη… Χωρίς θέλω!!
Δεν είναι τυχαία η πολιτική κατάσταση στην χώρα μας!! Είμαστε αβουλα όντα!!!
Η αδελφική μου φίλη γέννησε σε δημόσιο μαιευτήριο και την χώσαν άρων άρων για καισαρική γιατι «δεν παιζουμε μ αυτα τα πράγματα»!! Έχει περάσει ηδη ΜΙΑ ωρα που σπάσαν τα νερά και δεν έχεις διαστολη!!! ΈΛΕΟΣ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!! Στο Πακισταν πιο ανθρώπινα γεννάνε!!!
Και ρωτάω γυναίκες!!! Γιατι? Γιατί επιτρεπουμε στον καθένα να επιλέγει πριν απο μας για μας? Σφίξου, δεν εχεις γαλα δωσε ξενο, κλαιει γιατι θέλει χαμομήλια!!! Ξανα ΕΛΕΟΣ!!!!
Πρέπει να κάνουμε κάτι! Να ενημερωθούμε! Να ενημερώσουμε… ΝΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΘΟΥΜΕ! Απο κάπου πρέπει να γίνει η αρχή!!
Όταν πριν απο λίγο ανακοίνωσα στην μαμά μου και στην θεία μου οτι αν κάνω κι άλλο παιδι θέλω να γεννήσω σπίτι μου ή εκεί που θα με στείλει το σωματείο βγήκαν εξω απ τα ρούχα τους! Μαζευα τα σαγόνια τους απο το πάτωμα!!
– Κι αν συμβεί κάτι? Κι αν πανικοβληθεις ΠΑΛΙ? Κι αν κι αν κι αν… Και μην με πάρεις κλαιγοντας να έρθω! Και σιγά μην έχεις τέτοια δύναμη!
ΧΑ Εδω γελάνε!! Εδώ γέννησα στο σφαγείο που χρυσοπλήρωσα κι όλας!! Δεν έχω την δύναμη να γεννήσω στον καναπέ μου με την μαία που θα έχω συνεργαστει 9 μήνες και θα εμπιστευομαι? Με τον αντρα μου και το παιδί μου δίπλα μου?
Ξυπνήστε γυναίκες!!! Η μάνα έχει τεράστια δύναμη να αλλάξει τον κόσμο όλο!!
Έχετε σκεφτεί γιατί όλοι είμαστε άρρωστοι?
Βγαίνουμε στον κόσμο βίαια κι απότομα, και μας χώνουν πραγματα στο στόμα και στην μύτη μας για να βγάλουν τα υγρα ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΤΑΤΑ με την πιεση του κεφαλιού στην λεκάνη!! Δεν θηλάσαμε γιατί δεν είχανε γάλα οι μανάδες μας! Δεν μας αγκαλιάσανε για να μην «κακομάθουμε»!
Κι αφοϋ είδαμε πως το πείραμα πάνω μας ΑΠΕΤΥΧΕ παταγωδως συνεχίζουμε να αναπαράγουμε το ίδιο μοντέλο σαν να είναι η μεγαλύτερη επιτυχια ever!!
Ελεος ξανά γυναίκες!
Καιρός να επιλέξουμε εμείς πως θα γεννήσουμε! Που προσωπική μου άποψη είναι πως όσο λιγότερο παρεμβαίνεις τόσο καλύτερα είναι! Δεν χρειαζεται ούτε 200 «χερια» στον κόλπο σου, ούτε νυστέρια ανεφ λόγου και αιτίας! Να μάθουμε πως έχουμε γάλα οτι κι αν γίνει, κι ο κόσμος να γυρίσει τούμπα! Και πως στην πλάτη μιας ανενημέρωτης μητέρας στήνουν επιιχειρίσεις! Δεν εχεις γάλα άρα χρειάζεσαι μπιμπερό, αποστειρωτή, φορμουλα, θηλές, χαμομήλι γιατί πρέπει να τρώρι μόνο κάθε τρεις ώρες, και πιπίλες!!!
Να αγκαλιάζουμε και να δείχνουμε την αγάπη μας κάθε ώρα και στιγμή στα μωρά μας! Και δεν κακομαθαίνουν! Ισα ισα μαθαινουν πως είσαι εκεί να τα αγαπάς και «φευγουν» πιο γρήγορα απο την αγκαλια σου απο ενα ανασφαλης παιδάκι που ζητάει πάντα επιβεβαίωση!!!
Και να δείτε που όλος ο κόσμος θα αλλάξει ακούγοντας μόνο το ένστικτό μας! Ακούγοντας μόνο την φωνή της μανούλας που γεννιετε μαζί με το μωρό της!!!
Τι λέτε? Θα το σκεφτεί
τε να διεκδικήσουμε όλες μαζί (ε! Κι εσύ μπαμπά να μας υποστηρίζεις ε? Το έχουμε αναγκη!) το δικαίωμα μας να κάνουμε έναν καλύτερο κόσμο γι αυτα τα ανυπεράσπιστα πλάσματα που μας επέλεξαν για γονεις?

Να δείτε! Όλοι μαζί μπορούμε!!!!

Advertisements

Στέλνεις μια ζωγραφιά του παιδιού σου στο www.childsown.com και σου στέλνουν πίσω ένα κουκλάκι!

Published Σεπτεμβρίου 9, 2012 by sofiaathanasiadou

 

 

 

Δεν ειναι η πιο καταπληκτικη ιδεα ever?

Mπορει σε εσας οι ζωγραφιες του παιδιου σας να φαινονται ορνιθοσκαλισματα αλλα οχι για αυτην την  SuperMom!

Tωρα οι ζωγραφιες του παιδιου σας παιρνουν σαρκα και οστα στο  Child’s Own Studio  !

Το Childs οwn studio ξεκινησε με μια απλη υπεροχη ιδεα!

Να δημιουργησει ενα μαλακο αναγνωρισιμο και εντελως προσωπικο παιχνιδακι αγκαλιας…

Κατι που το παιδι το εχει δημιουργησει μονο του…

Ετσι η ιδεα γεννησε μια μικρη επιχειρηση που πραγματικα κανει θαυματα !

Η μαλλον για να το θεσω καλυτερα δινει ζωη στα θαυμαστα σκιτσα των παιδιων σας…

Δεν ξερω κατα ποσο ειναι εφικτο η οικονομικο να στειλετε την ζωγραφια του παιδιου σας και να παραλαβετε το κουκλινι σας, αλλα ειλικρινα δεν βρισκω καλυτερο τροπο για να καταφερεις να κρατησεις για παντα την ζωγραφια του παιδιου σου…

Ετσι δημιουργουνται μοναδικα κουκλινια σχεδιασμενα απο τα παιδακια σας!

Φανταστικη ιδεα?

Πολλες φωτογραφιες απο τις δουλειες του Childs own studio θα δειτε εδω

Θα ξετρελαθειτε ειμαι σιγουρη!!!!