Αρχείο

All posts for the day 13 Ιουλίου 2012

Άτομα με αναπηρία, ταμπού και προκαταλήψεις! Σκεψεις της μαμας Αφροδιτης

Published Ιουλίου 13, 2012 by sofiaathanasiadou

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω αυτό το θέμα. Το έχω πιάσει πολλές φορές και άλλες τόσες το άφησα… Είναι τόσα αυτά που θα ήθελα να πω που δε νομίζω ότι μου φτάνει ολόκληρο βιβλίο…
Θα ξεκινήσω από τη δική μου αρχή:
Η πρώτη μου επαφή με ένα παιδί με αναπηρία ήταν στο δημοτικό, συγκεκριμένα στη Δευτέρα τάξη. Τα παιδία σε αυτές τις ηλικίες είναι σκληρά… Μια συμμαθήτρια μας όπως και κάποια άλλα παιδία στο σχολείο, σε άλλες τάξεις το βίωσε αυτό σε μεγάλο βαθμό. Την κοροϊδεύαμε γιατί δε μιλούσε καθαρά, το βλέμμα της χανόταν, στα μαθήματα ήταν πίσω.
Αργότερα, στο λύκειο, πήγαμε να τραγουδήσουμε με τη χορωδία μας τα Χριστούγεννα σε ένα ειδικό σχολείο. Εκεί, μιλήσαμε με τα παιδία, παίξαμε, γελάσαμε, μας κάλεσαν να ξαναπάμε. Περάσαμε τόσο όμορφα, που άρχισα να σκέφτομαι ότι θα μου άρεσε πολύ να δουλεύω σε ένα τέτοιο χώρο.
Αφού τελικά, άρχισα τις σπουδές μου άρχισα να καταλαβαίνω πολλά πράγματα. Είδα από κοντά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα άτομο με αναπηρία στην Ελλάδα. Πράγματα που ποτέ δεν είχα παρατηρήσει… Κακοφτιαγμένες ράμπες (όπου υπήρχαν), φανάρια με ήχο που δεν δουλεύουν, υποδομές σχεδόν πουθενά και ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ! Το μεγαλύτερο πρόβλημα όλων.
Να κοιτάζουν όλοι επίμονα και να δείχνουν με το δάχτυλο (!) πολλές φορές ψιθυρίζοντας… Μαμάδες να τραβάνε με το ζόρι τα παιδάκια τους μακριά όταν εκείνα ρωτάνε να μάθουν «γιατί;». Να μην προσφέρεται κανένας να σε βοηθήσει…
Δε θα έπρεπε κάποτε να σταματήσει αυτό; Γιατί τόσα βλέμματα λύπησης; Τα άτομα με αναπηρία δεν είναι καημένα ούτε κατώτεροι άνθρωποι. Είναι απλά διαφορετικοί, όσο εσείς με τον αδερφό σας. Αντιμετωπίζουν δυσκολίες, όπως αντιμετωπίζουμε όλοι μας, απλά σε διαφορετικά πράγματα!
Μην νομίζετε ότι είναι μακριά σας. Το ποσοστό των ατόμων με αναπηρία στην Ελλάδα είναι μεγάλο. Και αν δεν τους βλέπετε συχνά, είναι γιατί η δική μας στάση, αυτός ο απίστευτος ρατσισμός και ασέβεια που υπάρχει σε πολλούς, τους κλείνει μέσα στα σπίτια τους. Μια κοπέλα που συνόδευα κάποτε μου είχε πει ότι δε βγαίνει συχνά από το σπίτι της γιατί δεν μπορεί να μετακινήσει το καρότσι της στις ράμπες, αφού όλες έχουν παρκαρισμένα αυτοκίνητα από μπροστά! Δεν είναι άδικο να κάνουμε τη ζωή των συνανθρώπων μας τόσο δύσκολη;
Πριν ξανακοιτάξετε με λύπηση σκεφτείτε άλλη μια φορά:
Όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. Το πώς γεννιόμαστε δεν είναι επιλογή μας. Αλλά ακόμη και αν είμαι καλά τώρα, μου εγγυάται κανείς ότι θα είμαι και αύριο; Ότι θα ξυπνήσω και θα βλέπω; Ότι θα περπατάω στο δρόμο και δε θα με χτυπήσει αυτοκίνητο; Όχι. Οποιαδήποτε στιγμή της ζωής μου, μπορώ να βρεθώ σε αυτή τη θέση. Και νομίζω ότι τότε, δε θα θέλατε να σας λυπάται κανείς.
Αφροδίτη

Advertisements