Αρχείο

All posts for the day 26 Ιουνίου 2012

Super διαγωνισμος La Petite Boutique! Kερδιστε ενα Petit Romber και μια κορδελα για την πριγκηπισσα σας!

Published Ιουνίου 26, 2012 by sofiaathanasiadou

Η σελιδα απο το μαγαζι μου στο fb :

La Petite Boutique

προσφερει σε ολες τις fan  του blog  SuperMomRocks που εχουν κανει like και στις 2 σελιδες  την δυνατοτητα συμμετοχης τους σε ενα διαγωνισμο με likes!!!

Aνεβαστε μια φωτογραφια απο την μικρη σας η μια διαφημιστικη φωτογραφια  στην σελιδα μας

SuperMoms Rock

Συγκεντρωστε τα περισσοτερα likes και κερδιστε ενα σετακι  στα χρωματα της επιλογης σας !!!

Ο διαγωνισμος μας ξεκιναει 26/6 και ληγει 27/7 ακριβως στις 00.00

Ευχομαι σε ολες καλη επιτυχια

Φιλια

Σοφια

Advertisements

Πως να φτιαξετε ευκολα ενα στρωμα δαπεδου με μαξιλαροθηκες για τα παιδια! Απιστευτα ευκολη κατασκευη που θα λατρεψουν τα παιδια σας!

Published Ιουνίου 26, 2012 by sofiaathanasiadou

Ειναι η πιο ευκολη κατασκευη που σας εχω δειξει ποτε!

Ειναι πολυ χρησιμη ιδιως τωρα το καλοκαιρι !

Τα παιδια θελουν να αραζουν στο μπαλκονι η στον κηπο…

Επισης γινεται μια ωραια καρεκλα πουφ τυπου σεζ λονγκ για να διαβαζεις στο χαλαρο…

Και οταν χειμωνιασει παλι θα την χρησιμοποιουν τα μικρα σας για να τους διαβαζεται ιστοριες γυρω απο το τζακι…

Θα χρειαστειτε 4 μαξιλαροθηκες και ειτε βελονα και κλωστη η μηχανη!

Φυσικα το καλυτερο θα ηταν να τα γεμισετε  με μαξιλαρια…

Εχω βαλει στο ματι καποιες μαξιλαροθηκες απο το ικεα με τα ασορτι τους μαξιλαρια…

Εαν περιμενετε να αρχισω να γραφω ενα κατεβατο απο το πως να το κανετε γελιεστε…

Σας ειπα ειναι πανευκολο…

Piece of cake!

Απλα ενωνετε τις μαξιλαροθηκες μεταξυ τους  τις ραβετε και στην συνεχεια βαζετε μεσα τα μαξιλαρια!!!

Σουπερ?

Σε αλλη περιπτωση μπορειτε να μοιρασετε την παπλωματωθηκη και αφου την γαζωσετε  κανετε ανοιγματα στο πλαι και τα γεμισετε με μαξιλαρια …

Ειναι πιο δυσκολο και πιο χρονοβορο αλλα θα εχετε το αποτελεσμα της φωτογραφιας μας!

Τελειο?

Φιλακια στα μουτρακια σας

Σοφια

Προβαλετε την δουλεια σας με σελιδες περιοδικου! Γνωριστε την Ζηνα και την ιδιαιτερη δουλεια της!

Published Ιουνίου 26, 2012 by sofiaathanasiadou

Oταν η Ζηνα μου μιλησε για την δουλεια της πρεπει να σας πω οτι δυσκολευτηκα να καταλαβω τι ακριβως κανει…

Μου εφτιαξε ενα δειγμα για την σελιδα του μαγαζιου μου και ετσι καταλαβα… χιχιιχ

Φτιαχνει λοιπον πανεμορφα κολαζ για να προβαλετε την δουλεια σας με στυλ!

Ειναι μια τελεια ιδεα για να φτιαξετε τα blog και τις σελιδες σας…

Τους δινει ενα αλλο αερα πολυ πιο επαγγελματικο!

Οι τιμες της ειναι καλες και εχει διαφορα πακετα που μπορειτε να διαλεξετε…

Ετσι δημοσιευοντας 1 και μονο φωτο μπορειτε να γραψετε ενα τελειο κειμενο με τιμες πληροφοριες για πολλα τεμαχια και να τα προτεινετε σαν σετ!

Φοβερη ιδεα ε?

«Γειά σας, ονομάζομαι Ζίνα Παπαγεωργοπούλου και ασχολούμαι επαγγελματικά με fashion styling μακέτες τα τελευταία 6 χρόνια. Όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά πως το marketing είναι το πιο σημαντικό για την προώθηση των οποιονδήποτε προϊόντων και πόσο μάλλον fashion αξεσουάρ, μακιγιάζ και ρουχισμού. Για οποιαδήποτε ερώτηση, ρωτήστε με χωρίς δισταγμό.

Η συγκεκριμενη φωτογραφια ειναι ένα δείγμα της δουλειάς μου για την La Petite Boutique της Σοφίας μας.»

Η συλλογή με τη δουλειά μου είναι εδώ 

Μπορειτε να επικοινωνησετε μαζι μου μεσω fb εδω

τηλ.211 4073247

Δειτε αλλη μια περιπτωση της σπανιας «γεννας με σκεπη» η «πεπλο»!

Published Ιουνίου 26, 2012 by sofiaathanasiadou

Αυτες οι φωτογραφιες ειναι απο το σπανιο φαινομενο της σκεπης η πεπλου που σας εχω ξαναμιλησει!

Με το που τις ειδα σαστισα…

Η προηγουμενη περιπτωση που σας ειχα εμφανισει  δεν ηταν τοσο ολοκληρωμενη…

Ετσι ακριβως μοιαζουν τα παιδακια μας μεσα στην κοιλιτσα μας…

Ειναι το ιδιο «στριμωγμενα»

Στο προηγουμενο μου αρθρο σας ειχα βαλει το λινκ και απο το βιντεο…

Θα το βρειτε εδω!

Παρολα αυτα ξαναναφερω τι σημαινει και τι ακριβως συμβαινει οταν ενα παιδι γεννιεται ετσι!

Το να γεννηθει το παιδι με “πεπλο”μαζι με τον αμνιακο σακο προκειτε για μια σπανια περιπτωση!

Θεωρειτε απο μερικους μεγαλη τυχη για το παιδι και συμφωνα με την wiκkipedia ο Ναπολεων,ο Λορδος Βυρων  ηταν ενα απο τα παιδια που γεννηθηκαν μαζι με τον αμνιακο σακο!

Για την ακριβεια ειναι ενα ειδος μεμβρανης (caul) που καποιοι γνωριζουν ως προσωπιδα,περικεφαλαια, σκεπη η πεπλο!

Υπάρχουν δύο τύποι μεμβρανών σκέπες, και υπάρχουν τέσσερις τρόπους, που  μπορεί να εμφανιστουν.
Ο πιο κοινός τύπος της σκέπης είναι ένα κομμάτι της λεπτής, διαφανής εσωτερικής επένδυσης του άμνιου, που σπάει με τα πόδια και μενει σφιχτά στο κεφάλι κατά τη διάρκεια του τοκετού.

 ”Πλεον ειναι πολυ σπανιο το φαινομενο που  ένα μωρό γεννιέται με μια λεπτή, ημιδιαφανη αμνιακή μεμβράνη, που καλύπτει το κεφάλι του …

Ο κυριοτερος λογος ειναι η προκληση του τοκετου!

Το σπανιότερο είδος σκέπης είναι μια παχια  μαλακη μεμβράνη άγνωστου τύπου ιστού, η οποία καλυπτει κατά πάσα πιθανότητα κατά το κεφάλι του βρέφους κατά τη διάρκεια της κύησης.

Στη Γερμανία ονομάζεται “κράνος” (Galea) για τα αγόρια, και στην Ιταλία, για τα κορίτσια, ένα «φιλέτο»  ή “πουκάμισο” (αμφίεσμα, camisia).
Το λιγοτερο συχνο στον τύπο του ιστού της σκέπης ειναι να καλυπτει το πρόσωπο και το κεφάλι από τα σημεία στερέωσης και να σχηματίζει βρόχο πίσω από τα αυτιά, καθιστώντας ετσι τη διαδικασία αφαίρεσης πιο περίπλοκη. Σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις, η σκέπη ειναι παχύτερη και  καλυπτει ολόκληρο το σώμα του βρέφους, που μοιάζει με ένα κουκούλι.
Η σκέπες είναι ακίνδυνο και μπορουν να  αφαιρεθούν αμέσως από τον γιατρό ή τη μαία κατά την παράδοση του παιδιού.

Αν η μεμβράνη είναι του αμνιακου ιστού,  αφαιρειτε πιο  εύκολα  και γλιστρά μακριά από το δέρμα του παιδιού αμεσως.

Η αφαίρεση της μεμβράνης που ειναι παχύτερη είναι πιο περίπλοκη.

Αν γίνει σωστά, ο θεράπων ιατρός θα κανει μια μικρή τομή στη μεμβράνη στο σημειο που ειναι τα ρουθούνια, έτσι ώστε το παιδί να αναπνεύσει.

Στην συνεχεια προσπαθουν να το ξεκολλησουν προσεκτικα από πίσω από τα αυτιά.

Το υπόλοιπο της σκέπης μπορεί να τραβηχτεί προς τα πίσω είτε πολύ προσεκτικά από το δέρμα, ή τρίβοντας απαλά με ένα φύλλο χαρτιού, το οποίο στη συνέχεια σπρωχνει τη φλούδα μακριά.

Αν αφαιρεθούν πολύ γρήγορα, η σκέπη μπορεί να αφήσει πληγές στη σάρκα του βρέφους στα σημεία σύνδεσης, με αποτελεσμα  να αφήσει μόνιμες ουλές.

Η μεμβράνη (πεπλο) σε ορισμένες περιπτώσεις  δινεται στη μητέρα να διατηρηθεί.

Υπαρχει μια λαικη ικασια οτι ο ανθρωπος αν χασει το πεπλο του θα ειναι πολυ ατυχος…

 Ωστόσο, πολλοι ειναι οι γιατροι που δεν ενημερωνουν τους γονεις οτι το παιδι γεννηθηκε με “πεπλο”

Μια τετοια  γέννηση, δεν πρέπει να συγχέεται με την “μπόλια” που  συμβαίνει όταν το βρέφος γεννιέται μέσα στο αμνιακό σάκο ολόκληρο.

Ο σάκος δηλαδηπου μοιαζει με μπαλονι κατά τη γέννηση, μαζι με το αμνιακό υγρό και το παιδί στο εσωτερικό της ή εν μέρει αδιάσπαστη μεμβράνη!

Αυτο ειναι ενα αλλο φαινομενο με εμφανηση 1 στις 80.0000!

Aυτος ειναι ο μικρουλης που εχει γεννηθει ετσι!

Την αναρτηση βρηκα στο blog της μαμας του Tech Boys!

Φοβερο?

Αν σας αρεσε πατηστε share και μοιραστειτε το !

Αν γνωριζετε κατι περι αυτου αφηστε ενα σχολιο κατω απο αυτο το αρθρο!

Φιλακια στα μουτρακια σας

Σοφια

Αθανατο Ελληνικο κρατος… Δειτε ποτε ολα θα δουλεψουν υπερ μας…

Published Ιουνίου 26, 2012 by sofiaathanasiadou

Κόλαση στις χώρες της ευρωπης

Ένας ελληνας πεθαίνει και φτάνει στη ρεσεψιόν της Κόλασης και ο υπάλληλος του ανακοινώνει ότι…

επειδή είναι υπήκοος χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορεί να διαλέξει μία από τις κολάσεις των χωρών-μελών.

Σκέφτεται λίγο και αποφασίζει να πάει στη Γερμανική. Οργανωμένη χώρα σου λέει, τόσα χρόνια στην Ελλάδα τι κατάλαβα, μου βγάλανε το λάδι. Τουλάχιστον, ας πάρω μυρωδιά του τι σημαίνει Ευρώπη, έστω και στην κόλαση.

Φτάνει λοιπόν μπροστά στην πύλη της γερμανικής κολάσεως.

Μαύρο μάρμαρο, καλογυαλισμένο, σιδερένια πύλη και ψηλά γράφει με μεγάλα γράμματα: ΚΟΛΑΣΗ στα γερμανικά.

Χτυπάει…. Του ανοίγει ένας άψογα ντυμένος υπάλληλος και τον ρωτά τι θέλει.

– Να δω, του απαντά εκείνος πώς είναι.

– Ούτε να το σκέφτεστε, του απαντά ο υπάλληλος! Όλη την ημέρα μας δέρνουνε με κάτι τεράστια μαστίγια και το βράδυ μας βάζουνε σε κάτι τεράστια βαρέλια γεμάτα σκατά!! Φρίκη! Φρίκη!

Όπου φύγει-φύγει ο Έλληνας……

Δοκιμάζει τις υπόλοιπες κολάσεις, τα ίδια.

Έτσι, απογοητευμένος, καταφεύγει στην έσχατη λύση, την ελληνική κόλαση! Φτάνει λοιπόν έξω από την πύλη.

Μία πύλη εγκαταλειμμένη, βρώμικη όπου στο ψηλότερο σημείο της υπάρχει με μεγάλα φωσφορίζοντα γράμματα η λέξη ΚΟΛΑΣΗ. Το Κ και το Λ φυσικά δεν ανάβουν.

Έτσι η επιγραφή γράφει «ΟΑΣΗ».

– Ελληνική ανοργανωσιά….μουρμουρίζει…..

Όσο πλησιάζει, ακούει κάτι περίεργους θορύβους…… Μοιάζουν με μουσική. Πλησιάζει περισσότερο. Η μουσική πλέον ακούγεται ολοκάθαρα. Μπουζούκια, μπαγλαμάδες κλπ.

Χτυπάει…

Του ανοίγει ένας τύπος κρατώντας μία μπουκάλα στο χέρι εντελώς φέσι και τον ρωτά τι θέλει.

-Ήρθα να δω πώς είναι, του λέει και βάζει το κεφάλι του μέσα…

Τραπέζια, κάπνα, κάτι γκόμενες χορεύουν πάνω στα τραπέζια τσιφτετέλια, νταούλια….. Γενικώς, μπάχαλο.

Τρελαίνεται ο τύπος….

– Τι γίνεται εδώ;! ρωτά.

– Aσε φίλε, χάλια του λέει ο μεθυσμένος. Η κατάσταση είναι δραματική εδώ πέρα. Μας δέρνουν όλη μέρα με κάτι τεράστια μαστίγια και το βράδυ μας βάζουν σε κάτι τεράστια βαρέλια με σκατά.

– Πλάκα μου κάνεις, ρωτά ο πεθαμένος. Εδώ πίνετε και γλεντάτε……

– Εεε, ξέρεις πώς είναι εδώ στην Ελλάδα . Τη μία δεν έχουμε σκατά, την άλλη χαλάνε τα μαστίγια…..

Μια ιστορια τοκετου χωρις Happy end…Η ιστορια της Leah και μια μητερα που προσπαθει να ενημερωσει τον κοσμο για το (HLHS)συνδρομο αριστερης καρδιας,τη Διαγραμματική Κήλες, και την απώλεια Βρέφους…

Published Ιουνίου 26, 2012 by sofiaathanasiadou

Leah’s Story

 

Η Λια ειναι ενα μωρακι που ηρθε και εφυγε πριν καν γεννηθει…

Η μαμα της μια γυναικα που προσπαθησε να δωσει στο μικρακι της καθε δυνατη ελπιδα επιβιωσης ακομα και αν το παιχνιδι ηταν χαμενο απο την αρχη…

Ισως πολλες την παρεξηγησετε ισως πολλες θα μπειτε στην θεση της αλλα σιγουρα ολες θα την νιωσετε..

Καθε ανθρωπος λειτουργει διαφορετικα οταν ερχεται αντιμετωπος με την καταστροφη…

Οταν σου πουν οτι δεν θα τα καταφερει το παιδι σου …

Παντα ελπιζεις για ενα θαυμα…

Η Τζενυ προσπαθησε να δωσει το καλυτερο στο μικρο της κατ εκεινη…

Ειναι μια σπανια περιπτωση  2 περιπτωσεων μαζι που εχει συμβει σε 4 παιδια σε ολη την Αμερικη εως τωρα…

Βιωσε την απωλεια στο επακρο …

Η ιστορια της με εκανε να δακρυσω  και να την θαυμασω…

Δεν ξερω εαν θα συμφωνουσα με αυτο που εκανε…

Αν θα το αντεχα να συνεχισω την κυηση μεχρι τελους αλλα δεν παει να της αναγνωριζω οτι εδωσε το καλυτερο στο μικρακι της…

Οση ωρα μεταφραζω νιωθω πραγματικα δεος …
Νιωθω την αναγκη να πω πως οι γυναικες ειναι πραγματικα δυνατα πλασματα!
Απο την στιγμη που γινεσαι μητερα αποκτας μαγικες δυναμεις…
τρομερες αντοχες 
Η ψυχη μας και η καρδια μας ειναι τοσο μεγαλη που πραγματικα συγκλονιζομαι…..
EINAI MAΓΚΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΑΝΑ….

Η Τζενυ εχει γραψει στο blog που δημιουργηθηκε για την Leah

Για την οικογενεια αυτη η Λια ηταν απο την αρχη μελος της οικογενειας και πονεσαν ολοι με το χαμο της…

Θα ηθελα μεσω αυτου του blog να σας πω ποσο πολυ το συντομο χρονικο διαστημα ζωης της μικρουλας επηρεασε τοσο πολυ την ζωη μας …

Ειμαστε αυτοι που ειμαστε σημερα γιατι η Λια αγγιξε την ζωη μας..

Ελπιζω να καταφερω να κανω τους ανθρωπους να καταλαβουν οτι καμια «ταμπελα» δεν θα καταφερει να αποδωσει τον αντικτυπο της απωλειας της στην οικογενεια μας…

Ειμαι η Τζενυ και αυτη ειναι η ιστορια μας….

Στις  5/21/11, εμαθα οτι ειμαι εγκυος  !

Στην αρχη φοβηθηκαμε καθως ειχαμε ηδη 1 παλλινδρομο κυηση στο παρελθον…

Ηταν πολυ νωρις για να δουμε τον γιατρο ενιωθα αρκετα καιλα και ηδη εβλεπα την κοιλιτσα μου να ξεπεταγεται…

Αποφασισαμε να παμε για τον υπερηχο 1ου τριμηνου και να ακουσουμε την καρδουλα απο το σπορακι μας…

Στις 13 βδομαδες καναμε την αυχενικη διαφανεια…

Ειχαμε επικεντρωθει στο να ακουσουμε μια δυνατη καρδια..

Ποτε δεν πιστεψα οτι υπηρχε και αλλος λογος ανυσηχιας…

Την ακουσαμε αμεσως και ενιωσα πως την αγαπουσα ηδη τοσο πολυ…

Με το που μου ανακοινωσαν οτι ηταν κοριτσι ενιωσα τοσο τυχερη τοσο ευτυχισμενη…

Ημουν επιτελους μαμα!

Τοτε ολα σταματησαν…

Μπορουσα να το καταλαβω απο το βλεμμα της νοσοκομας…

Δεν καταλαβαινα λεξη απο οσα μου ελεγαν αλλα ενιωθα την καρδια μου να σκιζεται σε χιλια κομματια…

Με δακρυα στα ματια ακουγα ολα οσα μου ελεγαν…

Η Λια υπηρχε περιπτωση να πασχει απο συνδρομο Down Τρισωμια 13 η 18 που ειναι και τα 2 θανατηφορα η να εχει αλλες ανωμαλιες …

Αμεσως αρχισα να ρωταω εκατομμυρια ερωτησεις  αλλα τιποτα δεν ηταν σιγουρο περα απο το οτι το μωρο μας σιγουρα ειχε καποια γεννετικη ανωμαλια…

Ηξερα πως εχουμε να αντιμετωπισουμε μια μεγαλη προκληση αλλα θα τα καταφερναμε…

Τα νεα δεν αλλαξαν το γεγονος οτι αυτο το παιδι ηταν δικο μας και την αγαπουσαμε ηδη…

Νιωθαμε φοβο ,τιποτα δεν ηταν σιγουρο αλλα ειχαμε ο ενας τον αλλον…

Ο τερματισμος της εγκυμοσυνης δεν τεθηκε ποτε σαν επιλογη…

Οτιδηποτε και αν ειχαμε να αντιμετωπισουμε το μωρακι μας θελαμε να παρει ολη μας την αγαπη και την προστασια…

Ενιωθα οτι ηταν αναντικαταστατη και ηθελα να της δωσω τα παντα!

Αποφασισαμε να την βαφτισουμε  Leah Naomi Fujinami. Ενιωθα καλα ειχα ορεξη και ηδη φορουσα ρουχα εγκυμοσυνης…

Μπορω να πω οτι απολαμβανα  την  εγκυμοσυνη…

Στις 15 βδομαδες καναμε αμνιοπαρακεντηση…

Μια βδομαδα αργοτερα μαθαμε οτι τα αποτελεσματα εδειξαν οτι δεν υπηρχε καμια γεννετικη ανωμαλια…

Δεν μπορω να σας περιγραψω τα συναισθηματα μας οταν μαθαμε οτι η Λια ηταν καλα…

Ο γιατρος ηθελε παλι να ελεγξει για πιθανη κοιλη αλλα τωρα που ξεραμε πως δεν υπηρχε γεννετικη ανωμαλια νιωθαμε να μας πλυμμηριζει  ευτυχια και ανακουφιση …

Στις 18 Αυγουστου 2011 ημουν 18 εδομαδων και πηγαμε για υπερηχο…

Για ακομη μια φορα τα νεα μας ηταν πολυ ασχημα…

Ο γιατρος μας εξηγησε πως η καρδια της Λια ηταν σε πολυ κακη κατασταση..

Ειχε Diagrammatic Hernia, που σημαινει οτι το στομαχι της βρισκοταν στο στηθος μαζι με τα υπολοιπα οργανα λογω μιας τρυπας στο διαφραγμα της…

Αμεσως πηγαμε στην καρδιολογικη παιδιατρικη κλινικη παιδων για να κανουμε εναν υπερηχο στην καρδια.

Η Λια ηταν τοσο εβεργητικη και τιποτα δεν προδιδε την κατασταση της..

Εβαλε το χερακι της μπροστα στην οθονη σαν να μας χαιρεταει …

Το μονο που σκεφτομουν ειναι πως ειναι ζωντανη και  ποσο μα ποσο πολυ την αγαπουσα ηδη…

Ο υπερηχος κρατησε μια αιωνιοτητα , με τους γιατρους να μπαινοβγαινουν ,συμπεριλαμβανομενου και του επιμελητη καρδιολογιας…

Ολα ηταν τοσο δυσνοητα και οι απαντησεις των γιατρων στις ερωτησεις μας ,μας μπερδευαν ακομα περισσοτερο…

Αφου μας αλλαξαν δωματιο μας εξηγησαν τις διαφορες αναμεσα σε μια φυσιολογικη καρδια εμβρυου και της μικρουλας μας…

Επασχε απο ενα σπανιο συνδρομο ονοματη Hypoplastic Left Heart Syndrome. Η αριστερη καρδια απλα δεν υπηρχε…

Η μονη λυση για αυτο ηταν 4 μεγαλα χειρουργεια και ενα μοσχευμα καρδιας θα ελυναν το προβλημα εαν καταφερνε η μικρη να επιζησει του χειρουργειου…

Τα περισσοτερα βρεφη δεν επιζουν απο τετοια χειρουργεια… Η καρδια της Λια ηταν στην δεξια μερια του στηθους πιεζοντας τον πνευμονα εμποδιζοντας τον να αναπτυχθει…

Ολα αυτα σε συνδυασμο με την Diagrammatic Hernia.

Για να διορθωθει η καρδια θα χρειαζομασταν γερους πνευμονες και για να διορθωσουμε την κοιλη χρειαζομασταν μια δυνατη καρδια…

Δεν ειχαμε τιποτα…

1% πιθανοτητα να επιζησει το αγγελουδι μας…

Καταρρακωθηκαμε..

Ημουν προετοιμασμενη για ολα αλλα οχι για αυτο…

Τα εχασα ο Μαρκ με κρατουσε και ο γιατρος προσπαθουσε να μας στηριξει…

Μας ειπε να επιστρεψουμε για να συζητησουμε με τους ειδικους για το ενδεχομενο του τερματισμου της εγκυμοσυνης…

Ειπαμε αμεσως και χωρις δευτερη σκεψη ΟΧΙ!

Ειμασταν αποφασισμενοι να της δωσουμε 1 % πιθανοτητα..

Ισως τα καταφερνε …

Πιστεψαμε σε ενα θαυμα..

Το ειχαμε αναγκη!

Ολα ενιωθαν σαν ενα απαισιο ονειρο…

Την επομενη μερα ειχαμε επετειο 7 χρονων γαμου …

Επιστρεψαμε στο νοσοκομειο και καναμε meeting με τους γιατρους και μας εξηγησαν τους λογους που η Λια δεν ηταν ιδανικη υποψηφιος για μεταμοσχευση…

Μας εξηγησαν οτι και οι 2 παθησεις ειναι εξαιρετικα σπανιες και το να εχει καποιο βρεφος και τα 2 συμβαινει παρα πολυ σπανια…

Μονο 4 βρεφη ετυχε να πασχουν και απο τα 2 συνδρομα στις Ηνωμενες Πολιτειες και κανενα δεν τα καταφερε..

Οι μονες επιλογες που μας δοθηκαν ηταν να να τερματησουμε την εγκυμοσυνη η να την φτασουμε οπου καταφερει να φτασει…

Οι λεπτομερειες της εκτρωσεις με εκαναν να νιωσω απαισια..

Δεν μπορουσα να το κανω αυτο στην μικρη μας….

Ηθελα να προσπαθησω να την φροντισω μεχρι το τελος… Θα την αφηνα να αποφασισει αυτη ποτε θα φυγει…

Μεσα μου η Λια δεν χρησιμοποιουσε ουτε την καρδια της ουτε τους πνευμονες και θα ζουσε…

Αν αυτη ηταν η μονη ζωη που θα γνωριζε τοτε θα της εδινα οτι καλυτερο μπορουσα και δεν θα γνωριζε τιποτε αλλο περα απο την απεριοριστη αγαπη που θα της διναμε…

Χτισαμε τις ελπιδες μας πανω στο 1% και αποφασισαμε σαν γονεις πως θα την προστατευαμε οσο αυτο ηταν δυνατον.

Ηταν μια γλυκοπικρη τραγωδια…

Ημουν εγκυος σε ενα πανεμορφο κοριτσακι χωρις καμια πιθανοτητα να επιζησει…

Συνεχισαμε την εγκυμοσυνη και εγω μερα με τη μερα φουσκωνα…

Μου αρεσε να ειμαι εγκυος και το βασικοτερο αγαπουσα τον αντρα μου και αυτο το μωρο!

Ηθελα να κρατησω καθε δευτερολεπτο μαζι της σαν θησαυρο. Αγγιζα την κοιλια μου σε καθε ευκαιρια και χαιρομουν οταν ενιωθα την παραμικρη κινηση της…

Ημουν πληγωμενη δεν μπορουσα να πιστεψω οτι αυτο μας συνεβαινε…Πραγματικα κατι οπως αυτο δεν  μπορει να μας συμβαινει στα αληθεια …

Ξεκινησα να ερχομαι πιο κοντα στον Θεο και να προσευχομαστε καθημερινα για την Λια…

Ηρθε στην ζωη μας για καποιο σκοπο ..Ειχαμε ακουσει πολλες φορες για καποιο θαυμα και το περιμεναμε με λαχταρα…

Σκεφτομουν γιατι εμας?

Εχω κανει λαθη που να τα αξιζω ολα αυτα η μηπως δεν αξιζω να αποκτησω δικο μου παιδι?

Κατα καιρους ζητουσα απο τον Κυριο να προστατεψει το παιδι μου ….

Στις 15 Σεπτεμβρη 2011 πηγαμε για επανεξεταση. Τα πραγματα ηταν πολυ χειροτερα..Η βαλβιδα του πνευμονα δεν λειτουργουσε καθολου…Ημουν σιγουρη οτι η Λια θα ηταν μια περιπτωση απο αυτες που διαβαζα πως εγινε θαυμα…

Σε εκεινη την επισκεψη διαλυθηκαν ολες μου οι ελπιδες και ηξερα πως το μονο που μπορουσα πλεον να κανω ειναι να ετοιμαστουμε για το αναποφευκτο…

Οπως και να ειχε η ζωη της δεν ειχε τελειωσει…

Ειχαμε ακομα μερικους μηνες μαζι με την Λια και επρεπε να ειμαστε θετικοι και δυνατοι για αυτην…

Η Λια ενιωθα οτι μου μοιαζει…

Ξεροκεφαλη μεχρι τελικης πτωσης… Δεν θα εγκατελειπε χωρις αγωνα…

Το ιδιο ακριβως θα εκανα και εγω για εκεινη…

Οι μερες μας γεμιζαν με το μικρο μας κοριτσακι … Της λεγαμε ποσο πολυ την αγαπαμε ,της μιλουσαμε για μας και συνεχισαμε να προσευχομαστε για εκεινη καθημερινα …Ο Μαρκ συνηθιζε να της λεει : Μεινε δυνατη και να θυμασαι για παντα οτι σε αγαπαμε !

Στον υπερηχο παρατηρησαμε οτι μοιαζει στον μπαμπα της και ειχε πολλα μαλλια.

Ηταν πολυ ενεργητικη το βραδυ και με κλωτσουσε τοσο δυνατα που ο Μαρκ και εγω γελαγαμε σαν μικρα παιδια…

Ηταν σαν να μας ελεγε οτι ηταν δυνατη!

Ποτε δεν εχασα καμια κινηση της και ενιωθα πως η παραμικρη της κινηση με εφερνε πιο κοντα!

Στους υπερηχους παντα η καρδουλα της ακουγοταν δυνατη και κρατουσε επιμονα τα χερακια της κρυβοντας το προσωπο της…

Οποτε τα επαιρνε απο μπροστα βλεπαμε ποσο ομορφη ηταν…

Σε ενα υπερηχο ο τεχνικος πιεσε την κοιλια μου και τοτε η Λια γυρισε μας κοιταξε και μας εβγαλε την γλωσσα…

Γελασαμε τοσο πολυ και ο μπαμπας της ειπε οτι εχει παρει απο μενα …

Αυτο μου αρεσε πολυ γιατι σημαινε οτι θα ηταν μαχητρια σαν και εμενα…

Η Λια λατρευε την μουσικη…

Της αρεσε πολυ η lady Gaga και τα Χριστουγεννιατικα καλαντα…

Ενιωθα καλα αλλα μεσα μου η καρδια μου ηταν διαλυμενη…

Ηξερα πως θα ερθει η ωρα που δεν θα την εχω κοντα μου…

Κανονιζα τις λεπτομερειες της κηδειας  ενω αλλες μητερες κανονιζαν τα baby shower και τα παιδικα δωματια…

Ηταν ομως αυτες οι δικες μου μοναδικες στιγμες που θα ειχα με την Λια…

Οταν παρηγγειλα την  τεφροδοχο ηταν το συναισθημα τοσο απαισιο…

Παραγγειλαμε εκμαγεια για να κρατησουμε τις πατουσες και τιςς παλαμες της…Διαλεξα ιδιαιτερα τραγουδια για να παιξουν στην κηδεια και της αγορασα τα μοναδικα ρουχαλακια που θα φορουσε στο κορμακι της και την μοναδικη κουβερτουλα που θα χουχουλιαζε μεσα το μωρακι μου…

Διαλεξα την Καρολυν μια εκπληκτικη φωτογραφο που θα τραβουσε τις φωτογραφιες μας… Διαβαζα βιβλια για το πως θα καταφερω να επιζησω απο ολο αυτο ,πων να κρατηθω και να μην καταρακωθω…

Πως να γινω καλυτερη μητερα…

Ενιωθα σαν καποιος να μου ξεσκιζει την καρδια κομματι κομματι….

Το μονο που μπορουσα να κανω ειναι να περιμενω…

Λατρεψα καθε στιγμη με την Λια …Της ελεγα συχνα θα σε αγαπω για παντα οσο θα ζω θα σε σκεφτομαι και θα εισαι για παντα το μωρο μου…

Της ελεγα ιστοριες για τον παραδεισο οπου θα πηγαινε … Ηθελα να την προετοιμασω να ξερει ποσο υπεροχα ηταν το μερος που θα πηγαινε…

Δεν ηθελα να εγκαταλειψω τις ελπιδες οτι θα γινοταν ενα θαυμα  παρολα αυτα ηξερα πως βιωνα ενα θαυμα ηδη.

\Μειναμε θετικοι και δυνατοι και παλεψαμε να το κανουμε για την Λια… Δεν ειχαμε ιδεα πως θα επιζουσαμε αυτης της τραγωδιας αλλα επρεπε να το κανουμε για το μικρο μας κοριτσακι…

Στις 8 Δεκεμβρη ειχα ενα περιεργο προαισθημα …Ενιωθα πως κατι θα γινει…

Κοιμηθηκα εχοντας το χερι μου στην κοιλια χαιδευοντας την… Ηταν πολυ ενεργητικη και  εγω ανυσηχη γιατι πλησιαζε η ημερομηνια τοκετου… 8 Ιανουαριου …Ποσο γρηγορα περνουσε ο καιρος Θεε μου…

Συνηθως κατα την διαρκεια της νυχτας η Λια με κλωτσουσε αλλα εκεινο το βραδυ σταματησα να την νιωθω…

Φοβηθηκα πως κατι συνεβει…

Της εβαλα μουσικη της μιλησα και εβαλα τα κλαμματα…

Ξεκινησαμε να παμε στο νοσοκομειο και καθε δευτερολεπτο ο Μαρκ με ρωτουσε …Την νιωθεις? Μηπως κινηθηκε?

Μολις φτασαμε ακουσαμε ανακουφισμενοι την καρδια της να χτυπαει…

Ηπια ενα χυμο και εφοσων δεν κουνιοταν καναμε υπερηχο…

Η καρδια της χτυπουσε αλλα δεν κουνιοταν… Εμοιαζε σαν να κοιμοταν…

Ειχε βαλει το ενα χερακι μπροστα στο προσωπο της σαν να ελεγε τελειωσα…

30 λεπτα και ακομα καμια κινηση…

Ολα μου τα ονειρα να την βλεπω να μεγαλωνει να την ακουω να με φωναζει μαμα να την αγκαλιαζω να την στολιζω  διαλυθηκαν…

Ο αντρας μου ποτε δεν θα ειχε την ευκαιρια να την  προστατεψει απο τα αγορια η να την οδηγησει στην εκκλησια…

Και εκεινος διαλυθηκε….

Ενιωθα οτι την απογοητευσαμε … Οτι αποτυχαμε να την προστατεψουμε…

Παρολα αυτα  ειχαμε κανει οτιδηποτε ηταν ανθρωπινως δυνατο να μην πονεσει και να την κρατησουμε στην ζωη…

Αποφασισαν πως ηρθε η ωρα…

Βουρκωσα και ξεσπασα σε κλαμματα.. Ηξερα ακριβως τι θα επακολουθησει…

Δεν ηθελα να την χασω….

Προσευχηθηκα να με παρει ο Θεος αντι για αυτην …

Την χρειαζομασταν… Γιατι Θεε μου συνεβαινε αυτο?

Καλεσα να ερθουν ολοι στο νοσοκομειο και μπηκα μεσα στις 1.30…

Παρολο που φοβομουν και εκλαιγα οι συσπασεις ηρθαν και ακουγα την καρδουλα της να χτυπαει για 2 ακομα ωρες…

Λιγο πριν ξεκινησουμε και αφου εμεινα μονη μαζι της χαιδεψα την κοιλια και της ειπα πως ολα θα πανε καλα….

Ξαπλωσα και την ωρα της τελευταιας συσπασης η καρδια εξασθενησε τελειως…

Ψαχναμε τον παλμο ενω ολοι προσευχομασταν να τα καταφερει η μικρουλα…

Marc held my hand as they told us they could no longer find her heart beat and mine stopped. I was shattered. I wanted God to take me instead of Leah. I was ready to go in her place.Ο Μαρκ μου κρατουσε το χερι  ενω η Λια ταξιδευε για τον παραδεισο…

3.30 29 /12/2011 το αγγελουδι μας εφυγε…

Ηθελα να πεθανω και προσευχομουν στο Θεο να με παρει…

Ηταν ακομα μεσα μου και επρεπε να φανω δυνατη…

Ολοι εκλαιγαν για τον χαμο της…

Ολοι προσευχηθηκαμε να βρει τον δρομο της για τον παραδεισο οπου και ανηκε…

Δεν θα ακουγα ποτε το κλαμμα της δεν θα την εβλεπα ποτε να χαμογελαει…

Δεν θα με κοιτουσε ποτε στα ματια…

Διαλυθηκα…

Μτε απο 30 ολοκληρες ωρες τοκετου  ολη η οικογενεια ενωμενη βιωνε τον χαμο της…

Ολοι ηταν παρωντες σε αυτο το ταξιδι …

Ολοι την αγαπησαν πολυ και ηθελαν να την γνωρισουν…

Οσο περνουσε η ωρα απογοητευομουν που δεν συνεβαινε τιποτα…

Ειχαν σπασει τα νερα μου νωριτερα την ιδια μερα και ειχα παρει αρκετη ποσοτητα Pitocin. Τοτε γυρω στις  7:00pm, ενιωθα πιεση στους γοφους μου και πονους που ουτε η επισκληριδιος μπορουσε να με καλυψει. IΟ γιατρος ηρθε και μου ανακοινωσε οτι ηταν πλεον ωρα…

Ο φοβος με κατεκλυσε και ενιωθα απαισια…

Δεν μπορουσα να το κανω…

Η Λια ηταν ηδη νεκρη και ολα αυτα εμοιαζαν με εφιαλτη…

Ολοι ηταν στο πλευρο μου  και με ενθαρυναν να συνεχισω τις εξωθησεις…

Δεν μπορουσα να σπρωξω στο τελος…Ενιωθα τοσο πολυ φοβισμενη… Δεν εκλαιγε και ηταν το μονο που ηθελα να ακουσω..

Ειχα συγκλονιστει…

Αυτο ηταν το τελος…

Εσπρωξα και την τραβηξα αμεσως στην αγκαλια μου…

Το μικρο μου γεννηθηκε στις  8:46pm στις 30 Δεκεμβρη , 2011. Γεννηθηκε ηδη σαν αγγελος …

Ηταν τοσο ομορφη απαλη και γλυκια…Τοσο τελεια…

Λατρεψα τα μεγαλα πατουσακια της τις εντυπωσιακες της βλεφαριδες…

Ολα επανω της ηταν τελεια σχηματισμενα …Μονο τα χειλακια της και τα νυχακια της ηταν μαυρα…Φαινοταν σαν να φορουσε μακιγιαζ…

Η Λια ηταν τελεια και πανεμορφη….

Τραβηξαμε φωτογραφιες με την  Carolyn (φωτογραφο) κρατησαμε τα αποτυπωματα απο τα χερακια και τα ποδαρακια της φτιαξαμε εκμαγεια και πηραμε τουφες απο τα μαλλακια της. Την κρατησαμε σφιχτα και αγγιξαμε με τα χερακια της το προσωπο μας..

Την κρατουσαμε σφιχτα  της φιλουσαμε τα χερια και αγγιξαμε τις μυτες μας… Ηθελα να την κρατησω ζεστη…

Ο Μαρκ την εντυσε με το μοναδικο ρουχαλακι που θα φορουσε ποτε και στην συνεχεια βαφτιστηκε απο τον αδερφο του Μαρκ…

Η οικογενεια και οι φιλοι μας προσευχηθηκαν μαζι μας και ολοι τους περασαν λιγο χρονο μαζι της ειτε κρατωντας την αγκαλια ειτε απλα καθισμενοι διπλα μας…

Ακομα και τοτε περιμενα να κλαψει η να κουνηθει…

Kοιταξα τα ματια της… Ειχα αναγκη να δω πως ηταν… Ηθελα να τα θυμαμαι…

Ηταν γκρι και πανεμορφα…

Η Λια ηταν ενα πανεμορφο κοριτσακι και το ξερουν ολοι!

Ο δεσμος μας ειναι κατι που πολλοι ισως δεν θα καταλαβουν  αλλα ποτε κανεις δεν θα μπορεσει να παρει μακρια απο μενα… Ο δεσμος της με τον μπαμπα της ειναι ανεκτιμητος… Την κουνησαμε και της μιλαγαμε για ωρα…

Περασαμε 6 ολοκληρες υπεροχες ωρες μαζι της και μοιραστηκαμε μαγικες στιγμες που θα κρατησουν μια αιωνιοτητα για εμας !

Οταν ηρθαν και την πηραν για να την ετοιμασουν …ηθελα απλα να τρεξω απο πισω τους και να τους την παρω στην αγκαλια μου…

Ειχαμε μια ομορφη λειτουργεια με πολλα λουλουδια ομορφη μουσικη και ομορφες αναγνωσεις…

Η τεφροδοχος της Λια βρισκεται στο δωματιο των ξενων περιτρυγιρισμενο απο λουτρινα λαγουδακια…

Αυτο ειναι και το συμβολο με το οποιο την εχουμε συνδεσει…

Καθε φορα που βλεπουμε ενα την σκεφτομαστε αμεσως…

Ειναι ενας πονος που κανεις δεν θα επρεπε να νιωσει αλλα ειναι κατι που δεν θα το αλλαζα με τιποτε…

Ποτε δεν θα γυρνουσα πισω να κανω κατι διαφορετικο απο αυτο που εκανα…

Ειμαι ευγνωμων για τις 39 εβδομαδες που περασα μαζι της…

Μπορω να πω με βεβαιοτητα πως αλλαξε την ζωη μας για παντα…

Γνωρισαμε καταπληκτικους ανθρωπους  σε αυτο μας το ταξιδι.. Εχουμε γινει διαφορετικοι ανθρωποι απο αυτο που ειμασταν και εκτιμουμε την ζωη περισσοτερο εχοντας συνηδητοποιησει ποσο ευθραστη ειναι…

Και ηρθε η ωρα να προχωρησουμε…

Ποτε δεν θα ξεχασουμε το αγγελουδι μας και ποτε δεν θα αφησουμε τον κοσμο να ξεχασει την Λια…

Ειναι δυσκολο να συνειδητοποιησουμε γιατι συνεβει σε εμας…

Γνωριζουμε μονο οτι ειναι ολα μερος του υπερτατου σχεδιου του Θεου και οτι δεν εγινε για να μας δειξει το ασχημο προσωπο του…

Ειμαστε οι γονεις της Λια και την αγαπαμε περισσοτερο απο το καθε τι και αυτο θα ειναι το μονο που γνωρισε στην συντομη ζωη της!

Ολοι οσοι μας γνωρισαν και ηταν κομματι της εγκυμοσυνης μας αγαπησαν αυτο το πλασμα και η Λια θα  το θυμαται αυτο για παντα!

Μας κοιταζει απο καπου εκει ψηλα…

Στν παραδεισο….

Σας ευχαριστω ολους οσους κανατε τον κοπο να διαβασετε την ιστορια μας…

Jenny