Αρχείο

All posts for the day 13 Μαΐου 2012

Μανα θυμαμαι που…

Published Μαΐου 13, 2012 by sofiaathanasiadou
 
Δεν θυμαμαι τον εαυτο μου σε τοσο μικρη ηλικια..
Αυτο ομως που θυμαμαι ειναι η μυρωδια σου κ τα δυο σου χερια που με βοηθουσαν να στηριχτω κ να πατησω γερα, μανα…
Δεν θυμαμαι τα λογια που ελεγες οταν με μαλωνες για τις σκανταλιες μου, θυμαμαι ομως το πλατυ σου χαμογελο που στο τελος μου χαμογελουσες οτι κ αν εκανα, μανα..
Δεν θυμαμαι τα ματια σου οταν δεν πηγαινα καλα στο σχολειο, ομως θυμαμαι το χαδι σου κ την προσπαθεια που εκανες για μενα, μανα.. Δεν θυμαμαι τι μου ειπες οταν ανοιξα τα φτερα μου κ εφυγα απο το σπιτι, θυμαμαι ομως την παρουσια σου διπλα μου παντα, μανα.. Δεν θυμαμαι πως αισθανθηκες οταν σου ειπα πως βρηκα τον ανθρωπο μου κ θα κανω την δικη μου οικογενεια, ομως θυμαμαι τα πλυμμυρισμενα απο δακρυα χαρας ματια σου, μανα.. Δεν θυμαμαι την χαρα που εκανες οταν εφερα στον κοσμο τα παιδακια μου, θυμαμαι ομως την τεραστια ζεστη αγκαλια σου που μεχρι σημερα με σκεπαζει… Με προστατευει, με ηρεμει , με καθοδηγει,με λυτρωνει,κ σιωπηλα κ διακριτικα με στηριζει σε ολες μου τις αποφασεις..
Μου δινει δυναμη να αγαπω κ να αντεχω… Σαγαπω μανουλα που με εμαθες να αγαπω κ να αγαπω με την ψυχη μου.. Αληθινα, ουσιαστικα.. Που με εμαθες οτι με την αγαπη μπορουμε να κανουμε το αδυνατο,να φαινεται ευκολο κ προσιτο.. Η αγαπη κανει θαυματα.. Κ εγω ημουν ενα απ αυτα …… Χαρη σε σενα….
Eιμαστε πολυ τυχερες που μπορουμε ακομα…να σηκωσουμε το τηλεφωνο κ να της πουμε «χρονια πολλα μανουλα σαγαπαω»….κ σε οσες δεν εχουν πια αυτη την δυνατοτητα,ας την εχουν φυλαγμενη γλυκα μεσα στην καρδια τους…

Μαρια Σιαμορελη

Ειμαι μαμα και γιορταζω σημερα διπλα!

Published Μαΐου 13, 2012 by sofiaathanasiadou

Σημερα γιορταζει ο πιο ιερος ρολος της γυναικας….
Η μητροτητα!
Εγινα μητερα 2 φορες καθαρα απο τυχη…
Ετσι παντα τυχερη ειμαι στην ζωη μου!
Ενιωσα την χαρα την αγαπη την απολυτη ευτυχια που μπορει να σου χαρισουν 2 ματακια το αγγιγμα απο τα μικροσκοπικα χερακια τους …

Αυτη η φοβερη μυρωδια που εχουν τα μωρουλια…

Πειτε μου δεν ειναι μαγεια αυτο το συναισθημα?

Μια αγκαλια τους με ταξιδευει στον ουρανο…

Ειλικρινα πιστευω οτι δεν χρειαζομαι τιποτε αλλο….

Ο γιος μου μου χαιδευει τα μαλλια με φιλαει στοργικα με σφιγγει με αυτα τα μικρα χερακια και ψελλιζει i love you mummy…

Λιωνω απο αγαπη …

Σημερα τον πηγα παραλια μονο του…

Του εχει λειψει η αποκλειστικοτητα…

Γυρισαμε και τον εκανα ντουζ αγκαλια του εκανα μασαζ με το νερο μασαζ με το σαμπουανακι του και μετα με λαδακι…

Ηταν οι στιγμες μας…

Και ελαμπε το μωρο μου, ελαμπε απο ευτυχια…

Οσο για την μικρη μου ειχαμε τον χρονο μας μαζι απο το πρωι…

Την εντυσα την στολισα και πηγαμε για φωτογραφηση ιχιχιχιχ

Ο θηλασμος μας εχει δεσει…

Ειμαστε ενα σωμα …

Χθες βραδυ με ρωτησε μια φιλη αν εφερνα μια ευτυχισμενη αναμνηση στο μυαλο μου ποια θα ηταν…

Αυτοματα ηρθαν στο μυαλο μου τα παιδια μου να γελουν με την κελλαριστη φωνη τους ενω τα γαργαλαω

Τα λατρευω τα παιδια μου,τα αγαπω…

Εχουν δωσει μια αλλη σημασια και αξια  στην ζωη μου…

Ξερω πως το ιδιο συμβαινει και σε εσας!

Σας νιωθω οπως και εσεις με νιωθετε …
Χρονια πολλα μανουλες!!!

Μανα, μητερα, μανούλα, μαμα… Μια συγκλονιστικη εξομολογηση ψυχης ενος παιδιου!

Published Μαΐου 13, 2012 by sofiaathanasiadou

Τι πιο γλυκο απο ενα παιδι να γραφει για την μαμα του…

Η Αννα οταν την γνωρισα ηταν καπου στα 20! Ενα γλυκο πλασματακι που σε κερδιζει αμεσως!

Γνωριστηκαμε μεσω ενος φορουμ hip hop μουσικης …Σας εχω πει οτι επαιρνα συνεντευξεις! Δεν ηθελε να μιλησουμε στο τηλεφωνο η στο msn …Θα μου ελεγε απο κοντα…

Η Αννα ειναι ενας αγγελος ενα τελειο πλασμα με χρυση καρδια…

Ειναι παιδι ακομα αλλα ειναι στο γκρουπ μας πλεον κανει προπονηση για οταν γινει μανουλα…

Αυτο το κειμενο ειναι καταθεση ψυχης!

Μακαρι να μου αξιζει και μενα κατι αναλογο οταν με το καλο τα δικα μου παιδια μεγαλωσουν….

Τελικα συνειδητοποιω οτι δεν υπαρχει τιποτα καλυτερο απο την αναγνωριση και την αγαπη του παιδιου σου….

Αγαπάω πολύ τη μητέρα μου.

Όχι δεν το λέω επειδή είμαι μαμμόθρεφτο ή το θηλυκό του μαμάκιας.

Πολλές φορές την βρίζω, τσακωνόμαστε, δεν μιλιόμαστε…. κτλπ.

Πολλές φορές γκρινιάζω για αυτή σε όλους όσους θέλουν να μ ακούσουν.

ΑΛΛΑ.

Ναι υπάρχουν αλλά.

Όταν κάποιος άλλος πει κάτι εναντίον της τσαντίζομαι. Εγώ μπορεί να λέω ότι θέλω, αλλά δική μου μαμά είναι. Άλλος μη τολμήσει να την πιάσει στο στόμα της. Στεναχωριέμαι όταν μαλώνουμε, και πάντα φροντίζω να τα βρούμε άμεσα. Την υπερασπίζομαι. Όταν κι όπου μπορώ τη βοηθάω.

Αγαπάω πολύ τη μητέρα μου.

Χάρις σε αυτήν είμαι εδώ που είμαι.

Δεν το λέω μόνο από την άποψη της γέννησης.

Αυτό είναι ένα κρατούμενο, αφού κάποιοι της είχαν πει να μη με κάνει αφού είχε ήδη 2 κόρες.

Δεν ήταν μόνο αυτό όμως.

Πέρασε δύσκολα, όμως άντεξε.
Έκανε υπερβάσεις.

Σε μια εποχή που ο πατέρας μου μας παράτησε, παίρνοντας όλη την κοινή τους περιουσία αφήνοντας την μητέρα μου στο τίποτα να μεγαλώσει 3 κόρες, πάλεψε.  Βρήκε 2η και 3η δουλειά για να μας προσφέρει όχι απλώς τα απαραίτητα, αλλά όλα τα εφόδια για ένα καλό επίπεδο ζωής.
Αθλητισμό, ξένες γλώσσες, πιάνο, χόμπι, οτιδήποτε. Φρόντισε να μην μας λείψει ποτέ τίποτα.

Η μητέρα μου ήταν δίπλα μας, και μας στήριζε σε κάθε δυσκολία.
Και τις αδερφές μου, αλλά κυρίως εμένα.
Γιατί ήμουν ο πιο αδύναμος κρίκος.

Γιατί όταν γεννήθηκα, βρήκαν πως ήμουν ένα παιδί με προβλήματα. Είχα – και έχω – κάποιο σύνδρομο. Το οποίο μειώνει κατά πολύ την ποιότητα ζωής των ατόμων αυτών.

Έτσι τον υπόλοιπο χρόνο της, ενώ θα μπορούσε να κάνει άλλες επιλογές να κοιτάξει να ξαναφτιάξει την ζωή της, να κοιτάξει την ίδια έτρεχε εμένα στα νοσοκομεία και στους γιατρούς όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης.

Βρήκε κάποιες θεραπείες σε πειραματικά στάδια, τις όποιες κυνήγησε και έκανα.
Πάλευε μαζί μου σε όλα μου τα χρόνια, για να μου δώσει τα εφόδια να στηθώ μια μέρα στην κοινωνία ως αυτόνομο άτομο.

Δεν θέλω να κουράσω αναλύοντας όλα τα κουτσά κι στραβά που έχει το σύνδρομο μου, ούτε όλα αυτά που πέρασα. Θα σταθώ σε μια συγκεκριμένη ανάμνηση.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, είναι η κώφωση. Δεν ακούω τίποτα (χωρις ακουστικο). Καπουτ. Μηδέν σου λέω. Όχι πως με το ακουστικό ακούω ακριβώς.

Εδώ κρύβεται ένα μυστικό που ελάχιστοι ξέρουν για μένα.
Αυτό που ακούω όταν κάποιος μου μιλάει είναι μια δόνηση.
Κάθε λέξη έχει την δική της δόνηση.

Αυτό που έκανε η μητέρα μου ήταν όποτε μου μίλαγε ή μου τραγουδούσε, ή μου διάβαζε ήταν να ακουμπάει το χέρι μου στο λαιμό της.

Και έτσι ένιωθα τις δονήσεις. Σιγά σιγά έμαθα να συνδέω δόνηση με λέξη. Σε συνδυασμό με τα  πάρα πολλά χρόνια λογοθεραπείας που έκανα, μαθαίνοντας να διαβάζω χείλη και να μιλάω,  έφτασα να είμαι μια προ γλωσσική κωφή που μιλάει.

Όσοι δεν ξέρουν νομίζουν πως «απλώς δεν ακούω καλά» ή ακόμα καλύτερα απλώς ψευδίζω.

Ίσως αυτή η ανάμνηση να φανεί αστεία σε κάποιους ή μελό.

Αλλά για μένα είναι η πιο τρυφερή στιγμή μου με τη μαμά μου. Να με έχει αγκαλιά και να προσπαθεί με κάθε τρόπο να επικοινωνήσω μαζί της. Να παίρνει το χέρι της, να το ακουμπάει στο λαιμό της και να μου μιλάει, ενάντια σε όλους όσους της λέγανε πως δεν χρειάζεται να μου μιλάει αφού δεν άκουγα… Ίσως να μην άκουγα φωνή αλλά την ένιωθα. Κι ένιωθα πως είναι κάτι που μπορώ να αναπαράγω. Αυτό κι έκανα….

Κι αυτό είναι κατι απειροελάχιστο σε όσα έκανε και κάνει ακόμα κάθε μέρα για μένα.
Σε όλα τα επίπεδα.
Απλώς δεν θέλω να κουράσω με πολλές λεπτομέρειες…

Αγαπώ πολύ τη μητέρα μου.
Για μένα είναι ηρωίδα.
Για μένα δεν γιορτάζει μόνο σήμερα, αλλά κάθε μέρα.

Αννα Β.

Ολες οι μαμαδες του κοσμου!

Published Μαΐου 13, 2012 by sofiaathanasiadou

Κλείνω τα μάτια και τις βλέπω μακριά, ατέλειωτη σειρά τις μανάδες του κόσμου.
Άλλες φυλές, άλλα χρώματα κι όμως τόσο ίδιες. Όμοιες είναι οι μανάδες της γης.
Μέσα σ’ αυτόν τον παράλογο κόσμο μας, που όλα μετακινούνται, όλα είναι ρευστά, όλα είναι σημεία αμφιλεγόμενα, μέσα σ’ αυτόν τον αιώνα που αυθεντικές αξίες καταρρέουν κι ανέρχονται άλλες που με απίστευτη ταχύτητα γκρεμίζονται κι αυτές, ένα μένει αμετακίνητο, μιας αξίας η λάμψη δεν θαμπώνει: η αξία της μάνας.
Ο γάμος, η ηθική, η αλήθεια, ο Θεός έχουν πολέμιους. Μα σ’ όλη αυτή τη λαίλαπα δεν τόλμησε κανείς να αμφισβητήσει τη Μάνα. Και είναι αυτό το παρήγορο σημάδι, το μοναδικό ίσως παρήγορο σημάδι των καιρών μας: η Μάνα.
Η ταπεινή αυτή δουλεύτρα, που δεν έχει οχτάωρα, δεν έχει ασφάλιση, δεν έχει ΙΚΑ για την προσφορά της. Δεν έχει τα παιδιά της τελικά, γιατί ξέρει πως τα ετοιμάζει για να της φύγουν, να φτιάξουν δικές τους φωλιές. Είναι το δικό της πάλεμα το μόνο ανιδιοτελές δόσιμο που συναντάμε στη ζωή. Ο νόμος, ο πανίσχυρος νόμος που ρυθμίζει τις ανθρώπινες σχέσεις «σού ’δωσα τόσα, τόσα θα μου δώσεις», καταργείται.
Πρώτα-πρώτα γιατί δεν μετριέται το τί δίνει. Μα μπορείς κι αν έχεις μόνο ένα χέρι με πέντε δάχτυλα να μετρήσεις τί της δίνει το παιδί της. Γιατί είναι τόσο λίγα, μα τόσο λίγα αυτά που της δίνει. Εκτός κι αν μετράς τις πίκρες… Ο Καμπούρογλου λέει κάπου: «Δίκαια ονομάζουμε τη γη μητέρα, αφού την ποδοπατάμε κι αυτή δεν παύει να μας δίνει καρπούς και άνθη».
Τις καθημερινές ευεργεσίες της τις θεωρούμε αυτονόητες, περίπου υποχρεωτικές. Ένα βουερό ποτάμι η Μάνα μας, κι εκεί ξεπλενόμαστε κι εμείς και… τα βρόμικα του σπιτιού μας. Κελαηδιστή βρύση η Μάνα μας και απλά εμείς ξεδιψάμε με το νερό της. Είναι αδιανόητο το ποτάμι να ξεραθεί και η βρύση να μην έχει καθάριο και μπόλικο νερό.
Η Μάνα μου και η δικιά σου Μάνα…

Ξενια Καραγεωργη

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΑΜΑΔΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

Published Μαΐου 13, 2012 by sofiaathanasiadou

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΌ ΤΟ :Mother’s Day Poem for Moms of Kids with Special Needs με Katerina Cheliou

Γιατί οι μητέρες αυτές είναι φοβερἐς…

1) Επειδή ποτέ δεν σκεφτήκαμε το ότι «θα τα κάνουμε όλα» θα σημαίνει ακριβώς αυτό.

2) Επειδή ανακαλύψαμε υπομονή ποτέ δεν ξέραμε πως είχαμε.

3) Επειδή είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε κάτι 10 φορές, 100 φορές ή 1.000 φορές, αν αυτό είναι ό, τι χρειάζεται για τα παιδιά μας ὠστε να μάθουν κάτι καινούργιο.

4) Επειδή έχουμε ακούσει τους γιατρούς να μας λένε το χειρότερο και έχουμε  αρνηθεί να τους πιστέψουμε.

5) Επειδή όταν έχουμε  κακές μέρες και νιώθουμε ότι θέλουμε να πέσουμε στο πάτωμα και να μείνουμε εκί ,καταφέρνουμε να σηκωθούμε και να κάνουμε το σωστό!

6) Επειδή χειριζόμαστε με χάρη τα βλέμματα, τα σχόλια, και τις αγενής παρατηρήσεις  (Καλά,τις περισσότερες φορές με χάρη!!!)

7) Γιατί μπορούμε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να βγούμε έξω δείχνοντας ότι πολύ καλά γαμώτο

8) Επειδή είμαστε δυνατές.Φίλε, είμαστε πράγματι φοβερές. Ποιος το φανταζόταν άλλωστε ότι  θα μπορούσαμε να είμαστε τόσο;

9) Γιατί δεν εί,αστε μόνο μητέρες, σύζυγοι, μάγειρες, καθαρίστριες, οδηγοί και οι γυναίκες που εργάζονται.

Είμαστε μητέρες, σύζυγοι, μάγειρες, καθαρίστριες, οδηγοί, οι γυναίκες που εργάζονται, φυσιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, εκπαιδευτικοί, ερευνητές, νοσηλευτές, προπονητές και μαζορέτες και φοιτητές.

Ουφ!!!!

10) Γιατί δουλεύουμε υπερωρίες κάθε μέρα.

11) Γιατί ανησυχούμε επίσης όλη την ώρα, αλλά προσπαθπυμε να το δουλεύουμε να μη μας ρίχνει

Για αυτό Ή τρώμε σοκολάτα ή παγωτά ή πίτσες και σουβλάκια μαζί

(που δεν καλύπτεται από το ταμείο ΕΟΠΥΥ για ψυχικής υγείας ανάγκες, αλλά θα πρεπε :)

12) Επειδή είμαστε πιο ανιδιοτελείς από τις άλλες μαμάδες. Τα παιδιά μας χρειάζονται περισσότερο!!!

13) Γιατί δίνουμε στα παιδιά μας με ειδικές ανάγκες ατελείωτη αγάπη, και θα έχουμε ακόμη περισσευούμενη και για τα άλλα παιδιά μας, τους συζύγους μας, τις οικογένειές μας. Και τα κομμωτήρια και νύχια μας, φυσικά!!!!

14) Γιατί εμπνέει ο ένας τον άλλο σε αυτήν την τρελή μπλογκόσφαιρα κάθε μέρα.

15) Επειδή καταλαβαίνουμε τα παιδιά μας είναι καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον – ακόμη και αν δεν μπορούμε να μιλάμε! Ακόμα και αν δεν μπορεί να δείξει! Ακόμη και αν δεν μπορεί να μας κοιτάξει στα μάτια!

Γνωρίζουμε.

Ξέρουμε ακριβώς και πάντα τι χρειάζεται!!!!

16) Επειδή αφενός ποτέ δεν θα σταματήσουμε να πιέζουμε τα παιδιά μας για βελτίωση.

17) Επειδή ποτέ δεν θα σταματήσουμε να ελπίζουμε για αυτά, αφετέρου!!!

18) Γιατί όταν φαίνεται ότι τα πράγματα πάνε καλά,και ξαφνικά δεν πάνε, παρόλα αυτά συμβιβαζόμαστε και προχωράμε ακάθεκτες.

Πραγματικά δεν έχω ιδέα πως τα καταφέρνουμε όμως!!! – ακόμα και όταν φαίνεται ότι το κεφάλι και η καρδιά μας μπορεί να σπάσει από τον πόνο, τη θλίψη και την οδύνη!!!!!

19) Γιατί όταν κοιτάξουμε τα παιδιά μας, βλέπουμε τα ΦΟΒΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

ΚΑΙ ΟΧΙ  παιδιά με εγκεφαλική παράλυση / αυτισμό / σύνδρομο Down / αναπτυξιακές καθυστερήσεις / οτιδήποτε.

Xριστινα Νικολοπλακη