Η επιλοχειος καταθλιψη μου χτυπησε την πορτα… Η εμπειρια της μαμας Νατασα

Published 5 Μαΐου, 2012 by sofiaathanasiadou

Ήταν Τρίτη βράδυ και καθόμουν στον καναπέ βλέποντας τηλεόραση.

Δεν ήθελα να κοιμηθώ, φοβόμουν.

Η επόμενη μέρα ήταν η πιθανή μέρα τοκετού και αν δεν με έπιανα οι πόνοι θα πηγαίναμε το βράδυ για πρόκληση.

Ο γιατρός ήταν πολύ αισιόδοξος.

Εγώ ανυπομονούσα να γεννήσω!!

Έβλεπα μία χιουμοριστική εκπομπή και γελούσα με την ψυχή μου!

Κατά τις 23:30 ένιωσα κάποια πονάκια. Μπα λέω η ιδέα μου θα είναι.

Σιγά μην είμαι τόσο τυχερή να γεννήσω σήμερα. Κι όμως οι πόνοι δυνάμωναν.

Έλεγα μην πάρω το γιατρό ίσως δεν γεννάω.

Δεν του είχα και τόσο θάρρος.

Είναι ο καλύτερος επιστήμονας, άριστος γιατρός αλλά εγώ τον φοβόμουν.

Ο σύζυγός μου τα είχε παίξει!! Στη μία και μισή και ενώ κατάλαβα ότι όντως γεννάω πήρα το γιατρό. Λέει κάθε πόσο πονάς, λέω εφτά λεπτά. Α λέει έχουμε χρόνο. Πήγαινε σε κανένα δίωρο και εγώ θα έρθω το πρωί. Ναι καλά. Σε λίγο είδα λίγο αίμα και αποφάσισα να πάω. Έφθασα και μόλις με είδαν έγινε ο χαμός. Είχα διαστολή 6!!Μα λέει εσείς θα το γεννούσατε σπίτι !!  Τρείς έφθασα στο νοσοκομείο, στις  πέντε γεννήθηκε η μπέμπα μου σε τρεις σπρωξιές.Δεν το πίστευα!

Στο δωμάτιο ανάνηψης ήμουν ακόμα σε νιρβάνα. Βέβαια ζητούσα το παιδί μου αλλά κλασσικά μου έλεγαν το βλέπει ο παιδίατρος, το βλέπει η γιαγιά, το βλέπει ο νεογνολόγος. Είχα και ένα μικρόβιο και είχα αγχωθεί  ότι την εξετάζουν για αυτό. Παρόλα αυτά εγώ μέσα στην τρελή χαρά ( ακόμα).  Τώρα ακόμα με τρώνε οι τύψεις που την άφησα μόνη της αυτές τις πρώτες ώρες. Δεν είχα δική μου μαία γιατί σκεφτόμουν τα έξοδα.Ο φόβος μου αν όλα θα πάνε καλά ήταν τόσο μεγάλος που δεν είχα προετοιμαστεί για το μετά. Δεν συγχωρώ τον εαυτό μου για αυτό.

 Σε κανένα δίωρο πήγαμε πάνω στο δωμάτιο και ήρθε και το παιδί. Έπεσαν πάνω όλοι.Θείοι, γιαγιάδες, ξαδέρφια. Σκεφτόμουν μα δεν με αφήνουν ήσυχη αλλά  δεν μιλούσα (χαρακτηριστικό μου δεν ζητάω αυτό που θέλω). Ο άντρας μου στον κόσμο του έστελνε μηνύματα σε όλους να ανακοινώσει το γεγονός. Η πεθερά μου πέταξε το ανεπανάληπτο: Πρόσεξε μην κοιμηθείς και πλακώσεις το παιδί στο θηλασμό και το σκοτώσεις. Ανατριχιάζω και που το γράφω. Άρχισα να εκνευρίζομαι πολύ!! Παρόλα αυτά όταν έβλεπα τον θησαυρό μου ακόμα όλα περνούσαν. Ήμουν πλέον μαμά!!

Ο θηλασμός συνέχιζε και εγώ παρόλο που είχα πληγές στο στήθος, πονούσα στα ράμματα και είχα κοιμηθεί μία ώρα συνέχιζα ακάθεκτη. Θα  θήλαζα ό,τι και να γινόταν. Οι επισκέψεις συνεχίζονταν. Δυστυχώς είχα αρχίσει να νιώθω πραγματικά δυσφορία. Το βράδυ ήμουν μια χαρά, μόνη με το παιδί μου. Τη μέρα μου ερχόταν τρέλα. Τα πράγματα άρχισαν να δείχνουν τι θα ακολουθήσει το πρωί της τρίτης μέρας. Άρχισαν τα κλάματα, που δυστυχώς κράτησαν για μήνες. Φύγαμε από το μαιευτήριο και εγώ πονούσα απίστευτα στο στήθος, οι πληγές δεν περνούσαν. Βέβαια με πίεζαν να δώσω ξένο γάλα, ο παιδίατρος, η μάνα μου, ο άντρας μου. Εγώ ένιωθα άχρηστη. Έλεγα ούτε το παιδί σου δεν μπορείς να θρέψεις. Το ιστορικό μου με νευρική ανορεξία έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα. Μου είχαν πει οι γιατροί εσύ πολύ δύσκολα θα κάνεις παιδί, έχεις ανώριμα ωάρια. Κοινώς ότι τα ωάρια μου είναι τζούφια. Και τώρα να μην μπορώ να το θηλάσω.  Το βράδυ της πρώτης μέρας πήγαμε σε έναν παιδίατρο, υποτίθεται κορυφή. Άρχισε να μου μιλάει υποτιμητικά: «Τι ξέρεις εσύ από παιδιά, μόνο για υπολογιστές ξέρεις», «Έκανες ποτέ καμιά δουλειά σπίτι;» και διάφορα παρόμοια. Στο σπίτι ερχόντουσαν όλοι χωρίς προειδοποίηση. Η πεθερά μου το ίδιο τροπάριο. Θα πλακώσω το παιδί. Είχα αρχίσει να καταρρέω…

Στην συνέχεια άρχισαν οι έντονες κρίσεις πανικού, έσπαγα ότι έβρισκα μπροστά μου, έλεγα στη μητέρα μου να με κρατήσει μην κάνω κακό στον εαυτό  μου. Η μητέρα μου έχοντας περάσει πολλά μαζί μου από την εποχή της ανορεξίας προσπαθούσε να με βοηθήσει. Ο άντρας μου δεν είχε καταλάβει και πολλά. Ένιωθα μόνη μου, απροστάτευτη, θυμωμένη, ένιωθα ότι δεν άξιζε να ζω. Λυπόμουν το παιδί που με είχε μάνα του. Έχω τόσες τύψεις για εκείνες τις μέρες, μα τόσες τύψεις. Συνέχιζα να θηλάζω το παιδί ασταμάτητα. Ήθελε συνέχεια να θηλάζει. Πάλι όλοι πίεση να πιει ξένο. Όχι ρε δεν θα πιει. Είμαι η μάνα του και μπορώ να το ταΐσω. Γεννήθηκε 2.5 κιλά οπότε ο έλεγχος του βάρους ήταν συνεχής. Ήρθε ο πρώτος κεραυνός, την πρώτη βδομάδα δεν πήρε βάρος. Πίεση να δώσω ξένο. Εγώ κλάμα, ήθελα να πεθάνω.  Οι κρίσεις πανικού συνέχιζαν. Ένιωθα άχρηστη, ανίκανη, δεν ήθελα τίποτα. Παρόλα αυτά η μικρή μου δεν έπινε το ξένο γάλα. Ήθελε εμένα. Δεν ξέρω αν καταλάβαινε πόσο πολύ το είχα ανάγκη αυτό. Ελπίζω να μην την βάρυνα με τα συναισθήματά μου! Συνέχισα έτσι. Θήλαζα μέρα νύχτα. Δεν ήθελα να βλέπω κανέναν. Δεν πλενόμουν, έτρωγα συνέχεια να αντέξω. Οι άλλοι με εκνεύριζα. Ήθελα μόνο τη μάνα μου. Ο άντρας μου άρχισε να καταλαβαίνει αλλά δεν μπορούσε να βρει πώς να με κάνει να νιώσω καλύτερα. Κάθε μέρα γυρίζει εννιά το βράδυ από τη δουλειά, δυστυχώς για αυτόν ήταν προτεραιότητά του. Του έχω τόσο θυμό που δεν είπε η γυναίκα μου δεν είναι καλά, φεύγω.

Μέσα σε αυτά τα χάλια κινητοποιήθηκα. Βρήκα μια παιδίατρο. Να είναι καλά η γυναίκα. Ήρθε σπίτι και με ηρέμησε. Είχε θηλάσει και τα δύο παιδιά της. Με είδε τόσο χάλια που τρόμαξε. Με έπαιρνε να δει τι κάνω. Μου έλεγε το παιδί καλά θα είναι, εσύ είσαι το θέμα. Μέσα σε όλα οι περικοπές στη δουλειά μου έκαναν τα πράγματα χειρότερα. Ήμουν σε απόγνωση. Έπρεπε κάτι να κάνω.

Άρχισα να ψάχνω στο διαδίκτυο και ανακάλυψα ένα φόρουμ με μαμάδες. Έγραψα για την επιλόχειο. Όλες έπεσαν πάνω μου να με βοηθήσουν! Ήταν τόσο σημαντικό για εμένα. Δεν ήμουν μόνη. Υπήρχαν κάποιοι- έστω και στην άλλη πλευρά της οθόνης- που με καταλάβαιναν. Οι φίλοι μου δυστυχώς μη έχοντας παιδιά δεν μπορούσαν να κατανοήσουν τι έχω.

Σιγά σιγά πέρασε ο καιρός. Κάθε μήνας που περνούσε ήμουν καλύτερα. Μετρούσα τις μέρες που κατάφερνα τον αποκλειστικό θηλασμό. Ο χειμώνας ήταν βαρύς και δυσκόλευε παραπάνω τα πράγματα, αφού δεν βγαίναμε έξω. Η μικρή συνέχιζε να θηλάζει ασταμάτητα και εγώ δεν πήγαινα πουθενά. Έπαθα και μυκητίαση στο στήθος, το υπέμεινα και αυτό. Τα κλάματα συνέχιζαν, οι κρίσεις πανικού ευτυχώς μειώνονταν.

Συνεχώς σκεφτόμουν τα δικά μου δύσκολα παιδικά χρόνια. Τι έκαναν και κυρίως τι δεν έκαναν οι γονείς μου. Ένα μεγάλο γιατί. Γιατί;; Τώρα που είχα το παιδί μου δεν μπορούσα να διανοηθώ πως γίνεται να αφήσουν να γίνουν όλα αυτά, να κοντέψω να πεθάνω, να είμαι μια δυστυχισμένη έφηβη και ως τώρα να παλεύω να αποδεχτώ τον εαυτό μου. Ο φόβος μου να μην πάθει το ίδιο το παιδί μου με λύγιζε και ακόμα με λυγίζει.

Απευθύνθηκα σε ομοιοπαθητικό. Με βοήθησε αρκετά. Ακόμα συνεχίζω τη θεραπεία. Τις προάλλες πήγα και σε ψυχολόγο. Μου είπε πρέπει να μάθεις να προστατεύεις τον εαυτό σου. Να λες αυτό που θέλεις και να βάζεις όρια. Ελπίζω να το καταφέρω. Γιατί είναι τόσο άδικο να νιώθω δυστυχισμένη στην πιο ευτυχισμένη φάση της ζωής μου. Ευτυχώς το παιδάκι μου ( η οποία είναι ίδια εγώ) όλο μου χαμογελάει και τότε είναι σαν να μου χάρισαν τον κόσμο ολόκληρο. Σου υπόσχομαι ψυχή μου να είμαι πάντα εδώ για σένα για να χαμογελάς και να μην αφήσω κανέναν να σου κάνει κακό.

 Νατασα

One comment on “Η επιλοχειος καταθλιψη μου χτυπησε την πορτα… Η εμπειρια της μαμας Νατασα

  • Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s