Η παιδικη ζωη οσων γεννηθηκαν πριν το 1985! Τα ανεμελα χρονια που χαθηκαν!

Published Απρίλιος 27, 2012 by sofiaathanasiadou

Αγαπημενα παιχνιδια απο το παρελθον !

Ευχαριστες αναμνησεις που εσεις μοιραζεστε μαζι μας

Αν εχετε και εσεις κατι που θελετε να μοιραστειτε μαζι μας μην διστασετε να επικοινωνησετε μαζι μου μεσω του

προσωπικου μου λογαριασμου στο  facebook Sofia Athanasiadou

η στο mail μου SuperMom@hotmail.com

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε χωρίς να μας δημιουργούνται ψυχολογικά τραύματα.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.

Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.

Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα, μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα.. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς». συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί.

Κικη Παπαδοπουλου

Advertisements

7 comments on “Η παιδικη ζωη οσων γεννηθηκαν πριν το 1985! Τα ανεμελα χρονια που χαθηκαν!

  • aaaxxx pondos ta xirotera exoume kanei … egw efevga me ton kolito mou apo ton xolargo kai pigename me ta podia sto sindagma kai arazame me mia cocacola sto gazon , monastiraki gia na agorasoume fardia pandelonia kai arviles kai boufan fly portokali mavro , likavito sta vraxia na doume sinavlies xoris na plirosoume …
    dokimasame tsigariliki xoris na ginoume prezonia … piname bires kai omos den miname kondi , fagame oti exei to menu tou goodys kai ton mac , bikame se apira leoforia xoris isitirio … ftaname loutsa gia banio xoris fraggo stin tsepi mexri na vradiasei … afto to xoris kinita thelw na to grafw sinexeia … pername to andiskino aggalia kai tin kopanagame me ktel me plia me otostop gia opoudipote borousame na kanoume elefthero camping kai trogame konserves … kimomastan kato apo ton ilo mexri na ginoume kalopsimenes brizoles …eixa mixanaki sta 13 kai aftokinito (saravalaki) sta 17 me dika mou lefta giati douleva ta kalokeria epidi to ithela kai oxi apo anagi , diploma den eixa pote , evgala meta ta 19 mou :P
    …. ax efxome na megalosei etsi kai to pedi mou an kai diskolo me tin eglimatikotita pou iparxi tora na kanei akrivos oti eixa kanei kai egw

  • μεχρι τα 17 ημουν γεματη μελανιες και πληγες απο τις πτωσεις απ το ποδηλατο…..αλλα επαιζα εξω καθε μερα κ ημουν ευτυχισμενη…..αναπολω με λύπη αυτες τις εποχες…..

  • Αμαν Σοφακι πως τα καταφερνης η μιλας η γραφης να εχω κανει καλη φιλεναδα μου τα χαρτομαντηλα εγω γενηθηκα το 1965 πιστευω οτι περασα υπεροχα τελεια φανταστικα και τα μονα που μας πονουσαν τοτε ηταν η τα ανοιγμενα γονατα σαν μαρουλοφυλλα η καποια αλλα μελη του σωματος αλλα οπως λες με λιγο κοκκινο που μας βαζαν ξανα στο παιχνιδη μεχρι το βραδυ δεν φοβοντουσαν βλεπεις μην μας σκοτωσουν να μας παρουν τα οργανα μην μας βιασουν κ.αλλα. αχ ειναι η πιο υπεροχες αναμνησεις απο τα παιδικα μου χρονια που περασα στον Αι Γιαννη τον ΚΑΡΕΑ

  • ti mou thimizeis twra!!!!!!! gia emas ta paidia tis eparxias auti i anemelia, i » alitia», i paidikotita…… kratise gia akomi 10 xronia sigoura!!!! itan ta pio zwntana k xegniasta xronia pou thimamai!!!!!!

  • θεσπεσιο αρθρο!!!συγχαρητηρια. ας θυμηθουμε επομενως οι καινουριες μανουλες τα δικα μας νιατα μηπως και μεγαλωσουμε κανενα ελευθερο ανθρωπο στο πνευμα

  • Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s