Αρχείο

All posts for the day 27 Απριλίου 2012

Δειτε την αναπτυξη του βρεφους στην μητρα! Απο την συλληψη εως την γεννα!

Published Απρίλιος 27, 2012 by sofiaathanasiadou

Ειναι ενα απο τα πιο γλυκα βιντεο που εχω παρακολουθησει!

Εχουν περασει 9 μιση μηνες απο τοτε που γεννησα αλλα ακομα θυμαμαι τα πρωτα σκιρτηματα του μωρου μου!

Ακομα βλεπω μπροστα μου τις εικονες της απο τον υπερηχο και θυμαμαι την αγωνια σαν χθες.

Αυτο το βιντεακι ειμαι σιγουρη πως θα σας αρεσει!

Σε καποιες θα ξυπνησει γλυκες αναμνησεις και σε καποιες αλλες θα δωσει μια ιδεα απο το τι προκειτε να συμβει!

Εχουμε πολλες εγκυουλες στην παρεα…

Με το καλο κοριτσακια μου!

Λιλλιπουτιες βιλες! Εσεις ακομα εχετε μεινει στα δεντροσπιτα?

Published Απρίλιος 27, 2012 by sofiaathanasiadou

Αυτο τον καιρο συζηταμε να κανουμε μια κατασκευη για τα παιδια!

Ενα σπιτακι για να παιζουν στην αυλη!

Εχω ψαξει και τσεκαρει ολες τις εκδοχες και εχω σκεφτει πως πρεπει να αρεσει στα παιδια να το ευχαριστηθουν αλλα και να δουμε ποια  μας συμφερει οικονομικα! Τοτε επεσα επανω σε αυτες τις λιλιπουτιες βιλες απο το lillipout play homes

Τις ειδα και επαθα συγκοπη!

Δεν υπαρχουν!!!

Στην αρχη λεω επεσα σε site real estate καταλαθος….

Οταν συνηδειτοποιησα οτι επροκειτο για βιλες παιχνιδια δεν ηξερα τι να κανω …

Να κλαψω η να γελασω?

Ετσι αποφασισα να κανω το καλυτερο να το μοιραστω μαζι σας!!!

Αυτες ειναι οι λιλλιπουτιες βιλες που κανουν τα δεντροσπιτα και οτι αλλο σκεφτηκα να φανταζουν τοσο μικρα μπροστα τους!

Ξερω μοιαζουν σαν αληθινα και πολλοι θα θελατε να ειναι ετσι και το δικο σας σπιτι!

Ομως αυτα τα σπιτακια η μαλλον καλυτερα αυτες οι παιδικες επαυλεις δεν σας χωρανε!

Κοστιζουν απο 6000$ και πανω αλλα αν αποφασισετε να τις φτιαξετε μονοι σας με 200 ευρω και παραπανω σας πουλανε τα σχεδια!

Ειναι καταπληκτικο αλλα μονο που με σκεφτομαι να δουλευω ενα χρονο για να το πληρωσω  η ιδεα απο το χαρτινο καστρο που θα βρειτε εδω φαινεται ολοενα και πιο ελκυστικη!

Θα ηταν υπεροχο ομως να το ειχαμε στην αυλη μας ε?

Οσο για αυτη την επαυλη νομιζω οτι χωραω και εγω!!!

Τιμη δεν συγκρατησα η μαλλον καλυτερα δεν μπηκα στον κοπο να κοιταξω γιατι δεν το γλιτωνω το εγκεφαλικο χιχιχιχι…

Η εταιρια παντως πηγαινει πολυ καλα στις πωλησεις της αφου οι τζιροι της ξεπερνουν τα 100.000 $ ετησιως!!!

Αν νομιζατε πως αυτες οι σπιταρωνες ερχονται χωρις επιπλα κανετε λαθος!

Ριξτε μια ματια εδω και θα δειτε οτι υπαρχει μεχρι και πιανο για την αιθουσα μουσικης!

Αν ημουν στην θεση των παιδιων που εχουν ενα τετοιο σπιτι δεν θα πηγαινα να κοιμηθω στο δικο μου σιγουρα !!!

Αναρωτιεμαι αν τους δινουν και χαρτη με οδηγιες  για να μην χαθουν χιχιχιχ

Νομιζω πως ζηλεψα αρκετα αλλα δεν πρεπει να χαθει το νοημα μεσα απο αυτο το κειμενο!

Τα παιδακια σας θα  ειναι ευτυχισμενα  ακομα και με το καστρο τους απο τις κουτες!

Η ευτυχια και η ανεμελια δεν χρειαζονται χιλιαδες ευρω!

Αφου εκανα το window shopping μου παω να μαζεψω καμια κουτα χιχιχιχι

Πειτε μου ομως δεν ειναι πραγματικα πολυ wow?

Aν σας αρεσαν οι λιλλιπουτιες βιλες μην ξεχασετε να πατησετε share και να το μοιραστειτε με τους φιλους σας!

Φιλακια στα μουτρακια σας

Σοφια

Η παιδικη ζωη οσων γεννηθηκαν πριν το 1985! Τα ανεμελα χρονια που χαθηκαν!

Published Απρίλιος 27, 2012 by sofiaathanasiadou

Αγαπημενα παιχνιδια απο το παρελθον !

Ευχαριστες αναμνησεις που εσεις μοιραζεστε μαζι μας

Αν εχετε και εσεις κατι που θελετε να μοιραστειτε μαζι μας μην διστασετε να επικοινωνησετε μαζι μου μεσω του

προσωπικου μου λογαριασμου στο  facebook Sofia Athanasiadou

η στο mail μου SuperMom@hotmail.com

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε χωρίς να μας δημιουργούνται ψυχολογικά τραύματα.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.

Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.

Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα, μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα.. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς». συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί.

Κικη Παπαδοπουλου