Τα τελευταια ευτυχισμενα Χριστουγεννα της Λεινι..Η επιθυμια της πριν γινει αγγελος βρηκε χιλιαδες εθελοντες

Published Δεκεμβρίου 24, 2013 by sofiaathanasiadou

Οταν βλεπεις αυτο το πανεμορφο πλασμα και διαβαζεις πως χανει την μαχη με τον καρκινο πνιγεσαι…

Δεν μπορεις παρα να κλαψεις και να σκεφτεις ατελειωτα γιατι Θεε μου?

Δεν μπορεις παρα να μπεις στην θεση αυτων των γονιων και να σοκαριστεις απο αυτα που περνανε..

Δεν μπορεις να μην προσευχηθεις  να γινει καλα και να διαψευσει τους παντες…

Η μικρη Λεινι ειχε μια τελευταια επιθυμια …

Ηθελε να γεμισει ο δρομος με ανθρωπους που θα τραγουδουν τα καλαντα…

Αλλα ο δρομος δεν γεμισε απλα…

Οι δρομοι γεμισαν απο τις χιλιαδες κοσμου που οπως ειπαν ακουσαν το καλεσμα απο τον Θεο…

Να πανε να τραγουδησουν για τον αγγελο του στην γη…

Διαβαστε το συγκλονιστικο αρθρο που βρηκα στο Μικροι Μεγαλοι και δειτε το βιντεο στο τελος…

Εαν αυτο δεν ειναι ενα καθημερινο θαυμα τοτε τι ειναι?

Σας φιλω γλυκα

Σοφια

Σε συγκλονίζει η είδηση ότι ένα κορίτσι που προχθές μόλις έκλεισε τα οχτώ, οι γιατροί του δίνουν μόνο λίγες ημέρες ζωής ακόμη, μιας και στο αίμα του το ποσοστό των καρκινικών κυττάρων φτάνει το 70%.

Και οι πρώτες σου σκέψεις πάνε στο παιδί. Στους γονείς του.

Γονείς που μάλλον έχουν ξεπεράσει κάθε σοκ από την είδηση. Και φροντίζουν να είναι δίπλα στην κόρη τους κάθε δευτερόλεπτο πλέον.

Έτσι κάπως μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι όταν η Laney εξέφρασε την επιθυμία της να έρθει κόσμος στο σπίτι της για να τραγουδήσουν Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, πολύς κόσμος ανταποκρίθηκε!

Στην αρχή ήρθαν μερικές εκατοντάδες σε λίγη ώρα είχαν μαζευτεί έξω από το σπίτι της Laney 10 χιλιάδες άνθρωποι!

Και τραγουδούσαν Χριστουγεννιάτικα τραγούδια για να τους ακούσει η μικρή Laney που λατρεύει την μουσική.

Και τους άκουσε και χάρηκε. Μόνο που δεν μπορούσε καν να σηκωθεί από το κρεβάτι για να πάει στο μπαλκόνι. Τους άκουγε από το κρεβάτι και τους έστειλε μήνυμα μέσα από το facebook!

Κάνοντας Like και με τα δύο της χέρια.

Και βλέποντας τις δύο φωτογραφίες της μικρής Laney με διαφορά 6μηνών, σκέφτεσαι, οργίζεσαι, προσεύχεσαι.

Ταυτόχρονα μπορεί και να χαίρεσαι και να θαυμάζεις που υπάρχουν άνθρωποι που ακόμη συγκινούνται, που θέλουν να προσφέρουν, να μοιράσουν αγάπη.

Θα θέλαμε και δω στην Ελλάδα να δούμε μια παρόμοια σκηνή. Να μπορέσουμε κάπως να προσφέρουμε σε παιδιά που δίνουν την μάχη τους για να ξαναγιορτάσουν τα Χριστούγεννα όπως όλοι οι υπόλοιποι. Με ξενοιασιά και χωρίς φόβο και να βγούνε νικητές ενάντια σε κάθε αντίθετη ιατρική πρόβλεψη!

Καλά Χριστούγεννα Laney!

Καλά Χριστούγεννα σε κάθε μικρό και μεγάλο μαχητή, αυτές τις ημέρες!

Καλά Χριστούγεννα και κυρίως καλή δύναμη στους γονείς της Laney, και σε όλους τους γονείς!

Μικροι Μεγαλοι

Ανοιξαμε τα σπουδαιοτερα δωρα! Οι αντιδρασεις του Σταθη και της Αννυς στα αδεια κουτια! Καλα Χριστουγεννα σε ολους

Published Δεκεμβρίου 24, 2013 by sofiaathanasiadou
1471259_630877630307951_1672600771_n

Bubblicious events + styling Μπισκοτοσπιτο!

Τελικα το αποφασισα!

Το σημαντικοτερο δωρο που μπορει να κανει μια μαμα στα παιδια της ειναι οι στιγμες μαζι τους !

Αυτες ειναι που θα τους ακολουθουν μια ολοκληρη ζωη…

Οι αναμνησεις ζωης τα μαθηματα που θα τους δωσει …η αγαπη !

Τα παιδια μου προσπαθω να τα ζω οσο πιο πολυ μπορω!

Θελω οταν ειμαι μαζι τους τις μετρημενες ωρες , λεπτα να ειναι οσο το δυνατον πιο πολυ δικα τους και ζωντανα…

Θελω να δωσω αυτα που τους αξιζουν!

Αυτα που θα ειναι αυριο εφοδια ζωης ….

Θυμαστε που σας ανεφερα τα αδεια κουτια και τα σημαντικοτερα δωρα που θα τους δωσω?

Εαν οχι θα το βρειτε εδω!

Εγχειρημα εξετελεσθει και οι αντιδρασεις τους ειναι ομορφες!

Δεν εχει σημασια αν το εμπεδωσαν και τα 2 το μαθημα …

Σημασια εχει πως θα μεινει η αναμνηση για παντα!

Πριν ξεκινησουμε φτιαξαμε τα γλυκα του Αγιου Βασιλη  για να τα αφησουμε κατω απο το δεντρο.

Τους πηρα και καποιες αληθινες εκπληξεις για να μην τα στεναχωρησω που πηραν μονο αδεια κουτια…

Θελω πολυ να θυμουνται πως τα αληθινα και σπουδαια δωρα στην ζωη μας ειναι αυτα που βλεπουμε μονο με τα ματια της καρδιας…

Αυτα που μας κανουν  και νιωθουμε ευτυχια αγαλλιαση και ζεστασια στην ψυχη μας…

Απο την πανεμορφη Σαντορινη και την οικογενεια μας!

Καλα Χριστουγεννα σε ολους!

Σοφια

7 ΤΑΠΕΙΝΕΣ ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ!

Published Δεκεμβρίου 24, 2013 by sofiaathanasiadou

Τα πράγματα είναι απλά. Τα Χριστούγεννα είναι μαγικά, αν τα βιώνεις ως μια γιορτή αγάπης και θύμησης της γέννησης του Θεανθρώπου. Στο θαύμα σε ταξιδεύει μόνο η καρδιά σου.

Αν θέλεις πραγματικά να μπεις στο πνεύμα των Χριστουγέννων, δε χρειάζονται παρά μερικές ταπεινές κινήσεις και σκέψεις, όπως:

* Να έχεις αναμμένο ένα κερί εις ανάμνηση της γέννησης του φωτεινότερου πνεύματος που πέρασε ποτέ από τη Γη.

* Να κάνεις μια φιλανθρωπική πράξη, ανώνυμα, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Για παράδειγμα, να αγοράσεις τρόφιμα για μια φτωχή οικογένεια της γειτονιάς σου, να προσφέρεις ένα πιάτο ζεστό φαγητό σε έναν άστεγο, να συμμετάσχεις σε ένα φιλανθρωπικό έργο για παιδιά. Οτιδήποτε. Ξέχασε τον εαυτό σου και επικεντρώσου σε αυτούς που υποφέρουν και περιμένουν ανακούφιση.

* Την παραμονή και την ημέρα των Χριστουγέννων να ετοιμάσεις ένα γεύμα λιτό, χωρίς διακοσμητικές και διατροφικές υπερβολές. Αλλά να είναι ποτισμένο με πολλή αγάπη.

* Να μην τσιγκουνευτείς να εκφράσεις την αγάπη σου. Να την προσφέρεις απλόχερα, γιατί αυτό έχουμε όλοι πρωτίστως ανάγκη. Αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να ανταλλάξουμε μεταξύ μας και να μας γεμίσει απίστευτη χαρά.

* Να περάσεις την ημέρα των Χριστουγέννων από μία εκκλησία. Για μια σύντομη προσευχή ή ένα απλό «ευχαριστώ» για όσα καλά έχεις στη ζωή σου.

* Κάθε φορά που κοιτάζεις τα φωτάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο να θυμάσαι τα άστρα του ουρανού, που δεν έχει όρια, όπως και η ψυχή. Γι΄ αυτό μην την κλείνεις στη φυλακή του γήινου μικρόκοσμου.

* Βάλε στην καρδιά σου τη… μαγική χρυσόσκονη που σκορπίζει το μυαλό κάνοντας μόνο όμορφες σκέψεις.

ΠΗΓΗ : goldenmag

10 λoγοι που εiναι καλo για τα παιδια να πιστευουν στον Αϊ-Βασιλη

Published Δεκεμβρίου 24, 2013 by sofiaathanasiadou
10 λόγοι που είναι καλό για τα παιδιά να πιστεύουν στον Αϊ-Βασίλη

Κάποιοι γονείς θεωρούν ότι δεν πρέπει να αμφισβητήσουν ποτέ την ύπαρξη του Αϊ-Βασίλη, ενώ κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι πρέπει να δώσουν μια ξεκάθαρη απάντηση στην αιωρούμενη απορία των παιδιών. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι δεν υπάρχει «πρέπει» ή «δεν πρέπει» στην περίπτωση αυτή, αφού ο Αϊ-Βασίλης είναι ένα δώρο από μόνος του… ένα αναπόσπαστο κομμάτι της υπέροχης παιδικής ηλικίας. Πώς είναι δυνατόν να θέλουμε να στερήσουμε από τα παιδιά μας αυτή τη μαγεία;

1. Η ύπαρξη του Αϊ-Βασίλη ενισχύει τη φαντασία

Ο παχουλός γεράκος με την άσπρη γενειάδα και την κόκκινη στολή, ο σάκος με τα δώρα, το έλκηθρο που σέρνουν οι τάρανδοι, ο ήχος από τις καμπανούλες στον ουρανό και καθετί που είναι πασπαλισμένο με τη μαγική νεραϊδόσκονη επιτρέπουν στο παιδί να πιστέψει ότι τα πάντα είναι δυνατά, επιτρέποντάς το να ταξιδέψει σε φανταστικούς κόσμους. Αν υπάρχει, λοιπόν, οτιδήποτε που μπορεί να γαλουχήσει αυτή την τόσο ευφάνταστη και δημιουργική του πλευρά, δικαιούται να το ζήσει.

2. Το βοηθάει να πιστέψει σε κάτι ανώτερο

Είναι σημαντικό για τα παιδιά να αισθάνονται ότι υπάρχει κάτι πιο πάνω από τον εαυτό τους – μια κοινότητα, ένα σύμπαν, μια πανταχού παρούσα παρουσία. Σε όποια θρησκεία κι αν ανήκετε, ο μύθος του Αϊ-Βασίλη δίνει στα παιδιά ένα λόγο παραπάνω να κοιτούν στον ουρανό και να νιώθουν ότι εκεί πάνω υπάρχει κάτι ανώτερο από τον άνθρωπο.

3. Το βοηθάει να πιστέψει χωρίς χειροπιαστές αποδείξεις

Ο Αϊ-Βασίλης μαθαίνει στα παιδιά να έχουν πίστη σε κάτι χωρίς να χρειάζεται να το δουν ή να το αγγίξουν – κι αυτό είναι σπουδαίο για τη ζωή τους. Είναι κάτι σαν δάσκαλος, που καταφέρνει να φτάσει σε όλα τα παιδιά, ακόμα και στο πιο απομακρυσμένο μέρος του κόσμου, ταξιδεύοντας μέσα από τις καρδιές των ανθρώπων που είναι γεμάτες με αγάπη, χαρά, ελπίδα κι ευτυχία!

4. Οξύνει την κριτική του σκέψη

Η ύπαρξη του Αϊ-Βασίλη αποτελεί ένα μάθημα αξιολόγησης για τα παιδιά, έναν τρόπο για να σκεφτούν και να αξιολογήσουν τα δεδομένα, να οξύνουν την κριτική τους ικανότητα και να καταλήξουν στα δικά τους συμπεράσματα.

5. Δημιουργεί παιδικές αναμνήσεις

Τι μπορεί να συγκριθεί με τη γλυκιά αγωνία που νιώθει ένα παιδί όταν κοιτάζει έξω από το παράθυρό του, ψάχνοντας στον ουρανό το έλκηθρο του Αϊ-Βασίλη; Και την επόμενη μέρα να ξυπνάει μέσα στη μαγεία των δώρων που του άφησε κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο; Γιατί είναι όντως μαγικό! Ο Αϊ-Βασίλης μπορεί να μην είναι αληθινός, αλλά αυτές οι αξέχαστες παιδικές αναμνήσεις δεν θα μπορούσαν να είναι πιο αληθινές! Ίσως, τελικά, ένα ακόμα μάθημά του είναι να μας διδάξει να αναγνωρίζουμε τη «μαγεία» και το «μυστήριο» όχι επειδή θα τα δούμε μπροστά μας, αλλά επειδή απλά θα τα νιώσουμε!

6. Του μαθαίνει να είναι δοτικό

Πέρα από την υλιστική μορφή που οι γιορτές έχουν αποκτήσει στη σύγχρονη κοινωνία, όταν μιλάμε για το Πνεύμα των Χριστουγέννων αναφερόμαστε στη δοτικότητα, την προσφορά, τη βοήθεια που μπορεί να προσφέρει ο καθένας μας στο συνάνθρωπό του. Κι ο ρόλος του Αϊ-Βασίλη κάνει αυτό ακριβώς: Αποδεικνύει ότι, προκειμένου να χαρίσει την αγάπη του στα παιδιά, περνάει μια ολόκληρη νύχτα ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο ενώ όλοι οι υπόλοιποι κοιμούνται… απλά και μόνο για να προσφέρει χαρά!

7. Ο Αϊ-Βασίλης «είναι» αυτός που λέμε ότι είναι

Είναι ένας ευγενικός άνθρωπος, που αναγνωρίζει την καλοσύνη στα παιδιά και ξέρει καλά ότι, όταν κάποιος κάνει κάτι κακό μία φορά, δεν σημαίνει ότι είναι και κακός γενικότερα. Επίσης, συνεργάζεται με τη μαμά και τον μπαμπά κάθε χρόνο για να τηρούνται όλοι οι κανόνες των Χριστουγέννων, συμπεριλαμβανομένων και των δώρων που θα φέρει στους μικρούς του φίλους. Κι επειδή τα παιδιά παίρνουν πολλά δώρο όλο το χρόνο, στο σάκο του κρύβει ένα μόνο δώρο για τον καθένα, σωστά;

8. Ενισχύει το χαρούμενο κλίμα των γιορτών

Το να πιστεύουν τα παιδιά στην ύπαρξη του Αϊ-Βασίλη δεν κάνει κακό σε κανέναν. Μπορεί σ’ εμάς τους μεγάλους να φαντάζει κάπως αφελές, αλλά για εκείνα είναι σημαντικό: Αθωότητα + Μαγεία = Ευτυχία! Πώς θα μπορούσε ένα μικρό παιδί να διαχειριστεί μια τέτοια αλήθεια και να απαιτήσουμε να επιδείξει υπευθυνότητα προκειμένου να κρατήσει κρυφό ένα τέτοιο μυστικό από όλους τους άλλους;

9. Δεν είναι κάτι που θα κρατήσει για πάντα…

Όσο κι αν πιστεύει ένα παιδάκι στον Αϊ-Βασίλη, αργά ή γρήγορα θα το ξεχάσει, δεν του μένουν και πολλά χρόνια. Η εποχή της αθωότητας περνάει σαν νερό… Οπότε αναρωτιέται κανείς: «Ποιος ο λόγος να του στερήσουμε αυτές τις ελάχιστες μαγικές στιγμές;». Θα έρθει η ώρα που θα ξυπνήσει ένα χριστουγεννιάτικο πρωινό και θα ξέρει την αλήθεια. Τα ξωτικά, οι τάρανδοι, το έλκηθρο – όλα στη φαντασία. Επομένως, γιατί να μην απολαμβάνει τη μαγεία όσο ακόμα υπάρχει;

10. Επειδή πιστεύουμε στον Αϊ-Βασίλη κι εμείς, οι γονείς…

… μιας και είναι ο μοναδικός τρόπος να νιώσουμε και πάλι παιδιά, έστω και για λίγο στη ζωή μας!

πηγη:http://www.imommy.gr

Η ζωή του με άλλα μάτια

Published Δεκεμβρίου 23, 2013 by sofiaathanasiadou
Η ζωή του με άλλα μάτια

Το 2002, στα 14 χρόνια του, διαγνώσθηκε με καρκίνο. Σήμερα, απολύτως υγιής πλέον, ο φωτογράφος Στέλιος Παπαρδέλας (μετά από ένα ταξίδι αυτογνωσίας μέσα του) γυρίζει τον κόσμο με τη φωτογραφική του μηχανή. «Δεν είναι τίποτα να πεθαίνεις, αλλά είναι τρομακτικό να μη ζεις», δηλώνει –ανοίγοντας σε όλους μας τα μάτια…

Η διάγνωση το έγραφε καθαρά: όγκος στην κοιλιακή χώρα. Οκτώβριος του 2002, ήμουν παιδί τότε, δεκατεσσάρων ετών. Κατά την εισαγωγή μου στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» ρώτησα ένα γιατρό πότε θα βγω.

«Αν όλα πάνε καλά, σε έξι μήνες…», απάντησε.

Η κατάσταση ήταν, πραγματικά, πολύ σοβαρή, με περίμενε μια σκληρή και επίπονη «μάχη». Παρόλα αυτά ποτέ δεν έχασα την ελπίδα μου, την πίστη μου. Ακόμα και τις στιγμές που όλα έμοιαζαν μάταια, έλεγα μέσα μου «Όλα θα πάνε καλά, Στέλιο, θα το κερδίσεις».

Έτσι ένιωθα. Ότι έπρεπε να το κερδίσω.Όχι μόνο για μένα, αλλά και για τους γονείς μου, που εγκατέλειψαν τα πάντα στο Ηράκλειο για να σταθούν πλάι μου σε αυτό τον αγώνα ζωής.

Η δική τους μάχη ήταν επίσης σκληρή: Η θεραπεία σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πολύ δαπανηρή, μπορεί κυριολεκτικά να εξοντώσει μια φτωχή οικογένεια. Διότι πρέπει να βρεις σπίτι να νοικιάσεις κοντά στο νοσοκομείο, ενώ τα νοσήλεια και οι αγωγές είναι αφόρητο οικονομικό βάρος –σκέφτομαι πώς μπορούν και ανταπεξέρχονται σήμερα οι οικογένειες, που τα ασφαλιστικά ταμεία είναι διαλυμμένα…

Στην περίπτωσή μας, ευτυχώς, την κατάλληλη στιγμή πληροφορήθηκαμε για τους ξενώνες και τις παροχές του Ιδρύματος «Ελπίδα». Δίχως τη βοήθεια και τη συμπαράστασή τους δεν θα τα είχαμε καταφέρει.

00MG 4087

«Το πρώτο μου ταξίδι, εκτός Ευρώπης, στην Ουγκάντα, άλλαξε ριζικά πολλά πράγματα τα οποία, γαλουχημένος στο δυτικό τρόπο σκέψης, θεωρούσα έως τότε δεδομένα». Εδώ με μια οικογένεια στην Κampala της Uganda.

Έπειτα από έξι μήνες η θεραπεία μου ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία. «Ο γιος σας ανταποκρίθηκε πλήρως στην αγωγή, είναι πλέον καλά…», είπαν οι γιατροί στους γονείς μου στις 3 Φεβρουαρίου 2003.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μέρα, το βλέμμα των δικών μου, την ανακούφισή τους. Έκτοτε, πολλά πράγματα άλλαξαν μέσα μου. Τα μικρά και ασήμαντα έγιναν σημαντικά, η πραγματικότητα ήταν ξανά προνόμιο, τα πάντα απλοποιήθηκαν… Κατάλαβα ότι δεν είναι τίποτα να πεθαίνεις, αλλά είναι τρομακτικό να μη ζεις…

Δυο χρόνια μετά την περιπέτεια της υγείας μου, μίλησα στο τηλέφωνο με τον κοινωνικό λειτουργό του Ιδρύματος «Ελπίδα», Δημήτρη Νάνη –έναν άνθρωπο που έχει βοηθήσει εκατοντάδες παιδιά– ο οποίος μου πρότεινε να επισκεφτώ, αν ήθελα, μια κατασκήνωση στην Ιρλανδία για παιδιά με καρκίνο, η οποία ανήκε στο δίκτυο του Ιδρύματος «Serious Fun Children’ s Network» του ηθοποιού Πολ Νιούμαν.

Ευαισθητοποιήθηκα αμέσως, ήθελα να μοιραστώ την εμπειρία μου, να πω σε αυτά τα παιδιά ότι μπορούν να βγουν νικητές από αυτή τη δύσκολη δοκιμασία. Το ταξίδι εκείνο εξελίχθηκε σε μια εμπειρία ζωής για μένα. Την επόμενη χρονιά πήγα ως εθελοντής, το ίδιο και τη μεθεπόμενη. Με τον καιρό οι επισκέψεις μου γίνονταν ολοένα και συχνότερες.

Σήμερα τα καλοκαίρια εργάζομαι στην κατασκήνωση του «Barretstown» ως φωτογράφος.

00MG 3126

Κορίτσι στο Darjeeling τις Ινδίας.

Η επαφή με τα παιδιά που έπασχαν από καρκίνο μου δίδαξε πολλά πράγματα. Κατάλαβα ότι στα μάτια τους τα θαύματα του κόσμου δεν είναι εφτά, αλλά εκατομμύρια. Και ότι, ενώ εσύ προσπαθείς να τους δείξεις τη ζωή, σου τη μαθαίνουν εκείνα… Περνώντας οι μέρες «εθίζεσαι» στο καλό κλίμα που επικρατεί, στη θετική ενέργεια, στο χαμόγελο των παιδιών.

Αναπτύσσεται μέσα σου, δίχως να το καταλάβεις, η ανάγκη της προσφοράς. Ξέρω ανθρώπους που έχουν δέκα μέρες διακοπές το χρόνο και έρχονται να τις περάσουν εκεί. Δουλεύοντας, ως εθελοντές, για 15 ώρες τη μέρα.

00451

Η προσωποποίηση της ευτυχίας στην Uganda.

Μέσα από τις εκατοντάδες γνωριμίες και συζητήσεις που έκανα στην κατασκήνωση, με ανθρώπους απ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης, κάποια στιγμή γεννήθηκε μέσα μου μια ακόμα ανάγκη: Να ταξιδέψω, να δω τον κόσμο με τα δικά μάτια.

Έως τότε είχα στο μυαλό μου ότι κάποια στιγμή η ζωή μου «έπρεπε» να ακολουθήσει συγκεκριμένα κοινωνικά καλούπια: να βρω μια δουλειά, να κάνω καριέρα, να, να, να…

Όμως όλα αυτά τα «πρέπει» εξαφανίζονταν τα καλοκαίρια δίπλα στα παιδιά και στους εθελοντές της κατασκήνωσης. Σιγά, σιγά ξεκίνησα να μαζεύω λεφτά και να κάνω κάποια πρώτα ταξίδια στην Ευρώπη. Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Τουρκία, Ολλανδία, Τσεχία, Αγγλία…

00MG 7318

«Με δυο «φίλες» μου στην Μπλέ Πόλη, στο Jodhpur της Ινδίας».

Το πρώτο μου ταξίδι, εκτός Ευρώπης, ήταν στην Ουγκάντα. Ένας νέος, «σκονισμένος» κόσμος ανοιγόταν μπροστά μου. Κάθε δέκα μέτρα σταματούσα και κοίταζα εκστασιασμένος. Κάθισα δύο ολόκληρους μήνες στη χώρα, βιώνοντας μοναδικές εμπειρίες.

Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν μια μέρα, σε μια φτωχογειτονιά της πρωτεύουσας Καμπάλα, όπου, τριγυρίζοντας με τη φωτογραφική μου μηχανή, πέτυχα μια πολυμελή οικογένεια σε μια καλύβα. Πιάσαμε την κουβέντα, κάθισα μαζί τους όλο το απόγευμα.

Αν έβλεπες πού ζούσαν, δεν θα πίστευες στα μάτια σου. Κι όμως, περνώντας η ώρα και βλέποντας τον πατέρα και τη μητέρα να παίζουν και να γελούν με τα παιδιά τους, αισθάνθηκα ότι ποτέ στη ζωή μου δεν είχα δει πιο ευτυχισμένη οικογένεια. Και ζούσαν σε μια καλύβα…

Η διαπίστωση αυτή άλλαξε ριζικά πολλά πράγματα τα οποία, γαλουχημένος στο δυτικό τρόπο σκέψης, θεωρούσα έως τότε δεδομένα.

00MG 4349

Παιδιά στα στενά δρομάκια της παλιάς πόλης του Βαρανάσι, στην Ινδία.

Μετά από εκείνο το ταξίδι μού άνοιξε την όρεξη για ακόμα περισσότερες περιπέτειες. Έκανα το γύρο της Λατινικής Αμερικής, διασχίζοντας τη Βραζιλία, την Αργεντινή, τη Χιλή, το Περού, τη Βολιβία, την Κολομβία… Μετά πήρε σειρά η Ασία: επί μήνες τριγύριζα στο Λάος, την Καμπότζη, το Βιετνάμ, την Ταϋλάνδη…Κάθε χιλιόμετρο και μια νέα εικόνα, μια νέα εμπειρία. Και πάνω απ’ όλα ένα νέο «μάθημα ζωής».

Το πιο σημαντικό «μάθημα ζωής» μού το έδωσε μια γυναίκα στο Βιετνάμ. Είχα αγοράσει από το πρακτορείο της ένα εισιτήριο λεωφορείου, το οποίο θα χρησιμοποιούσα σε μια γειτονική πόλη. Φτάνοντας, ωστόσο, εκεί, κανείς δεν μιλούσε αγγλικά: επί τέσσερις ολόκληρες ώρες δεν μπορούσα να συννενοηθώ, να μάθω από πού φεύγει το λεωφορείο μου. Ήμουν χωρίς λεφτά, εγκλωβισμένος σε μια άγνωστη πόλη όπου έβρεχε καταρρακτωδώς, καταριόμουν την τύχη μου…

Με τα πολλά, βρήκα το τηλέφωνο του πρακτορείου της γυναίκας, την κάλεσα κι άρχισα να της φωνάζω, να της λέω ότι με κορόιδεψε. «Όχι, από εκεί φεύγει, λέω αλήθεια», μου απαντούσε εκείνη με σπαστά αγγλικά. «Περίμενε, θα έρθω να σε πάω εγώ στο λεωφορείο», μου είπε στο τέλος.

Δεν την πίστεψα. Το πρακτορείο της απείχε τουλάχιστον 45 λεπτά από εκεί που βρισκόμουν και η βροχή είχε κυριολεκτικά πλημμυρίσει τους δρόμους –ήταν αδύνατον να καταφέρει να φτάσει ως εδώ με το αυτοκίνητο. Έπειτα από μια ώρα περίπου είδα από μακριά ένα μηχανάκι (!), μέχρι τη μέση μέσα στο νερό, να προσπαθεί να φτάσει στο σημείο που είχαμε δώσει ραντεβού.

Μπροστά από τη γυναίκα, που το οδηγούσε (βρεγμένη ως το κόκαλο), καθόταν ένα κοριτσάκι με ένα σκισμένο αδιάβροχο. Ήταν το παιδί της. Έμεινα άφωνος. «Δεν είχα κάπου να το αφήσω…», μου εξήγησε απλά εκείνη.

00MG 0377

Στις φαβέλες του Pίο.

Αυτή η γυναίκα, η οποία με είχε γνωρίσει μόλις λίγες ώρες νωρίτερα πουλώντας μου ένα εισιτήριο λεωφορείου, ξεκίνησε με ένα σκουριασμένο μηχανάκι υπό καταρρακτώδη βροχή (όσοι έχουν πάει στο Βιετνάμ καταλαβαίνουν τι εννοώ), οδήγησε κοντά μια ώρα σε καρόδρομους, μαζί με το εφτάχρονο παιδί της, για να φτάσει στη γειτονική πόλη και να πάει έναν άγνωστο δυτικό στο λεωφορείο του.

Ήθελα να βάλω τα κλάματα, να της ζητήσω συγγνώμη, να αρχίσω να φωνάζω πως είμαι ένας άθλιος άνθρωπος, όμως εκείνη ήρθε κοντά μου χαμογελαστή και το μόνο που μου είπε ήταν: «Ηρέμησε, όλα θα πάνε καλά τώρα». Ξεμακραίνοντας με το λεωφορείο, τις κοίταζα πίσω να με χαιρετούν, χαρούμενες και οι δυο τους, μες στη βροχή και, με την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά, έπαψα να αναρωτιέμαι πού έχει πάει η αλληλεγγύη και η καλοσύνη των ανθρώπων.

Ήξερα πλέον πως ζούσαν, με την απλότητα και την απροσποίητη γενναιοδωρία που τους αρμόζει, σε ένα φτωχικό πρακτορείο λεωφορείων στο Βιετνάμ. Μόλις είχα πάρει το πιο σημαντικό μάθημα της ζωής μου. Μακάρι να νοιαζόμαστε όλοι μας έτσι ο ένας για τον άλλον.

http://www.stylianospapardelas.com/

https://www.facebook.com/Stylianospapardelas

00IMG 1656

Στο λεωφορείο, ταξιδεύοντας προς την έρημο της Jaisalmer.

00MG 8051

Παιδιά στο σχολείο.

00MG 5399

Παιδιά που έχουν χαθεί από τους γονείς τους, στο Βαρανάσι της Ινδίας.

00MG 7708

Μικρό κορίτσι στην Kαμπότζη.

00155

Uganda: ένας μικρός χαίρεται το μπάνιο του.

00431649 10151352491195624 894198433 n

Παίζοντας με παιδιά στο Ρίο.

00MG 8177

Μια μικρή Ινδή ντυμένη θεά Σίβα στο Pushkar της Ινδίας.

00background 007

Βολιβία: Ενώ οι τουρίστες τραβούσαν αναμνηστικές φωτογραφίες στη μεγαλύτερη φυσική αλυκή στο κόσμο…

Πηγή: andro.gr

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 939 other followers